The Curious Case of Benjamin Button (2008)

David Fincher is een aparte regisseur, hij is 1 van de weinigen die in mijn ogen nog geen enkele slechte film heeft gemaakt.
Alien 3, The Game en Panic Room zijn goede films en Se7en, Fight Club en Zodiac zijn bovengemiddeld goed.

Ik had dus ook geen twijfel dat ik deze film ook goed ging vinden. Mijn voorspellingen waren dus terecht. Wat een fantastische film, die je van begin tot het eind meesleept in een geweldig en modern sprookje.

Het uitgangspunt is zeer origineel, interessant en maakte mij extra nieuwsgierig.
Op een Titanic achtige wordt het verhaal verteld en leer je kennis maken met Benjamin Button.
Van het begin dat Pitt een oude man is leef je mee met het personage, mede dankzij de fantastische beelden, sfeer en muziek die zijn leven doorkruizen is het een genot om naar te kijken.

De vriendschap en latere liefdesrelatie die Benjamin(Pitt) opbouwt met Daisy(Blanchett) is fascinerend en betoverend. Deze 2 acteurs zijn echt fenomenaal!
Vanaf het moment dat ze klein zijn ga je mee in de gebeurtenissen en de chemie is zeer aanstekelijk. Naarmate Benjamin jonger wordt neemt de film ook serieuzere vormen aan.
Het is ontroerend en vrolijk tegelijk, de vergelijking met Forrest Gump is al door velen gemaakt en ik kreeg als ik eerlijk mag zijn ongeveer hetzelfde gevoel.
De film neemt wel heel veel tijd om het verhaal te vertellen, maar dat is voor mij geen probleem. Ik houd wel van epische films die lekker lang duren. Zo wordt je alleen maar meer in het verhaal gezogen.
Het is aan het einde wel erg sentimenteel allemaal en het is lastig om niet mee te leven met de personages.
Enig klein puntje van kritiek is het feit dat ik misschien ietsje meer diepgang had willen zien in het feit wat dit leven losmaakt in het hoofd van Benjamin Button.

De laatste scene met Daisy en Benjamin samen, dat een oude Daisy Benjamin als baby in de armen houdt, is voor mij ook de perfecte afsluiter van dit prachtige moderne sprookje!

Het enige waar ik spijt van heb is het feit dat ik de film niet eerder heb gezien. Kom maar op met je volgende film Fincher!

Dikke 4,5*

de 1ste keer heb ik hem s'avonds opgezet .. en viel zowat in slaap... dacht nog .. dit is geen film voor mij .. en ga dus ook geen stem uitbrengen.. omdat het gewoon mijn genre niet is, en mijn stem zo niet eerlijk en oprecht is.............. (zouden meer mensen eens moeten doen!)

Toen weekje later .. s'middags de film aangezet.. toen ik niet moe was, en hij boeide me goed en vondt het een zeer vermakelijke film om naar te kijken!

Goed acteerwerk van brad!!

Wel een zeer!! afgeraffeld einde ... HEEEEL erg jammer!

3,5 *

Prachtige productie met een origineel concept, daar moet deze film het vooral van hebben. In de kritiek dat het niet diepgaand is, kan ik me wel vinden. Daar had inderdaad meer aan gedaan kunnen worden. Desalniettemin aangename film, die voor de ruim 2,5 uur lange speelduur me niet wist te vervelen.

The Curious Case of Benjamin Button is eigenlijk maar een saaie film, die eigenlijk maar nergens naartoe gaat en eigenlijk maar veel te lang duurt. Grootste kritiekpunt is echter dat het hele uitgangspunt van het verhaal - als je al van een verhaal mag spreken, want er gebeurt in wezen niets - totaal overbodig is: het gegeven van een oude man die steeds jonger wordt, voegt niets toe aan het verhaal en had net zo goed weg kunnen worden gelaten, zonder dat het de film dramatisch zou veranderen. En zo geldt het wel voor meer scènes: ze zijn compleet overbodig en hadden net zo goed weg kunnen worden gelaten. Wellicht is het gebrek aan een conclusie schuld aan deze minpunten; zodra de film eindigt, is er namelijk niets opgelost en is niemand wijzer; wat Fincher nu eigenlijk wilde zeggen met deze film blijft een mysterie.

