The Curious Case of Benjamin Button (2008)

De film Benjamin Button is heel los gebaseerd op een kort verhaal van F. Scott Fitzgerald. Ongeveer het enige dat nog overblijft is dat het karakter Benjamin Button heet en dat hij als oude man geboren is en jonger wordt.

Toen ik de film zag wist ik trouwens niet dat de film van dezelfde schrijver als Forrest Gump was (of ik had het gelezen maar was het vergeten). Op het eind zag ik het pas in de aftiteling - Eric Roth.

goede film had er nog net iets meer van verwacht. je kan deze film beter kijken als je de trailer nog niet hebt gezien. wat ik dus wel had gedaan, door de trailer te kijken ken je het verhaal al en is de verrassing van de film af.

toch is dit een hele onderhouden film die goed geacteerd is

daarom geef ik deze film een 4*

Het is best wel een goede film maar hij duurt wel verschrikkelijk lang.

Prachtige film, naast een paar kleine smetjes her en der (de overgestappen jaren waren af en toe té snel en groot) is dit gewoon een magische film van de heer Fincher.

Erg mooie speciale effecten ook, die zoals in Zodiac weer erg moeilijk te spotten zijn, wat het geheel er alleen maar beter op maakt. 4,5*

Zeer aparte film. Ik moest er even induiken, maar toen dat eenmaal gebeurt was...kwam ik er niet meer uit.

Goed acteerwerk en mooi geflimd.

4 sterren.

ps1: wel een lange film.

ps2: wat is het een lekker ding zeg, die Brad !

Ik begrijp de vergelijking met Forrest Gump wel, maar waar ik daar het gevoel had dat het jeugdvriendin-liefdesverhaaltje vooral een excuus is om de vermakelijke belevenissen van de hoofdpersoon aan elkaar te knopen had ik hier precies het omgekeerde. De relatie tussen Pitt en Blanchett voelt als waar de film primair over gaat, en alle gebeurtenissen waar Pitt in belandt (plus natuurlijk z'n toestand) staan in dienst van dat prachtige en schrijnende verhaal en de "standaard" thema's als liefde en vergankelijkheid, erg knap.

Daarnaast vond ik het verschrikkelijk mooi hoe "echt" alles voelde. Ik had me ingesteld op een Tim Burton-achtige sfeertje, waar ik toch meestal van een afstandje een vermakelijk fantasy wereldje bekijk, maar het voelde allemaal zo logisch en echt dat ik tot m'n verbazing als een klein kind zat te snotteren op het eind, had ik niet verwacht.

Wat een mooie poster trouwens. Een van de mooiere Hollywoodposters die ik de laatste tijd zag.

Ik vond het zeker ook een aparte film, in positieve zin. De manier waarop de leeftijden zich kruisden was zeer interessant om te zien en is zeer realistisch neergezet.

Zat er van begin tot eind in, 2 en half uur was zo voorbij!

en dit bedoelde je zeker bij ps2:

wat is het een lekker ding zeg, die Cate !

4,5*

Het idee van de film is wel goed en origineel, het is alleen jammer dat er ruim 2 en een half uur nodig iets voor een verhaal dat ook in 1 uur en 3 kwartier had gekund.

Het is gewoon te mager uitgewerkt en te slecht geregisseerd.

Acteerwerk was niets mis mee, maar regisseur moet eens nieuw anti saaiheids diplomaatje halen

Ongeloofelijke regie van David Fincher.

David Fincher staat bekend om zijn streven naar perfectie. Dat laat hij wederom zien bij deze productie.

De film bied continu mooie plaatjes. Bij voorkeur: Oorlogscene waarin alles wordt teruggedraaid. Brad Pitt speelt zoals altijd goed. Ook mooi om te zien hoe hij als acteur is gegroeid(zag hem laatst nog voorbijkomen in Thelma en Louise). De special effects waren uitmuntend. Het verhaal uiterst vermakelijk (inclusief boodschap).

Deze komt vanaf nu in mijn top 10 2008. (is helaas niet meer mogelijk)

4.5 sterren voor deze : Epic Journey.

Bleh, bij vlagen veel te sentimenteel.....

Fincher weet enerzijds dan wel mooie plaatjes te schieten zoals inderdaad die oorlogsscene, maar ook die scene op zee die een Carpenter actiefilm al helemaal doet verbleken.

