Passengers (2016)

“We were woken too soon... Ninety years too soon.”

Een romantisch drama in space. Met Chris Pratt en Jennifer Lawrence, het kan slechter. En Passengers is ook gewoon een prima film die niet veel diepgang heeft (met de discutabele beslissing van Pratt wordt weinig gedaan) , maar wel vermakelijk is en er ook nog eens schitterend uitziet.

De film kan je in drie delen opsplitsen. In het eerste gedeelte speelt Pratt Cast Awaytje, in het tweede gedeelte laten Pratt en Lawrence zien dat ze een geweldige chemie hebben en in het derde gedeelte doet Fishburne zijn intrede en wordt het spannender. Het concept is interessant en sommige mensen zullen driekwart van de film saai vinden, maar ik heb mij prima vermaakt met een Pratt en Lawrence die het samen moeten zien te rooien op een ruimtevaartuig. Voor de komende 90 jaar.

Afgaande op de trailer en spotjes, had ik wat meer actie verwacht. Dat neemt niet weg dat het visueel toch de moeite is. De chemie tussen de kopspelers Pratt en Lawrence zorgt ervoor dat het leuk blijft om naar te kijken. Beide stralen natuurlijk ook zoveel charisma uit dat ik me afvraag hoe de filmbeleving zou zijn geweest met andere personages. Ongelooflijk hoeveel promo die twee gemaakt hebben trouwens voor de film, je kon er gewoon niet naast kijken. Alleen is het soms moeilijk om 'Passengers' serieus te nemen, vooral naar het einde waarin Jim zich ontpopt tot een held die het ruimteschip zo goed als in z'n eentje herstelt en op onrealistische wijze aan de dood ontsnapt. Het verhaal is eenvoudig, in tegenstelling tot een hoop andere ruimtefilms. Men maakt het niet onnodig complex en dat is maar goed ook. Want eigenlijk draait het niet zozeer om het hele science fiction gebeuren, dan wel om het maken van morele keuzes en de gevolgen hiervan op menselijk niveau. Vond overigens het eerste deel waarin Jim vecht tegen de eenzaamheid en depressie (die uiteindelijk leiden tot het wekken van Aurora), het beste stuk. Was overtuigend en goed in beeld gebracht. Ook de shots waarin men naar buiten kijkt in het oneindige heelal, wekken een bepaald gevoel op. Beangstigend soms. Eigenlijk is dit meer een psychologisch, romantisch drama. Dat kon je ook een beetje afleiden uit de poster en als je in je achterhoofd houdt dat slechts 2 personages ontwaken op het schip. Die derde had voor mij trouwens niet gehoeven maar het bracht wel meer vaart en spanning in de film. Pratt bewijst hier ook dat hij meer serieuze rollen aankan, al valt niet te ontkennen dat het waarschijnlijk een grote lolbroek is op de filmset. Meer dan voldoende!

Visueel hoogwaardige en mooie film. Verhaal is rechtlijnig en voorspelbaar.

De regisseur wilde duidelijk niet teveel risico nemen met het script.

Al met al een redelijke film, visueel aantrekkelijk, maar weinig verrassend.

Jammer, want er had meer in kunnen zitten.

Een standaard romantisch verhaal in een modern jasje, wat dat betreft is het ook weinig verfrissend. Het verloop zie je dan ook van mijlen ver aankomen. Er wordt goed gespeeld, helaas ben ik niet zo'n fan van Lawrence. Visueel gezien is het wel prachtig gemaakt, een waar spektakel om te aanschouwen, jammer van het zoete en voorspelbare verhaal. Een nipte voldoende.

Heerlijke romantische Sciencefiction film met een uitstekende setting en dito special effects ook heeft de film genoeg spanning en drama tel daarbij de mooie cast bij op ( vooral Jennifer Lawrence,) en je hebt voor mijn de perfecte mix van een zeer onderhoudende film.

