Passengers (2016)

"We’re stranded on a sinking ship."

De trailer zag er nog veelbelovend uit, maar het eindresultaat valt tegen.

De opzet is op zich intrigerend; twee passagiers die te midden van duizenden passagiers op weg naar een nieuwe planeet 90 jaar(!) voortijdig wakker worden. In eerste instantie wordt het gevoel van isolatie goed neergezet, ondersteund door een moreel dilemma waar gerust meer mee gedaan had kunnen worden. Voornamelijk omdat er steeds gehint wordt naar iets duisters dat al gauw weggemoffeld wordt.

Qua Sci-Fi hoef je hier helaas weinig achter te zoeken, aangezien de focus ligt op de romance die tussen Jim en Aurora opbloeit. Hierdoor lijkt het alsof de twee de hele tijd aan het daten zijn, met als setting toevallig een ruimteschip en enkele onheilspellende momenten. Niets ten nadele van zowel Chris Pratt als Jennifer Lawrence die onderling een prima chemie hebben.

Het resulteert zich in een vlak verloop waar men zo min mogelijk ingewikkeld over wil doen, terwijl daar alle ruimte voor is. Op deze manier ontstijgt de film het standaardniveau nooit ofte nimmer. Desondanks zijn er een paar interessante ontwikkelingen om je als kijker nog enigszins geboeid te houden. Daarbij is het geheel visueel prachtig om te zien, met name het strak vormgegeven ruimteschip zorgt voor wat prikkelende beelden.

Al met al is 'Passengers' best oké voor wat het is, zolang je de verwachtingen maar laag houdt.

Kleine 3,0 sterren.

Honderdtwintig jaar reizen naar een utopische kolonisatieplaneet. Maar Jim Preston (Chris Pratt) wordt negentig jaar te vroeg wakker uit zijn hyperslaap. Na een jaar op het uitgestrekte ruimteschip de Avalon is Preston verworden tot een soort ruimte-Robinson Crusoe, en ziet hij nog maar één mogelijkheid: een medepassagier (Jennifer Lawrence) wakker makken…

Als narratief concept werkt het goed. Twee Hollywoodsterren op een ruimteschip, een vleugje mysterie en uiteraard een opborrelende romance. Maar bij die clichés zou het niet mogen blijven. Waarom zijn Pratt en Lawrence op dit schip? Waarom wordt Pratt te vroeg wakker? De trailer belooft veel, maar uiteindelijk blijkt het scenario alle conventies strak te volgen, en geen greintje ruimte over te laten voor een inventieve twist.

En dat is eeuwig zonde. Passengers oogt cinematografisch gelikt, Pratt en Lawrence zijn aardig op elkaar ingespeeld en qua setting had de film zich heen beter platform kunnen wensen. Maar daarbuiten wringt het dat de voorspelbaarheid troef is, en alle elementen die de film vormgeven stuk voor stuk zinspelen op eerdere films. De barman lijkt van de set van The Shining te zijn getrokken, de hyperslaap en de kolonie doen sterk denken aan Avatar, de slaapmodules vertonen gelijkenis met die uit Moon (2009), en het ruimteschip leek ook gemodelleerd te zijn naar films als Alien, 2001 en Sunshine.

Om dan te verrassen, moet je met een inventief scenario komen, en dat gebeurt niet. Zeker het laatste gedeelte van Passengers is erg matig. Van tevoren keek ik hier erg naar uit, maar de voorzichtige vrees na de eerste reacties werd bewaarheid. Passengers is niet meer dan doorsnee.

2.5*

Viel me zo tegen. Eerste helft nog wel aardig daarna totaal ongeloofwaardig met te veel clichés. Heb me kapot zitten ergeren.

FIlm begint vrij sterk, met enkel Chris Pratt en soort gevoel van leegte en eenzaamheid. Dat alles ondersteund door veelal registrerende beelden en een hele fijne score op de achtergrond. Ook als Lawrence erbij komt blijft dat lange tijd ook aanwezig. Maar aan het eind moet dit nog ineens een actiefilm worden. Geen idee waarom, tot dat moment was het prima. Verder een vrij ambitieuze film die wel onder zijn eigen gewicht doorzakt. De film wil veel vertellen en zou dit ook moeten kunnen, maar uiteindelijk hangt veel van die thematiek een beetje erbij. Wel is het design van het ruimteschip erg fraai. 3,0*.

het begint met wat morele tweespalt en de gekte van het isolement, maar waar het echt de kern kan raken gaat het een beetje te veel over naar Hollywoodspektakel. Dan is het niet meer dan typisch gevormd naar het 'voor-ieder-wat-wils'-model.

