The Curious Case of Benjamin Button (2008)

Een film die beter wordt als je 'm na in de bios... gewoon thuis gaat bekijken m.i. Dan krijgen nuances meer ruimte en kun je de irritante passages met Cate Blanchett als opoe in het ziekenhuisbed overslaan tijdens plas doen of chips halen. Bravo voor de hele sfeer en de bijbehorende belichting. Krijgt zelfs een zekere magie in de hotel scenes. Wat maar weer aangeeft hoe een film en verhaal kan ademen door wat verstilde interplay tussen twee mensen echt ruimte te geven. Hele verhaal doet je beseffen dat oud worden een raar fenomeen is. Zou je niet als piepkuiken moeten eindigen als de tijd van oud naar nieuw loopt? Goeie rollen van beide hoofdrolspelers. Maar in de ziektebed scenes, die werken als een soort 2de voiceover, kan m.i. behoorlijk gesneden worden. Misschien zelfs helemaal of grotendeels weglaten.

Dit kon mij totaal niet boeien. Het verhaal sprak mij erg aan maar de uitvoering was rommelig.

Echt een hele goeie film. Heel apart verhaal, hoe kom je erop. Zit goed in elkaar en goed geacteerd. Beetje triest einde eigenlijk, zet je aan het nadenken. De film bleef nog lang in mijn gedachten hangen. Ik kan niet anders dan de film 5 sterren geven!

The Curious Case of Benjamin Button is een erg originele film wat het concept betreft. Wat de film zelf betreft vond ik het best wel een lange zit, hoewel een mensenleven ook een lange zit kan zijn. De make-overs vond ik erg goed gedaan, in het begin moest ik goed kijken of het wel degelijk Brad Pitt was. Brad Pitt is echt de ideale casting geweest net als Cate Blanchett, allebei beroemdheden die geen dag ouder lijken te worden met de jaren. Er zitten een aantal dingen in de film die ik toch wat raar vond zoals oa het weggaan van Benjamin terwijl zijn dochter 1 jaar is, hij had echt nog wel langer kunnen blijven... Queenie die dood is maar Benjamin komt uit de lucht gevallen leek het en zo zijn er nog scènes die ik op het eerste zicht een beetje vreemd vond.

Ook zet de film je aan het denken: hoe zou het echt zijn om jonger te worden? Bovendien als je erover nadenkt is het best raar dat je als baby geboren wordt maar ook als baby sterft.Of wat als Benjamin gebleven was en toen hij 70 jaar was en er uitzag als pakweg 20 met zijn dochter van 20, dat had misschien nog wel leuke situaties opgeleverd in plaats van beelden waarin hij vertoeft in bv. India maar verder niet echt uitwerking. Sommige dingen waren toch wel minder, zo mistte ik ook wel chemie tussen Brad en Cate, verder dan een typische filmkus kwam het helaas niet. Ik denk ook dat de film me vooral zal bijblijven omwille van het concept, maar voor de rest zitten er weinig memorabele momenten in de film en dat is helaas een minpuntje.

Met deze film laat Fincher zien dat hij naast sterke beklemmende thrillers ook de talenten heeft om een sterke dramafilm te maken. De film duurt ruimt tweeënhalf uur maar is gedurende de gehele speelduur interessant en de speelduur vliegt voorbij.

Ik heb het boek nooit gelezen maar het plot sprak mij aan, ik was voornamelijk benieuwd hoe de personages om zouden gaan met het gegeven dat Benjamin steeds jonger zou worden. Dit gegeven is fijn uitgewerkt, trage vragen komen naar voren en de benadering is (gelukkig) serieus. Pitt speelt hier zijn sterkste rol in een Fincher film en heeft met Cate Blanchett een waardige tegenspeler.

De film bevat daarnaast vele leuke momenten zoals de 'Struck by lightning 7 times' filmpjes en de bijrol van Jared Harris. Een film als deze, mede door de speelduur, zal ik niet snel herzien, maar dat het er ooit van komt is een zekerheid.

