The Haunting in Connecticut (2009)

Haunting house film zoals ik ze niet graag zie. Was flauw want je moet al een stevige regie hebben om met zo'n klassiek verhaaltje op een positieve manier uit te pakken, om nog niet te spreken van dat overgedramatiseerde ( kankerdramaatje als kapstok ). Weinig spannend, nauwelijks sfeer... en bovenal is het visueel vervelend. Die voortdurende korte flitsen naar het verleden, of naar andere beelden komen te veel aan de orde. Ik kon hier niet van genieten. Voor de betere film : Insidious, Sinister, The Woman in Black.

Dertien in een dozijn doet nog afbreuk aan het repetitieve en voorspelbare van deze film. Je moet van goede huize komen om een gotische horror te maken die op een originele manier aansluit bij de rest. Het stond mij ook tegen dat de geestverschijningen niet subtiel en mysterieus in beeld komen, maar in your face de hele tijd aanwezig zijn.

Niet al te bijzondere geestenhorror.

Op zich wordt er wel een leuke draai aan gegeven door een stukje drama eraan toe te voegen met de zoon die aan kanker lijdt. En later de vader die in zijn oude gewoontes vervalt en weer gaat gokken en naar de alcohol grijpt. Al zag die scène er echt lachwekkend uit, hoe hij al die lampen probeert uit te doen.

Qua drama is het dus niet je van het, maar wat betreft het horror gedeelte is het ook niet al te best. De schrikmomenten zie je echt ver van tevoren aankomen en zijn erg voorspelbaar te noemen. Zelf heb ik de 'Unrated' versie gezien, maar ook daar is niks engs in te bespeuren helaas.

Al met al een zeer matige horror die niet de moeite waard is en nergens eng wordt.

Krappe 2,0 sterren.

Klote film.

Niet eng of Spannend.

En waardeloos gelogen als dit echt gebeurd is gewoon..

0,5 voor deze helaas

Gewoon een matige film wat mij betreft, zwak verhaal met behoorlijk veel voorspellende schrik momenten, het spookhuis op de kermis is nog enger. over het gerommel met zaagsel en ongedierte maar niet te spreken.

Ik verbaas mij over de slechte reacties over deze film hierboven zeg. Ik zou deze film lange tijd ook gewoon 3* hebben gegeven, maar het dramagedeelte op het einde was best sterk. Enkel de afloop is weer jammer te noemen. Een slecht einde had een 4 of zelfs 4.5* opgeleverd. Nu gaat die bij een 3.5* blijven. Goed in beeld gebracht, meer dan voldoende schrikmomenten gecombineerd met wat gore, beklijvende soundtrack, goed acteerwerk vond ik ook. Heel eng zou ik hem niet noemen, wel 1 keertje verschoten en dat is meer dan normaal. Leuke editing ook en een flitsende montage waarin het verleden wat meer achtergrond krijgt. Voor een keer dat er eens een deftig verhaal in een horrorfilm zit, wordt ie hier zo afgebroken. Jammer.

Sterke film.

Doorspekt met clichés, maar Cornwell weet er gelukkig wél iets mee te doen. Hij zet een sfeervol horrortje neer en pakt uit met enkele erg sterke scènes. Wordt bij momenten nog wel wat vertraagd door familiedrama (dronken vader) en christelijk geneuzel, maar deze stukjes zijn relatief kort waardoor de vaart, na weliswaar een lange opbouw, erin blijft zitten.

3,5*

Ik vond het een goede film. Je hebt een sterke maag nodig. Goede effecten, goed gefilmd, goed acteerwerk. Plot kon beter maar zeker niet zwak. Sommige momenten voorspelbaar, andere dan weer totaal niet. Vader krijgt de minste rol naar mijn idee.. Het laat zien wat de verhouding in het gezin is, maar gaat niet veel verder dan dat en wat dit emotioneel te weeg brengt. Doch is dit ook niet nodig om het plot zijn werk te laten doen. Zeer zeker wel een film waarin dingen zwaar overgedramatiseert worden. Maar persoonlijk houd ik daar wel van. Schrikmomenten met mate en goed gedoseerd. Heb zeker een aantal keren door m'n vingers gekeken in plaats van normaal. Een film die je na het kijken, het gevoel geeft dat het verhaal is afgesloten. Persoonlijk had ik het mooi gevonden als de moeder in het interview aan het begin, nog eens aan het einde terug was gekomen als geïnterviewde. Persoonlijk ben ik blij dat Jonah niet zoiets van 'thank you' zei, maar alleen uitbeeldde.

