Hatari! (1962)

Nee, Marianne Thieme zal deze film niet in haar Toptien hebben staan, denk ik?

Deze film staat me vooral bij vanwege de muziek van Henry Mancini, o.a. de Baby Elephant Walk. Voor de rest 'gewoon' aardig.

Inderdaad ook eens leuk om John Wayne eens niet in het Wilde Westen te zien.

Redelijke avonturenfilm, die ietwat te lang voortkabbelt.

Eens een keertje geen western, waarin John Wayne zijn kunsten mag vertonen. Hatari is meer een mix tussen romantische komedie en avonturenfilm. Voor de afwisseling op zich niet verkeerd.

Het is in het begin best leuk en interessant om te zien hoe ze de dieren vangen. Met behulp van een jeep en lasso rijden ze met de dieren mee, waarna ze de dieren uiteindelijk vangen. Dat zoiets bij bijvoorbeeld een neushoorn best spectaculair kan zien, zien we in deze film. Los daarvan vond ik de film verder niet zo heel goed.

Af en toe is er een mooi shot van Afrika te zien, maar visueel is het verder niet echt bijzonder. De acteurs doen allemaal hun ding naar behoren. Er springt er niet eentje uit in positieve of negatieve zin. De muziek is niet onaardig en de humor is soms geslaagd en soms ook niet. Uiteindelijk duurt de film net wat te lang, maar gelukkig is de film het grootste gedeelte wel redelijk onderhoudend, waardoor de verveling gelukkig niet toesloeg.

Echt goed of hoogstaand wordt het echter nooit. Toch leuk om een keer gezien te hebben en de film deed me trouwens enigszins denken aan de serie Daktari, die ik vroeger ooit eens zag. De titel deed me daar trouwens ook aan denken.

2,5*

Rockets for Pockets

Ik heb altijd mijn twijfels gehad of Hatari wel iets voor mij ging zijn. Als enorme John Wayne fan moest ik de film ooit wel eens zien natuurlijk, maar ik ben niet zo te vinden voor het hele safari gedoe en het neerschieten van wilde dieren. Ik heb zelfs Green Hills of Africa van Hemingway, toch wel één van mijn favoriete schrijvers, hiervoor halverwege links laten liggen. Hatari leek me in dat straatje te liggen maar bon, vandaag me er dan toch eens aan gewaagd.

En het is een mooie meevaller dat Howard Hawks ervoor kiest om een film te maken waar de focus puur op het vangen van de beesten ligt en niet op het neerschieten. Daar zitten natuurlijk dan ook nog altijd vrij harde scènes in, maar daar kan ik op zich mee leven. Bij het uitkomen van de film in 1962 was er de kritiek dat dit eigenlijk meer een vakantie voor Hawks moet zijn geweest dan effectief werk. Iets wat te begrijpen valt want er was geen afgerond script en Hawks liet zich op zijn dooie gemak (en ver weg van de studiobazen) inspireren door het moment waardoor het budget van 6 miljoen dollar er nogal snel werd doorgejaagd. Dat is dan ook het enige minpunt dat ik kan bedenken bij Hatari en dat is dat de film nooit tot een echte climax weet op te bouwen. Ik had dan ook verwacht dat er wat meer met de neushoorn gedaan ging worden, maar verder dan de ontsnapping van dat beest (wat per ongeluk gebeurde waarop Hawks besloot om het in de film te houden om het realisme op peil te houden) wordt daar niets meer mee gedaan. De romance stelt zoals gewoonlijk niet veel voor, maar ik kan me altijd wel amuseren met een klungelende Wayne die niet begrijpt wat hij verkeerd heeft gedaan bij de dame in kwestie.

Hetgeen direct opvalt aan Hatari, het is dan ook onder andere de openingsscène, zijn de scènes waarin er een poging wordt gedaan om de wilde dieren te vangen. Volgens Hawks komen er geen stuntmannen aan te pas (ik heb er echter wel wat mijn twijfels over) waardoor deze scènes nog interessanter worden. Misschien had er wel één of twee pogingen geknipt mogen worden, 2.5 uur kan voor sommigen toch net iets te lang zijn, maar ik heb me gelukkig geen moment verveeld. John Wayne voelt zich overduidelijk in zijn sas in Afrika, maar het viel me op dat gewoon heel de cast erg veel plezier lijkt te hebben. Het groepje mannen is lekker op elkander ingespeeld en ook de vrouwelijke touch van Michèle Girardon en Elsa Martinelli is erg aangenaam. Die laatste is inderdaad niet het toonbeeld van een goede actrice (dan liever Girardon), maar het stoorde me blijkbaar minder hard dan sommigen anderen hier op het forum.

Geslaagde muziek ook, tof om eens te horen waar het bekende Baby Elephant Walk zijn oorsprong in vond. Hoewel dit niet het beste is wat Wayne en Hawks op het grote scherm hebben getoverd, is dit toch weer een heerlijke zit. Jammer dat ik hier zo lang mee heb gewacht.

4*

Familiefilmpje, al te sentimenteel. De humor is van het kunstmatige type. Gelukkig wordt de film gered door de jachtbeelden, vaak spectaculair. En John Wayne ? Wel zelfs in een voor hem ongewoon werelddeel blijft onze John dezelfde in zijn rol : gedecideerd, bestweter en...onhandig in de romantiek.

Uitstekende film waarin een groep mannen wilde dieren in Afrika vangen voor de dierentuinen. Prachtige opnames in Afrika en vooral de scenes waarin jacht wordt gemaakt op de dieren zijn ronduit spectaculair. Tegenwoordig zou deze film dan ook niet meer gemaakt mogen worden (wat ook maar goed is). Vermakelijke personages en dito dialogen. Een nipte 4.0 sterren.

Hatari niet te verwarren met Daktari is vooral een amusante film van John Wayne. Nu niet als revolverheld maar als jager op dieren voor dierentuinen. Hoewel dit soort films zeker niet meer worden gemaakt valt het leed zeker mee. De toon blijft in de hele film vrij luchtig en er is op misschien op een sterfgeval geen dood dier te bekennen. Leuk zijn vooral de kleine olifantjes maar ook andere dieren zijn prominent in beeld.

Het geheel is op een prachtige 4K transfer gezet met een redelijk goed geluid. Heb 'm maar op 2.0 gezet omdat dit bij zo'n oude film het meeste recht doet.

John Wayne blijft John Wayne. Mooi gecast is de Italiaanse Elsa Martinelli. Red Buttons vond ik een clown in de film. Leuk voor een film in Fred Astaire. Natuurlijk stelt de film niet heel veel voor maar het is op een of andere manier gewoon heel leuk gebracht. Zelfs die lange speelduur van 2.37 zul je je niet vervelen ook al had er best wat uitgeknipt kunnen worden.

Film 3,5

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,0