Passengers (2016)

Weinig bijzonders. Verhaal is erg meh. Maar dat het eigenlijk nooit saai is ondanks je voor het grootste gedeelte maar naar twee karakters kijkt zegt wel weer iets. Visueel zit het erg goed in elkaar, mooie muziek af en toe ook.

Ik vond het een goede bioscoop ervaring. Mooie beelden en geluid waar bioscoop echt meerwaarde heeft in de kijkbeleving. De 3D bril was echt een meerwaarde vond ik. Het verhaal was ook echt goed en origineel. Ik heb iets soortgelijks niet eerder gezien. Ik vond deze film beter en heel anders dan verwacht. Op tv zou ik drie sterren zeggen maar voor de bioscoopervaring geef ik er 4.

Aardige, maar geen geweldige film. De film is in 3D visueel sterk genoeg en bevat genoeg ideeen om me geamuseerd te houden. De uitwerking van de ideeen is alleen niet evenwichtig, wat afbreuk doet aan de geloofwaardigheid of de karakters. Toch stoort dat niet, het is alleen geen film om lang te onthouden. Wat dat betreft bieden Interstellar en The Martian en Gravity meer. Al met al ging ik met een goed gevoel de bioscoop uit.

Heerlijke film met prachtige beelden. De CGI is zeer goed, de chemie tussen Pratt en Lawrence prima en het geluid is ook heerlijk... Bij de film schoten een paar films door mijn hoofd, Cast Away, Gravity, The Shining en zag ik de serie The Last Man On Earth ook even voorbij flitsen. Zegt waarschijnlijk niets, maar deze films en serie liggen me wel. Wellicht dat bij herziening de film meer tegenvalt, maar voor nu een heerlijke wegkijker.

PS: Overigens had ik bij deze film dat de 3D eindelijk eens niet overbodig was, maar meer een versterking. Chapeau!

Passengers

Zeer grote anticlimax. De afgelopen jaren zijn we met grootse interstellaire werken overstelpt, waarvan de budgetten torenhoog waren en de CGI triomfeerde. Denk hierbij aan Interstellar, The Martian, Gravity et cetera. Passengers staat daarmee in schril contrast. Niet door een kwalijke CGI, maar doordat Morten Tyldum is vergeten waar het in een film hoofdzakelijk om draait: het verhaal.

Het begin is misschien wel het beste stuk van de film. Als Jim eenmaal alleen wakker op het schip zit gaat de film vlot en is het vermakelijk. Dit stuk doet veel denken aan Matt Damon in The Martian. De film vervalt echter snel tot een bedenkelijk niveau. Dat de relatie met Aurora al van meet af aan onhoudbaar is ziet men van mijlenver aankomen. Daarnaast is het zo dat twee zielen in hetzelfde schuitje een prachtige voedingsbodem vormt voor interessante dialogen, maar Tyldum kiest er voor om in de plaats daarvan slechts banaliteit en onnodig geneuzel de ruimte te geven. Over de personages kom je daardoor niets inhoudelijks interessants te weten. Dat Jim en Aurora onherroepelijk op hun relationele noodlot afstevenen is overduidelijk en voelt hol en leeg. Net als de daarop volgende wending in hun relatie, met als ultiem dieptepunt de kreet "You die, I die".

Jennifer Lawrence en Chris Pratt zijn producten van hun film geworden. Hun spelt voelt zielloos aan. Beiden staat op de automatische piloot en doen geen moment moeite de kijker te overtuigen van hun noodlot.
In het begin weet Pratt nog wel te overtuigen. Zijn twijfel tussen zelfdoding of niet en het laten ontwaken van Aurora zijn de hoogtepunten op acteergebied. Daarna vervallen Lawrence en Pratt tot het dramatische niveau van de rest van het verhaal. Hun spel kenmerkt zich door plichtmatigheden en is geen enkel moment opwindend.

Visueel ziet de film er prima uit. Tyldum flanst een beeld in elkaar dat voldoet aan de hedendaagse maatstaven. Beelden van het ruimteschip zijn dan ook mooi en vallen onder de spaarzame hoogtepunten. Verder blijft het een sfeerloos vehikel. De ruimte wordt nooit tot mysterieus, afstandelijk en groots object gemaakt, maar slechts een speelruimte voor twee zielen die zich prima weten te vermaken in de grote leegte.

Passengers kenmerkt zich door een wanstaltig simpel verhaal. Dat hier tegenwoordig nog budget voor wordt vrijgemaakt is ongelofelijk. De film bevat verder een aardig begin en spaarzame visuele hoogtepuntjes, maar kenmerkt zich voornamelijk door ver onder gemiddeld niveau te presteren.

