The Curious Case of Benjamin Button (2008)

Behoorlijke deceptie. Het uitgangspunt wordt als niet veel meer dan een gimmick gebruikt en waar ik hoopte op een fantasierijke en vooral ook kleurrijke vertelling (beetje a la Big Fish) werd een vrij standaard levens- en liefdesverhaal afgedraaid. Had al met al wel wat spannender gemogen.

Ook qua beeldenpracht valt het nogal tegen; eigenlijk staat alleen de prachtige beginscene met de terugdraaiende klok voor 'the boys we lost in the war' me nog bij. Voor de rest wel heel erg gewoontjes. Pitt is verder wel adequaat, maar de film duurt natuurlijk veel en veel te lang, hoewel het laatste uur uiteindelijk wel het beste van de 3 blijkt te zijn..

Nee, Fincher wordt per film minder. 2*.

Het is mischien een beetje kinderachtig om een film van een regisseur altijd met zijn vorige films tevergelijken, maar ik ontkom er toch niet aan. Waar ik bij Fightclub en Seven kompleet van mijn sokken geblazen werd, en bij Zodiac dat naargeestige gevoel bleef houden na de film, deed benjamin button me niet zo veel.Ik vond hem helaas op sommige momenten zelfs saai. Ik wist nooit echt waar de film naar toe zou gaan behalve het onvermijdelijke. Soms dacht ik dat ze een reis door de amerikaanse historie gingen maken zoals bij Forrest Gump, maar dat werdt uiteindelijk toch niet doorgezet. Verliet licht teleurgesteld de bioscoop. Mijn vrouw vondt hem wel erg mooi, dus dat scheelt weer.

Tja, toch wel dik teleurgesteld!!

Ook al was het helemaal geen slechte film. Het is allemaal mooi vormgegeven, en goed geacteerd; Maar het was allemaal zó hollywood en dat stak me toch wel tegen aan Fincher. Hij had er een mooie tweede Big Fish van kunnen maken, maar in de plaats maakt hij er een ongelooflijk mat en totaal niet ontroerend drama van.

Het had voor mij allemaal best wat meer over Blanchett en Pitt mogen gaan. Teveel scenes deden er absoluut niet om(heel het personage van Tilda Swinton doet er niet om), het verhaal met de oude Blanchett op haar sterfbed is ongelooflijk cliché en bovendien allemaal veel té(geen enkele oude vrouw praat zo belachelijk) en het heel gedoe is allemaal heel oscargeil.

Brad Pitt staat wel weer goed te acteren, maar krijgt nooit de kans om een echte emotie te spelen(waardoor hij zeker niet die oscar gaat winnen) en Blanchett is goed als altijd.

Als balans maak ik dus op dat ik geen enkel moment verveeld was, het allemaal heel mooi vormgegeven vond, het ook heel geloofwaardig vond hoe hij jonger werd(jezus, die Pitt ziet er ongelooflijk goed uit voor zijn leeftijd) en het verhaal met Pitt en Blanchett op momenten zeer goed vond.

Maar dat is het dan ook;

3.5*

Fincher neemt in feite een doodgewoon liefdesverhaal waarbij nog enkele algemenere stukken over het leven zijn aangeplakt en voegt er een trucje aan toe om het geheel toch fris te maken. Dit trucje, waarbij het hoofdpersonage niet ouder maar jonger wordt, moet het geheel fris houden en laat vele ervaringen extra sterk ervaren omdat al het herkenbaars op een originele manier getoond wordt. We worden een tijd lang verrast, meegesleurd maar er wordt vervolgens overgeslagen aan het feit dat Benjamin Button na een tijdje helemaal niet meer zo'n zonderling is.

Na de eerste wip en de eerste borrel (het eerste uur) was Button in mijn ogen niets bijzonders meer en was alle fascinatie voor het personage (wat vrijwel het enige is waaruit wordt geput) bij mij op. En toen moest er nog anderhalf uur aan relationeel drama komen wat bij niet verder kwam dan middelmatig oninteressant geneuzel. Dit liefdesdrama heb ik al vele malen vaker gezien en zelfs de gehele film als concept (waarbij we het totale leven zien van een zonderling) heeft al eerder veel meer indruk op me gemaakt in de vorm van Forrest Gump, al is het alleen al omdat in die film veel meer met het hoofdpersonage wordt gespeeld.

Bovendien probeert de film me een "Que sera, sera, whatever will be will be"-boodschap op te dringen, waarbij een passieve houding het hoofdpersonage prima door het leven leidt, die er bij mij niet in gaat. Ik ben jong, maar in mijn ogen is het leven vechten, vooral voor een zonderling, en die paar relationele perikelen weten het voor mij echt niet een grootse film over het leven te maken. Ik moet bekennen dat de laatste paar minuten me absoluut oprecht hebben geraakt, maar ik vond het geheel te veel berusten op een simpel trucje wat bij mij al snel was uitgewerkt.

