Donnie Brasco (1997)

Woorden als degelijk en sober schieten me te binnen, maar verder wat mij betreft geen topper. Andermaal kom ik tot de ontdekking dat misdaad en Mafia niet echt mijn genre is.

De aanloop van de film is te lang, hoewel het natuurlijk wel geloofwaardig is want een dergelijke infiltratie kost tijd. Toch, ondanks een grappige kennismaking met Lefty, of die diamant een fugazi is zal wel bluf zijn, duurt het te lang voordat er echt wat gebeurt en neemt pas na anderhalf de spanning toe als men een snitch vermoed. Tot dan ligt de focus vooral heel erg op de falende thuis situatie en een hoogst irritante, doch lekkere, Anne Heche. De schietpartij en nasleep die op een gegeven moment volgt is dan wel weer aardig.

Depp in een voor zijn doen serieuze rol, Pacino bijna op de automatische piloot, Madsen fout als altijd. Het tijdsbeeld met de auto's en kleding is erg aardig maar behalve dat is Donnie Brasco voor mij een gevalletje te weinig en te laat. Aardig voor een keer maar verder niet verheffend.

Donnie Brasco is een ietwat trage film maar met geraffineerd acteerwerk van een puike kast een genot om te zien.

Ijzersterke film. Je moet dit niet opzetten als een maffiafilm wilt met alle extremen. De kracht van deze film is juist het beheerste, het nuchtere bijna. Geen onaantastbare dons (hoewel dat ook fijne films kan geven) maar niet al te snuggere gasten die niet beter weten. En een FBI-agent die geweldig undercoverwerk verricht maar daarbij ook persoonlijk te zeer betrokken raakt. Als ik een minpunt moet noemen dan is dat ze de worsteling van Joe/Donnie expliciet moesten maken in de laatste scène met z’n vrouw. Een beetje beledigend voor de aandachtige kijker. Verder echt genoten van een goeie Pacino en geweldige Depp (toch wel echt jammer dat hij zich voor zoveel onzin heeft laten casten als hij ook dit in huis heeft), de prima spanning en verhaallijn. Als ik toch nog 1 klein minpuntje moet noemen dan zijn dat de thuisscènes. Ik lees hieronder dat het in werkelijkheid alleen telefoontjes waren. Dat was dus dichter bij de waarheid geweest maar had ook beter bijgedragen aan de spanning/sfeer van de film. Maar niettemin grote aanrader en ondergewaardeerd wat mij betreft, zeker vergeleken met een hoop andere maffiafilms.

Ik ben een zware fan van gangster- en maffiafilms, ik heb alle klassiekers meerdere keren bekeken, alsook deze.

In tegenstelling tot de meeste andere films van dit genre wordt er hier niet constant gemoord, lijken in stukken gehakt en meer van dat...

Dit verhaal is meer ingetogen en gaat over een undercoverflik en een gangster die een vriendschapsband ontwikkelen maar daardoor elkaar in gevaar brengen.

Niet mijn favoriete gangsterfilm maar toch zeer goed.

Sowieso als Al Pacino meespeelt bekijk ik de film, voor mij is hij een van de grootste acteurs aller tijden.

Ook hou ik van de rollen die hij speelt.

De film heeft een goed plot en bouwt op naar een dramatisch, emotioneel einde.

Filmfans hebben deze klassieker zeker al gezien, maar voor degene die het toch niet zou hebben gezien, vul dat gat in jouw cultuur!

Wellicht dat het er iets mee te maken heeft dat de maffiafilm niet gelijk bovenaan mijn lijstje van favoriete genres staat, maar Donnie Brasco viel mij wat tegen. Ik was op de hoogte van hoge notering en verwachtte iets dat me toch wat meer in vervoering zou brengen. Niet dat ik gelijk op een keiharde actiefilm hoopte overigens, maar ik vond het wel een beetje droge materie. Ik heb me gelukkig niet stierlijk verveeld; daarvoor zijn te veel mensen aan het werk die weten waar ze mee bezig zijn. Zowel Johnny Depp als Al Pacino doen het goed en er is ook sprake van chemie tussen beide heren. Ook de bijrollen worden prima gespeeld. De dialogen zijn goed geschreven en ik bleef lange tijd benieuwd naar wat er nog zou volgen, maar op een gegeven moment begon ik toch een beetje af te haken. Er zijn, ondanks een voortdurend bestaand risico, niet of nauwelijks momenten dat Pistone's identiteit écht in gevaar lijkt te komen en de relatieproblematiek vond ik vooral slepend. Het kijkt weg, maar daar is ook alles mee gezegd.

2,5*

Geconfronteerd met een acuut geval van Oblomov syndroom, zocht in soelaas in de verdovende herkenbaarheid van Donnie Brasco. Bijna zes jaar zijn inmiddels verstreken, dus een herziening drong zich op. Net zoals de Russische edelman zich in de laatste 50 pagina's van de eponieme roman van zijn bed naar een stoel verplaatst, was voor mij de eerste stap naar beterschap om me in de bank te zetten met Donnie Brasco. Zal ik uit deze impasse geraken?