Het is natuurlijk het ultieme drama, 90 jaar te vroeg wakker worden. Hetzelfde voel je als je op nieuwjaarsdag al om 8 uur op bent. Maar dan is dit natuurlijk wel extreem.

Chris Pratt en Jennifer Lawrence spelen de hoofdrollen in Passengers.Michael Sheen kwam er ook even tussen door. Wat ik zeer goed vond aan de film was de combinatie van romantiek, drama en actie. de overgang van drama, na romantiek, naar opnieuw drama, actie en vervolgens weer romantiek vond ik sterk.

Het verhaal was erg goed, heel erg veel kon je er niet uithalen maar het was ruim voldoende om er een film van ruim 2 uur te vullen. Het acteerwerk van Chris Pratt was indrukwekkend en dat van Jennifer Lawrence uiteraard ook. Beide acteurs zijn goed gecast voor deze rollen. Lawrence is natuurlijk de koningin van het ''overacting'' maar dat kwam juist hier goed van pas.

Wat ik jammer vond is dat sommige vragen toch onbeantwoord blijven. Waarom wilde Jim de aarde verlaten? Met het antwoord ''iets kapot gemaakt wat niet te repareren valt'' heb ik niet zo veel aan. En is de reden ''bouwen aan een nieuwe wereld'' echt de reden om je familie en vrienden achter te laten?

Het einde vond ik nog wel één van de beste stukjes. Jim geeft Arora de mogelijkheid om weer in hyperslaap te komen. Sterk was geweest als Arora dat zou doen, maar het mooiste was dat zij dat niet deed. Er werd een mooi ''feel good'' beeld gecreëerd van twee mensen die toch voor de rest van hun leven vastzitten op een ruimteschip.

Conclusie, leuk, vermakelijk, cinematografisch geweldig, spannend, meeslepend. Leuk feit is ook dat er maar 6 echte acteurs in deze film meespelen (met de robot niet meegeteld anders 7;). Je stelt wel vragen achteraf over de film maar dan is het juist leuk om daar zelf wat in te vullen. Kortom: zeker een aanrader. 4 sterren.

Gelukkig dan! De eerste trailers maakte me blij, de eerste recensies niet zo. Gister de film in een uitverkochte zaal gezien (goed publiek), uiteraard in 2D.

De film is een soort van drietraps raket: We beginnen met de door Pratt gespeelde James, Jim, Preston die door een computer fout iets te vroeg ontwaakt. Pratt laat hier toch wel zien een film te kunnen dragen zonder digitale vrienden (dino's, wasberen of een boom) maar laten we vooral het schip zelf niet vergeten. Aantal erg mooie visuals om en in het schip, tel daarbij een behoorlijke soundtrack en de film weet een goede mysterieuze sfeer neer te zetten.

Als Aurora, gespeeld door Lawrence, haar intrede doet verschuift het mystery gedeelte naar de achtergrond en wordt het simpelweg een romantisch verhaaltje in een ruimteschip. Gelukkig is de chemie tussen Lawrence & Pratt van een aangenaam niveau en kijkt de film lekker weg.

In het laatste gedeelte komt de spanning terug en ook deze werkt weer goed door de sterke visuele aspect in deze film.

Ja, er zijn enkele momenten in de film dat de logica getart wordt maar dat doet de film mijn inziens niet zoveel pijn.

Erg genoten van deze met een zweempje mystery overgoten schattige romantische science fiction film.

ps. de film referenties in Passengers zijn toch wel heel erg veel:
Star Trek (James->Jim), 2001, Sunshine, Solyaris, Guardians of the Galaxy, Wall-E, Gravity, the Shining en zal er best nog wat missen.