Gisteravond heb ik deze film bekeken in de bioscoop en de film deed me wat, ik voelde me geraakt toen ik de filmzaal uitliep.

Oud worden is knap ellendig, menigeen kan er over meepraten. Wanneer je dan als mens alles hebt bereikt dat binnen jouw kunnen ligt, je veel ervaring op hebt gedaan en je bekend bent geraakt met de valkuilen van het leven; ben je oud en uitgerangeerd.

Omkeren lijkt dan heel aantrekkelijk. Het idee bestaat al enige tijd en het duo Veldhuis en Kemper heeft er ook een lied op gezongen; Oud geboren. Het legt ongeveer dezelfde dingen bloot als we terugzien in de film.

Veldhuis en Kemper - Oud geboren

Waarom wordt je niet oud geboren

Zodat het leukste nog komen gaat

Alles ging dan achterstevoren

En was te vroeg te laat

Dan was je je onschuld nooit verloren

Kreeg je die juist aan het einde terug

En was je wijsheid aangeboren

Je toekomst al achter de rug

Je elke dag weer iets naïever bent

En alles is leuk want je bent niets gewend

Tegen het einde goedgelovig en klein

Zodat ik niet als de dood voor de dood hoef te zijn

Dan zag je je lijf steeds sterker worden

Had je je jeugd nog voor de boeg

Alles kwam goed wat ooit ontspoorde

En was te laat te vroeg

Als ik dan zestien ben geworden

Voer ik mijn laatste strijd

Verlies ik opnieuw mijn wilde haren

Maar nu in mijn puberteit

Beter nog ik wil heen en weer

Bijna sterven en dan nog een keer

Hoe ’t ook gaat ik wil een zachte dood

Zodat ik kan slapen, ik kan slapen

In kan slapen in mijn moeder’s schoot

In de film zien we dat zowel oud worden en jong worden beide voor- en nadelen hebben; zeker wanneer de één vooruit gaat en de ander achteruit. De film verbeeldt heel mooi het verjongingsproces van Benjamin Button. We zien hoe hij steeds vitaler wordt, maar eveneens zien we dat andere mensen om hem heen juist ouder worden en hem ontvallen.

Lange tijd ben je niet bewust bezig met het gegeven dat hij op een gegeven moment van een jongeman, een adolescent wordt, dan een tiener en vervolgens een kind. Een akelig gevoel bekroop mij, het is eveneens niet het einde van het leven waar ik iets voor zou voelen.

Deze film heeft me aan het denken gezet over het verouderingsproces. Je wordt ouder en op een gegeven moment gaan er zich gebreken voordoen, je begint te sukkelen en als dat ernstig verloopt zul je wegkwijnen volledig bewust van wat er gaat gebeuren of wat er al gaande is. De toekomst die je staat te wachten is onbekend maar de afloop is voor iedereen gelijk zoals Queenie ook zegt in de film alleen bewandelt niet iedereen het zelfde pad.

Ik vind dat Pitt en Cate Blanchett voortreffelijk acteren, daarnaast alle lof naar de mensen van de special effects! Pitt veranderde geloofwaardig van een oud ventje in de sexy playboy zoals wij die kennen en ook zijn jongere uitvoering kwam goed uit de verf. Hetzelfde voor Cate Blanchett, zij werd heel subtiel ouder gemaakt, totdat er hier en daar een aantal grote sprongen werden gemaakt in de tijd.

Een Amerikaanse productie met meer inhoud dan we gewend zijn, een mooi verhaal, een aantal goede acteurs en prachtige speciale effecten. Daarnaast vind ik het nooit erg om Brad Pitt te zien, hij is zo'n ongelooflijk mooie man, zeker met zijn onschuldige puppy-ogen. Ik heb genoten van de film, tegelijkertijd greep de film me erg aan en zette deze aan tot denken. 4,5 sterren!

Op zich wel een indrukwekkende film met een origineel concept.

Alleen had het van mij iets spectaculairder gemogen, want nu kabbelt de film wat voort. Aan de ene kant is het wel mooi om te zien, want zo worden de karakters goed uitgediept en er wordt heel veel verhaal verteld. Maar aan de andere kant heb je na het einde van de film zoiets van: was dit het nou?

Eindstand toch nog goed voor 3, 5 sterren.

Het begin is sterk, althans, na dat domme gehans in de 'zwarte' kerk. En voor een film van deze lengte keek de eerste helft vlot weg.

Het gevoel wat ik bij deze film kreeg, verliep zoals Benjamin's fysiek ging, eerst stijgend, toen stabiel (goed) en daarna bergafwaarts. (Wat overigens nergens op sloeg, is dat hij weer krimpte.. want wtf, dan had ie OOK als 'grote' man geboren moeten worden, niet over nagedacht blijkbaar.)