Hij bewandelt alleen teveel de voorspelbare paadjes en dat is uiterst jammer met zo `n interessant concept in het achterhoofd. Ik was helemaal niet gediend van die vader passages waarin A. papa zijn lelijke baby op komt zoeken na enkele jaren. B. Om het nog erger te maken: hij komt hem nogmaals opzoeken maar nu omdat hij zelf uiteraard ziek is, waarna zoonlief uiteraard vergiffenis toont ?????!

Verder nog meerdere pogingen om het verhaal te dramatiseren, wat bij mij niet werkte omdat ik gewoon liever had gezien dat Fincher gewoon eens een keer een wat compactere film maakt zonder typische Amerikaanse zijlijnen te ebruiken zoals hier wel degelijk het geval was. Ik vond die scenes in het ziekenhuis qua structuur nogal lijken op die van 'The Notebook' waarin 2 mensen terugkijken op hun romance die af en toe door ziekenhuisscenes onderbroken wordt. Had van mij absoluut niet gehoeven en al helemaal niet die reactie van de dochter van Blanchett wanneer zij te horen kreeg dat Benjamin Button haar vader was. Een typisch geval van verspild drama, ik had echt zoiets van doos, doe normaal en doe datgene waar je wel goed in bent: voorlezen uit het boek! Al dat gedoe richtte de magie, voor zover aanwezig, nog meer ten gronde.

Verder zijn er nog wel meer voorbeelden aan te halen van dramatische gebeurtenissen die het element fantasy, waar het unieke uitgangspunt zich uiteraard voor leent, niet versterken maar afbreken tot een realistisch verhaal compleet met begrafenissen en andere huiselijke rompslomp. Had juist gehoopt dat deze film dat nu juist wist te omzeilen.

Ik klink misschien wat negatief, maar ook ik heb bij vlagen best genoten van het acteerwerk van Pitt en Blanchett, die zeker chemie op het scherm uitstralen en de pogingen van Fincher om bliksem wat meer te doen laten lijken dan alleen maar een metafoor voor een onrustige toestand van het menselijk lichaam. Die terugkerende verhalen over mensen die op de meest onmogelijke plaatsen door de bliksem waren getroffen waren gewoon echt raak! Net zoals die toevalsequentie die uiteindelijk geen toeval bleek.

Muziek was helaas veel te saaiig, zoals je van een film als deze kan verwachten. Nogal identiteitsloos en muf. Kortom, een aardige film maar zeker niet meer dan dat. Een keer werd ik even echt gegrepen: de dame die zich altijd opdoste en mooi kleedde en uiteindelijk gewoon nergens naartoe ging of visite kreeg.

Die Amerikanen hypen alles tegenwoordig! 3*

Hahaha xD

wat een leuke film was dit zeg! 159 minuten boeien! Cate Blanchett is de mooiste actrice in mijn ogen, dus wilde ik deze film dolgraag zien. prachtig om te zien hoe jonge mensen oud worden en anders om! ik weet niet of de tijdslijn klopt, maar ik heb het gevoel van wel.

mooi verhaal met prachtige acteurs. heb genoten en ben blij dat ik weer eens een keer een 4.5 kan veg geven! AANRADER voor die gene die 159 minuten naar een drama kunnen kijken.

Ongelofelijk braaf, strakgetrokken Disney-sprookje van een filmmaker die ik juist waardeerde omdat ie - ondertussen een decennium geleden - juist allesbehálve brave en strakgetrokken films maakte.

Vond de eerste anderhalf uur best oké. Ook dan al gladjes, maar wel prima verzorgd en fijne artdirection. Maar dan wordt die oeverloos brave, knusse bejaardensfeertje vervelend, om langzaam om te slaan in onbedoeld komische instant-camp (Benjamin met zonnebril op een motor, Benjamin met zonnebril op een boot, Benjamin op een strandje en Benjamin leuk aan het verven - het leken wel pindakaasreclames) en gekke momentjes die totaal niet in het geheel passen (dat oorzaak/gevolg-scènetje).

Iemand als Fincher zou hier véél meer uit moeten halen ('bejaarde' die met kinderen rondklooit - subversieve Solondz-achtige pedo-thematiek ligt voor het oprapen zou je zeggen).

Teleurstellend. 2,5*

Een onderbreking vond ik niet erg en heb ik paar keer gehad. Oftewel de film pakte me niet helemaal vast.

Maar vond het verhaal wel interessant en sommige dingen waren erg leuk gemaakt, wat me weer wel juist aan trok. Bijvoorbeeld de taxi scène.

Voor de rest kijken waard maar niet super.

Jammer, al die negatieve reacties. Had me hier misschien ook iets te hard op verheugd...

