Boogie Nights (1997)

Concrete voorbeelden zijn moeilijk, ben de film al grotendeels vergeten. Weet je wat, ik zal "m zo gauw mogelijk nog eens bekijken (misschien vanavond nog), dan kom ik erop terug.

De film lijkt stilistisch natuurlijk vrij veel op Magnolia, maar als je de twee dan verder gaat vergelijken vind ik het niet zo gek dat de film die in een concluderende scene de lengte van iemands leuter toont de minder volwassene wordt genoemd van de twee.

Lol, als dit de manier is waarop jij volwassenheid definieert dan is dat toch wel zwartwit.
Maar bon, ik kan mij vinden in de redenering. Bovendien zorgt deze scene voor alweer een hilarische en luchtige ontknoping, perfect passend bij de sfeer van de film. En wederom, zonder deze "leuter"scène schittert de film een stukje minder. Beschouw het als The Godfather zonder paardscène of zoiets.

Net herzien, en ik ben er gewoon voor gevallen . Het is inderdaad een prachtige film.

Ook herzien en blijft net zo sterk.

Boogie Nights

You're not the boss of me, Jack. You're not the king of Dirk. I'm the boss of me. I'm the king of me. I'm Dirk Diggler. I'm the star. It's my big dick and I say when we roll.

Zegt Eddie op het moment dat hij de grootste filmster is van de porno-industrie. Hij krijgt alles waar hij van droomde toen hij nog voor de spiegel in zijn kamer stond, een filmster wil hij worden en hij zal het krijgen ook!

De derde film van Paul Thomas Anderson inmiddels alweer, wel in de verkeerde volgorde gekeken maar dat mag de pret niet drukken.
1. Magnolia
2. There will be blood
3. Boogie Nights

3 totaal verschillende films, maar waar een duidelijke hand van de regisseur is te zien. Hij slaat je om de oren met snelle camerabewegingen, felle kleuren, discomuziek en zet een goede eind jaren 70 sfeer neer..

De rise&fall van onze pornoster was er niet 1tje om snel te vergeten.
Wanneer Eddie's enorme charisma+lul worden opgemerkt door Jack, weet je al hoe laat het is. Het feest kan beginnen en er kan niks meer fout gaan! Op het eerste gezicht zien de kijkers de porno wereld als een groot feest. Eén grote familie waar lekker wordt gefeest op schitterende muziek, drugs en hot lady's. Wat wil een mens nog meer?

Eddie wil een alter ego om niet meer te denken aan zijn oude ik, hij wil iemand die cooler is en waarin hij zich cool ziet, hij wordt "Dirk Diggler"”.
Wanneer Little Bill zijn vrouw en der neukertje een kogel door de harses jaagt, en vervolgens hemzelf weet je dat het gedaan is met de pret. De harde realiteit komt tevoorschijn. In een fantasiewereld leven is leuk, maar wanneer die ten einde komt wordt het minder.

Geen één personage in de pornowereld weet meer wie hij is, of is wie hij wilt zijn, Eddie = Dirk Diggler. Van onzelfverzekerde jongen tot een ego die de ozonlaag doorboort, en geen enkel mens zou NIET naast zijn schoenen gaan lopen na zo'n overweldigende entourage.
Jack wil eigenlijk een echte film maken, en geen porno.
Buck ziet de nadelen van het zijn van pornoacteur in als hij een lening wil aanvragen.


Kortom een meesterlijke film die worstelt met de realiteit+ emoties van de mens.

Net geen 5* door de lange tijdsduur.

Gister nog maar eens herzien. Tja het is natuurlijk wel een goede film, maar het is niet de bedoeling deze helemaal serieus te nemen. De regisseur (waar ik overigens wél fan van ben, zie top 10) blijft eindeloos grappige, leuke trucjes uithalen. In eerste instantie lukt dat goed, maar na de zoveelste melige scene was ik er wel een beetje klaar mee.

Het acteerwerk is top, camerawerk ook mooi maar een beetje té gepolijst vind ik dan weer. Verder een leuk kijkspel, maar verwacht geen drama zoals hierboven genoteerd.