Als liefhebber van sciencefiction ben ik blij eindelijk weer eens een film gezien te hebben die het genre weer enigszins serieus neemt. Niks nieuws onder de zon, maar gewoon betrouwbaar vakwerk, wat voor mij beter werkt dan de zoveelste Star Wars cloon, of de metaalmoeheid van het derde Star Trek deel.
Op papier lijkt een twee uur durende film over twee mensen op een verlaten ruimteschip niet bijster aantrekkelijk, maar moet zeggen dat er genoeg variëteit in zit om deze rit makkelijk te kunnen uitzitten. Er zijn bijvoorbeeld een paar kleine bijrollen voor bekende acteurs([met als hoogtepunt Andy Garcia die ondanks een rolletje van een paar seconden als vijfde staat vermeld op de titelrol) Visueel is dit ook prima alleen erg jammer dat de grote finale(de ondergang van het schip) erg tegenvalt, waardoor sommige met een onvoldaan gevoel zullen afsluiten. Net als de film als geheel mag je trouwens de interactie tussen de twee hoofdrolspelers als redelijk beoordelen in plaats van een welgemeend goed. Waar Lawrence intens speelt en een scala aan emoties toont, blijft Pratt wel erg nonchalant bij alles wat gebeurd. Kan me niet goed voorstellen dat deze Chris in zijn verdere loopbaan veel hoofdrollen gaat krijgen in serieuzere films, een carrière in het lichtere komedie werk lijkt me meer voor de hand liggend.

Mooie, leuke en sfeervolle Sciencefiction / Avontuur (met zeker ook romantiek) film, die me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) wist te interesseren (ik was ook wel benieuwd naar deze film en keek er ook naar uit), te boeien en te vermaken en dat met een minimale cast van vier personen, waarvan eentje ook nog een robot is en eentje maar een zeer korte rol heeft.

In dit verhaal draait het om techneut Jim Preston (gespeeld door Chris Pratt), die een in hyperslaap verkerende passagier is op het ruimteschip Avalon en die op weg is naar de kolonie planeet Homestead II, welke ver van de aarde ligt. Vanwege een technische fout, veroorzaakt door een meteoriet inslag, ontwaakt Jim 90 jaar te vroeg uit zijn hyperslaap en komt hij al snel tot de ontdekking dat hij de enige is die ontwaakt is van de 258 bemanningsleden en 5000 passagiers aan boord. Na een jaar van isolatie en eenzaamheid, wordt hij verliefd op de in hyperslaap verkerende vrouw Aurora Lane (gespeeld door Jennifer Lawrence) en Jim besluit dan om haar wakker te maken (waardoor hij haar leven en toekomst ontneemt) en vertelt aan haar dat het komt door een technische fout. De intense aantrekkingskracht tussen beiden valt niet te ontkennen en ze worden dan ook verliefd op elkaar, totdat Aurora erachter komt wat Jim heeft gedaan en vrij snel daarna komen ze ook tot de ontdekking dat het ruimteschip in groot gevaar is en dat alleen Jim en Aurora de ramp op het ruimteschip kunnen voorkomen, maar dan zijn ze wel weer op elkaar aangewezen.

Het eenvoudige en toch eigenlijk ook wel originele verhaal (heeft misschien nog wel wat weg van de mooie Animatie / Sciencefiction film "WALL·E (2008)") zit gewoon mooi en goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw) en weet zowel te interesseren, te boeien en te vermaken en visueel gezien (schitterende opnames in het ruimteschip, welke vanaf buitenaf ook heel fraai in beeld werd gebracht) spat deze film ook nog eens van het scherm. Het eerste uur van het verhaal is vooral mooi en daarbij draait het vooral om de isolatie en eenzaamheid van Jim (in de eerste 30 minuten van het verhaal) en de relatie tussen Jim en Aurora, die het op dat moment zeer goed met elkaar kunnen vinden (beter gezegd, ze worden verliefd op elkaar). Dat eerste uur van het verhaal heeft vooral een hoog Drama / Romantiek gehalte en dat op een mooie zoetsappige manier, welke nergens storend is. Ook is het eerste uur best luchtig en dat komt o.a. door de subtiele humor in het verhaal, welke o.a. op conto komt van Arthur (gespeeld door Michael Sheen), die een vriendelijke en sympathieke robot barman is en de scenes aan de bar deden je inderdaad laten denken aan de bar scenes uit de Horror / Mystery film "The Shining (1980)".