Ik heb genoten van deze film! Ik vond het verhaal mooi en de acteurs uiteraard ook prachtig. Verder niet veel nieuws over deze film te melden.

Ebert is evenzo niet al te lyrisch hierover.

Recensie

Ik wacht wel tot de film in de bioscoop komt, en geef het de kans die Fincher en Pitt verdienen. Lijkt mij bij voorbaat een film die het beste tot zijn recht komt op het grote scherm.

Ebert is nogal bevooroordeeld zo te zien.

Beetje jammer, Ebert.

Verbaasd me niks, als je ziet wat Ebert van Fincher's ouvre vindt.

Een Ebert review lezen voordat je een film heb gezien is het houden van om een film te zien waar je bijna het volledige verhaal in stukjes bij elkaar geknipt al weet. - Heerlijk is dat hé, zo'n cynische man je een prachtig verhaal te laten vertellen inplaats van dat de film te laten doen?

Die man moet de term "spoiler" volgens mij nog steeds ontdekken.

Prachtige film, maar toch ook niet de film waar ik stiekem op gehoopt had. De film zit goed in elkaar alleen te vaak kiest Fincher voor het voorspelbare. Zeker in het middenstuk, dat daarnaast wat vlotter had gekund. Enkele zijstraatjes hadden ook beter weggelaten kunnen worden.

De film heeft te weinig een eigen identiteit en er had wel iets meer fantasie en magie in mogen zitten.

Een film kijken in een bios op '42nd' is trouwens een niet snel te vergeten, bijna magische ervaring.

Ik lag trouwens wel steeds in een deuk om die man en z'n zeven gevalletjes van bliksem inslagen.

Z'n uiteindelijke boodschap vond ik erg mooi, maar de hele opzet vond ik ontzettend grappig.

Deze film deed me wat aan Big Fish denken, een prent die hier reeds is genoemd. Tijdens het bekijken van The Curious Case is de naam David Fincher in ieder geval geen voor de hand liggende associatie.

Waar Fincher in het verleden voor opwindende cinema heeft gezorgd, maakt hij deze keer een ouderwetse film die zeker verdienstelijk is maar toch stiekem ook een beetje duf en oubollig.

Brad Pitt doet het in mijn ogen weer uitstekend en redt dan ook de meubelen. Met een mindere acteur in de hoofdrol had dit voor mij wel eens een volslagen ramp kunnen zijn.

Het is lovenswaardig dat deze regisseur nieuwe paden bewandelt en misschien bereikt hij met deze Titanic-achtige prent (beetje dezelfde sfeer vind ik) wel een groot publiek, maar dit is toch één van z'n mindere wat mij betreft.

Moeilijk dan ook om hier een score aan te geven want bij momenten is The Curious Case Of Benjamin Button zeker charmant maar met die verrekt lange speelduur is het eveneens een film waar ik waarschijnlijk geen tweede keer meer zal aan beginnen. 2,5* dan maar...

Prachtige film met zeer mooie beelden.

Vanmorgen nog even Zodiac herkeken en die is me zeker niet verkeerd gevallen en het cijfer dan ook verhoogd.
Mijn verwachtingen waren torenhoog voor de nieuwe Fincher die opnieuw samenwerkt met Pitt wat in Se7en en Fight Club een gouden duo bleek te zijn.Helaas heeft hij die verwachtingen totaal niet ingelost.

Zoals Zandkuiken hierboven al aangeeft, deed de film mij ook ontzettend denken aan Big Fish, maar ook erg aan Forrest Gump.De nieuwe weg die Fincher in is geslagen werkte nog wel goed in Zodiac maar hier werkt het helaas niet goed.De goede sfeer die hij altijd weet op te bouwen met zijn toch wel onconventionele films, is hier nagenoeg niet in terug te vinden.Het is te "standaard Hollywood" voor zijn doen.Nergens wist de film écht een emotie bij mij los te krijgen.Het was het allemaal net niet.

Het eerste uur is eingelijk het sterkste gedeelte van de film.Pitt is bijna niet te herkennen door de geweldige make-up, de oude mannetjes die hem ook spelen doen het ook uitstekend, het enige herkennings punt is de stem.Dat hebben ze echt prachtig gedaan.Het verhaal word goed gebracht en is af en toe lekker off-beat.De magie begint in het eerste gedeelte, wat een prachtige lange inleiding is, al een beetje te komen.Leuke karakters, prachtige scènes, en dan vooral dat moment wat je ook in de trailer zag, "are you sick....", op dat moment kreeg ik wederom weer kippevel.Echt een magisch moment.Ook als hij zeeman wordt kent een paar fantastische momenten.