3*

Nah.. wat simpel allemaal.

Duurt nog eens veel te lang ook.

Had die gozer liever helemaal de afgrond in zien gaan.

Duurt heel lang, had wel even een pauze tussendoor nodig. Vond het toch wel een goede film en door die actie op het eind toch een halve ster extra wat geniaal hahaha echt heel grappig.

Next stop ... Punch-Drunk Love.

Rise-and-fall, maar dan op een geheel eigen wijze: 4.00 (3.80)

Na het sterke There Will Be Blood heeft regisseur Anderson mijn interesse gewekt en dus was het tijd om een ander werkje van hem onder de loep te nemen. Dat werd het luchtige, maar weldegelijk met een serieuze noot geschoten Boogie Nights. Een prent die losjes is gebaseerd op andere bekende rise and fall producties, maar zich desondanks voldoende onderscheid. De dialoog is sterk, de personages worden voldoende uitgediept en weet het verhaal continu te boeien, hoewel het script negen van de tien scenes telt die totaal los van het grote geheel staan. Een knap staaltje regie heet dat, wat al in de allereerste scene naar voren komt, die fraai in drie minuten wordt geschoten, maar waarin we direct bijna alle personages al kennen. Ik heb alle films van Anderson toegevoegd, zijn stijl bevalt me.

Na de perfecte Magnolia 2 jaar geleden gezien te hebben nu ook Boogie Nights aangeschouwt. Alhoewel dat is nu al enkele maandjes geleden dat ik hem heb gezien en nu word het eens tijd voor een bericht. Wat een ongelovelijke parel was dit zeg! Heerlijk, van dit soort komedies (net zoals Happiness) word ik nou gewoon vrolijk. Waar de humor vunzig is en de rest ongecencureerd en hard mag zijn. De jonge Mark Wahlberg mag voor zijn hele Actieperiode een lager wal geraakte puber spelen die altijd ruzie heeft met een kutwijf van een moeder die hem niet neemt zoals ie is. En naderhand word ie pornoacteur, wat er ook gewoon erg grappig aan toe gaat. De pornofilms die hij speelt zijn hillarisch. Die porno regiseur is ook een ouwe seksgefrustreerde lul, die naam alleen al: Horner Schitterende rol van Reynolds overgens. En zo mogen we gewoon genieten van een hoop heerlijke platte humor en keiharde momenten. Heb ook gewoon weer erg moeten lachen om Seymor Hoffman die net als in Happiness weer zo'n oversekste geillaard mocht spelen. Maar dit keer voor het mannelijke geslacht.

En ja, waneer Adams de pornoindustrie uitstapt krijgen we inene te maken met een drugs/maffia film. Heerlijk gewoon om het thema variabel te houden. En ook dat thema zorgt ervoor dat je weer met een brede grijns op je bek zit te kijken. Tja, dan maar een ander manier van geld verdienen als je vind dat je regiseur een klootzak is. Wat een gestoorde film is dit zeg!

Ook de donutshop-scene en die scene waar Little Bill zijn vrouw en minaar doodschiet en vervolgens zich zelf blijven me gewoon bij. Boogie Nights zit toch zo vol met leuke momenten.

Dikke 5,0* voor deze prent. Heerlijke klassieker!

Gisteren herzien en verhoogd van 4* naar 4.5*

Deze film heeft een absolute sterren cast, iets dat toentertijd mis uien nog niet helemaal zo was.

Het is een leuke rise and fall flick in een niet alledaagse setting. Vergelijkbaar met o.a. Casino, maar dan minder serieus. Aan het eind zakt de film ietwat in en daardoor net geen 5*. vooral het jaren '70 deel is erg goed evenals de gehele soundtrack, bijna de hele film door hoor je constant klassiekers langs komen!

Net gezien, wat een film!

De vibe rondom de film is geweldig. Wie zou zo'n leventje niet willen: Toffe feestjes, veel geld verdienen, knappe dames overal..

