The Hurt Locker (2008)

Ik vond het een hele indrukwekkende film. De scène's tijdens het veldwerk kwamen heel realistisch op me over, alsof ik er zelf bij stond. Bizar eigenlijk, je zit in feite midden in het hol van de leeuw, waar je ook loopt. En je kan niemand vertrouwen want iedereen kan je vijand zijn. Die spanning kwam heel sterk op me over.

Het acteerwerk hielp ook om de spanning er goed in te houden want ik vond het heel goed neergezet. Je voelde hoe ze er op gebeten waren uit de gevaarlijke situatie te komen. De spannendste scène vond ik toen ze onder vuur werden genomen door een paar sluipschutters in de woestijn toen ze die engelsen tegenkwamen. Jemig, wat waren die mannen gefocused. Zelfs als er een vlieg in het oog van James loopt, merkt hij dat volgens mij niet eens. Heel mooi weergegeven.

Het stelt me wel een beetje teleur dat ik de echte James niet zo heb leren kennen in deze film. Waarom nam hij zoveel risico's ? Waarom besloot hij toch terug te gaan voor een nieuwe missie ? Dat is me toch niet helemaal duidelijk geworden. Als je iemand dan zo intens volgt in zijn werk wil ik toch wel een beetje de goede man leren kennen.

Maar al met al echt een superspannende film die je echt wel even met je neus op de feiten drukt.

Sterke rol van Jeremy Renner, later in 2010 red hij The Town. Terechte oscar winaar, je ziet maar weer eens dat lef wordt beloont

Misschien geen verdiende oscar-winnaar maar wel degelijk een van de meest claustrofobische thrillers over moderne oorlogsvoering. De beklemming en de spanning van het vechten in een gebied als Irak wordt dan ook pijnlijk scherp in beeld gebracht. Ik zat in vrijwel elke scene op het puntje van mijn stoel te hijgen om een beetje adem na alle tergende spanning op het scherm gezien te hebben Wie na het zien van deze film nog zin heeft in een dienst naar een oorlogsgebied kan beter zijn hersenen checken bij de lokale psychotherapeut, want er wordt geen spaander heel gelaten van het hele haantjesgedrag en heldhaftige dat altijd met oorlog geassocieerd wordt. De film is pijnlijk, rauw en uitermate indringenc. Dan neem ik op de koop toe dat de karakters wat oppervlakkig blijven en dat er uiteindelijk meer uitgehaald had kunnen worden.

Saaie film. Behalve het ontschadelijk maken van bommen gebeurd er vrij weinig. Dat had ik na een tijdje wel gezien, en dan blijft er niet veel over. Misschien wat te hoge verwachtingen, maar hij viel mij tegen.

2*

Heb tijdens de hele speeltijd de spanning gevoeld. Alles komt op mij zeer realistisch over. Interessant inkijkje in het leven van de mensen die dit vak, het ontmantelen van bommen, beoefenen. Fascinerende man ook die durfal.

Vier sterretjes EDIT: Halve ster erbij vanwege de mate van bijzonderheid van de film

Goede film, die zeer langzaam en minimaal zijn personages diepgang geeft.

Bij iedere scène dat een bom overmeesterd moest worden, zat ik verkrampt te kijken. De spanning was goed aanwezig. Mooi in beeld gebracht ook (neem de explosie in de beginscène). Tel daar de uitstekende acteerprestaties, van vooral Jeremy Renner, erbij op en je hebt een sterke film.

Het verhaaltje was wel te mager en het moraal lag er iets te dik bovenop. Desalniettemin een ruime 3,5*.

The rush of battle is often a potent and lethal addiction,for war is a drug...

Spannende maar lange oorlogsdrama. Misschien eigenlijk wel te lang te noemen.
Voorop gesteld het is een prima vertroeven film is. De eerste scene is meteen al raak
als het ware. Het vervolg is niet anders maar is wel heel veel van hetzelfde.
Het ontratelen van bommen. Er zitten gewoon spannend en zenuwslopende
scene's bij zoals op het eind met de man met de zelfmoordbom.

De acteurs leveren een prima en realistisch beeld van wat er gebeurd in een Oorlog.
Met een vleugje drama erbij is het prima te doen!
Het beeld laat wel zien dat Renner/James graag van risico's houdt terwijl een ander
zou zeggen! Bekijk het ik neem het risico niet, dit diteert in heel spannende scene's.
De scene met de kleine jongen was indrukwekkend te noemen...

Al met al een goede Oorlogsdrama. 3.0 *

Sterke film, veraste me behoorlijk. Had iets heel anders verwacht namelijk... Ik dacht dat het hier om een pure anti-oorlogsfilm met getraumatiseerde soldaten en een sterke politieke lading zou gaan. En hoewel The Hurt Locker natuurlijk ook handelt over de problemen en trauma's van soldaten aan het front is deze film daarnaast ook vooral ontzettend spannend. Ik heb 2 uur lang onafgebroken en soms met ingehouden adem zitten te kijken.