Dan krijg je het tweede gedeelte van de film die het minst interessant is.Fincher gaat hier voor mij een beetje de fout in, door de kijker een te lang uitgerekt liefdes verhaal te brengen die af en toe gewoon erg saai word.Erg jammer want de magie die net was opkomen zetten verdween als sneeuw voor de zon voor mij.Nergens kwam ik er echt weer in, daarbij komt ook nog dat ik Blanchett, die ik zo af en toe al bijna niet kan uitstaan, haar hier helemaal niet kon uistaan.Steeds meer ging ik mij storen aan het neppe accent, iets wat ik ook al deed in de laatste Indy film.Ook erg jammer dat er steeds vaker en vaker terug wordt geswitched naar het ziekenhuis waar het verhaal word verteld, dit ontrekt je helemaal uit de sfeer en het verhaal wat zeker nog wel zijn sterke momenten had.Toch is de speelduur een minpunt aan The Curious Case..... .Het duurt wat te lang allemaal en daarbij verloor ik steeds maar weer mijn aandacht voor de film.Het werd steeds minder boeiender.

Maar de film herpakt zich min of meer vanaf de geboorte van zijn dochter wordt het weer wat beter, maar haalt imo gewoon niet het niveau van het ijzersterke eerste gedeelte van de film.Het blijft wat hangen op een ietwat middelmatig niveau, om daarna met een fantastisch einde te komen.

Pitt geeft een ijzersterke performence en houd je daarmee de gehele film vast, en geinteresseerd naar het verloop van het verhaal van Benjamin Button.Ook de mensen in de bijrollen zijn erg goed.Jason Flemyng speelt fantastisch en ook Tilda Swinton is, zoals we gewend zijn, erg goed.Elias Koteas is ook erg memorabel in zijn korte rol.Blanchett heeft mij niet kunnen overtuigen.
Filmtechnisch was het allemaal dik in orde zoals we ook van Fincher gewend zijn.

Dus niet het meestewerk waar ik toch wel een klein beetje op gehoopt had.Als het iets minder lang geweest was, en dan vooral het te lang uitgerekte 2e gedeelte, een andere actrice in de rol van Daisy dan hadden het makkelijk een 4.5* kunnen worden.
Ik hoop dat David Fincher volgende keer weer met een heerlijke film komt ala Fight Club.

Een magere 3*

Je noemt ontzettend veel aanknopingspunten en maar een paar slechte (maar misschien wel érg storende) factoren op.

Maar om dan te eindigen met "een magere 3" en "een iets minder lang 2e gedeelte en een andere Daisy had een 4,5* opgeleverd" is toch wat vreemd, eigenlijk.

Sowieso Swinton en Koteas noemen die niets minder dan doen dan er gewoon zijn en dan Blanchett afrekenen op haar accent is toch wel een beetje aan de zware kant, niet?

"Dan hadden het makkelijk 4.5* kunnen worden", maar dat weet je natuurlijk nooit.Natuurlijk zijn er meer factoren nodig om op een hoger cijfer uit te komen, daar geef ik je dan ook gelijk in dat dat het een beetje raar overkomt dat ik nu maar een mager 3* geef , en alleen met die factoren dan een 4.5*.Als het 2e gedeelte wat minder lang was geweest en Blanchett er niet was geweest had had het misschien wel een hoger cijfer geweest, ja.Ik denk dat er dan iets meer film-magie voor mij in had gezeten.

Film is voor mij ook gewoon voor een groot gedeelte een gevoel en een beleving, en als ik mij aan dingen ga storen of je word er verhaal technisch een beetje uitgehaald of ze kunnen bij mij niets aan emotie loshalen(net zoals het geval bij bijv. La Haine), dan word het voor mij ook erg moeilijk om er weer in te komen.Dat had ik dus heel erg in het 2e gedeelte en was voor mij dan ook érg storend, en vond ik dat gedeelte ook gewoon wat saai.

Over Blanchett, tja ze ligt mij denk ik als actrice niet goed en weet mij gewoon bijna nooit te overtuigen, zo ook niet in Benjamin Button.Voor mij is het, zoals jij over Swinton en Koteas zegt, ze zijn er gewoon.Dat is gewoon een kwestie van smaak.

En wie wet wat een herziening kan doen .

Nu begrijp ik het al een heel stuk beter.

Vooral door deze quote :

Een film kan nog zo goed zijn, saaiheid is killing.