Eerst is het boeiend om te volgen met acceptabele personages. Waarna het verval in cliché liefdesverhaaltjes de film gaat nekken, samen met de speelduur.

Verder erg jammer dat het vanuit flashback vertelt moet worden. Ik vind daar echt geen zak aan met zo'n oud sentimenteel wijf (zoals ook in Titanic, Notebook etc etc) en haar al even vervelende dochter.

Al met al toch 3*

Benjamin Button,

Naar mijn mening is dit toch echt een geweldig verhaal en ook wel moeilijk uit te voeren als film, maar het lukte David Fincher wel om deze film echt goed te maken. Zo is de Cast indrukwekkend met een goeie Brad Pitt die zijn rol echt speelt en zijn er natuurlijk ook de complimenten voor de make-cup afdeling die ook een oscar won tijdens de Oscar Avond. En dat is terrecht.

De oude Brad Pitt is geweldig, hoemeer die jonger word des te meer Pitt we zien, maar hoe verder we naar onderen gaan in leeftijd des te beter de film word...de film duurt erg lang maar ondanks dat stoorde ik me zeker niet aan de tijd. Iets waar ik me zeker ook niet aan stoorde was de muziek van Alexandre Desplat die echt prachtige muziek componeerde voor deze film. Vooral het Love Theme is erg mooi en erg orgineel. Deze film heeft namelijk ook een hoop romantiek over zich, en mede door al deze dingen verdeitn deze gewoon een hoog cijfer.

Prachtige film die ik voor iedereen kan aanraden die van Fantasy houd, want wat romantiek en van een ijzersterk verhaal.

Hele mooie film van Fincher, die mij nog nooit teleur heeft gesteld.

Brad Pitt en Cate Blanchett spelen hun rol geweldig en dat is belangrijk voor dit drama. Het is met name door hun spel dat je toch het verhaal in wordt gezogen, terwijl het eigenlijk te absurd voor woorden is.

Het eerste uur bevat vele grappige stukjes. Vooraf had ik niet verwacht dat het gegeven van de man die oud wordt geboren zo grappig zou kunnen werken.

Fincher neemt de tijd voor het verhaal en daar hou ik wel van. Benjamin maakt vanalles mee en leeft zijn leven op zijn manier.

Natuurlijk moet het zo zijn dat hij Daisy weer ziet, en ach.. voor de rest moet je de film zelf maar gaan zien.

Ik kon in ieder geval makkelijk over de lange speelduur en de traagheid stappen, en op die manier heb ik flink genoten van de film.

4.0*, en nog een hele diepe buiging voor de make-up!

Het eerste uur is geweldig. Geen enkel moment verveelde en de meest boeiende personages speelden nog mee. Maar naarmate de film vorderde begon Pitt steeds eentoniger te spelen en was ik om één of andere reden steeds maar aan Forrest Gump aan het denken (één van de vele knipogen is die naar de beroemde quote: 'life is like a box of chocolates, you never know what you gonna get'.

De film werd ook erg langdradig op het einde, je had zelfs de indruk dat het einde een beetje tegen de makers hun zin was. "Het belangrijkste is achter de rug, nu er even snel een einde aan breien".

Is het verhaal origineel, spitsvondig, enz..? Ik vind van niet, het enige wat een beetje origineel was, was het feit van de oud geboren-jong gestorven man.

Deze film komt 14 jaar te laat

3*

PAS OP! SPOILERS!!!

Wat een slechte film.
Het lijkt wel een parodie, zo weinig visie. Het is een opstapeling van slappe ideeën en het resultaat is een draak van een film.

Het begint al met die vrouw die het verhaal voorleest. Wat is precies de relevantie van die toevoeging. Je wordt er niets wijzer van, het heeft geen functie. De wending aan het einde (dat zij de dochter is van Benjamin) voegt niks toe, omdat je totaal geen band hebt met deze personen die eigenlijk voor niks in het verhaal zijn gepropt (en wat een irritante stem trouwens van die oude vrouw).

Verder zie je het leven van Benjamin aan je voorbijgaan als een forrestgumpkloon. Aan het eind van de film wordt dat dan samengevat in de trant van: sommige mensen zijn geboren om te dansen, andere om te varen en weer andere om moeder te zijn. Ik lachte me kapot om dat stuk. Zit je daar nu drie uur op te wachten, op die geweldige conclusie?! En dan als afsluiter die vogel, ik hield het niet meer.

Het centrale idee was leuk, iemand die steeds jonger wordt ipv andersom. Maar waarom is daar niet dieper op ingegaan. Je ziet totaal niet wat het met iemand doet. In plaats dat ingegaan wordt op de problemen die dit met zich meebrengt, wordt het uitgesmeerd over een levensverhaal van drie uur, waarbij het hele idee totaal verloren gaat in alle nonsens eromheen. Wat overblijft is een normaal levensverhaal (kloon van Forrest Gump), met aan het einde een of andere slappe moraal.