Journey of a lifetime

Passengers is een film waar ik met vrij lage verwachtingen in stapte. Dit kwam omdat ik op basis van de trailer al het idee had dat dit puur een crowd pleaser in de zin van een lege popcornfilm zou worden. Daarnaast verwachtte ik ook dat men te veel zou gaan leunen op de sterrenstatus van de hoofdrolspelers. De verwachtingen die ik had bleken ook precies zo uit te komen als ik had gedacht, maar wel wat aangenamer dab ik had verwacht. Het was namelijk best leuk om de relatie tussen Jim en Aurora te zien ontwikkelen, zeker met de gedachte in het achterhoofd dat Jim haar bewust heeft laten ontwaken. Dit vond ik sowieso heel onverwacht aangezien de trailer je het idee geeft dat Chris en Aurora beiden tegelijk wakker zouden zijn geworden.

En zo zijn er nog wel meer zaken waarvan ik verwacht had dat ze anders zouden lopen op basis van de trailer omdat deze bepaalde zaken suggereert. Zo was daar aan het einde van de trailer de opmerking ''there is a reason we woke up early'' die suggereert dat de personages van Lawrence en Pratt express waker zijn gemaakt, maar niks is minder waar (nou ja, voor het personage van Pratt in ieder geval dan )

Wat er nu precies aan de hand is gaat een stuk minder diep dan je zou denken. Eenkapot schip zet namelijk alle gebeurtenissen in gang en het viel mij op dat het verhaaltje hier omheen verrassend dun is. Namelijk dat er amper een verhaal omheen was, het schip is waarschijnlijk in een meteorietenregen gekomen, waardoor het schip beschadigd is geraakt and that's it. Afgezien van het repareren van het schip en Aurora die boos wordt op Pratt als ze er achter komt dat hij de reden van haar voortijdige ontwaking is, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en het mag dan ook geen verassing heten dat Jim en Aurora aan het einde dan ook gewoon weer bij elkaar komen. persoonlijk had ik Passengers wat duisterder verwacht en ook het plot had wel wat meer diepgang mogen gebruiken. Net zoals de personages overigens. Hoewel het even kort wordt aangestipt waarom zij ervoor gekozen hebben om hun leven op aarde achter te laten, wordt hier verder totaal niet op ingegaan, en dan vooral niet op de situatie van Jim.

Echter heb ik mij al met al nog best met Passengers weten te vermaken. De titel is dan wel wat voorspelbaar en gewoon een enorme crowd pleaser, het is wel een veilige keuze om heen te gaan op bijvoorbeeld een eerste date, een kerstuitje met de familie, of een film die je kunt zien met je kleine broertje of zusje. De film houdt namelijk alle partijen tevreden en wordt, hoewel nergens heel indrukwekkend, nooit heel vervelend.

3,0*

Ik heb genoten, fantastische film! Goede cast, goede vibe en boven al hele mooie beelden.

Ik heb werkelijk genoten van deze film, in de bios (3D Laser). Heb me geen moment verveeld en zeer mooie beelden gezien. Ruimteschepen, sterren en 3D gaat altijd goed samen! Verhaal had wat mij betreft nog verder door mogen lopen. De trailer beloofde immers meer verhaal, soort van complot... Toen de aftiteling kwam wilde ik nog meer!

A drowning man will always try to drag you down with him... Who planted a tree on my ship?!

Wanneer ik op vakantie ben, vind ik het altijd wel leuk om eens naar de lokale cinema te gaan. Niet dat we in België te weinig aanbod hebben, maar ik vind het altijd wel interessant om eens te zien hoe ze het in andere landen aanpakken. Deze keer was de Vue Cinema in Londen aan de beurt en dan valt het toch op hoe weinig films die, in tegenstelling tot onze Kinepolis complexen, in roulatie nemen. Er was de keuze uit 4 films waarvan deze Passengers logischerwijs er eentje was.