De acteurs leveren stuk voor stuk prestaties af varierend van goed tot briljant (W.H. Macy)

Het laatste shot past wat mij betreft dan ook prima in de lijn van de film.

5* en ernstige twijfel of deze in mijn top 10 verschijnt of niet.

You don't know what I can do, what I'm gonna do, or what I'm gonna be!

Zo de tering, al een paar dagen geleden gekeken, maar weet er eigenlijk helemaal niets over te vertellen. De film is gewoon perfect. Ik weet niet waarom ik deze film zo erg op mij liet wachten, als ik hem niet toevallig in mijn handen had in de Mediamarkt, dan had ik hem waarschijnlijk pas jaren laten gezien, en na Magnolia zou ik eigenlijk alles moeten kijken van Paultje, want wauw die film maakt na dik een jaar nog steeds indruk, zelfs alleen in mijn kop, maar wat scheelt het. Ik heb hem gelukkig in mijn handen gehad, en gelukkig snel aangedaan. Weliswaar tijdens mijn verschrikkelijke uren die ik moest wachten tot ik mijn examen uitslag hoorden, nog een reden waarom ik de film waarschijnlijk nooit meer van mijn leven ga vergeten.

Wat ik zo een rare ervaring vind, is dat ik, ook bij Magnolia, het camera werk als schoon ervaar, het is zo mooi en duidelijk gefilmd dat je er eigenlijk al na het eerste shot enthousiast van word. Ik mag deze ''stijl'' wel, heb ik door. Wat nog meer opvalt is de stijl van de dialogen die wordt gedaan, ik kan niet precies omschrijven wat het is. Het maakt elk karakter zo uniek, emotioneel en echt, maar tegelijkertijd is het ook een beetje theatraal omdat ze min of meer hun gedachte hardop vertellen. Vooral de peptalk-en naar hunzelf toe, vind ik erg ''lief'', ik denk dat mensen die de film hebben gezien me wel begrijpen. Muziek is ook top, heb zelf niet zoveel met de tijd en soort, maar kon het wel waarderen en het draagt enorm veel bij aan de sfeer van de film.

Het plot is natuurlijk een bericht op zich, eigenlijk nog nooit, naast A Serbian Film, in de porno-wereld gekeken. Iedereen die ze beide heeft gezien, snapt dat dit totaal niet te vergelijken is, maar toch is het een ongemakkelijk wereldje. Ik weet nog niet zo goed wat ik ervan moet vinden, aan de ene kant is het ontzettend grappig, zorgeloos (zo lijkt het in ieder geval) en natuurlijk, maar aan de andere kant zit er ook de keer zijde aan, die de film ook laat zien, wat nogal ethisch bekeken kan worden. Is het werk of is het iets persoonlijks? Hoewel de film er eigenlijk helemaal niet op in gaat, werpt het wel die vragen op mij af, wat ik juist leuk vind. Een film die je laat denken over dingen, is in mijn ogen min of meer al geslaagd. Door de vele karakters krijg je weer het Magnolia-ideetje, en blijft het interessant en vernieuwend, elke minuut.

Ja, gewoon echt mijn ding. 4,5 ster

"mis uien" moest natuurlijk "mischien" zijn.

Haha ja moest ook ff 2 x lezen

Zeker geen drama in tegenstelling tot wat hier boven aangegeven, maar meer een bij wijlen absurdistische komedie met dramatrekjes. Het kan ook geen drama zijn, omdat veel karakters te simplistisch zijn neergezet. Een drama moet uit het hart komen zodat je met personen mee gaat voelen.