Sinds mijn laatste herziening is er heel wat veranderd: terwijl ik in 2018 nog nooit de Atlantische Oceaan had overgestoken, ben in inmiddels vier keer in New York City geweest. Telkenmaal bracht ik een bezoek aan de 'Mulberry Street Bar', waar Lefty kennismaakt met Donnie inzake de 'fugazzi'. Mulberry Street kent geen geheimen meer voor mij. Bovendien ging ik telkens in de maand januari, wat zeker de moeite loont. Het is geen toeval dat Donnie Brasco zich uitsluitend tijdens de wintermaanden afspeelt en dat je de indruk krijgt dat New York een permanente ijskelder is. Net zoals Sonny Black en zijn bende heb ik vaak totaal verkleumd op de stoep van Mulberry Street gestaan, gewoon om de echte romantiek van het NYC wise guy bestaan te vatten. "The good news is, my dick is now a popsicle!" zoals eeuwige grapjurk Nicky - de Moe Howard van de Bonnano crime family - het treffend uitdrukt. Zelfs wanneer de bende tijdelijk uitwijkt naar Florida, blijft de teneur dat ze eigenlijk de absolute ontbering van het New Yorkse bestaan missen. De dichotomie met Florida is dan ook wat 'echte' New Yorkers onderscheidt van wannabe's, een doorwinterde New Yorker zal altijd weerstaan aan de sirène lokroep van de gezapige Sunshine State. Natuurlijk is Mulberry street anno nu gederuceerd tot een tourist trap en veel wise guys zal je er niet meer treffen. Ter wijze van voorbeeld: één van de vaste tooghangers in de Mulberry Street Bar is een bejaarde kerel uit Oregon met een jagershoed. De five families hebben natuurlijk hun greep op de five boroughs verloren de afgelopen decennia - mede dankzij ingrepen als 'operation Donnie Brasco'. In de 21ste eeuw houden voormalige wise guys zich bezig met allerhande schnabbels, zoals Sammy 'The Bull' Gravano die een eigen podcast heeft of Michael “The Nose’’ Mancuso die een clandestiene social club probeerde op te zetten vanuit het nagelsalon van zijn vriendin. Het groezelige New York van de jaren '70 met zijn emmers straatvuil, overdaad aan strip clubs en schimmige lounge bars is ook verdwenen, dus moeten we ons tevreden stellen met het versteend simulacre van Little Italy.

Ook mijn kijk op cinema is de afgelopen zes jaar erg veranderd. Ik distancieer mij volledig van het semi-lacherig toontje van mijn recensie in 2018, wellicht een onbeholpen poging om mijn echte emoties te verhullen. In mijn jonge jaren achtte ik Donnie Brasco te min voor mij, omdat de film nu eenmaal de audiovisuele virtuoisiteit van de gangster fims van Scorsese en De Palma mist. Maar dit is een bewuste stijlkeuze. Bij deze laatste herziening was ik erg getroffen door de tederheid van Donnie Brasco. Het is een film die een sterk gevoel van kameraadschap centraal plaatst. In de openingsscènes krijgen we surveillance foto's van de wise guys te zien, begeleid van een melancholische vioolmuziek - wat een humaniserend effect heeft. De film tracht alle personages als mensen van vlees en bloed voor te stellen. In de eerste plaats gaat er natuurlijk een grote empathie uit naar het personage van Al Pacino, die zich voorbijgestoken en ondergewaardeerd voelt. Wanneer hij op een bepaald ogenblik verkondigt dat zelfs een hond een warm plaatsje op het trottoir krijgt, gaat dit door merg en been. Ik zou zelfs verder gaan en durven stellen dat er ook medeleven uitgaat naar iemand als Sonny Black. Hoewel het personage van Michael Madsen overkomt als een sociopathische griezel, gaat ereen enorme tragiek van hem uit. Wanneer hij op een gegeven moment met mijn hese stemgeluid lamenteert dat eindbaas Rusty geld van hem verwacht en dat hij na zijn dood in de hel dezelfde nutteloze zwendels zou moeten aanhoren, wordt je bewust van zijn sterfelijkheid. Ook Sonny Black is slechts een breekbare spaak in een dodelijke carrousel. Hoewel het op het einde duidelijk is dat Lefty eraan gaat, beseft ook Sonny Black tijdens de confrontatie met de feds dat zijn laatste uur geslagen heeft. Het personage waarop hij gebaseerd is, werd alleszins om die reden van kant gemaakt. De Bonnano crime family is onverbiddelijk voor eender wie een verklikker in zijn midden toelaat. De personages bevinden zich allen in een impasse, wat de film waarschijnlijk louterend maakt voor iemand die zich in een zelfde staat voelt. Wat mij betreft zou de film als (Franse) subtitel bv. 'L'Impasse' kunnen hebben, ware het niet dat dit reeds de Franse vertaling was van die toonmatig verwante misdaadfilm Carlito's Way. Ook duidelijk een herziening die zich opdringt.

Als slotsom kan ik beamen dat ik erg tevreden ben met deze 'revisiting'. Donnie Brasco is een film die mij helpt op moeilijke momenten. De paradox is dat ik wellicht door de tragiek van het volwassen leven meer voeling heb gekregen met de ambivalente en gesofisticeerde toon van de film, waartoe ik als tiener nog geen toegang had. Mijn vader is een groot liefhebber van deze film en een verdediger van het eerste uur. Ik ben blij dat ik met de jaren zijn liefde voor Donnie Brasco ben gaan delen en draag deze recensie op aan hem.

"Forget about it!"

Een meesterlijke film met klassebakken Pacino, Depp, Madsen en meer van dat moois!