De film lijkt me overigens behoorlijk realistisch. Zowel in de actie als in de karakters. Het is ook een erg registrerende en observerende film, zonder geneuzel over politiek, goed of slecht of een waardeoordeel over het werk en de mannen die het uitvoeren. Het is een 'slice of life' maar dan wel een uit het leven van een drukbezette EOD eenheid in Irak anno 2007. Dat dit voor sommige mannen (en een enkele vrouw) dagelijks werk is is maar moeilijk te bevatten. Wel lijk ik enigszins te begrijpen waarom als je dit werk een jaartje ofzo doet het uitzoeken van een pak cornflakes in de Supermarkt nogal frustrerend gaat zijn. Ik had even mijn twijfels over de scene waarin gefilmd wordt bij Sgt James thuis in de VS, was even bang dat hier toch een vervelend moraaltje om de hoek kwam kijken maar uiteindelijk vat het de film heel mooi samen. Er is nog maar een zaak wat echt telt in zijn leven en dat is het opnieuw aantrekken van 'The Suit' Het is sterker dan thuis en gezin, het is de drug die oorlog heet waar bij aanvang al naar verwezen wordt... Ik vind het extra bijzonder omdat Bigelow een vrouw is, knap dat ze zover weet door te dringen tot de mannelijke psyche.

De actiescènes zijn intens en nagelbijtend spannend, vaak zeer sterk van opbouw. Hulde voor de sniperscene, echt een staaltje vakwerk. De stijl is erg rauw en direct maar blijft toch overzichtelijk, veel hand-hold werk alsof de cameraman deel uitmaakt van het bommenteam. Sterke locatieshots en een hele hele dikke pluim voor het geluid. Met het DTS aan veranderd de woonkamer in downtown Baghdad, de kogels vliegen om de oren en een explosie klinkt ook eens een keer echt als een explosie.

Prima film, actueel maar met een essentie die kan blijven voortbestaan lang nadat de laatste Amerikaanse soldaat Irak heeft verlaten.

4*

Zeer boeiende film, inplaats van die films waar de kogels om te oren vliegen, eens een keer iets over de bomontmantelingsdiensten.
Vond de: Sniperscene wel hard gemaakt

4*

Ik lees hierboven van alles over hoe deze film een propaganda werk voor het Amerikaanse leger zou moeten zijn? Dan vraag ik me toch af of deze mensen naar dezelfde film hebben gekeken als ik? Ik ergerde me voornamelijk in de eerste helft van de film aan het vloekende, macho gedrag van de Amerikaanse heren in de strijd... Uitzondering hier was Eldridge, maar ik kreeg het idee dat de regisseuse en de schrijver niet echt erover uit waren of ze zijn semi-shellshock staat nou wel of niet de focus van de film wilden maken, waardoor het verhaallijntje het nèt niet werd...

Ik vond de scene met de body bomb van Beckham juist aangeven hoe ziekelijk oorlog kan zijn... Nee, alles behalve roepende dat de Amerikanen helden zijn, maar als we het hebben over een groep militairen die op realistische wijze worden neergezet terwijl het hun taak is om bommen te ontmantelen, dan lijkt het me vrij onmogelijk om er sympathie voor de makers van die bommen in te verwerken als filmmaker.
Mooie finishing touch op dat gebied vond ik hoe er opeens een surrogaat Beckham op Sgt. James af kwam lopen tegen het einde van de film, alsof hij toch duidelijk wat stof had doen opwaaien met zijn tocht door de stad.

Het einde moest ik even op me in laten werken, ik vond het niet zo krachtig als de rest van de film om heel eerlijk te zijn, de losse scenes schakelden naar mijn mening te abrupt over naar mate het einde van de film naderde. In de laatste scene van James en Sanborn samen kon ik me voor het eerst in Anthony Mackie's personage inleven. De overgang naar het dagelijkse leven na de oorlog viel me iets te droog. Evangeline Lilly had net als Ralph Fiennes en Guy Pearce maar een kleine bijrol, maar waar de heren allebei een ijzersterk personage neerzetten, was zij zo te vervangen door iedere andere actrice. Die vijftal regels dialoog die ze in de hele film had had ze vast helaas te danken aan haar "Lost" bekendheid en daarmee kreeg ze gegarandeerd haar naam op de hoes van de DVD.
Ik had persoonlijk niet het idee dat James terugkeert naar Irak omdat hij de oorlog verslavend vind, eerder dat hij simpelweg zoals Sanborn op het einde van de film zegt "ready is to die".