Bij sommige scenes moest ik enigszins aan Pulp Fiction denken, de overval in de patisserie en de scene in huis bij de drugsgebruiker . Maar dat was niet per se negatief. In het midden hangt het verhaal enigszins vast (het gedeelte waar Dirk probeert te gaan zingen vind ik bv. verre van interessant). Wat me ook niet erg kan bekoren is het feel good gevoel aan het eind in dit verhaal, ik had het liever wat zwartgalliger gehad, bv. het lijkt weer goed te komen en dan vindt Jack Horner Dirk in bed met zijn vrouw en gaat hij door het lint. Veel korte vertelsels omtrent Cheadle en Guzman zijn ook helemaal niet interessant, de film had zich meer moeten concentreren op de verhoudingen en spanningen tussen Dirk/Reed Rothchild/Jack Horner/Amber/Rollergirl. Ik mis ook de ouders van Dirk in het verhaal, alsof die opeens van de aardbodem verdwenen zijn en de nieuwe vriend van Dirk en Reed komt ook uit het niets en lijkt vooral erg handig in het belang van het creeeren van de schietpartij bij de drugsgebruiker.

Toch blijft het een film die zeer de moeite waard is. De acteurs die acteur spelen en Dirk die acteert dat hij acteur is, dat is leuk om te zien. Ook de desinteresse van de vrouwen (die doen alsof ze geinteresseerd zijn) in een aantal gesprekken is mooi geimplementeerd. Daarnaast is het grappig om te zien hoe wordt neergezet dat de acteurs in de pornofilms vaak slecht acteren. Acteren dat je slecht acteert is nog zo makkelijk niet en dat wordt mooi gespeeld. Ook zit het camerawerk mooi in elkaar, de camera die personen achterna loopt en door de kamers heen ronddraait om zo telkens ergens anders uit te komen, dat past erg goed in deze film.

Dat Dirk gaat zingen is nu eenmaal wat er gebeurd is, (ooergesitige scene overigens) En ondanks de vaak luchtige en komische insteek, blijft het wel op ware feiten gebaseerd en is het wat mij betreft zeker drama. Kan zelf ook erg meeleven met Dirk en z'n avonturen.

En wat hadden in godsnaam Dirk's ouders in de film gemoeten? Samen op de bank kijkend naar zoonliefs laatste film of zo?

@Reinbo: nou bijvoorbeeld . Nee, maar als je ziet hoe hysterisch zijn moeder in het begin is, terwijl zijn vader heel kalm blijft, je merkt toch dat er wat mis is in dat gezin; met die verhoudingen had veel meer gedaan kunnen worden. Alsof Dirk van huis weggaat en dan nooit meer met zijn ouders spreekt, heel vreemd, dan was het beter geweest om die ouders in zijn geheel weg te laten.

Ach, ik heb ze niet gemist, heb ook bijzonder weinig aan te merken op hoe het wel gedaan is, vind het welhaast een perfecte film. Vlot, geestig, verrassend en origineel. Ook nog eens vol sterke goed geacteerde rollen en fantastisch camerawerk en editing.

Het is gebaseerd op het leven van John Holmes. Op de laserdisc die ik heb staat er nog een leuke docu over hem. Een groot aantal scenes zijn echt letterlijk overgenomen. Soms is het leven gekker dan wat je verzind.

John Holmes (pornographic actor) - en.m.wikipedia.org

Oh die ken ik wel van de film Wonderland.

Dat is wel ff een ander kaliber film en verhaal zeg!

juist daarom vind ik het eind zo mooi hier, er wordt de indruk gewekt dat het met iedereen goed komt, maar dat is natuurlijk schone schijn....

Niet echt. De film is geïnspireerd op het leven van Holmes, maar is niet het leven van Holmes. Het hoeft dan ook niet slecht af te lopen met Dirk, omdat dat met Holmes wel gebeurde.

Maar ik vind het wel een leuke (navrante) bijkomstigheid. En als je ziet hoe letterlijk sommige scenes zijn overgenomen kun je niet anders dan concluderen dat het een stuk verder gaat dan 'geinspireerd op'.

Geniale film, van het lange Goodfellas-achtige openingsshot tot het Raging Bull-achtige laatste shot. Flink wat Scorsese-verering dus, iets dat ook doorwerkt in de montage en het gebruik van muziek, maar wat maakt het uit. Beter goed gejat dan slecht bedacht. Regisseur Anderson werkt hier op de top van zijn kunnen en levert een meeslepend, hilarisch en aangrijpend epos af, wat mij betreft één van de beste films aller tijden.

Goede film inderdaad.