Ik hoorde indertijd voor het eerst van de film via een aflevering van The Graham Norton Show waar Jennifer Lawrence en Chris Pratt hun verplichte promotiepraatje kwamen doen. Een ietwat bewogen aflevering aangezien er nadien meer werd gefocust op Lawrence's kont in Hawaï (ten tijde van Hunger Games zat ze in een soort van wetsuit, had ze jeuk aan haar achterwerk en besloot ze om even tegen een heilig beeld aan te schuren waarna dat beeld kapot ging) maar als science-fiction liefhebber leek dit me wel een fijne film. Fijn is dan ook het juiste woord, want echt baanbrekend is dit niet. Verwacht dan ook geen echt technische science-fiction waar wordt gegoocheld met allerlei termen, maar meer een ethisch dilemma (mag Jim zijn Sleeping Beauty, die dan toevallig ook Aurora heet, wakker maken ten voordele van zichzelf?) dat zich toevallig op een ruimteschip afspeelt. Het resultaat mag er in ieder geval wel zijn, maar dat is vooral toch ook vanwege een aantal leuke visuele kunstjes.

Want daar zit voor mij dus de grote kracht achter Passengers. De film speelt zich logischerwijs bijna volledig op het ruimteschip af en dat ziet er toch wel erg mooi uit. Uiteraard moet het schip ook kuren beginnen te vertonen en dat zorgt dan weer voor een paar indrukwekkende scènes (de zwaartekracht die het opgeeft onder andere) die op een groot scherm toch magnifiek tot hun recht komen. Chris Pratt keert na Guardians of the Galaxy nog eens een keer terug naar de ruimte en doet dat toch erg goed. Hij is in het eerste deel van de film vooral op zichzelf aangewezen en hij weet de isolatie waar hij in terecht komt mooi weer te geven. Na een tijd vervoegt Jennifer Lawrence hem en dan blijkt dat de twee best wel een leuke chemie hebben. Goede zet ook om Michael Sheen nog in het verhaal te introduceren als een soort van robot-barman. Die geeft net dat beetje voldoende afwisseling aan de romantische escapades van Pratt & Lawrence.

Hier en daar wel wat vreemde stappen (net zoals Jack & Rose in Titanic samen op een vlot konden, dan konden James en Aurora toch ook samen in de medische pod? James zou hem kunnen laten programmeren door zijn robot bijvoorbeeld) maar dat deert de pret niet. Ik was natuurlijk in vakantiestemming, maar toch een erg vermakelijke 2 uur gehad.

3.5*

Aardige film mits je voorbereid bent op een space opera, oftewel een romantische scifi. Niet zo geweldig als de trailer doet vermoeden, maar ook niet zo verschrikkelijk als sommige recensies van professionele critici voorspelden. Passengers zit daar tussenin. Het uitgangspunt is heel interessant voor liefhebbers van ruimtefilms: een schip maakt op de automatische piloot een reis van 120 jaar terwijl bemanning en passagiers zich in een 'hyperslaap' bevinden. Tot er iets misgaat en twee ontwaken. In het middendeel van de film verdwijnt scifi naar de achtergrond en wordt het vooral beheerst door de (romantische) relatie van die twee wakkere passagiers, een verhaal wat op zich niet verveelt maar die je niet snel als hoofdgerecht binnen een scifi-film zou verwachten.

Qua scifi heeft het zowel plus- als minpunten. Zo is het design van het schip relatief realistisch en wat afgekeken van de BBC-docu Space Odyssey: Voyage to the Planets (2004), het heeft net als in die docu een grote schild aan de voorkant en draaiende delen die daarmee zwaartekracht genereren, dat laatste was vermoedelijk het eerst te zien in 2001: A Space Odyssey (1968). Het schip maakt ook gebruik van de zwaartekracht van andere sterren om tijdens de reis te versnellen. Maar daar houdt het realisme wel op en daarmee kom ik op de minpunten uit (spoilers). Zo is het defect aan die "hypersleeppod" weinig geloofwaardig, een enorme botsing die net die ene pod uitschakelt heeft weinig overtuigingskracht. Ook dat ze pas na twee jaar gaan uitzoeken wat er is gebeurd is weinig overuitgend, net als dat ze niet bij de crew weten te komen vanwege die 'onvernietigbare' deur. En zo kan ik wel doorgaan... dat een van de spelers de blast overleeft, of het gemak waarmee hij het stervende schip weet te repareren. Ook bizar dat dit schip dan niemand van de crew uit hun slaap ontwaakt of dat het zichzelf niet kan repareren, al wordt dat in de film een beetje gerechtvaardigd omdat de reparatie de uitschakeling van de hoofdcomputer vereist. Al die plotfoutjes zijn wel nodig om het romantische lost-in-space-verhaal mogelijk te maken. Ik zag het zelf in 2D (prima beeld) en heb de 3D eerlijk gezegd totaal niet gemist. Een ruime 3*