Dat deze curieuze film desondanks punten scoort, is geheel en al te wijten aan de aankleding. Dat moet ook wel, want van enige inhoud is maar amper sprake.

2,0*

Teleurstellende film. De uitleg dat het concept geweldig is maar de film bloedeloos, is wat mij betreft compleet passend. Het idee van de verjongende mens, die als een soort teruglopende klok aan andere mensen voorbijtrekt en daarmee een spiegel aan henzelf voorlegt is prachtig, nieuw en ontroerend. Dat moet absoluut gezegd worden. Het levert vervreemdende, tegenstrijdige gevoelens op. Vooral een van de laatste scenes, waarin Daisy met een stokoude, maar piepjong uitziende Benjamin in de armen zit en hij haar nog even herkent, vond ik bijna magisch.
Maar de grote fout die Fincher maakte is om het hele concept in een Hollywood-mal te gieten. Hoevaak hebben we niet films gezien die starten vanaf het sterfbed waar een stokoud dametje een zeer bijzonder verhaal vertelt? Om het drama nog eens aan te zetten wordt Julia Ormond met haar altijd zielige blik ernaast gezet als dochter die zo nog eens wat te leren krijgt. En zo'n tegeltjeswijshedenfilm is natuurlijk niet meer van deze tijd. De clichés vieren hoogtij, en Fincher toont een gebrek aan ideeën. Om saaiheid te voorkomen gooit hij er er nog wat stijlbreuk tegenaan, in die scene over het toeval, welk concept natuurlijk regelrecht uit Lola Rennt afkomstig is. En die blikseminslagen die als oude filmbeelden worden toegevoegd waren uit de lucht gegrepen.

En zo wordt dat hele bijzondere leven ontzettend voorspelbaar, traag en vooral zielloos verteld. Alle charme is er vanaf, en misschien komt dat ook wel doordat Benjamin's afwijking zo 'rationeel' wordt neergezet. Ik doel op het feit dat het bijna lijkt of de medische afwijking vreemd, maar mogelijk is. Daarnaast is de manier waarop hij er zelf over praat typisch de manier waarop je dat verwacht: met af en toe een grapje, maar verder volkomen berustend. En dat is voor zoiets vreemds natuurlijk onrealistisch. Een meer magisch-realistische fantasy-vertelling had veel meer effect gehad, en de enige glimp daarvan zie je bij de genoemde scene waar Benjamin sterft. De enige mensen die moeite lijken te hebben met zijn afwijking zijn die om hem heen: Benjamins verjonging laat zien hoe zij ouder worden. Dat is wat ik bedoel met een soort spiegel, een teruglopende klok die aan de mensen voorbijglijdt ter reflectie.
Er is dus genoeg over te zeggen, wat natuurlijk in het voordeel van de film spreekt, maar de regie is zo bloedeloos en de personages verder zo oninteressant, dat hier veel meer in had gezeten.

Heb deze film altijd links laten liggen omdat het verhaal me niet echt aansprak, maar vandaag heb ik hem dan uiteindelijk toch gezien (zonden hem uit op Film1) en ik moet zeggen dat ik toch zeer aangenaam verrast was vanwege het toch unieke script, het verhaal en ook de acteer prestaties van Brad Pritt en Cate Blanchett. Het begin van de film was misschien wat zoetsappig maar het laatste uur was zeer sterk en zeker ook emotioneel (vooral het einde, wat overigens ook zeer mooi was). De film duurt wel iets te lang waardoor het niet altijd even boeiend is. Maar al met al toch een prima film.

Een intrigerende film met toch wel een goeie prestatie van Brad Pitt. Of hij idd een Oscar verdiende laat ik in het midden. Daarvoor ken ik de concurrentie van dat jaar nog niet echt. De scènes met Daisy in het ziekenbed zijn niet echt interessant en zijn een beetje jammer. Daar had meer in gezeten. Het leven van Benjamin Button is gelukkig wel interessant en blijft je boeien. Op zich is het natuurlijk een gewoon romantische drama, maar dan wel met een mooi verpakking. Een film waar ik in elk geval heb van genoten.

Niet slecht, had alleen wel op wat meer gehoopt.

Ten eerste voelt het verhaal-vertellende perspectief waar we in gegooid worden erg onnodig aan en haalt je ook erg uit de film, geluk daarbij is nog wel dat de overgangen weer terug naar het verhaal mooi gedaan zijn (en dat het naarmate de film vordert steeds wat interessanter wordt, lees: vanaf het moment dat het niet meer alleen vertellen is maar er ook echte dialogen zich beginnen te vormen die zich kenmerken met het verhaal).