2*

Hele dikke 3,5 ster.

Gewoon een goede film met een relatief eenvoudig verhaal. Lijkt een beetje een kruising tussen castaway en home alone. Het viel me op hoe weinig gaten er in het verhaal zaten of zaken waaraan ik me moest ergeren vanwege utter stompzinnigheid.

Kijkt prettig weg en vooral Pratt speelt geweldig.

Wauw. Wauw. En oja, heb ik al 'Wáuw' getypt? Nee? Nou, dan doe ik dat gewoon 3 keer, zomaar gratis.
Het is echt ademloos kijken naar hoe Chris Pratt en Jennifer Lawrence zich uitleven in hun rollen.
Er is een ongelooflijk mager verhaal, dat vast al miljarden keren in andere hoedanigheden naar voren is gekomen in even zovele andere productiefilms, maar de uitwerking van dit alles. Jeetje, joh. Ik maakte drie keer een koprol, door de intensiteit die ik ervoer tijdens het kijken.
Er is een ongelooflijke kracht in deze heer en dame. Ondersteund door eigenlijk vrijwel niemand, laten ze me met open mond achter.
Het beeldmateriaal is mooi. De openingsscene is verbluffend, jawel. Om daarna de volle speelduur (inclusief pauze) te verpletteren.
Althans, ík werd verpletterd, dus. Omdat het hele verhaal, hoe mager het op papier ook wellicht mag lijken, als een wonderschone film geschoten is.

Wellicht een klein smetje. Maar dat zij vergeven. Eigenlijk direct na de bewuste scene was ik in staat om daardoor heen te kijken, want de rest is dus prachtigheid. Dat sentimentele gedoe van 'Ooohh, ik ga even alles proberen te doen om m'n geliefde te redden. Persoonlijk had ik het iets leuker gevonden als het niet goed was afgelopen. Om de bijrolfiguur voor dezelfde keus te zetten als de hoofdrolspeler. Maar dat ben ik. En zoals ik al schreef, ik kan best leven met de manier waarop het tot een einde werd gebracht.

Ik ga SF nog eens leuk vinden. En dat is eigenlijk wel een hele enge gedachte, ja ja. Hoewel ik dit niet eens echt meteen als SF bestempel. Het is gewoon een drama film, die in hogere sferen gedraaid is. Eigenlijk dacht ik dat de hele tijd al tijdens het draaien, maar het hele galactische gebeuren is wel een extra toevoeging.

Drie keer gratis wauw en dan ook nog drie keer een koprol, dát is enthousiasme waar ik van hou. (Persoonlijk doe ik graag drie koprollen en hol ik daarna juichend 3 rondjes om de tafel als ik enthousiast ben, bijvoorbeeld als ik net een ongelooflijk fijn muziekje heb ontdekt).

Kortom, wat fijn, enthousiasme, ongebreideld en wel. Veel leuker dan de zure toon die je -vind ik- erg veel tegen komt op dit forum. Maar dat terzijde, ik stap al van mijn stokpaard.

Over enthousiasme gesproken (en 3 rondjes juichend om de tafel hollen), ik ga even juichend om de tafel hollen. Wand-Self Hypnosis in three Days. (En wat dat met films te maken heeft? Dat ik de clip zelf gemaakt heb, uit puur enthousiasme).

WAND Self hypnosis in 3 days - YouTube

Ik riep ook drie keer wauw hoor, maar dan van negatieve verbazing. En ook ik maakte drie keer een koprol, toen de aftiteling eindelijk begon. Zo was de film voor iedereen een feestje, voor sommigen tijdens en voor anderen achteraf

Op sommige momenten een visueel hoogstaande film met prachtige beelden maar..... daar bleef het voor mij wel bij.

Deze love story kon mij echt absoluut niet boeien en zo had er ook in deze film scifi weer veel meer kunnen zitten. Jammer gemiste kans

Dit is dus echt weer een typische bioscoopfilm, daarmee wil ik zeggen dat hij op het witte doek veel beter tot zijn recht komt, daarnaast geeft 3D deze film meerwaarde, iets wat ik daarnaast enkel over Avatar kan zeggen. Het verhaal is nou ook weer niet flinterdun, maar is niks hoogstaands. Gevaar met een film die je laat dragen door twee acteurs is natuurlijk dat er geen chemie is, of dat de een de ander van het doek speelt, hier was gelukkig geen sprake van. Het begin van de film is in feite een stukje one man show voor Pratt en dit doet hij zeker niet onverdienstelijk, De suspense die ik al vanaf het begin voelde, bleef eigenlijk de hele film aanwezig en dat is een pluspunt.