Aardige, maar geen geweldige film. De film is in 3D visueel sterk genoeg en bevat genoeg ideeen om me geamuseerd te houden. De uitwerking van de ideeen is alleen niet evenwichtig, wat afbreuk doet aan de geloofwaardigheid of de karakters. Toch stoort dat niet, het is alleen geen film om lang te onthouden. Wat dat betreft bieden Interstellar en The Martian en Gravity meer. Al met al ging ik met een goed gevoel de bioscoop uit.

Heerlijke film met prachtige beelden. De CGI is zeer goed, de chemie tussen Pratt en Lawrence prima en het geluid is ook heerlijk... Bij de film schoten een paar films door mijn hoofd, Cast Away, Gravity, The Shining en zag ik de serie The Last Man On Earth ook even voorbij flitsen. Zegt waarschijnlijk niets, maar deze films en serie liggen me wel. Wellicht dat bij herziening de film meer tegenvalt, maar voor nu een heerlijke wegkijker.

PS: Overigens had ik bij deze film dat de 3D eindelijk eens niet overbodig was, maar meer een versterking. Chapeau!

Passengers

Zeer grote anticlimax. De afgelopen jaren zijn we met grootse interstellaire werken overstelpt, waarvan de budgetten torenhoog waren en de CGI triomfeerde. Denk hierbij aan Interstellar, The Martian, Gravity et cetera. Passengers staat daarmee in schril contrast. Niet door een kwalijke CGI, maar doordat Morten Tyldum is vergeten waar het in een film hoofdzakelijk om draait: het verhaal.

Het begin is misschien wel het beste stuk van de film. Als Jim eenmaal alleen wakker op het schip zit gaat de film vlot en is het vermakelijk. Dit stuk doet veel denken aan Matt Damon in The Martian. De film vervalt echter snel tot een bedenkelijk niveau. Dat de relatie met Aurora al van meet af aan onhoudbaar is ziet men van mijlenver aankomen. Daarnaast is het zo dat twee zielen in hetzelfde schuitje een prachtige voedingsbodem vormt voor interessante dialogen, maar Tyldum kiest er voor om in de plaats daarvan slechts banaliteit en onnodig geneuzel de ruimte te geven. Over de personages kom je daardoor niets inhoudelijks interessants te weten. Dat Jim en Aurora onherroepelijk op hun relationele noodlot afstevenen is overduidelijk en voelt hol en leeg. Net als de daarop volgende wending in hun relatie, met als ultiem dieptepunt de kreet "You die, I die".

Jennifer Lawrence en Chris Pratt zijn producten van hun film geworden. Hun spelt voelt zielloos aan. Beiden staat op de automatische piloot en doen geen moment moeite de kijker te overtuigen van hun noodlot.
In het begin weet Pratt nog wel te overtuigen. Zijn twijfel tussen zelfdoding of niet en het laten ontwaken van Aurora zijn de hoogtepunten op acteergebied. Daarna vervallen Lawrence en Pratt tot het dramatische niveau van de rest van het verhaal. Hun spel kenmerkt zich door plichtmatigheden en is geen enkel moment opwindend.

Visueel ziet de film er prima uit. Tyldum flanst een beeld in elkaar dat voldoet aan de hedendaagse maatstaven. Beelden van het ruimteschip zijn dan ook mooi en vallen onder de spaarzame hoogtepunten. Verder blijft het een sfeerloos vehikel. De ruimte wordt nooit tot mysterieus, afstandelijk en groots object gemaakt, maar slechts een speelruimte voor twee zielen die zich prima weten te vermaken in de grote leegte.

Passengers kenmerkt zich door een wanstaltig simpel verhaal. Dat hier tegenwoordig nog budget voor wordt vrijgemaakt is ongelofelijk. De film bevat verder een aardig begin en spaarzame visuele hoogtepuntjes, maar kenmerkt zich voornamelijk door ver onder gemiddeld niveau te presteren.