Er zijn weinig films waar ik zo verwachtingsvol naar het einde heb gesnakt (maar dan in positieve zin). Van in het begin heb ik me afgevraagd hoe benjamin Button het er vanaf zou brengen als kind/baby. Hoe gaat de regisseur dit visueel voor elkaar brengen? Ik moet zeggen dat dit voor mij erg geslaagd was.

De hoge quotering is bij mij voornamelijk berust op het fantastische concept (dito aankleding). Wat als-vragen doen het steeds goed bij mij en de idee om geboren te worden als bejaarde man en te sterven als baby is erg interessant. De verwijzing met de teruglopende klok maakte het extra mysterieus, biedt de kijker enige houvast en creëert een tastbaar kaderend verhaal. De romance tussen Benjamin en Daisy werd gedetailleerd uitgewerkt en was boeiend om volgen. Ook de vertelstructuur via granny Daisy waarbij via het dagboek flashbacks het verleden uit de doeken werd gedaan was uitstekend. De rol van de dochter, zowel in het heden als de verwijzingen naar het verleden, was hier niet vreemd aan.

Toch boeide de film me niet altijd in zijn geheel. De levensloop van Benjamin en verschillende zijsprongen in de film bezorgden de film een langere kijkduur dan nodig was. Wat me nog het meest stoorde was de zoete, melige insteek van de film. Dit is een perfecte film voor tijdens de kerstdagen met de familie. De film is té geromantiseerd om realistisch te zijn (binnen het concept). Zeker vroeger werd iedereen die anders werd bestempeld als paria behandeld. Denk maar aan pygmeeën, gehandicapten, albino's, zwarten en ga zo maar door. Hier niets van dit alles en die dramatiek (tragiek) miste ik wat. Vandaar ook 'slechts' een 4,0*.

Erg mooie film met een prachtige sfeer.

Al krijg je het idee dat deze sfeer in het begin sterker is dan verderop in de film, en dat er dus meer in had gezeten. Desalniettemin maakt Fincher er een bijzonder filmpje van. Een intrigerend concept op de juiste manier uitgewerkt, al mis ik net dat beetje meer voor een onvergetelijke film.

Kleine 4*.

Het komt niet vaak voor dat de hoofdpersonages van een film bij je in de straat wonen. Dit is in ieder geval voor mij de eerste film waarin dat het geval is. New Orleans is een filmstad, tegenwoordig worden er veel films opgenomen omdat het goedkoper is dan Hollywood, maar ik ken weinig films die daadwerkelijk in New Orleans spelen. Het is dan extra leuk om de zoveel van de stad in deze film terug te zien. De typische huizen, de tram, de rivier, noem maar op.

Los van het decor is de film best aardig, maar met kanttekeningen. Zeker het uitgangspunt is interessant, al gaat de film er niet heel diep op in. Hoe is het bijvoorbeeld om in een kinderlichaam dement te worden? Het wordt aangestipt, maar veel wordt er niet mee gedaan. De structuur van de film staat me ook een beetje tegen, in de vorm van een raamvertelling. Het voelt een beetje geforceerd aan, een kunstgreep om twee vertellers aan het woord te laten. Misschien was het wel beter geweest om überhaupt geen verteller aan het woord te laten? Verder overtuigen de zuidelijke accenten van de hoofdrolspelers ook niet helemaal. Niet dat ik het wel kan, maar het is niet wat ik dagelijks om me heen hoor.

Kortom, voor mijn gevoel had er wat meer mee gedaan kunnen worden. Desondanks kijkt het allemaal aardig weg ondanks de duur. Vanwege de locatie wat bonuspunten: 3*.

Speciale, intrigerende, originele film. Het is een lange zittijd, maar zo goed uitgewerkt dat ie nooit verveelt. En hoewel je weet hoe de film zal aflopen, toch blijft de film je meeslepen tot het bittere eind. Het verschil (en tevens gelijkheid) tussen jong en oud wordt nergens zo mooi in beeld gebracht als in deze film. De storytelling doet een beetje bekend aan (a la Titanic), maar stoort geenszins. Het biedt zoals zo vaak een rode draad doorheen het volledige verhaal. De begeleidende muziek tot slot maakt het volledig af.