Voor mij 3,5* vanwege de erg goede vormgeving (ik vraag me dan toch altijd weer af hoe ze het voor elkaar krijgen dit ergens te kunnen filmen!), een aantal erg goede scenes en acteerwerk wat over het algemeen uitstekend was, ondanks dat ik de mentaliteit van de meeste heren niet kon waarderen (denk aan de scene waarin David Morse's personage suggereert dat ze de gewonde strijder geen hulp moeten bieden, maar ze hem ter plekke moeten executeren, wat vervolgens off-screen te horen is). En die soundtrack springt je inderdaad met een beetje home cinema set je echt om te horen!!

Overgewaardeerde film. Het speelduur mocht zeker een half uur korter want het was vaak erg langdradig. Ik vond hem behoorlijk saai. Je word echt een keer moe van al dat geschreeuw en gezeik. Elke keer hetzelfde gedoe. De film in z'n geheel was niet vreselijk, het einde wel. Wat een kut einde.

En waarom negeerde Will die Beckham toen die naar hem toe kwam terwijl hij daarvoor nog dood werd gevonden in zo'n gebouw met een bom in zijn lichaam?

En dat deze film twee keer zo veel oscars kreeg als Avatar vind ik ongelovelijk belachelijk! Sowieso niet oscar waardig.

Goed.

Na dat hele Oscar gebeuren is de interesse snel gewekt, echter verbaast het me dat ik the hurt locker toch wel enige tijd heb laten wachten. Gelukkig vandaag de tijd gevonden en gelukkig maar want het is een aardig sterk filmpje. Best interessant is dat deze mannenwereld toch mannelijk verfilmd is met een vrouwen visie en regiseusse. Verder dan wat sfeerbeelden van figuranten kom je eigenlijk geen vrouwen tegen (behalve dan als we op het thuisfront zijn, laatste scène).

Cast doet het prima, hoogtepuntje was dan toch wel de breakdown in de auto. Prachtig gefilmd vanuit de rug, alsof je in de auto zit als zwijgende lifter. Verder wel aardig in beeld gebracht, soms random prachtige beelden, afgewisseld met wat handheld, deed wel goed aan de sfeer. Film is opvallend spannend en weet de aandacht vast te houden, kakt wat in richting het eind, maar dat is vergeven.

Echter had ik wat meer de filosofische kant willen zien, kon makkelijk met bv. wat meer dialogen. Oké, we zien dat ze het druk hebben. Maar juist door het intense werk heb je een gevoel dat je elkaar beter zou moeten leren kennen, waar ik af en toe mijn twijfels bij zetten bij deze locker... Ook heeft het spannende sfeertje een keerzijde. Situaties zijn al los erg intens en heftig, vind het lichte voorkeur-beelden hebben door de sfeer en bepaalde beelden. Naja het zal wel allemaal met het God bless America-virus te maken hebben...

Als film goed. 3,5 ster

p.s wat een belachelijk goedkope tagline heeft dit dan weer wel trouwens...

The Hurt Locker won zomaar even 6 Oscars en kreeg zelfs de Oscar voor beste film, ondanks de concurrentie van Inglourious Basterds. De verwachtingen waren dan ook heel erg hoog bij mij, ondanks dat oorlogsfilms over het Midden-Oosten mij nooit hebben kunnen boeien.

De hele film lang heb ik me zitten afvragen waarom The Hurt Locker’ zoveel prijzen heeft gewonnen, want naast die vele Oscars hebben zo ook nog eens 5 BAFTA - awards gewonnen.

Het verhaal dat wordt verteld, als je het al een verhaal kunt noemen is nooit boeiend. Buiten een ontploffing hier en daar heeft de film weinig om het lijf. Enkel de scène met de man die op zijn lichaam bommen heeft, is nog een beetje spannend.

De acteerprestaties waren dan ook nog eens erg ondermaats. Misschien omdat alle Amerikaanse soldaten stoere macho’s zijn en ook nu was dat niet anders.

Op de koop toe was The Hurt Locker nog eens erg langdradig. Qua speelduur kon er op zijn minst een halfuur af.

Zeer zware tegenvaller, ook omdat ik vrij hoge verwachtingen had.

1*

Entertainend, maar wel een kolossaal was dit het nou? gevoel.

Films die zo overladen worden met Oscars bekijk je altijd met een soort vooringenomenheid. Zeker als de film beter werd bevonden dan het geniale Inglorious Basterds. Na een half uur heb in de film heb je niet het gevoel dat de film het echt waar gaat maken. Dat gebeurt dan ook niet.

Wat gebeurt er wel?

Een aaneenrijging spannende gebeurtenissen, met een verhaal dat een beetje zwalkt van "de losbol wordt uitgekotst door het team" naar "ze vinden de losbol toch cool" naar "de losbol is toch wel een lul" enzovoorts. De acteurs vervullen hun rollen meer dan goed, maar de personages voelen doelloos. Het verhaal gaat nergens naartoe. Nou ja, naar de aftiteling dan.