2*

Dit is dus echt weer een typische bioscoopfilm, daarmee wil ik zeggen dat hij op het witte doek veel beter tot zijn recht komt, daarnaast geeft 3D deze film meerwaarde, iets wat ik daarnaast enkel over Avatar kan zeggen. Het verhaal is nou ook weer niet flinterdun, maar is niks hoogstaands. Gevaar met een film die je laat dragen door twee acteurs is natuurlijk dat er geen chemie is, of dat de een de ander van het doek speelt, hier was gelukkig geen sprake van. Het begin van de film is in feite een stukje one man show voor Pratt en dit doet hij zeker niet onverdienstelijk, De suspense die ik al vanaf het begin voelde, bleef eigenlijk de hele film aanwezig en dat is een pluspunt.

Een visueel spektakel met goede muziek en een lekker wegkijkend verhaal, niet oscar-waardig, maar verveelt geen moment.

Heel flauwe, kleffe romantische dramafilm in een sciencefiction-jasje. Zo kun je deze film in één zin samenvatten. Toen en met ruim na de helft gebeurt er eigenlijk niets bijzonders. In deze bioscoop was er een pauze in het midden; toen was er eigenlijk nog niets gebeurd. Ik hoopte toen op een spannende wending, maar in plaats daarvan werden letterlijk alle clichés uit de kast getrokken: vrouw komt achter het geheim van de man dat hij haar "bedrogen" heeft (natuurlijk verklapt door de alwetende persoon), ze kunnen elkaar niet meer uitstaan, er dreigt iets ergs te gebeuren, ze moeten toch samenwerken, de man moet zich opofferen, sterft bijna, wordt ternauwernood gereanimeerd door de vrouw, zijn weer helemaal klef, het gaat weer mis, slechts één iemand kan het overleven, de man offert zich op, vrouw overleeft en iedereen is blij, einde.

Je kunt nagaan dat ik teleurgesteld de zaal verliet. Als ik iets positiefs zou moeten noemen, zijn het de mooie beelden en de VFX. Die kwamen in 3D prima tot hun recht. Plus hier en daar een vleugje humor.
Maar daar houdt het wel zo'n beetje op. Het gelach in de zaal ging uiteindelijk om de clichés dan om de grappen. De acteurs leverden verder totaal geen noemenswaardige prestatie.
Nederlandse ondertiteling was voldoende.

Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.
Voor de mooie beelden en het feit dat ik me bij andere films weleens erger heb verveeld:
3,5/10

visueel is het SF en inhoudelijk is het simpel drama , op zich niks mis mee wel jammer dat het dramaaspect inhoudelijk wel beter had gemogen en eigenlijk te simpel en te cliche word uitgewerkt .

Als je dat de film vergeeft is het best nog wel een vermakelijke film om te kijken en visueel ziet het er heel mooi uit .

emregullu schreef:

Gelukkig had ik de reactie van emregullu niet gezien.

Ik heb de film gezien en ik heb er volop van genoten.

Ik vind het wel een aanrader.

Een film met een goed plot, maar ontzettend matig uitgewerkt. Dat is in een zin mijn gevoel bij Passengers. De film begint heel aardig, met een mooi vormgegeven ruimteschip, waarin de niet overtuigend acterende, of zeg maar gerust niet invoelbaar acterence, Chris Pratt te vroeg wakker wordt op een ruimteschip die hem naar een nieuwe wereld brengt. Een interessant uitgangspunt dat voor enkele humoristische scenes zorgt. Langzaam maar zeker volgt de logische depressie als gevolg van de eenzaamheid. Wat er vervolgens gebeurt was voor mij redelijk onverwacht en één van de meest gedurfde zetten van deze film.

Chris kan zijn eenzame bestaan niet langer verdragen en wanneer hij op zijn dieptepunt belandt overweegt hij suïcide, maar vindt hoop in de slapende vrouwelijk medepassagier Jennifer Lawrence. In een onvergeeflijk egoïstisch moment maakt hij haar wakker, doet alsof zij door eenzelfde storing als hij wakker is geworden en samen leven ze vrolijk verder. Met dit gegeven had de regisseur veel interessante wendingen kunnen bedenken, maar helaas koos hij voor de meest saaie en bovendien de minst begrijpelijke. Want zelfs nadat Chris de kans krijgt om de held van de dag te worden, is zijn daad in mijn ogen onvergeeflijk. Dat Jennifer en Chris samen oud worden en sterven is bijna als trouwen met je verkrachter. Misschien een grove vergelijking, maar deze film had wat dat betreft een hoog Beauty and the Beast gehalte.