Het verhaal zelf is natuurlijk erg interessant, maar blijf met een gevoel achter dat er meer mee gedaan kon worden. Als de love-story er al in zit, (en nog voor Daisy van jongs af aan) kon het heel mooi weergegeven worden hoe ze eerst naar elkaar toegroeien qua leeftijd en dan weer van elkaar af. Tuurlijk, dit wordt ook wel weergegeven in het begin en richting het einde voornamelijk, maar veelal worden stukken opgevuld met dingen die ze ondernemen, die enkel met hun eigen leven te maken hebben. (Ook best interessant, en het contact is er intussen nog wel, maar zie een stuk liever wat ik net beschreef en dan helemaal daarop gefocust, pakt de romantiek misschien ook wat beter).

Het verhaal is her en der wel voorspelbaar, dat de vrouw waarbij Benjamin gedropt wordt toevallig geen kind kan krijgen en voor hem besluit te zorgen, dat die man die hem volgde z'n vader was en uiteindelijk ook hoe het afloopt met de liefdesrelatie. Maar dat vormt geen echte smet op de film.

Ook werkt de setting het voor mij wat tegen, zie het liefst een moderne (of futuristische) setting, en als het dan toch oud moet, liever way oud, middeleeuwen en verder. Die net voor mij tijd settings vind ik het minst interessantst. Maar ook dit vormt geen echte smet op de film, en heeft geen echte invloed op me cijfer.

Pluspunt is wel dat ze richting het einde nog laten zien hoe het verder met Benjamin afgaat en afloopt, en vooral hoe z'n verstand zich na de puberteit (/voor de puberteit) ontwikkeld. Klinkt ergens alleen wat vaag in de oren, aangezien hij de eerste/heel veel van z'n jaren z'n brein wel verder ontwikkeld en dan vanaf een gegeven moment dus weer andersom.

Verdere pluspunten zijn dat de cast dik in orde is, probs voor de wat zijn het..? 7 mensen die Benjamin Button spelen en 3 mensen die Daisy spelen, de regie ook oke is (en samenhangt met de wat langzame, doch boeiende vertelwijze). en het niet echt verveeld ondanks de speelduur.

Ik klink misschien wat negatief nu, maar ik heb me goed vermaakt, zie er simpelweg alleen wat minder in dan vele anderen.

3,5*

Tja, vakkundig gemaakt, maar eigenlijk geen moment echt interessant. Meer een leuk plaatjesboek, maar van echte emotionele binding is nergens sprake. Daarnaast is het hele uitgangspunt van de film niet prikkelend en eigenlijk fantasieloos uitgewerkt. Uiteindelijk is het niet meer dan een levensloop van een gemiddelde man, met enkel een ander begin aan het einde. Nergens word je in de film getrokken of leef je ergens mee. Zo is het dus niet vervelend om naar te kijken, maar verder vrij saai. En Fincher mag weleens wat meer naar de speelduur van zijn films gaan kijken. Deze trend bevalt me niet.

Geen onaardige film, maar het wilde niet echt vlam vatten bij mij.

Misschien omdat bijna drie uur wel een erg lange zit is voor een betrekkelijk simpele fabel, uitgewerkt als een langdurig liefdesverhaal. Misschien is het omdat de locaties en tijdsbeelden niet al te sterk worden neergezet, alsof een motor en een leren jack genoeg zijn om de jaren zestig uit te beelden. Misschien komt het door de visuele kunstgrepen van Fincher, die de film interessanter moeten maken maar vooral afleiden en gekunsteld overkomen.

Ik bleef denken dat in de handen van een meer naturelle regisseur alles geloofwaardiger was geweest, terwijl het allemaal weer niet bijzonder genoeg was om een surrealistisch meesterwerk te worden. Zie bijvoorbeeld die zogenaamd wijze lessen die het plot larderen, en die na een tijdje wel echt je strot uit komen. De hele film heeft iets gemaakts, iets kluchterigs.

Met een handvol aardige scene's, mooie make up-effecten en een paar geslaagde dramatische wendingen is het allemaal niet zo beroerd, maar ik vind drie sterren toch best royaal van mezelf. Duidelijk mag zijn dat ik hier niet het meesterwerk in zie dat andere users hiervan maakten.