Een visueel spektakel met goede muziek en een lekker wegkijkend verhaal, niet oscar-waardig, maar verveelt geen moment.

Niks mis met scifi hoor . Never Let Me Go (2010), een romantische scifi/drama, lijkt me absoluut iets voor je, alleen je kunt het beste zo blanco mogelijk instappen i.v.m. spoilergevoeligheid.;). De plotomschrijving op MM vind ik niet 100% bij de film passen, de film gaat over een drietal jongeren die binnenkort hun kostschool (en dus hun klasgenoten, vrienden, liefdes...) gaan verlaten (vandaar de titel Never Let Me Go) om hun rol in de maatschappij van deze sciencefictionfilm te vervullen.

Goede film met een goede rol van Pratt. 3D deed me dit keer wel wat het kwam goed uit.

Zeker geen aanrader!

Of dat bewijst dat niet iedereen allemaal zit te geilen op een uitgebreid verhaal. Eenvoud is niet perse altijd slecht.

Het verhaal hoeft ook niet per se uitgebreid te zijn. Je kan het verhaal ook zeer krachtig simpel houden, maar dat vergt diepgang of interessante dialoog in deze film. Passengers kenmerkt zich door oppervlakkigheid. Zo veel oppervlakkigheid dat het niet meer leuk is om naar te kijken. De simpliciteit in deze film zorgt alleen maar voor armoede.

Heel flauwe, kleffe romantische dramafilm in een sciencefiction-jasje. Zo kun je deze film in één zin samenvatten. Toen en met ruim na de helft gebeurt er eigenlijk niets bijzonders. In deze bioscoop was er een pauze in het midden; toen was er eigenlijk nog niets gebeurd. Ik hoopte toen op een spannende wending, maar in plaats daarvan werden letterlijk alle clichés uit de kast getrokken: vrouw komt achter het geheim van de man dat hij haar "bedrogen" heeft (natuurlijk verklapt door de alwetende persoon), ze kunnen elkaar niet meer uitstaan, er dreigt iets ergs te gebeuren, ze moeten toch samenwerken, de man moet zich opofferen, sterft bijna, wordt ternauwernood gereanimeerd door de vrouw, zijn weer helemaal klef, het gaat weer mis, slechts één iemand kan het overleven, de man offert zich op, vrouw overleeft en iedereen is blij, einde.

Je kunt nagaan dat ik teleurgesteld de zaal verliet. Als ik iets positiefs zou moeten noemen, zijn het de mooie beelden en de VFX. Die kwamen in 3D prima tot hun recht. Plus hier en daar een vleugje humor.
Maar daar houdt het wel zo'n beetje op. Het gelach in de zaal ging uiteindelijk om de clichés dan om de grappen. De acteurs leverden verder totaal geen noemenswaardige prestatie.
Nederlandse ondertiteling was voldoende.

Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.
Voor de mooie beelden en het feit dat ik me bij andere films weleens erger heb verveeld:
3,5/10

Genre's kloppen niet. Dit is een drama / romantiek film. Die zich toevallig in de ruimte afspeelt. Niks SF's aan. Als je met die instelling gaat kijken dan wordt je prima bediend met een goede film.

Ja vroeger was het duidelijk wat de film is, maar tegenwoordig willen (veel) films te veel zijn. Je hebt gelijk, het is romantiek en drama. Maar daarbij is het toch ook een SF. Omdat we technologieën etc. te zien krijgen welke "nog" niet bestaan.

visueel is het SF en inhoudelijk is het simpel drama , op zich niks mis mee wel jammer dat het dramaaspect inhoudelijk wel beter had gemogen en eigenlijk te simpel en te cliche word uitgewerkt .

Als je dat de film vergeeft is het best nog wel een vermakelijke film om te kijken en visueel ziet het er heel mooi uit .

emregullu schreef:

Gelukkig had ik de reactie van emregullu niet gezien.

Ik heb de film gezien en ik heb er volop van genoten.

Ik vind het wel een aanrader.

Boerinnetje

Op basis van iemands mening bepalen of je wel of niet naar de desbetreffende film gaat, is nooit een goed idee. Tenzij je diegene heel goed kent en je weet dat zijn of haar smaak overeenkomt met de jouwe.

Het eerste half uur perfect, daarna een zoetsappige soap waarbij geen cliche geschuwd werd, echt he...