Er zijn nog veel meer dingen die mij niet bevielen, zoals de nutteloze bijdrage van het personage van Lawrence Fishburne die feitelijk moet opdraven om de all access toegangspas aan Chris te geven en vervolgens z.s.m. weer te sterven. Volgens mij had men wel andere manieren hiervoor kunnen bedenken. De film maakt een hoop van dit soort knullige keuzes die Passengers een B-film gevoel geven, maar dan wel met de vervelende Hollywood neiging tot een Happy End waar deze totaal misplaatst is. Sterker nog, dit einde had een nare bittere nasmaak voor mij.

Mooi verzorgd - acteerwerk, vormgeving - vermaak.

Ritme bleef mij voldoende boeien.

Paar boeiende vragen aangestipt.

Moon (2009) blijft favoriet in de langzamere ruimtevaart films.

Er zit niet veel vaart in de film. De prachtige beelden van het ruimteschip zijn in de bioscoop wel een mooi plaatje. Ik had liever een 20 minuten naar dat soort beelden gekeken! Ik vond het jammer dat toen Aurora achter Jim's geheim kwam er (na enige woede en bezinning) niet meer dialoog uit kwam. Het is natuurlijk nogal wat om feitelijk van je leven beroofd te worden door een achterbakse man die eenzaam was. We horen wat verwijten, er wordt wat geslagen, ze negeren elkaar. En dan komt er eindelijk wat actie met nummer 3 die wakker wordt en de reden voor alle storingen aan het schip. Het wordt ineens een (matige) actiefilm waar het vooral een drama is en dan niet éen van de beste drama's. Het einde is ook best onlogisch. Er is geen nageslacht! Hebben ze al die jaren aan coïtus interuptus gedaan? Hebben ze voorbehoedmiddelen gevonden en al die jaren gebruikt? Was Jim een groot fan van Aurora's (prachtige) achterdeurtje Was er sprake van onvruchtbaarheid?

Mijn mening en over smaak valt veel zinloos te twisten. Ik had hem liever gepindakaast.

mooi gemaakt, pracht beelden, maar niet om doorheen te komen. Was blij dat de pauze lampen aangingen.

Na het bekijken van de film was het eerste wat ik dacht: Mooie mensen in de ruimte. Want na een storing aan boord van het luxueuze ruimteschip The Avalon ontwaakt Jim (Chris Pratt) 90 jaar te vroeg uit zijn kunstmatige slaap. Om zichzelf te redden van de eenzaamheid besluit hij om de jonge vrouw Aurora (Jennifer Lawrence) ook wakker te maken. Naarmate dit verhaal vordert blijft het boeien met interessante ontwikkelingen op het schip, pittoreske beelden en vlotte dialogen. Helaas dringen er ook langzaam geforceerde scènes het script binnen. Vooral één scène in het bijzonder die met het zwaartekrachtloze zwembad ziet er spectaculair uit maar is vrijwel betekenisloos en wordt in de volgende scène gewoon weggewuifd. Dat stereotype 'mooie mensen in de ruimte' wordt ook nergens meer losgelaten. Maar is dat erg? Nee, maar hierdoor wordt het script wel een stuk vlakker. Op een bepaald moment begon zelfs de klassieke rolverdeling op te vallen. Jim die allerlei rot-klusjes opknapt en Aurora die in sexy zwemkleding rondloop. Ondanks dat er ook veel pluspunten aanwezig zijn in de film, voelt de film toch wat gewoontjes aan. Het lijkt alsof de regisseur constant met het Hollywood-handboek onder zijn arm heeft gelopen. Veel standaardsituaties en -scènes worden afgehandeld zoals het hoort, met uiteindelijk keurig de verwachte afloop. Originaliteit is wat dat betreft afwezig. De film is een fijne, vermakelijke film, maar helaas geen hoogvlieger.