Ja heerlijk!

Tot mijn verbazing gek genoeg, want op papier (“er gebeuren onverklaarbare dingen in het huis”) en ook samen met het eerste kalme half uur geeft het niet meteen prijs wat voor sfeervolle film dit is. Goed, het verhaal zal je niet omver blazen maar er is toch een aantal dingen dat deze spookhuisvariant ferm overeind houdt.

Het eerste is vooral het script, dat met een zelfverzekerd tempo de verhaallijn van het gezin, verweeft met de geschiedenis van het huis. Dat gezin voelt als een echt gezin, wat gezien de dramaturgische toetsen (zoon met kanker, geldgebrek, verhuizing op handen) geen vanzelfsprekendheid is in dit soort films.

Fijn acteerwerk, geloofwaardige dialogen en van die korte kleine momentjes waarop personages hun handelingen en reacties niet door clichés laten leiden, maar net effe anders reageren. Geeft de vele jumpscares toch vaak een fris randje mee, waardoor de spanning intact blijft; je voelt je er zelden door genept.

De spannende scenes zijn bovendien erg sterk ge-edit (waardoor spanning snel oploopt) en hoogtepunten worden net langer dan gebruikelijk aangehouden. Niet altijd consistent in stijl maar wel constant met de sfeer intact.

Einde doet een beetje rommelig aan, maar voor de rest is dit een bovengemiddeld spookhuis, met een sympathiek verhaal en aangenaam grimmige sfeer. 4*

Degelijk gespook.

Ik ben altijd wel te porren voor een spookhuishorror, alleen is het niet zo vaak dat deze spookhuishorrorfilms goed worden uitgevoerd. Helaas valt The Haunting in Connecticut ook onder dit rijtje. Echter stond de film hoog genoteerd in de "film met meeste jumpscares" lijst dus was er wel hoop.

Echter is de hoop ook wel weer de kast in gegaan. Deze film kent inderdaad een stapel schrikmomenten maar dit zijn meestal random schrikmomenten en van de 100 schrikmomenten die voorbij passeren werken er maar een stuk of 3. Dan zit je er qua regie wel een klein beetje naast.

Acteerwerk is wel redelijk. Koteas en Gallner steken er wel zeker bovenuit. Madsen was niet al te best. Candyman was destijds niet al te best, maar ook hier heeft ze niet veel meer ervaring op gedaan. Maar acteerwerk is niet perse een must in spookhuishorror, maar de horror zelf heeft weinig te bieden. In een bepaald opzicht dan.

Zo is de film overladen met horrorelementen maar geen van allen werken echt, op een paar effectieve schrikmomenten na. Maar die zijn vooral effectief in een manier dat ze er wel heel abrupt zijn. Er heerst erg weinig spanningsopbouw en daardoor worden een hoop scenes voorspelbaar.

Ook jammer dat bijna elke horrorscene een flashback heeft. Dat leidt wel heel erg af van het uiteindelijke verhaal. Ik vind 1 of 2 flashbacks genoeg. Niet 30. Bovendien zijn er maar weinig flashbacks die echt indruk maken. Meestal wat geflits met bruine kleurtjes en 1 moment dat nog wel aardig is. Die is overigens te zien op de poster.

Het is jammer dat de film vooral heel erg de nadruk legt op schrikmomenten terwijl er bijna geen spanningsopbouw heerst. Films als Annabelle: Creation zijn bijvoorbeeld overladen met goede schrikmomenten die ook een goede opbouw kennen. Die combinatie is erg effectief. Deze film kent dat echter niet.

Wel ziet er visueel best aardig uit en doet de film pogingen om qua drama iets beter uit te vallen, wat dan ook weleens wil werken. Ook een aantal degelijk geschoten horrorscenes die het niveau een klein beetje optillen. Daardoor is er wel sprake van kundige regie, alleen ontbreekt er nog wat kundige regie.