Wat een saaie film

Een film met een goed plot, maar ontzettend matig uitgewerkt. Dat is in een zin mijn gevoel bij Passengers. De film begint heel aardig, met een mooi vormgegeven ruimteschip, waarin de niet overtuigend acterende, of zeg maar gerust niet invoelbaar acterence, Chris Pratt te vroeg wakker wordt op een ruimteschip die hem naar een nieuwe wereld brengt. Een interessant uitgangspunt dat voor enkele humoristische scenes zorgt. Langzaam maar zeker volgt de logische depressie als gevolg van de eenzaamheid. Wat er vervolgens gebeurt was voor mij redelijk onverwacht en één van de meest gedurfde zetten van deze film.

Chris kan zijn eenzame bestaan niet langer verdragen en wanneer hij op zijn dieptepunt belandt overweegt hij suïcide, maar vindt hoop in de slapende vrouwelijk medepassagier Jennifer Lawrence. In een onvergeeflijk egoïstisch moment maakt hij haar wakker, doet alsof zij door eenzelfde storing als hij wakker is geworden en samen leven ze vrolijk verder. Met dit gegeven had de regisseur veel interessante wendingen kunnen bedenken, maar helaas koos hij voor de meest saaie en bovendien de minst begrijpelijke. Want zelfs nadat Chris de kans krijgt om de held van de dag te worden, is zijn daad in mijn ogen onvergeeflijk. Dat Jennifer en Chris samen oud worden en sterven is bijna als trouwen met je verkrachter. Misschien een grove vergelijking, maar deze film had wat dat betreft een hoog Beauty and the Beast gehalte.

Er zijn nog veel meer dingen die mij niet bevielen, zoals de nutteloze bijdrage van het personage van Lawrence Fishburne die feitelijk moet opdraven om de all access toegangspas aan Chris te geven en vervolgens z.s.m. weer te sterven. Volgens mij had men wel andere manieren hiervoor kunnen bedenken. De film maakt een hoop van dit soort knullige keuzes die Passengers een B-film gevoel geven, maar dan wel met de vervelende Hollywood neiging tot een Happy End waar deze totaal misplaatst is. Sterker nog, dit einde had een nare bittere nasmaak voor mij.

Geweldige film, prachtig gemaakt ! Hopelijk ook in 3D op Bluray binnenkort...

Mooi verzorgd - acteerwerk, vormgeving - vermaak.

Ritme bleef mij voldoende boeien.

Paar boeiende vragen aangestipt.

Moon (2009) blijft favoriet in de langzamere ruimtevaart films.

Er zit niet veel vaart in de film. De prachtige beelden van het ruimteschip zijn in de bioscoop wel een mooi plaatje. Ik had liever een 20 minuten naar dat soort beelden gekeken! Ik vond het jammer dat toen Aurora achter Jim's geheim kwam er (na enige woede en bezinning) niet meer dialoog uit kwam. Het is natuurlijk nogal wat om feitelijk van je leven beroofd te worden door een achterbakse man die eenzaam was. We horen wat verwijten, er wordt wat geslagen, ze negeren elkaar. En dan komt er eindelijk wat actie met nummer 3 die wakker wordt en de reden voor alle storingen aan het schip. Het wordt ineens een (matige) actiefilm waar het vooral een drama is en dan niet éen van de beste drama's. Het einde is ook best onlogisch. Er is geen nageslacht! Hebben ze al die jaren aan coïtus interuptus gedaan? Hebben ze voorbehoedmiddelen gevonden en al die jaren gebruikt? Was Jim een groot fan van Aurora's (prachtige) achterdeurtje Was er sprake van onvruchtbaarheid?

Mijn mening en over smaak valt veel zinloos te twisten. Ik had hem liever gepindakaast.

Eerste half uur was goed, daarna werd het weer cliche hollywoodbraaksel.

Gaap.....

Misleid doordat er bij de film het genre SF vermeld staat. Ja dat is het inderdaad wel, het verhaal speelt zich af op een ruimteschip met toekomstige technieken. Verder is het een pure drama te noemen, ik ga deze voortaan opzetten als de slaap niet wil intreden en het schaapjes tellen ook niet meer werkt.

Mooie beelden maar een verrekt saai stuk verhaal zeg, na 45 minuten eruit geflikkerd. Zonde van mijn tijd. Ik had eerder bij IMDB moeten gaan kijken want daar staat SF niet bij genre, en terecht!

Niet uitgezien dus geen stem, maar een 1,5* heb ik in mijn gedachte.