De romance aan het einde refereert weliswaar nog enigszins aan de 'curious case' maar daarbij is het acteerwerk zo slecht dat dit de rest ook al niet kan redden. Brad Pitt toont in de hele film totaal geen emoties. Zijn vriend (die kapitein op het schip) gaat dood, en wat doet Brad, hij staat er een beetje bij te kijken. Een ander voorbeeld: tijdens de romance tussen benjamin en die vrouw wordt totaal niet duidelijk gemaakt waarom ze elkaar ontlopen, wat ze doet besluiten om elkaar weer op te zoeken etc. De relatie komt ook gewoon niet overtuigend over. Het enige wat je ze ziet doen is seks hebben en de muur verven (zelfs een fan van romantische komedies moet toch wel toegeven dat deze scene echt played-out was).

Tot slot zijn er aantal slecht uitgewerkte punten (Kreeg Benjamin in zijn jeugd geen reacties op het feit dat hij als blank kind werd opgevoed door een zwarte vrouw, zuiden van de VS , eerste helft 20e eeuw?)

Al bij al, een bijzonder slechte film, zeker gezien het aantal oscarnominaties en positieve reacties. Ik ben echt teleurgesteld in het publiek, want het blijkt wel weer dat zelfs een film zonder enige visie en met slecht acteerwerk hoog gewaardeert wordt, wanneer het maar een epische lengte heeft, een slappe moraal en een berg make-up.

PAS OP!!! SPOILERS!!!!

Een mooie film, helaas net iets te lang voor mijn gevoel.
Ik moest tijdens het kijken vaak denken aan Forrest Gump (ook al zo'n geweldige film).

De gebeurtenissen houden niet allemaal verband en daardoor zijn sommige dingen interessanter dan de andere, maar over het algemeen is het een prachtige film die boeit van begin tot eind.

Grootste minpunt, naast het feit dat zijn vader hem zomaar herkent, is toch wel dat Button in het echt allang was ontvoerd door Defensie om hem te testen in een lab. De personages accepteren het jonger worden van Button zonder enige verbazing. Ze vinden het allemaal wat vreemd, maar accepteren het zonder verdere vragen. What the fuck?

Grootste pluspunt is wel de schmink enz, het is echt een nieuwe benchmark voor make-up.


4.5 sterren.

P.S.
Ik vraag me alleen wel af hoe het nou precies zit want op IMDb zie ik wel allerlei acteurs die Benjamin tijdens verschillende levensfasen spelen, spelen ze dan alleen zijn lichaam en is Pitt's geschminkte hoofd er met de computer opgeplakt?

Pfffff, dit had best wel 3 kwartier korter gemogen!

Begrijp me niet verkeerd, het is een aardige film geworden maar wel een enorm lange zit die regelmatig best saai was.
De film kan je eigenlijk in 3 delen breken. Het deel met de ''oude'' Benjamin, met de Benjamin op gemiddelde leeftijd en de fase waarin hij steeds jonger wordt tot baby aan toe. Maar waar hij dus eigenlijk stokoud is.

Het 1e deel was duidelijk het beste. Dat was ook het enige gedeelte uit de film dat enigzins ontroerde. Het opaatje dat Benjamin speelde was erg goed. Een lieve, oude bejaarde in beeld met de geest van een kind. De hele introductie van Benjamin en zijn afwijking is mooi in beeld gebracht. Het 2e deel begon was mooi met Benjamin die op de boot gaat werken en onder andere betrokken raakt bij een U-Boot aanval (sterke scene!) in de Tweede Wereldoorlog.. Maar na een tijdje was het gedaan met het boeiende plot en kreeg je weer het standaard liefdesverhaal dat wel erg voorspelbaar en zoetsappig was. Ik haakte zon beetje af. Daarnaast pakte het liefdesdrama me totaal niet. Ondanks dat Blanchett niet verkeerd acteerde vond ik haar rol erg eenzijdig en kil. Bij zon plot moet je normaal als kijker toch echt hopen dat het maar goed moet komen. Mij boeide het weinig in dit geval.
Het slot van de film vond ik nog minder interessant. Het pakte me gewoon allemaal niet.

De film vind ik aardig veel weg hebben van Forrest Gump. Denk maar na: Ook hier aan de hand van flashbacks een verteld levensverhaal van een apart iemand die veel heeft meegemaakt in zijn leven. Ook hier de onvoorwaardelijke liefde tussen moeder en zoon. Ook hier trekt hij naar de scheepsvaarderij toe. Ook hier wordt er later gevaren met een zeilboot. Ook hier heeft hij een jeugdliefde die hij meermaals kwijt raakt maar uiteindelijk toch voor zich wint. Ook hier overlijdt de moeder.En uiteraard een soortgelijke quote dat je niet weet wat het leven je zal brengen. De chocolates quote uit Forrest Gump kent ook iedereen wel. En ik mis vast nog meer voorbeelden.
Maar waar Forrest Gump me echt raakte, soms emotioneerde en zeker erg vermaakte, daar neemt deze film zich veel te serieus en is het bij vlagen een saaie, lange zit geworden. En veel te zoetsappig en uitgerekt.