Als na circa een uur Aurora te horen krijgt van de robot barman Arthur (die het overigens niet bewust doet), dat Jim haar ontwaakt heeft, komt er verandering in het verhaal en zeker ook als men tot de ontdekking komt dat het ruimteschip in groot gevaar verkeerd (vanaf dan heeft Laurence Fishburne in de rol van dek-chef Gus Mancuso, opeens ook een kleine rol in het verhaal, welke circa 15 minuten duurt), vanwege de meteoriet inslag tijdens de opening van het verhaal, die gaten heeft gemaakt in het ruimteschip en waardoor de stroomreactor niet meer goed functioneert en dreigt uit te vallen.

Vanaf dan wordt het verhaal boeiend en spannend en valt er ook wat spectaculaire in beeld gebrachte actie (o.a. zwaartekracht verlies, terwijl Aurora aan het zwemmen is) te bewonderen. Het einde is zowel spannend en mooi, alleen vond ik het raar dat tijdens de laatste beelden van het verhaal (dan zijn we 88 jaar verder en staat het ruimteschip Avalon op het punt om te gaan landen op de kolonie planeet Homestead II en zijn Jim en Aurora natuurlijk al dood) er geen kinderen te zien zijn van Jim en Aurora (wel opeens vogels ?), terwijl ze wel een geweldig leven hebben gehad op het ruimteschip ?

De cast in deze film is zoals gezegd minimaal met maar eigenlijk 4 personen, maar ze deden het wel allemaal goed en leuk en maakten deze film mede genietbaar om naar te kijken en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Chris Pratt (in de rol van passagier Jim Preston die een techneut is in de lagere klasse. Dat laatste zorgt ook voor wat humor m.b.t. de beperkte keuzes die hij maar kan maken tijdens het ontbijt, o.a. keuze van koffie) en Jennifer Lawrence (in de rol van Aurora Lane, die een schrijfster/journalist is en die staat ingeschreven bij de hogere klasse, oftewel de "Goud Klasse", die o.a. alles kan kiezen tijdens het ontbijt). De laatste is natuurlijk ook een zeer mooi vrouw en dat is gelukkig ook vaak te zien in dit verhaal (o.a. als ze tijdens een date met Jim gaat eten en waarbij ze dan een sexy zwarte jurk draagt met schitterende hoge open schoenen en natuurlijk alle zwem scenes van haar in het sexy witte bikini achtige zwempak). De rol van Michael Sheen als vriendelijke en sympathieke robot barman was overigens een leuke toevoeging in het verhaal en de rol van Laurence Fishburne als dek-chef Gus Mancuso, oftewel een bemanningslid, was vooral een functionele toevoeging in het verhaal en dat vanwege zijn hoge rang als bemanningslid, zodat Jim en Aurora opeens in verboden ruimten kwamen en dingen konden doen, die ze voorheen niet konden doen.

Al met al vond ik dit een goede, mooie (qua verhaal en visueel gezien) en vermakelijke Sciencefiction / Avontuur film, waar ik me gewoon goed mee vermaakt heb en die me eigenlijk ook op geen enkel moment verveeld (ik kan me wel voorstellen dat andere deze film misschien als saai en langdradig hebben ervaren en zeker in het eerste uur) heeft en dat van de eerste tot de laatste minuut. Daarom krijgt deze film van mij ook gewoon een hoog punt, namelijke een dikverdiende 4,0*.

Tot op het moment dat de tweede akte begint lijkt Passengers ergens naar toe te gaan, het lijkt een film te worden van het interessante subgenre waar Moon en The Martian ook toe behoren, maar daarna wordt het allemaal zó oppervlakkig. De diepgang die Jennifer Lawrences personage aanvankelijk lijkt te hebben (eigenlijk voornamelijk omdat ze een schrijver is) slijt in no-time weg, mede door de mega simpele weergave van hoe een romantische relatie hoort te zijn. Met de verandering in toon vanaf het moment dat zij wakker wordt is in principe niets mis, maar de uitvoering is om te janken. Vanaf dat moment zat ik me alleen maar te ergeren aan hoe oppervlakkig dramatisch en voorspelbaar de film was.

Met de Shining-barman, de sfeervolle weergave van het schip, en het morele dilemma van Chris Pratt dat daaraan vooraf gingen begon de film veelbelovend, maar die belofte wordt slechts heel, héél magertjes ingelost. Vanaf halverwege blijkt de film van de clichés en plot devices aan elkaar te hangen, met als dieptepunt het wakker worden en overlijden van Lawrence Fishburne puur en alleen om ze even toegang te geven tot de crewafdeling van het schip. Een gemiste kans dus.