Te langdradig

Geen originele, leuke tijdsbeelden (zoals bij het eerdergenoemde Forrest Gump)

Hollywood-afronding bleuh

Ook de setting en kleuren die gebruikt worden maken de film zelfs een beetje grauw.. En haalt de hele esthetische waarde van de film omlaag..

Klein beetje props voor het make-up werk, maar ach..

Na een reeks aan Psycho, manipulatie, en vooral veel bloederige en extreem geweldadige films komt Fincher met een vriendelijk en rustig project, TCCOBB. Waarin hij Brad Pitt weer een come back geeft na Se7en en ook een schitterende bijrol van Blanchet voorschoteld. In eerste instantie lijkt TCCOBB een trage, saaie film waarbij je niet echt weet wat je dermee moet maar dat veranderd na een tijdje wel. Om te beginnen is de sfeer en de verzorgde locaties en plot wel iets wat je aandacht erbij zal houden en de film word ook uiteindelijk boeiender en boeiender en Benjamin word ook jonger en jonger. De make up daarvan is ook zeker in orde want de ouwe Benjamin word ook gewoon door Brad Pitt gespeeld. Dit alles word dan weer verteld door de stokoude Blanchett op de sterfbed tijdens de dreiging van Katrina die New Orleans passeert.

En natuurlijk heeft de film weer alles in petto wat hoord bij een levensverhaal, het opgroeien, de liefde, de oorlog, en de ups en downs, maar dat allemaal dan wel in een omgekeerd leven en dat het ook niet altijd even makkelijk is voor een "zeldzaam schepsel". De scene waarbij Benjamin uiteindelijk zijn vader tegenkomt die hem na zijn geboorte heeft geloost kwam ook hard aan. En hoe het kwam dat BB zo'n leven lijde? Door de klok die zijn biologische vader heeft gemaakt om in Grand Central te hangen en waar de wijzer achteruit gaat. Magische klok dus.

Verder zeker een boeiende en meeslepende levensverhaal van een omgekeerd leven. Waarschijnlijk was Fincher al dat geweld een beetje zat.

4,0*

Lang geduurd voordat ik deze film gekeken heb. Maar gelukkig dan toch gedaan! Erg indrukwekkend verhaal die me 166 minuten lang aan de buis heeft weten te kluisteren. Heb dan ook geen moment als saai ervaren. Elke fase in hun levens had haar bijzonderheden, wat de film juist het tegenovergestelde van saai maakte.

4*

Het is bijna een Amerikaans subgenre: The Shawshank Redemption, The Green Mile, Forrest Gump, Big Fish, in zekere zin zelfs Interview With A Vampire en nog een aardig aantal andere films. En ook deze hoort daarbij: Films die zich afspelen in een lange periode in de recente geschiedenis, die vaak sentimenteel en nostalgisch aanvoelen, meestal zich in het zuiden van de VS afspelen (volgens mij wordt dat zuidelijke sfeertje en accent door de Amerikanen geassocieerd met nostalgie), niet vies zijn van een beetje (en soms een beetje veel) fantasy. Vaak vol met levenslessen en tegeltjesmoraal. En meestal minstens een uur te lang.

The Curious Case Of Benjamin Button is in het genoemde rijtje films (die ik behoorlijk verschillend waardeer) niet de slechtste, maar ook zeker niet de beste. Ambachtelijk gemaakt, best fijn om te volgen, maar een script dat uit evenwicht is (waarom duurt de eerste helft van Benjamin's leven bijna 2,5 uur om de andere helft in een kwartiertje te doen?) en erg oppervlakkig. Een meesterwerk zie en voel ik vooral niet.

2.5*

Dit was 1 van de weinige films van Fincher die ik nog niet gezien had..
En ook deze film is een prachtige! Waar deze film vooral in uitblinkt zijn de geweldige beelden en schilderachtige plekjes op de wereld, die er enorm goed uitzien! Ook de acteerprestaties van beide hoofdrolspelers zijn zeer goed. Wat is die Blanchett toch een goede actrice!
Een van de weinige minpuntjes is het middendeel van de film waar het toch ietwat saai en langdradig dreigt te worden. Gelukkig maakt het laatste drie kwartier een hoop goed en eindigt de film ontroerend mooi wanneer de kleine Benjamin sterft in de armen van de oude Daisy! De cast, prachtige beelden en de geweldige make-up zorgen ervoor dat deze film een dikke 4 sterren verdiend!