De film is best aardig om een keer te zien, maar meer niet. Dankzij het goede acteerwerk van bijna iedereen plus de mooie aankleding van de film (er zaten regelmatig mooie sfeerplaatjes in zoals op zee of over Parijs heen) en het plot dat toch ook op zijn tijd zeker boeide is de film op zich best wel een aanrader. De boodschap van de film over de tijd was een mooi gegeven. Het eindshot met de klok was een geslaagde afsluiter. Topfilm? Nee, zeker niet.

3*

Saai vond ik de film niet. Het verhaal was aangrijpend genoeg om me twee en een half uur bezig te houden en enkel daarom krijgt het nog een 3* van mij. Het verhaal heeft absoluut een bijzondere invalshoek, maar het bleef ook absoluut een oppervlakkig en standaard liefdesverhaal. De vonken spatten er zelden af en een traantje wegpinken zat er ook niet in. Apatische rollen van Brad Pitt en Cate Blanchett, die er de hele film wat duf bijlopen. Maar o zo schitterende en stijlvolle beelden de hele film door. Het was gewoon erg mooi om naar te kijken.

BB heeft zo zijn gebreken : de hele situatie is gewoon onmogelijk en ik kon er daarom moeilijker om geven dan in een normale romantische film. De film zit ook vol plotholes : op een bepaald moment beschrijft Button een opeenvolging van situaties net voor Daisy aangereden werd door een auto. Dat kon hij toch onmogelijk weten? Button heeft in zijn leven zelden gewerkt, behalve op die boot. Straf voor iemand met weinig financiële middelen om naar Parijs te reizen enz. Dat maakte de geloofwaardigheid van de film er niet beter op.

De screenplay werd geschreven door de schrijvers van Forrest Gump en dat is er echt aan te zien. Forrest gump was een personage met een lichte vreemde aandoening, maar een heel bijzonder leven. Benjamin Button (Brad Pitt) is daarentegen een heel, heel vreemd personage met... een vrij normaal leven. Het coolste aan de hele film is de manier waarop Benjamin als oud, jong ventje wordt afgebeeld. De techniek is nog niet perfect (op sommige momenten zie je wel dat het CGI is), maar staat toch al voor 95% op punt en dit is echt wel revolutionaire cinema. Verder is de cinematografie wondermooi, er zitten immens veel mooie beelden in en de passende, bombastische soundtrack is ook om van te smullen. Al bij al is dit gewoon Forrest Gump, maar minder groots. Het personage zelf is interessanter, en de personages die hij doorheen zijn leven tegenkomt zijn minder memorabel. De helft van de film is een mooie romance tussen Benjamin en Daisy (Cate Blanchett), en dat geeft de film toch wel een extra dimensie (en dat was nodig). De film vraagt mss wel veel van sommige kijkers met een speelduur van 2 uur en 3 kwartier, maar hij is het zeker waard. Eén van de betere blockbusters dit jaar.

Ik zie dat Moviemeter gebruiker beduidend minder antiasiast zijn over deze film ((3,79 / 5) * 10 = ~ 7,6 tegenover 8.2 op imdb) maar toch kon het mij zeker wel boeien en was de speelduur geen enkel probleem. Ik vond de film zelfs zeer vermakelijke film.

Niet overal even origineel. Het doet inderdaad wat aan FG denken en de scene van Daisy's ongeluk lijkt wel direct ge-copy-paste uit Amelie. Toch vond ik dit een prachtige film. Vooral interessant om te zien hoe het bizarre uitgangspunt de thema's en de emoties die daaruit voortvloeien versterkt.

Vakkundig gemaakte film dat zeker. En ook aan Brad Pitt ligt het niet. Toch mist de film wat mij betreft iets. Het blijft een beetje een ver van je bed show die je zelden echt raakt en op emotioneel niveau dus erg weinig doet. Daarom geen echt hoge waardering hoewel er op zich niet heel veel mis is met The Curious Case of Benjamin Button.

Hele nipte 4* maar kan in toekomst goed een 3,5 worden.

Deze film lijkt veel beter dan dat ie is. Hij leek me echt erg goed maar viel een beetje tegen. Verhaal is subliem en het word wel aardig uitgewerkt. Zijn jonge jaren (als ie 80 is dus) zijn heel leuk. Gedeelte met de boot is dan weer wat minder. Zijn jaren waarin hij even oud is als Daisy zijn ook wel boeiend maar niet echt iets speciaals. De hele film boeit wel maar duurde echt veel te lang.

Wel mooie beelden en acteerwerk.