Ohja, en Brad + Cate schitteren in hun rol. Toppertje!

Een wel erg lange zit, voornamelijk in het begin wanneer Benjamin nog 'oud' is. Het verhaal komt pas echt goed op gang wanneer Daisy en Benjamin naar elkaar toe groeien in leeftijd. De prettige dynamiek tussen Blanchett en Pitt maakt dat de film vanaf dit moment heerlijk wegkijkt. En wat een glansrol van voornamelijk Cate Blanchett: ik ken weinig actrices die zo ogenschijnlijk moeiteloos opgaan in elke rol die ze spelen. Ook visueel is de film een genot, maar dat zijn we van Fincher gewend. Prettige film die ik zeker eens ga herzien.

Leuk.

Fincher komt hier weer eens bijzonder en origineel uit de hoek. Deze film blinkt inderdaad uit qua nieuwe ideeën. Eentje die ik zo ver ik weet nog nergens herken, en anders heb ik zeker at gemist. Fincher bewijst hier weer een best goede regisseur te zijn.

166 minuten is niet niks, maar Fincher weet het allemaal boeiend en overzichtelijk te houden. Hij stopt er soms lekker veel details in zodat het boeiend blijft, en het verhaal is opzicht al vrij boeiend om te volgen. Pitt en Blanchett hebben wel duidelijk een chemie.

Nu ga ik toch eerlijk zeggen dat de film toch wel een stuk te lang duurt.166 minuten is echt te lang, ondanks het originele idee. Het blijft vrij boeiend, maar toch.

“It's a funny thing about comin' home. Looks the same, smells the same, feels the same. You'll realize what's changed is you.”

Ik weet nog wel dat ik met mijn toenmalige vriendin naar The Curious Case of Benjamin Button in de bioscoop ben geweest, en dat we naderhand wel twee uur over de film hebben doorgepraat. Dat is ook de grote kracht van Benjamin Button’s leven.

Het spreekt tot de verbeelding en laat je nadenken over je eigen leven, over de invloed die een persoon op je leven kan hebben (en andersom), over toevalligheden en geluk dat soms een grote rol kan spelen, en uiteindelijk over de liefde en dat je elkaar soms moet loslaten. Een beetje sentimenteel, maar de klinische regie van Fincher, de waanzinnige cinematografie en de donkere ondertoon zorgen ervoor dat de film nooit te sentimenteel wordt. En Brad Pitt en Cate Blanchett zijn perfect, maar daarmee vertel ik niets nieuws.

Een favoriet. Veel beter dan ik had verwacht. Het verhaal is bijzonder. Het is duidelijk met veel zorg en aandacht gemaakt. Cate Blanchett bewijst weer waarom ze één van mijn favoriete actrices is, ik vind haar heel goed, evenals Brad Pitt en de rest van de cast in deze film. Hij duurt lang, maar ik heb me geen moment verveeld en het heeft mij echt geraakt. 4,5*

Uitstekende film over een baby die oud geboren wordt en steeds jonger wordt. Een origineel en mooi verhaal dat hier op een meeslepende manier verteld wordt. Het verhaal beslaat een aantal decennia, maar als film blijft het één geheel. Het ziet er allemaal prachtig uit en ook de make-up/special effects zijn overtuigend gedaan. Twee mooie rollen van Brad Pitt en Cate Blanchett.