Goed film, topacteurs, mooi gefilmd, goed verhaal enz enz. Alle ingrediënten die een topfim nodig hebben. Ik had hoge verwachtingen van deze film.

Maar toch..... er mist iets. Ik kan het ook niet helemaal thuisbrengen wat dat dan is. Al met al viel het dan ook wat tegen. Ik betrapte me er op dat ik zal te wachten op het einde. Mijn aandacht verslapte na een uurtje of twee wel...Het duurde maarliefst een kleine 3 uur. Jammer. Ik had er meer van verwacht.

Toch nog een...

3*

Prachtige film. Je weet vantevoren wel al ongeveer hoe de film zal eindigen, maar daaraan wordt schitterend invulling gegeven. Het ziet er om te beginnen gewoon geweldig uit om de oude Benjamin te zien verjongen. Daarnaast is het leuk om te zien hoe hij invulling aan zijn (omgekeerde) leven geeft. Rode draad zijn onder meer Daisy en zijn oude thuis, waarnaar hij vaak terugkeert. Enkele leuke en grappige karakters worden afgewisseld met serieuzere en ontroerende scenes. Hoewel enkele stukken wel weggelaten hadden kunnen worden, heb ik mij geen moment verveeld. Prima geacteerd, vooral door Brad Pitt.

4,5*

Ik vond het lastig een cijfer toe te kennen aan deze film.

Aan de ene kant worden er een hele hoop losse eindjes aan elkaar geknoopt, en zit het verhaal goed in elkaar. Aan de andere kant vond ik dat de acteerprestaties van de acteurs wel eens beter geweest. en duurde de film net iets te lang. Desondanks geef ik de film voorlopig een 4 sterren.

Aangrijpend drama.

Het item is erg interessant. Boeiend omwille van de omgekeerde levenslijn, maar daarom ook heel tragisch. Het is dus wel wat voorspelbaar, maar omdat je het einde wel kan raden, blijf je geboeid kijken om te weten hoe dat juist tot stand komt.
Het komt wel allemaal traag op gang. Ik had meer tijd verwacht aan de romance van Benjamin en Daisy.
Het personage Benjamin Button is razend interessant. Daisy verandert echter wat te opvallend van de losbandige danseres naar de sympathiekere, maar verbitterde oude dame.

Brad Pitt speelt de pannen van het dak. Heb hem nog nooit zo'n goeie rol weten neerzetten. I.t.t. bv 'Seven Years In Tibet' grijpt zijn voice-over hier wél bij de keel.
Cate Blanchett is wel oerdegelijk, maar niet op topniveau. Tilda Swinton had wat een kleine rol, net als Julia Ormond. De invulling ervan mocht er echter wel wezen.

De film is rustig geregisseerd. De beelden zijn mooi. Spectaculaire shots zitten er wel niet bij. Hoeft ook niet.
In het begin vond ik de heel oude Benjamin Buttons gezicht wat te veel computergeanimeerd, maar dat neemt al snel af en uiteindelijk moet ik zeggen dat de make-up dik in orde was, ook te danken aan die van Cate Blanchett op't einde.

Een film die je achterlaat met een krop in de keel en één van de beste die ik in lange tijd gezien heb.

4,5

Fincher, een van de regisseurs die bij mij garant staat voor een aangename zit. Zoals altijd een uiterst subtiele verfilming met prachtige plaatjes en een overtuigende cast. De speelduur lijkt aardig lang als je vantevoren die '166' ziet staan maar omdat je zo moeiteloos wordt meegesleept is dat totaal geen probleem. Er wordt een verhaal vertelt met behulp van een dagboek en een voice-over en waar ik me daar bij Amélie en Big Fish aan erger kan ik me er hier prima in vinden. Dat komt voornamelijk doordat het een boeiender verhaal is maar ook omdat enige toelichting wel fijn is bij zulke grote tijdssprongen die er gemaakt worden in het leven van Benjamin en Daisy. Jonger worden, het lijkt de wens van ieder mens maar we zien naast de voordelen ook de mindere kanten van deze levenslijn. Echt sentimenteel wordt het eigenlijk nergens en de liefde tussen de twee tortelduifjes is goed naar voren gebracht. Overigens vond ik het wel leuk verzonnen dat de oude man steeds kwam vertellen over zijn ervaringen met de bliksem die op hem in was geslagen (zeven keer) terwijl dat verder helemaal niets te maken had met het plot. Fascinerend concept, uitstekende sfeer.