3*

Life isn't measured in minutes, but in moments

Ik was best wel benieuwd naar The Curious Case of Benjamin Button. Het ongewone verhaal, de visuele effecten en ook het feit dat de film zoveel prijsnominaties had deden de verwachtingen nog meer stijgen. Toch is de film een harde teleurstelling geworden.

Het idee van een jongen die oud wordt geboren en uiteindelijk jonger wordt is origineel en vernieuwend. Zo is het begin is wel sterk uitgewerkt maar naarmate de film vordert wordt het allemaal echt saai en cliché. De vader die zijn zoon komt opzoeken en vraagt voor vergiffenis maar ook niemand dat echt doorhad dat Benjamin jonger werd. Oké, Queenie vond het een mirakel en kapitein Mike was gewoon te zat om het door te hebben maar er waren toch nog genoeg andere mensen in de buurt van Benjamin... Gelukkig zitten er dan wel een aantal sterke scènes in zoals Benjamin op de boot. Ook had de film voor mij echt geen 166 minuten lang moeten zijn, vooral de scènes in het ziekenhuis zijn tenenkrommend traag.

Visueel ziet The Curious Case of Benjamin Button er echt wel geweldig uit. Vooral hoe ze Brad Pitt elke keer ouder/jonger hebben gemaakt ziet er echt verbluffend uit en zijn eigenlijk ergens al de reden waarom de film juist de helft krijgt.

Pitt stelde me teleur. In The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford was hij geweldig maar hier is hij verschrikkelijk irritant met dat Forrest Gump accent. Hij kwam trouwens ook nooit 'echt' over (waarschijnlijk doordat zijn gezicht zo hard is aangepast). Cate Blanchett zit ook niet echt goed in haar rol. Ze kwam eigenlijk pas alleen op het einde echt op dreef precies.

Uiteindelijk is het toch een teleurstelling geworden en de enige reden waardoor ik de film echt nog heb uitgekeken was om te zien hoe Benjamin nu eigenlijk ging sterven.

2.5* vooral door de visuele pracht dan.

Een behoorlijke tegenvaller eigenlijk. De gimmick van het steeds jonger worden werkte niet bij mij, waarschijnlijk omdat er zo bar weinig mee gedaan werd. Het verhaal wordt gepresenteerd als een sprookje, maar de fantasierijke gebeurtenissen die je doorgaans in sprookjes tegenkomt zijn ver te zoeken. Bijna drie uur lang wordt het levensverhaal van Benjam Button verteld, maar wat voor interessants gebeurt er nu eigenlijk? Benjamin hangt wat rond in een bejaardenhuis, vaart de wereld over op een vissersschip, en wordt uiteraard verliefd. Allemaal behoorlijk voorspelbaar en niet aangrijpend genoeg.

Visueel is The Curious Case of Benjamin Button bij vlagen mooi, maar soms wordt de plank ook volledig misgeslagen. Pluspunten zijn de make-up en het New Orleans door de jaren heen. Dat zuidelijke sfeertje is goed neergezet. Een echte misser vond ik het overmatige gebruik van CGI, dat vaak er opzichtig is. Goed voorbeeld zijn de scènes op de boot en dan vooral wanneer ze aangevallen worden door een oorlogsschip. De computeranimaties maken de film erg clean, iets wat ik bij een film als deze juist niet passend vind.

Een veel te lange film dus, die met een gehalveerde speelduur waarschijnlijk nog steeds niet zou boeien. Zonde dat het verhaal zo weinig verrassend en afwisselend is.

Een beetje vreemd dat deze film geen oscar gewonnen heeft voor het beste scenario, terwijl dat net het meest uit het oog springende element is. Zoals altijd heb ik de hype aan me voorbij laten gaan en deze film op DVD gehuurd wanneer hij al wat meer in de luwte stond. Achteraf beschouwd een goede keuze om deze op een regenachtige zaterdagavond te kijken, al was het maar omdat hij me de ganse speelduur wist te boeien.

En dat heeft dan niet zozeer met de uitwerking te maken, maar eerder met het bijzonder origineel verhaal dat de kijker met het grootste gemak aan het scherm gekluisterd houdt. Omdat die nu eenmaal wil weten hoe het zal aflopen met Benjamin Button...

Meestal verwacht ik van dit soort films dat ze me op een of andere manier weten te ontroeren. Dat was helaas niet het geval deze keer, terwijl daar uiteindelijk toch oneindig veel gelegenheden toe waren. Dan vraag ik me af waar Fincher met zijn prent naartoe wou, want erg veel voegt hij mijns inziens niet toe aan het ingenieuze scenario. Ook de vertolkingen zijn matig, terwijl ik een acteur als Brad Pitt toch in staat acht om de nodige emoties in zijn rol te leggen. Dan vraag ik me af waar het schoentje wrong. Mocht hij niet van Fincher? Of had hij er zelf niet zoveel zin in?