2,0*

Redelijke sci fi romantiek. De film begint best aardig en ondanks dat daar alleen Pratt in speelt blijft het boeiend. Helaas valt het tweede deel, wanneer Lawrence aantreedt, tegen. Niet zo zeer om Lawrence maar omdat dat daar de ene cliché naar de andere volgt met als grootste teleurstelling de komst van Fishburne. Hollywood slaat daar weer volledig door met als klap op de vuurpijl het voorspelbare einde. Het acteerwerk is verder goed. Visueel ziet het er best mooi uit, hoewel de continue zichtbare melkwegstelsels een beetje goedkoop ogen en onrealistisch. 3.0

Heerlijke film....ik wou dat ik op dat schip zat!!!

Tijdens de film fantaseerde ik mee met wat ik allemaal zou doen op zo'n schip met zo'n mooie vrouw en met al het vermaak wat er te vinden is op dat enorme ding.

Ik zou me geen moment vervelen.

Wat ziet Lawrence er goed uit in deze film zeg....voor het eerst echt sexy!!!!!!.

Visueel is deze film ook aangenaam en de humor in deze film vind ik ook geweldig toegepast.

Simpel verhaal maar erg goed verfilmd.

Het ligt allemaal redelijk ik de lijn van de verwachting .

Sterk staaltje SF met twee mooie mensen.

Het zwembad alleen al maakt je verlangend naar een (wel kortstondig ) ruimte reisje.

Maar echt verrassen op een paar details na doet het niet echt.

Haalt niet weg dat het een heel erg fijne blockbuster is ,die de tijd doet vliegen .

3,5 .

Onderhoudende film. De chemie tussen de beide hoofdrolspelers is duidelijk aanwezig. Het verhaal wordt aanvankelijk ook best aardig opgebouwd, al verzandt het na verloop van tijd wel heel erg in clichés. Echt storend wordt dat niet, maar er had nog wel iets meer uit gehaald kunnen worden. Visueel allemaal zeer aardig om te zien en het luxe ruimteschip is goed uitgewerkt. De bar doet meteen denken aan The Shining, dat is wel een leuke vondst.

Flink beter dan verwacht. Vond het eigenlijk wel een sterke film. Heel mooi gemaakt; prachtig vormgegeven en voorzien van indrukwekkende special effects. Chris Pratt is daarnaast uitstekend in de hoofdrol en de plot is van begin tot eind boeiend. Na Headhunters en The Imitation Game de derde prima film van regisseur Morten Tyldum op rij.

Visueel ziet de film er prachtig uit. Mooie decors en futuristische effecten. Het verhaal begint ook erg sterk. Maar op een gegeven moment zakt het verhaal een beetje in. Ze hadden makkelijk hier een film van 90 minuten van kunnen maken, dan was de film wat vlotter geweest. Het einde is een beetje makkelijk en snel. Daar had juist wat meer aandacht naar toe kunnen gaan. Hebben ze kinderen gekregen? Hebben ze nog iemand uit zijn/haar slaap kunnen halen. Bijvoorbeeld een dokter of een techneut die alsnog ervoor kon zorgen dat iedereen in slaap terecht kon komen? Ook was het leuk geweest om een glimp te krijgen van de nieuwe planeet. Maar goed. Alles bij elkaar wel een vermakelijke Science fiction film.

Wat een zoete meuk. Zo voorspelbaar dit. Liefdesverhaaltje in de ruimte. Liefde op het eerste gezicht, krijgen ruzie en komen wonder boven wonder weer bij elkaar. Iedereen happy. Speelduur is ook te lang. Ontzettend oppervlakkige film.

**

Ik vond het een knap verhaal in ieder geval. Met dit soort ideeën kun je zelfs verschillende genres op. Stel je voor dat er een derde persoon ontwaakte waar Aurora op verliefd werd, wat een bloedig conflict tussen de twee mannen zou veroorzaakt hebben. Dan had je zelfs een leuke thriller gehad.
Zo wreed is het niet geworden. Pratt en Lawrence vormen een onvergetelijk en overtuigend duo. (al was het weinig waarschijnlijk dat Jim een Susan Boyle achtig type zou wakker maken om de rest van zijn leven door te brengen... ) Het romantische deel vond ik nog best te verteren. Het werd niet te zoet en niet teveel.. Passengers ging uiteindelijk meer om de menselijke behoefte om niet alleen te zijn. De film laat wel enkele steken vallen. Spoilers:

* op het einde vond ik het niet logisch dat er geen nakomelingen van het koppel op het schip rondliepen. Je zou zelfs al drie generaties moeten hebben
* een schip dat zo dicht langs een enorme ster als Arcturus scheert en met het blote oog naar een van de helderste sterren van de ruimte kijken getuigt toch niet van een sterk wetenschappelijk inzicht.
* Over het bericht dat door Jim naar de aarde werd gestuurd werd verder niks meer gezegd.
* Wie is Jim eigenlijk? Wat deed hij op Aarde? Waarom zit hij in het schip? Zijn motivaties? Het hoofdpersonage is helemaal niet uitgewerkt.


Tot zover de mierenneukerij. Tot slot heeft de film enkele prachtige VFX zoals wanneer de zwaartekracht in het schip wegvalt en het water waarin Aurora aan het zwemmen is, begint te zweven. . Wat een prachtige indrukwekkende scène!
Wat schoonheidsfouten dus, maar omdat ik echt van het visuele aspect genoten heb een welverdiende 3,5*

PS : Merk de ongelooflijk sterke rol van Andy Garcia op

De setting is sterk en de film begint aardig. Zodra Aurora haar intrede doet wordt het minder. Er zitten nog wel enkele visueel sterke scenes in maar het geneuzel tussen die twee doet de film geen goed. Een korte opleving met de introductie van Fishburne is aardig toch wordt het nooit echt spannend en stelt de climax teleur. Leuke rol van Sheen overigens, die bovendien wat humor brengt.

De kennismaking met het schip is een aangename dit is goed verzorgd door de makers en het beeld van de wellicht nabije toekomst weet te overtuigen. Het verhaal is behoorlijk standaard en de ontknoping een kleine anti-climax.

Redelijk.

Matig.

Passengers' eerste 20 minuten vind ik vrij sterk. De sfeer is niet per se gespannen, maar er wordt wel wat gespeeld met het idee van alleen in de ruimte te zijn. Dat begin zonder Aurora is veruit het sterke gedeelte van de film. Vanaf haar introductie neemt het niveau af. De scènes aan de bar zijn de uitzonderingen.
Helemaal een afknapper is de finale waarbij het allemaal wel héél soft gehouden wordt. Spijtig.

Chris Pratt zit wel aardig in z'n rolletje: luchtig als het kan, zonder echt flauw te worden. Jennifer Lawrence bekoort me hoe langer hoe minder met haar overacting altijd. Geroep, dramatische bekkentrekkerij. Meh, haar beginjaren met subtiele performances waren stukken beter.

Visueel zeker wel de moeite. CGI lijkt in't algemeen bijna te zijn waar het zou moeten zijn, ook hier valt daar feitelijk weinig over aan te merken. Zowel de buitenkant als de binnenkant van het schip is leuk vormgegeven. Qua soundtrack natuurlijk wel weer wat opgeklopt zodra er heldhaftige dingen staan te gebeuren maar bon.

2,5

Goeie genade zeg, wát een vervelende film.

Het eerste half uur met alleen Pratt is behoorlijk saai, als Lawrence ten tonele verschijnt wordt het kwezelig en de derde akte is niets minder dan stupide. Te veel dommigheid om op te noemen, maar de pratende boordcomputer die de kijker constant up to date hield wat er gebeurde was wel het toppunt.

Visueel ziet het er prima uit hoor, maar het verhaal was echt zó slap...

Man wat een fantastische film! Ik bergrijp hier echt niets van de negatieve reacties. Volgens mij heeft iedereen vooraf een beeld hoe de film moet gaan lopen, en als hij dat niet doet, dan zeiken we maar meteen de film af. Tip: Stap eens ergens volledig blanco in, en laat het over je heen komen.

Ik heb genoten van begin tot eind. Het eerste deel laat je zelf echt nadenken. Man wat zou er allemaal door je hoofd gaan als je zoiets zou overkomen? Je zou toch volledig in paniek raken!?

En dan komt Aurora erbij. Wat velen hier als saai en traag hebben ervaren vond ik juist prachtig om te zien. Je voelt en ziet hoe de twee steeds meer een relatie krijgen!

Gemiste kans.