Met enige zorg voor detail en uitwerking van een plot had dit oprecht een goede Sciencefiction film kunnen zijn. Het uitgangspunt, de missie, krijgt nauwelijks diepgang en de regisseur kiest met een zoetsappige hofmakerij duidelijk voor de gemakkelijkste weg. Het zeer voorspelbare happy end maakte dit eens te meer duidelijk. Jammer!

Ik vind het een goed verhaal, mooi opgebouwd van begin tot eind,

af en toe wat voorspelbaar.

Mooie high tech.

Geen moment verveeld.

Visueel best leuk.

De vormgeving van het ruimteschip is erg mooi vond ik, en het is ook nog wel ietsje in de verte geloofwaardig van concept ook, hoewel je er nou ook weer niet al te lang bij moet nadenken - maar, de spiraalvormige leefruimtes, het is best mooi bedacht. Het verhaal, en dan zeker de clou daarin is dan wel weer echt dramatisch mis, jammer. En de afloop had ook wel iets minder cliche, iets dapperder gemogen - het concept vraagt echt om een mooie zwarte hardhandige uitsmijter. Wat een geniaal goede film had dat kunnen opleveren.

Beetje jammer, dus. Maar het moet gezegd, J-Law in het zwembadje, het is een mooie scene.

De bar is gejat van The Shining.

Een kleine verwijzing naar The Shining gelet op de barman, het jaren dertig-achtergrondmelodietje en het printje van het tapijt.

Maar daar houdt het verder gelukkig ook mee op.

Net als in Moon (2009) is het 'voor lange tijd alleen zijn in de ruimte'- concept interessant genoeg om als uitgangspunt voor een film te nemen.

De uitwerking vond ik minder omdat het uiteindelijk zo compleet voorspelbaar werd.

Het is een romantisch drama geworden met als dieptepunt de pogingen het schip van de ondergang te redden. 'Save the world, get the girl'. Dat werk.

Toch is de film niet heel vervelend om naar te kijken mede door de mooie vormgeving van het ruimtevoertuig.

Dit is gewoon een hele slechte film. De oorzaak van de storing kan nooit de oorzaak van de storingen zijn
Vrouwtje totaal afhankelijk en manvolgend zonder serieuze kritiek.
De barman zorgt voor een half punt.
Voor degene die zegt dat het erom gaat je fantasie te gebruiken geef ik hem/haar gelijk.

Enorme meevaller zeg, want ik verwachtte eigenlijk een sentimentele drol van een film. De trailers spraken me niet zo aan, het leek me een beetje een te commercieel versie van de afgelopen reeks ruimtevaartfilms en Jennifer Lawrence vind ik een erg mooie meid, maar wel heel slecht als ze emoties moet uiten, zoals in die tergend slechte Hunger Games films. Ook in Passengers is ze een zwakke schakel op die paar momentjes dat ze moet breken, maar verder viel ze me wel mee. Ze heeft natuurlijk wel charisma en flair en is best een pittige dame. Chris Pratt is vaak een wat kleurloze acteur, maar doet het ook keurig. Zijn gevoel van eenzaamheid in het eerste deel van de film komt er goed uit. De chemie tussen hem en Lawrence werkte ook prima. Ik had persoonlijk wel iets meer sci-fi verwacht, maar dit is gewoon een love story in een ruimteschipsetting. Was eventjes wennen, maar het beviel me wel. Het rustige tempo doet het lange tijd goed, waardoor de band tussen beiden ontwikkeld kan worden.

Het was ook vrij nutteloos dat plots Laurence Fishburne een klein rolletje krijgt. Dat haalde me toch een beetje uit de vibe van slechts 2 aanwezige mensen. Hij was dan ook weer snel weg, waarna het normale verhaal weer door ging. Ik vond de ethische kwesties waar ze mee te maken kregen nog best sterk, zoals of het gerechtvaardigd is dat Pratt Lawrence heeft gewekt om zijn eigen eenzaamheid mee tegen te gaan. En ook later natuurlijk de keuze die Lawrence maakt of ze terug in hyperslaap zou gaan. Voorspelbaar, maar wel mooi slot. En nog een groot compliment richting de special effects van de ruimte en het schip. Zag er meer dan prima uit.

Ondanks dat het een nogal simpel verhaal is, is de uitwerking dusdanig (het actievolle einde had van mij niet gehoeven) dat ik er een ruime voldoende voor geef.

3,5*