Een redelijk a-typische film van Fincher, die zich meestal toch binnen de lijntjes van het misdaad- en thrillergenre houdt. Maar in feite is het een redelijk a-typische film in het algemeen, wat betreft de inhoud. Het is in ieder geval een erg uniek en origineel plot. Een man die oud wordt geboren en met de jaren steeds jonger wordt. Meteen vanaf het begin zit je met de vraag hoe dit gaat eindigen, en daar komt uiteindelijk een zeer mooi en passend antwoord op.
Het is wel absoluut een lange zit. Het hele omgekeerde levensverloop van Benjamin wordt erg nauwkeurig en gedetailleerd uit de doeken gedaan, en soms verliest de film zich wat in deze details en zijplotjes. Het is daarom ook niet een film die ik vlug opnieuw zal kijken. Deze trage vertelstructuur zorgt er echter wel voor dat je erg begint mee te leven met deze wel zeer speciale hoofdpersoon, die erg goed wordt neergezet door Brad Pitt. De film heeft inzakmomentjes, maar de binding met Benjamin verlies je als kijker nooit. Het laatste kwartier raakt dan ook een emotionele snaar, wanneer Benjamin een dementerend kind is geworden en Daisy voor hem zorgt. Dit werd vooral fantastisch geacteerd door Cate Blanchett.

Naast het originele plot, de goede acteerprestaties en de emotionele laatste akte van de film, behoort tot de pluspunten evenals de feilloze regie van Fincher en de consistent mooie aankleding en decors. Fincher staat er om bekend een geweldig grote perfectionist te zijn, maar zijn films zien er dan ook altijd, zonder uitzondering, visueel enorm gelikt uit. Zo dus ook deze.
De te lange speelduur (halfuurtje had hier perfect van af gekund) en de vaak dik aangezette zoetsappigheid op verschillende momenten zorgen ervoor dat hier geen hogere score uitvloeit, maar voor eén keer is het zeker een aangename zit.

Blijft nog steeds een mooie film met een raar, docht ontroerend verhaal.

Maar ik blijf de film toch nog iets te lang vinden...

Men neme een kortverhaal van een bladzijde of 20, met één originele gimmick. Vervolgens strekken we dit uit tot een film van bijna drie uur, die behalve de romance die gedoemd blijkt vrijwel niks met die gimmick doet. Voor de rest had elk stuk van de film ook prima plaats kunnen vinden bij iemand die wél op normale manier oud wordt; bovendien, heel veel rode draad heeft de film verder niet.

Deze film heb ik altijd een beetje links laten liggen, voornamelijk op onderbuikgevoel; hoewel het van David Fincher was die over het algemeen toch een zeer fraai oeuvre heeft, trok dit me voor geen meter. En ik ben bang dat ik toch bevestigd ben in mijn vooroordeel, deze film is toch een behoorlijke miskleun gebleken. Natuurlijk, er zijn wel wat fraaie scenes, de cast is niet slecht (maar ook echt niet geweldig), maar hier is toch heel wat op aan te merken. Waarom moet dit in hemelsnaam drie uur duren? Behalve op het romantisch vlak waar Daisy wel ouder wordt, wat is de toegevoegde waarde van het omgekeerde ouder worden van Benjamin? Waarom wordt hier niet iets interessants over gebracht, over het jong zijn in een bejaard lichaam en vice versa, behalve voorspelbare grappen over bijvoorbeeld een oude man die geen seksgrappen begrijpt? En waarom is er zo weinig lijn in het verhaal? Het is niet dat de afzonderlijke scenes nou zo boeiend zijn (Brad Pitt geadopteerd, Brad Pitt op de grote vaart, Brad Pitt in de marine, Brad Pitt backpackend in India) of dat de romance met Cate Blanchett nou van het scherm spettert. Ik zie echt het punt van deze film niet.

Oh my God, look at you! You're perfect!

Aparte film, die het vooral van zijn bijzondere fenomeen moet hebben, maar over de gehele lengte van de film niet krachtig genoeg overkomt.

De film begint uiteraard met een mooie aangekleed tijdsbeeld en het bijzondere geval van de oude baby die niet een lang leven beschoren lijkt. Toch zien we het eerste uur Benjamin opgroeien van oude baby naar puberende bejaarde. De kinderlijke ongedurigheid kostelijk weergegeven in de momenten aan tafel of in de rolstoel. De ontmoeting met Daisy volgt, en Benjamin doorgaat de eerste stadia van een jonge volwassene die zijn eerste stappen zet op bepaalde vlakken.