Wat vooral wat stoort aan deze film is dat het budget heeft, aardige acteurs en space. Het had echt veel meer kunnen zijn. Helaas is dit een film gemaakt door mensen die op veilig spelen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze film zag in het vliegtuig. Dit heeft in het voordeel en nadeel gespeeld voor de film. Het nadeel is dat de effecten op een groot scherm vast indrukwekkender waren. (vond ik ze op een klein scherm ook niet onaardig) in zijn voordeel dat ik mij niet verveelde tijdens de 2 uur en dat is met een reis van 12 uur toch 1/6de van mijn reis dat ik niet dacht aan neerstorten.

Dat is ook waarom de film nog op een redelijk aantal sterren kan rekenen. Je merkt dat het scenario niet eens zo lui is als we uit Hollywood gewend zijn. Alleen is het wat te duidelijk geschreven. Het is een love story waarin we binnen een paar jaar hetzelfde zien als een relatie met de liefde van je leven in je hele leven. Weliswaar met wat groteskere gebeurtenissen, maar in essentie hetzelfde.

Nadeel is (link van Stephan is inderdaad sterk) dat het daardoor voorspelbaar is. Ik denk ook dat het met een Boyle, Anderson, Kubrick aan het roer meer uit was gehaald. Maar aan alles was te verwachten dat dit een film zou moeten zijn waarbij de IT stars van dit moment even moesten opdraven voor hopelijk een goed box office resultaat. Helaas zie je net als bij een film als de Tourist (dit was een minder erge flop) dat het uiteindelijk mager uitbetaald.

Tyldum blijkt een behendig job for hire regisseur maar dit had een regisseur met meer ballen verdiend.

3 kleine sterren.

“We were woken too soon... Ninety years too soon.

We have too go back to sleep.

We Can't !”

In eerste instantie wou ik deze film links laten liggen en hoopte ik dat ik het wel eens zou tegenkomen op één of andere televisiezender op een rustige zaterdagavond. Eerst en vooral omdat ik niet sta te springen om een film te bekijken waar men Jennifer Lawrence in laat opdraven. Zelfs niet als haar tegenspeler de charmante Chris Pratt is. En ook omdat alles erop wees dat dit een doorsnee romantisch ruimteverhaal zou worden. Ik dacht dat dit de galactische versie van “Titanic” was. Alleen dat het ruimteschip niet tegen een banale ijsberg gaat opvaren en men de beide tortelduiven innig omarmd op het voorplecht ziet staan terwijl een kosmische wind door hun haren ruist. Of een moderne versie van “Loveboat” (alleen een in futuristische kledij gehulde dwerg ontbrak). Al bij al viel het romantisch kwijlgedeelte nogal mee en werd het tot mijn verrassing meer een visueel spektakel dan een lovestory over twee achtergebleven passagiers die de rest van hun dagen met elkaar moeten doorbrengen op een luxueus ruimteschip.

Om eerlijk te zijn was het eerste gedeelte zowel fascinerend als heerlijk humoristisch. Het ruimteschip zag er indrukwekkend uit. De eerste beelden van een enorme lange slaapzaal waar alle pods zijn opgesteld waarin een duizendtal passagiers een kunstmatige slaap slapen, waren fantastisch. Op weg , samen met een honderdtal bemanningsleden, naar betere oorden om nieuwe kolonies te stichten. Als een komeetstorm echter roet in het eten gooit, is het Jim Preston (Chris Pratt) die als eerste wakker wordt. Spijtig genoeg zijn er nog 90 jaar te gaan eer ze de eindbestemming bereiken. Dat is dan het begin voor het meer humoristische gedeelte. Geen hoogstaande humor, maar toch goed voor enkele gniffelmomenten. De manier waarop Jim zijn tijd spendeert en de onderhoudende conversaties met Arthur (Michael Sheen), een gerobotiseerde barman, zijn enkele grappige momenten. En dit speelt zich allemaal af in fraai geconstrueerde sets en adembenemende interieurs. Eén ding is zeker, op een cent hebben ze niet gekeken bij het ontwerpen van dit gigantisch ruimteschip.