Een andere twijfelachtige keuze is heel dat gedoe met het dagboek en de voice-over. Een beetje een knullige manier om de film van een bepaalde "vorm" te voorzien; of om de historische context te kunnen verantwoorden.

Maar goed, genoeg kritiek gegeven, want een film die bijna drie uur lang weet te boeien kan je bezwaarlijk slecht noemen. Het was vooral leuk om een aantal nooit eerder vertoonde situaties op het scherm te zien, met name een kreupele kletskop die een zwarte mama heeft, het oude mannetje dat verliefd wordt op het kleine meisje, de oude vrouw die seks heeft met de jonge knaap, enzovoort. Best wel gedurfde thema's, al werden ze wel met de nodige schroom gefilmd en/of kapot gemonteerd.

Achteraf bekeken vond ik het eerste uur het beste, omdat daar het meeste ruimte was voor humor. Het tweede uur kende dan weer de leukste personages, terwijl het derde uur nogal lauwtjes naar de ontknoping kabbelde. Kortom, een film die me nog heel lang zal bijblijven omwille van het magnifieke verhaal, waar helaas te weinig uit gepuurd werd om het predicaat meesterwerk te verdienen.

Wie de indrukwekkende filmografie van David Fincher erop naleest, vraagt zich ongetwijfeld af welke rol The Curious Case of Benjamin Button in ’s mans oeuvre zal spelen. Keert hij zijn sublieme thrillers (Se7en, Zodiac) en psychologische studies (The Game, Fight Club) de rug toe? Wordt deze epische vertelling over de tragische Benjamin Button de nieuwe standaard binnen zijn werk? Het zou uiteraard voorbarig zijn om op die vragen nu reeds een antwoord te formuleren, en de toekomstplannen van Fincher zijn hoe dan ook nog niet aan de orde.

Wat telt is dat we met The Curious Case of Benjamin Button een klein pareltje in handen hebben. Enerzijds speelt Finchers jarenlange ervaring hem duidelijk in het voordeel, vooral wat betreft de sobere regie. Uit zijn thrillers bleek reeds dat monsterbudgetten bij hem niet resulteren in platvloerse Hollywood-bombast, en voor The Curious Case of Benjamin Button is dat niet anders. Uit elk attribuut, elk detail, elke compositie spreekt een grote harmonie, zonder dat het geheel artificieel aandoet.

Ten tweede beseft Fincher dat een sterk verhaal geen opgeblazen enscenering nodig heeft om tot zijn recht te komen. Soberheid siert, en dat zullen we geweten hebben. Geen extravagante massascènes of overdadige effecten, want Fincher herleidt cinema als het ware tot haar essentie. In prachtige tinten en met dito soundtrack neemt hij de kijker mee op sleeptouw, met de avonturen van ene Benjamin Button als rode draad.

Benjamin werd als kind te vondeling gelegd, omdat hij er bij geboorte uitzag als een bejaarde. Naarmate hij opgroeit wordt echter duidelijk dat zijn uiterlijk er niet op veroudert, maar dat hij juist jonger wordt met de jaren. Hij doorkruist het leven dus van achter naar voor, en dat levert zowel komische als intrieste situaties op.

Meer weggeven van de plot zou spijtig zijn, omdat Fincher het zelf stukken beter aan de man kan brengen. En The Curious Case of Benjamin Button is tenslotte een film die u in de eerste plaats om het fascinerende verhaal moet kijken…

Niet alleen de CGI-ploeg doet wonderen om van Benjamin Button een geloofwaardige jonge knaap of oude knar te maken, ook Cate Blanchett en vooral Brad Pitt verdienen een staande ovatie. Blanchett schrikt er immers niet voor terug om zich van haar lelijke kant te tonen; een moedige keuze voor iemand die afgelopen jaar haar veertigste verjaardag heeft gevierd. En hoewel de scènes waarin zij een oude vrouw vertolkt het tempo uit de film halen en bijgevolg nogal overbodig zijn, zet ze een karakter neer met inhoud. De manier waarop Pitt dan weer een kind vertolkt in het lichaam van een oude man, werpt grote ogen. Eens te meer blijkt dat zijn genie schuil gaat in zijn transformeerbaarheid: gelijk in welke gedaante, altijd staat de man verbluffend goed te acteren. Hier zien we kortom grote klasse aan het werk, maar alle pretenties blijven gelukkig achterwege.

Tot slot heeft The Curious Case of Benjamin Button ook daadwerkelijk iets te vertellen. Een intelligente parabel over leven en dood is deze film in zijn geheel zeker, maar ook kleine stukjes dialoog vallen op door hun filosofische kern van waarheid.