Wat mij op bepaalde momenten opvalt, en vooral in het tijdsbeeld met alle wereld beslommeringen naar voren komt als de recessie, de Tweede Wereldoorlog, de 'Spacerace' en bijvoorbeeld The Beatles, is de overeenkomst met Forrest Gump. Een apart personage die de wereld op soms koddige wijze ontdekt met een 'liefde' die niet altijd even gemakkelijk verloopt. De poging om een Forrest Gump-achtige geheel te creëren strand sowieso al wat mij betreft bij het karakter Button zelf. Waar Forrest een en al in innemendheid is blijft Button een onbekende voor het publiek en leef je veel minder met hem mee. Aardig zijn de momenten op de grote vaart, de marine en zijn zwerftochten, maar ongewild voelt het aan alsof de film onnodig gerekt wordt en eigenlijk afdwaalt van het echte onderwerp. Namelijk het verschil met Daisy en hoe om te gaan met zij die ouder wordt en hij jonger. De keuze om weg te gaan, vergelijkbaar met Jenny die de andere met het kind achterlaat net als in Forrest Gump, lijkt voor Button de niet zo sympathiek oplossing voor alles. Midlife crisis? Gebrek aan zelfacceptatie? Het zal vast ergens op slaan...toch groeit bij mij niet de sympathie voor Button.

TCCoBB is dan ook een apart verhaal met een bijzonder gimmick, de film lijdt echter het meest pijn onder zijn eigen hoofdpersoon en het vele te lange verhaal dat rond hem gesponnen wordt van bijna twee uur en drie kwartier. Bevreemdend zijn de eerste beelden, en tevens de laatste Daisy en Benjamin andermaal als baby die wel een bepaalde tragiek bezit. Toch is het to little to late om de film die te flets, lang en niet heel boeiend is, te redden. Wel aardig nog te benoemen is Blanchett als prachtige vrouw, en vooral Jared Harris die op heerlijke wijze Captain Mike neerzet. Verder is TCCoBB aardig voor een keer en vooral degelijk.

Wat mij betreft is deze film over-rated. Er wordt prima geacteerd, de decors zien er goed uit, het verhaal is creatief en verassend, allemaal waar. Maar het raakt nergens, het duur te lang (of anders gezegd: is te traag) en het gaat met opgetrokken poten over de verschillende fases in het leven van Benjamin Button heen. Benjamin zelf raakt me als persoon ook niet. Wellicht had het meer impact gehad om enkel aspecten meer uit te diepen. Ik heb de film uitgekeken, maar was eerlijk gezegd wel een beetje blij dat het voorbij was. Ik kan niet zeggen dat het objectief een slechte film is. Het is een beetje kroniek achtig en daar moet je misschien ook van houden om de film beter te kunnen waarderen. Dit keer dus een waardering met het verstand gegeven. Voor mij persoonlijk zou het misschien 2 of 2,5 sterren zijn geweest. Omdat er veel aandacht aan besteed is en de film ook goede elementen heeft (voor wie houdt van trage, afstandelijke en oppervlakkige kronieken ) dit keer 3 verstandssterren.

The Curious Case of Benjamin Button is een film met een origineel verhaal en met een voice-over je met gemak de speelduur kunt uitzitten omdat de setting en decors gewoon prachtig zijn. Mijn twijfels gingen uit bij Brad Pitt maar ergens weet het hier toch te passen.

Did i ever tell you i´ve been struck by lightning seven times? Once when i repairing a leak on the roof.

Na Se7en en Zodiac mijn derde Fincher. (Ik MOET Fight Club echt gaan kijken! En Gone Girl natuurlijk.)

Wat filmfan0511 al zei, Dit is zeker een film waarvan je niet zou verwachten dat Fincher die zou maken, maar at een prachtige en orginele film is dit zeg.

Geweldig cast en dan vooral mijn complimenten naar Taraji P. Henson. Zij speelt echt prachtig hoe Queenie ouder wordt.