Vanzelfsprekend verdwijnt langzamerhand het opgetogen sfeertje en maakt men plaats voor een meer diepzinnig karakter waarbij eenzaamheid en het zinvolle van een verder solitair bestaan aan de oppervlakte komt drijven. Tijd dus om Jim te voorzien van een vrouwelijk tegengewicht. Dat is dan het moment om Aurora (Jennifer Lawrence) ten tonele te voeren. Qua spettergehalte horen de beide Tinder-gewijs wel bij elkaar. Dat hier beeldschone kinderen uit voortkomen staat in de sterren geschreven. Dit is dus de aanvang voor het romantische hoofdstuk waarbij de beiden elkaar secuur en voorzichtig aftasten, elkaar beter leren kennen en tenslotte qua intimiteit een perfecte match zijn. Ondanks mijn vrees, bleef de romantiek redelijk beperkt. Het enige wat me opviel is dat Jennifer Lawrence niet alleen op acteergebied gegroeid is. Ofwel is er hormonaal iets verandert, ofwel is er chirurgisch ingegrepen. Je kon er niet bepaald naast kijken. Haar acteergedeelte was echter redelijk beperkt hier. Het leek eerder dat ze Jim gewoon voorzien hadden van het meest sensuele speeltje uit de gehele bemanning. Natuurlijk ontbrak dan ook niet een zwembadscene die toch spectaculair in beeld gebracht werd (en nee dan praat ik niet over de vrouwelijke rondingen van J. Lawrence) dankzij een wegvallende kunstmatige zwaartekracht.

Tijd dus om het actierijke gedeelte te beginnen met een kort optreden van Laurence Fishburne en enkele indrukwekkende sequenties met verdraaid goed gebrachte CGI. Soms deed het me een beetje aan “Gravity” denken en “The Martian”, maar echt storend vond ik dit niet. Het is dus een mengeling van meerdere genres. Het meest kwetsbare van de film is de beperkte cast (uiteindelijk is het alleen Jim en Aurora die de plak zwaaien de gehele film). Gelukkig valt hierover niet veel te zeggen en werkte de chemie tussen de beide hoofdrolspelers wel degelijk. Het enige wat me tegenviel was dat de morele kwestie eigenlijk op een lacherige manier van tafel werd geveegd. Op het moment dat dit een problematisch en delicaat onderwerp werd, schroeft men de actie op en verdwijnt het euvel naar de achtergrond. Spijtig want dit moreel vraagstuk was interessanter dan het clichématige actiegedeelte. Was ik degene die ze dit geflikt hadden, dan had ik de snoodaard met een stevige trap de oneindige ruimte ingestampt. Maar ondanks dit matig en voorspelbaar actierijk gedeelte, en het geromantiseerde einde, kon deze film me toch bekoren. Al een geluk dat ik niet gewacht heb om het te zien op het kleine scherm, maar nu heb kunnen genieten van zijn grootsheid in de cinema. En nee, dan ben ik niet alweer bezig over J. Lawrence !

3.5*

Mooie romantische sciencefiction avontuur waarbij de cast, de opbouw van het verhaal en het visuele aspect de belangrijkste troeven van deze film zijn. Het probleem als je toevallig door iets wakker wordt tijdens de ruimtereis naar de planeet wordt prima en realistisch uitgelegd. Ook de drang naar een bevallige dame gezien de langdurige eenzame reis is wel egoïstisch, maar wel logisch. Het contact tussen beide wordt mooi opgebouwd naar zijn climax en de gevolgen ervan. Helaas wordt de oplossing voor het probleem van het ruimteschip maar magertjes ingevuld en visueel niet zo goed uitgewerkt. Dit had beter gemogen. De derde persoon in kwestie vond ik ook een rare toevoeging, al was dit natuurlijk nodig voor de mogelijke oplossing van het probleem want nu konden ze overal komen in het ruimteschip. Neem het leven zoals het is en probeer er van te genieten.
De robot aan de bar was ook wel een leuke toevoeging in het verhaal. Beter dan ik had gedacht. 7/10

Aardige Sciencefiction-film met een goed gevonden verhaal rond de manier van ruimtereizen die we eerder ook in films als Alien uitgelicht zagen, namelijk voor honderden jaren in kunstslaap blijven.

De uitwerking had beter gekund en uiteindelijk is het niet heel bijzonder, maar de film wist de hele speelduur vermakelijk te blijven. Ben geen fan van de grootschalige CGI-effecten, de grote schaal maakt totaal geen indruk, maar verder is het hier ook niet storend. De muziek was wel een beetje slecht, op het einde totaal niet-passende popmuziek.