Veels te langdradig, gebeurd te weinig om van begin tot eind te boeien. Niet voor niks is het begin ook het sterkst en hoe meer de film vordert hoe zwakker hij wordt naar mijn mening. Zelfs voor in de bioscoop was het een (te) lange zit.

Had meer ingezeten.

*2.0

Erg goede film.

Finscher is in mijn ogen een van de betere regisseurs van dit moment. The game is een meesterwerk en scoorde hoog in mijn top 10. Weet deze film dat niveau te evenaren?

Het is een redelijk goede film waar ik in het begin sterke twijfels bij had. De lelijke baby zag er goed oud uit en het was interessant om te zien hoe ze hem daarna vanuit Pitt als beginpunt hebben vormgegeven. Erg bijzonder hoe het is als klein kind en je wordt behandeld als een volwassen man. De film is in de fase dat Pitt zelf Pitt wordt wat langdradig. Ik had liever meer gezien van zijn gedrag als volwassen man rond zijn 12de. Helaas wordt hier maar heel even bij stil gestaan.

Vreselijk dramatische film. Als ik iets had bedacht zoals dat hij piano speler zou kunnen worden dat werd dat al gouw de kop in gedrukt omdat hij al jong was. Zo had ik heel veel ideeën die tragisch eindigde. Ik kreeg zelf een beetje een depressief gevoel hierbij.

Acteerwerk is redelijk maar niet meer dan dat. Verder werkte het hele verhalen vertel idee niet voor mij. Wat was de toevoeging van die naderende orkaan? Om dit latere terugblik op het leven idee heb ik een hekel aan the notebook en het kost ook zeker deze film een half tot een hele ster.

Toch een goede film die het op je gevoel speelt.

4*

schitterende film heb me geen moment verveeld

onwijs goed in beeld gebracht

en mooi acteer werk

Een vrij lange en ietwat vlakke zit, waar ik desondanks de aandacht toch de gehele tijd wel bij wist te houden. Dat is te danken aan het goede acteerwerk, de goed uitgekozen muziek en het feit dat het visueel ook allemaal prima in elkaar steekt. De mooie settings vielen mij vooral op. Het verhaal zelf vond ik te mager en volgens mij had het ook niet allemaal zo uitgerekt te hoeven worden.

Qua stijl heeft de film wel iets weg van bijvoorbeeld 'Big Fish' (alhoewel het niveau van die film absoluut niet word geëvenaard) en het gegeven met de oude vrouw die verteld over hoe het verhaal zich in het verleden heeft afgespeeld kennen we natuurlijk allemaal van 'Titanic'.

De film wist mij helaas ook nooit te ontroeren, daar waar dat duidelijk wel de bedoeling van de makers is geweest. Waarschijnlijk komt dat doordat de film mij nooit echt wist te pakken. En als dit soort film je niet pakt, dan houd het natuurlijk al gauw op, want naast ontroering hebben ze vrij weinig te bieden.

Die man met zijn verhalen over de bliksem vond ik trouwens wel een grappige toevoeging. Zulke humor hadden ze er van mij nou wel iets meer in mogen proppen. Dat had de film misschien wat luchtiger & afwisselender gemaakt voor de kijker.

Weinig boeiend verhaal voor mij, maar het vakkundige werk waarmee deze film is gemaakt levert wel voldoende punten op voor een voldoende.

3,0*

'k vond hem ook goed. Wel een lange film, maar de film verveelde niet echt.

De make up effecten waren heel goed net hoe dat ze het gedaan hebben om Brad Pitt zo klein te krijgen in het begin van de film (zeker als je weet dat het toch een redelijk grote man is).

De film doet je natuurlijk wel vlug vergelijken met films gelijk The Notebook, zeker door het dagboek.

Maar zeker het bekijken waard.

Dit had een schitterende, Forrest Gump-achtige film kunnen worden. Helaas is het dat niet. Regie, camerawerk, decors... zijn allemaal ongelooflijk goed, maar het verhaal is verschrikkelijk melig en barst van de clichés en iedereen praat in wandtegelspreuken. Jammer, hier had zoveel meer ingezeten.