In de ¨jongeren jaren¨ van Benjamin, toen hij een hoed op had, leek hij erg veel op Aart Staartjes.

Een dikke 9 voor deze prachtige film.

Een prachtig gemaakt drama over twee mensen die slechts kort bij elkaar kunnen zijn vanwege Benjamin’s aandoening om steeds jonger te worden.

Een verhaal dat hier en daar wat zoetjes wordt, en de ene na de andere wijsheid over het menselijk leven aanboort. De film is erg lang en daardoor kreeg ik soms genoeg van het melodrama. Maar dan volgde weer een sterke emotionele scene en zat ik er weer in.

Fincher overtuigt altijd qua sets, belichting, kleurenpalet en camerawerk. Ook in de deze film wordt alles uit de kast getrokken om een geloofwaardig tijdsbeeld neer te zetten, en de film slaagt daar absoluut in.

Bij vlagen moest ik denken aan Big Fish, en Forrest Gump. Twee goede films, maar Button mist de kinderlijke fantasie van Big Fish en de humor van Gump. Daardoor was de film bij vlagen een lange zit.

Een zeer mooi gemaakt drama met een surreële feel, waar wel een uurtje vanaf had gemogen.

3*

Mijn score van 4* hier dateert nog van 2012. Ik kon me buiten het gekende verhaal van Benjamin die oud geboren wordt en jong sterft, maar weinig details herinneren. Gezien de hoge score die ik had gegeven, was ik wel benieuwd wat het zou geven bij een herziening.

En dat ik zoveel jaar later maar weinig details kon herinneren, is achteraf gezien niet zo verwonderlijk. Benjamin Button is een mooie film, verteld via flashbacks vanuit het sterfbed van zijn geliefde Daisy. Eigenlijk zijn er weinig minpunten op te noemen, maar het raakte mij blijkbaar bij deze tweede kijkbeurt minder. We krijgen de omgekeerde levensloop te zien van Benjamin Button die heel wat meemaakt en de liefde leert kennen. In dat opzicht deed het me denken aan Forrest Gump. Alleen zijn er geen grote hoogtepunten die me echt zullen bijblijven (wat al bleek na mijn eerste kijkbeurt) en bepaalde referentiepunten zijn wat mij betreft wel belangrijk. Het laatste half uur was misschien het beste deel wanneer Benjamin beseft dat hij geen vader kan zijn en de ontmoeting met zijn dochter zoveel jaar later, wat misschien het mooiste moment uit de film was.

Ik ga er een halfje vanaf moeten doen en mijn score verlagen tot 3.5*. Zoveel jaar later is het nog steeds een mooie film, maar het weet niet voldoende de juiste snaar te raken.

3.5*

Een origineel basisgegeven (gebaseerd op een kortverhaal van niemand minder F. Scott Fitzgerald, kom ik vandaag pas achter), geregisseerd door David Fincher, dat zou toch wat kunnen zijn? Toch heb ik, mede op basis van trailers, de film lange tijd bewust links laten liggen. En dat was geheel terecht, zo blijkt nu, nadat ik mezelf heb gedwongen de hele rit uit te zitten. Wat een grotendeels sentimentele draak, bomvol met quasi wijsheden waar je (ik) niks mee kan en wederom het bewijs dat, als ie niet op z’n plek is, Brad Pitt een zéér beperkt acteur is. Van Blanchett heb ik dan weer wel genoten, behalve als de tere oude vrouw in het ziekenhuisbed, zo cliché en hopeloos neergezet…

Okay, er zitten best nog wat aardige scènes tussen, het is deels een beetje een avonturenfilm, maar het laatste deel, waarin de romance tussen B. en D. verder uitgewerkt wordt, is een erg lange zit. Ik heb het kortverhaal dus niet gelezen, maar hier had Fincher toch veel meer mee kunnen doen? Ook het schakelen in de tijd voegt niets toe, en Julia Ormond(‘s rol) ook al niet.

1,5*.