Jennifer Lawrence (zeker niet onaardig om te zien in de zwembadscènes) en Chris Pratt speelden beter dan dat ik had verwacht. Die robot was ook wel een geinige toevoeging.

Vermakelijke film voor een keertje.

Zo nu en dan redelijk vermakelijk. De film is ook niet anders bedoeld dan een sciencefiction comedy met een romantisch blue lagoon-tintje...

Uitstekend avontuur/drama/romantiek/SF film...

Uitstekend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Laurence Fishburne en Chris Pratt...

Ook een bekende actrice Jennifer Lawrence...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prachtig 3D...

Super mooi gemaakte SF...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(DTS 5.1)...

Heerlijk genoten...

Het is dat ik gewoon een zwak voor dit soort science fiction heb...

Volgens mij was hier wel meer uit te halen wat betreft het dilemma van Jim om Aurora wakker te maken en daarna als zij dit te weten is gekomen. Het is toch vooral weer een heel erg oppervlakkige Amerikaanse productie met de actie waarin alles 'moet' eindigen. Vormgeving is wel aardig, maar niet meer dan dat. Evengoed wel mee vermaakt, 3*.

Beter dan verwacht.

Maar ik verwachte er dan ook niet zo heel veel van. Misschien omdat het mij wat deed denken aan The Host, al weet ik eerlijk gezegd niet waar die link net vandaan komt. Ik had in ieder geval iets young adult achtigs verwacht, dat was het gelukkig niet.

Het is een film die enerzijds erg goed werkt, anderzijds aanvoelt als bandwerk. Dat laatste is dan vooral te danken aan het plot, al moet ik zeggen dat het ook wel erger gekund had. De film geeft af en toe klassieke hints die gelukkig niet altijd gevolgd worden (zoals de pod manual in de lade - uiteindelijk niet de reden waarom het geheim uitkwam). Maar grosso modo blijft het klassiek Hollywood met voorspelbare verhaallijnen en een best lomp laatste half uur.

Maar het is een scifi film, en op dat gebied weet de film toch best iets moois en inspirerend voor te schotelen. Niet dat het boordevol geweldig originele ideeën zit, maar de uitvoering is best cool. Zoals het zwembad dat net nog even buiten het ruimtetuig doorloopt, de sun sweep of de mogelijkheid tot een korte ruimtewandeling/vlucht. Het schip zelf ziet er ook echt wel geweldig uit. Je zou er zo op willen.

Wat mij betreft wint die goede scifi uitwerking het van het lamme plot, want net dát is iets wat ik toch vaak mis in heel wat scifi. Verder nog een pluspuntje voor de barscenes. Doen inderdaad aan The Shining denken maar ze zijn gewoon leuk. Lawrence en Pratt doen het verder ook naar behoren, al zijn ze uiteindelijk redelijk inwisselbaar.

Amusante film dus, al moet je niet te hard hopen op een boeiend verhaal. En of een betere regisseur hier meer had mee kunnen doen? Allicht, maar de kans is minstens even groot dat ze het verkloten omdat ze iets "interessants" willen vertellen.

3.0*

Dit ruimteavontuur kent sterke en zwakke punten. Het eerste halfuur geeft een interessante uitgangssituatie. Michael Sheen als de androïde kelner is grappig, maar het komt nogal traag op gang. Je kunt je afvragen waarom ze zo'n luxueus ruimteschip inrichten als iedereen erin ligt te slapen. Is het de bedoeling om daar te blijven wonen als het geland is op die andere planeet?

Zodra Jennifer Lawrence erbij komt, ligt het energiepeil een streepje hoger. De verhouding tussen de twee hoofdpersonages is echter lastig. Ze verwijt hem dat hij haar wakker gemaakt heeft, maar dan slaat dat helemaal om en blijkt het ware liefde te zijn.

Vanuit wetenschappelijk oogpunt zal er wel een en ander mis mee zijn. Kun je met het blote oog zo'n enorme opeenhoping van sterren zien? Ze bereiken de ster Arcturus na eenendertig jaar, hoewel die op zesendertig lichtjaar van de Aarde ligt. In verband met de zwaartekracht zal ook wel niet alles kloppen. Kortom, het is onderhoudend en spannend, maar helemaal ernstig kun je het niet nemen.