Een ode aan het leven, de liefde en de schoonheid: Fincher balt een immens krachtig statement in slechts twee en een half uur. Een lange zit? Vergeet het maar…

Ik heb de film in het weekend gezien en in het begin leek het me een te lange zit worden. De film is redelijk traag, ondanks de zeer mooie beelden en settings. Toch boeide de film me op een of andere manier en ik was natuurlijk benieuwd naar het veranderinsgproces dat Brad Pitt ondergaat. Langzaam wordt je in het verhaal gezogen en de acteerpresaties van Piit, Blanchett en Swinton zijn zeer goed. Daarnaast is Blanchett een prachtige vrouw om naar te kijken. Het liefdesverhaal is mooi en ontroerend. Hoewel de laatste jaren van Britts verjongingsproces redelijk snel wordt afgehandeld is het einde toch zeker zeer ontroerend. Het heeft me wel degelijk geraakt. Naar mijn mening dan ook zeker een topfilm.

De moeite waard om nog een keer te zien.

Zeer ontroerend en laat een episch gevoel achter. Als oude man met een kinderlijk verstand dezelfde cognitieve ontwikkeling als een kind doormaken, maar aangezien worden als een bejaarde. Uiteindelijk stervende als dementerend kind. Een mooi sprookje! Natuurlijk kon het niet anders dan dat Daisy door had dat deze oude man best wel speciaal was, en dat houd de sfeer er goed in. Zeker een film om nog eens te zien, de fenomenale soundtrack draagt daar ook aan bij, subtiel doch de gemoederen rakend.

4.5

Het tempo van de film is aan de trage kant en in verhouding met de speeltijd gebeurt niet zo veel. De accenten in de film vind ik wat overdreven en storend.

De scenes dat Benjamin aan het varen is vind ik nog wel aardig.

Vreemde, lang uitgesponnen film die na ruim 2,5 uur als een nachtkaars uitgaat en je achterlaat met het gevoel dat Fincher geen idee had wat-ie er eigenlijk mee wilde zeggen. Je begint te denken dat hij dusdanig gecharmeerd was van de gimmick uit F. Scott Fitzgeralds korte verhaal (i.e. het steeds jonger worden i.p.v. ouder), dat hij uit het oog verloor dat je daarmee nog geen goede film hebt gemaakt. Zware tegenvaller van een regisseur van wie ik veel beter gewend ben.

Het idee is leuk en boeiend, het acteerwerk kan niet beter en Cate Blanchett ziet er prachtig uit. Verder is de film ook nergens saai, maar daarmee is al het goede gezegd. De film mist alsmaar iets en is te standaard. Als je na een tijdje ook nog eens gewend bent geraakt aan het idee, dat eerst zo origineel en leuk was, blijft er een film over waarin niet veel meer gebeurt.

De gimmick van het omgekeerd leven is een leuk 'what if...' gegeven. Daar kan de kijker prima eigen conclusies aan verbinden. Dus is het onderschatting van de kijker of een Hollywood-concessie, dat de moraal zo letterlijk wordt uitgespeld? Of was men bang dat er zonder moraal te weinig diepgang over zou blijven?

"You never know what's coming for you." Dat motief wordt de kijker nogal ingepeperd. In het geval van Forrest Gump ("Life is like a box of chocolates...") werkt dat uitstekend; het komt overeen met de bizarre verwikkelingen waarin Gump steeds opnieuw belandt. In het geval van The Curious Case of Benjamin Button overtuigt de aansluiting van het motief op het verhaal niet. Het lijkt vooral een cliché, dat je op iedere film zou kunnen toepassen. Immers, Benjamin leidt ondanks zijn aandoening nog een betrekkelijk normaal leven.

Een cast met Brad Pitt en Cate Blanchett schept hoge verwachtingen. Die vervullen zij slechts ten dele. Er had wat meer gevonkt mogen worden tussen beide personages. Het is ook de vraag of de kijker Benjamin en Daisy daadwerkelijk leert kennen.

Het scenario roept nogal wat vragen op. Waarom weet Benjamins zus niet van zijn bestaan? En waar blijft zij als hij eenmaal weer thuis woont? Hoe weet Benjamins echte vader wie hij is? Waarom is Daisy's dochter zo verbaasd over een dansfoto van Daisy, terwijl zij jaren een eigen danssalon heeft gehad? En waar was de dochter in de laatste jaren dat Daisy voor Benjamin zorgde?

Uiteraard kan in een uitgebreid scenario als dit, niet op alle details worden ingegaan. Juist daarom had men beter een aantal personages achterwege kunnen laten, om meer ruimte te bieden aan de personages waarom het draait. Van Daisy's dochter krijgt de kijker zo weinig te zien, dat ze je nauwelijks kan beroeren.

De reden voor al deze kritische noten, is vooral de overtuiging dat deze film veel beter had kunnen zijn dan hij nu is. Het scenario leent zich perfect voor een meer sprookjesachtige setting, waarbinnen veel meer ruimte is voor curieuze gebeurtenissen.

Desondanks is Fincher er in geslaagd een leuke, toegankelijke film te maken, met pakkende, emotionele momenten. En met een bijzonder lange speeltijd, die ik moeiteloos heb geconsumeerd.