Erg veel bedenkingen voordat ik deze film ging kijken. Aan de ene kant leek het me wel een interessant gegeven (oud geboren raken en steeds jonger worden) maar na het zien van enkele spotjes leek het me toch weer niet zo geslaagd. Toch heb ik hem uit nieuwsgierigheid eens gezien.

Toen de film eenmaal bezig was, begon ik al direct te vrezen dat het een tegenvaller zou worden. De eerste scenes vond ik nogal 'snel' gaan (Benjamin wordt geboren, zijn moeder sterft, zijn vader dumpt hem ergens op een stoep..). Waar ik benieuwd naar was waren de daaropvolgende fragmenten waarin hij dus oud blijkt te zijn, maar deze deden me eigenlijk helemaal niet zoveel. Ik vond het niet slecht ofzo, enkel allemaal een beetje langdradig. Als hij bij de boot gaat, wordt de film nog iets minder. Al blijft het wel leuk om te zien hoe Benjamin beetje bij beetje 'jonger' wordt.

De eerste helft van de film vond ik dus eigenlijk echt tegenvallen. Maar bij Benjamin's terugkomst thuis vond ik de film een stuk interessanter worden. Het proces van het gaan van volwassene naar adolescent/puber/kind is mooi in beeld gebracht, zeker ook vanwege het feit dat hij een relatie heeft met Daisy; waarbij beiden weten dat ze niet altijd bij elkaar kunnen blijven. Dus zeker de tweede helft en ook het einde ziet er goed uit imo.

De cast is goed bezig. Brad Pitt doet het prima zowel als de 'oude' Benjamin als de 'jonge', en ook Cate Blanchett doet het goed als Daisy. De Oscar voor 'beste make-up' die deze film won is dik verdiend! Ongelooflijk hoe het hen gelukt is de twee hoofdrolspelers ouder en jonger uit te laten zien; iets waar ik echt van stond te kijken. Al ging het dan wel vaak enkel om Benjamin, want ik zag vaker dat hij een stuk jonger was geworden terwijl de rest van de rollen nog bijna precies hetzelfde uitzag. Desondanks kan ik over het algemeen zeggen dat het best een mooie film is. Maar het grootste nadeel vind ik toch wel het speelduur. Echt te langdradig. Misschien was het beter geweest als hij iets korter had geduurd. Nogmaals, het ziet er goed uit en opzicht kan je zien dat er veel werk in de film is gestoken. Maar toch was het niet helemaal mijn ding.

3*

Bah.

Saaie en veel te lange film. Ja, Benjamin Button wordt oud geboren en sterft jong en da's heel opmerkelijk. Deze transformatie wordt mooi weergegeven. Pluim voor de make-up. Maar daarmee is zowat alles gezegd.

Verhaal is langdradig en weet ook niet heel de speelduur te boeien. Nodeloze zijsprongen naar Swindons personage, de kapitein, de pygmee en Buttons vader zijn ronduit oninteressant. Enige wat nog een klein beetje weet te boeien is het liefdesverhaal tussen Button en Daisy.

Het nut van orkaan Katrina in deze is me volledig ontgaan, of het moest een krampachtige poging zijn om wat spanning en dreiging in het verhaal te brengen. In dat geval, niet geslaagd.

Ronduit een prachtige film.

Terechte winnaar van 3 oscars en van mij mocht hij ook nog de oscar van beste film krijgen van dat jaar.

Het verhaal is erg origineel, tot in de details uitgewerkt, knap gespeeld en boeiend van begin tot einde. Ik begin nooit graag aan films met een erg lange speelduur, maar had geen enkele moeite met The Curious Case of Benjamin Button.

Erg van genoten, slechts een half sterretje eraf omdat het geen film is die je in de toekomst nog vaak kan zien zonder niet meer te weten hoe hij exact ging. Hij blijft teveel bij

4,5 sterren

Als ze de hele leidingsweg van Benjamin's pubertijd hadden laten zien zou de film nog veel zieliger zijn geweest.

Moet je maar voorstellen als puber wil je steeds meer en begrijp je steeds beter de wereld.

Hij zou steeds minder van de wereld om zich heen begrijpen en steeds meer dingen vergeten.

Het lijkt mij afschuwelijk om zo te eindigen.

Verder een mooie film die je laat nadenken over het leven zelf.