Alle op zichzelf staande scènes zijn wel vakkundig, overtuigend en bij vlagen boeiend, maar het voelt als een Audi A8 zonder navigatiesysteem met 90 km/u op de snelweg: degelijk en kwalitatief top maar doelloos, voortkabbelend en doodzonde.

3 sterren

Boven verwachting goed. Basis van de film zijn natuurlijk de lang uitgesponnen en bloedstollende bomontmantelingsscenes (plus die van de sluipschutters in de woestijn). The hurt locker laat daarmee weer eens zien wat een bizarre situatie zo'n oorlog eigenlijk is, de constante doodsdreiging, niemand kunnen vertrouwen, het proberen te overleven samen met of soms ondanks je teamleden. Het laat ook zien dat zo'n situatie alleen maar meer haat kan creeeren, aan beide kanten. Gelukkig kiest de film zelf geen duidelijke kant, behalve van het te laten zien dat oorlog verslavend is en ook op die manier levens kapot maakt. Wat betreft de Amerika-verheerlijking die sommigen hier in zien: allereerst is het natuurlijk wel noodzakelijk dat je hoofdpersoon James niet als een held ziet maar als iemand die het vermogen om een normaal leven te kunnen leiden heeft verloren. Verder bieden mijns inziens de twee ondergeschikte soldaten voldoende tegenwicht, plus het optreden van een aantal Iraki's (de vertaler, de professor bij wie James binnenvalt, het jochie Beckham). Maar goed, zwaartepunt ligt duidelijk wel bij het soldatenleven. Stilistisch is de film goed en realistisch, met een relatief traag tempo, puik acteerwerk en ook verder doet The hurt locker gewoon heel weinig verkeerd, wat al een prestatie op zich is voor een Amerikaanse oorlogsfilm. Ik snap die oscars wel.

Het gemiddelde of MovieMeter vind ik wel kloppen. Het geeft een goeie indruk hoe het moet zijn om op zulke gevaarlijke missies te gaan; de risico's maar ook de kick.

Het is wel een aaneenschakeling van gebeurtenissen zonder een rooie draad, zoals hierboven al gemeld wordt. Het hoofdpersonage is een excentriekeling die zo ontslagen zou worden als zijn officieren wisten hoe hij zijn missies uitvoert, zichzelf en zijn collega's in gevaar brengende. Ik kon me dan ook goed verplaatsen in Sanborn. Misschien was dat de bedoeling dan wel maar alsnog vond ik dan de handelingen van James veel te abstract en absurd.

Hoe spannend de film ook kan zijn, hij is wel rommelig. Er zijn een heleboel personages die voorbij komen en zo weer weg zijn, geen grote rol in het geheel hebben. Die van David Morse en Ralph Fiennes, bijvoorbeeld. Wat voegen die toe? Aan de andere kant, voor soldaten moet het wellicht hetzelfde zijn; de ene keer ontmoet je iemand en de andere keer is ie dood of heb je nooit meer met 'm te maken. In dat geval is 't wel realistisch maar eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik daar nou mee aan moet.

Het einde vond ik wel heel sterk; Sanborn die aan James opbiecht dat ie weg wil uit die krankzinnige oorlog en een zoon wil. Zelfs suïcidale gedachten heeft. En James die bij thuiskomst wordt veroordeeld tot het leven van alledag, bestaande uit gootstenen schoonmaken en boodschappen doen waarbij hij voor een enorm keuzeaanbod aan cornflakes wordt gesteld, terwijl hij er in het leger maar twee had; slagen of sterven.

Ondanks het prachtige slot vind ik de rest van The Hurt Locker, hoe mooi, meeslepend en onderhoudend ook, te rommelig. Goeie film maar niet briljant genoeg.

Deze eens bekeken en omdat 'k geen verwachtingen had, is hij goed meegevallen.

Oorlogsfilms zijn meestal niet m'n ding, maar omdat dit geen typische oorlogsfilm is, had hij een streepje voor.

De cast deed het goed, al denk 'k dat het de enige film is, waar er meer bekenden meededen in kleine bijrollen dan in de hoofdrollen. Zo passeerden o.a. Guy Pearce, Ralph Fiennes & Evangeline Lilly (Lost) de revue.

De film mocht misschien een tikkeltje korter, maar was wel redelijk spannend en voor de rest viel hij dus beter mee dan gedacht.

Een film die zijn 3,5 ster niet waard is. Ze proberen heel erg het Amerikaans nationalistische leger gevoel over te brengen. Kijk eens hoe zielig en wat een helden wij in het Amerikaanse leger hebben! Gezien ik een jaar in de VS heb gewoond weet ik hoe overdreven dat gevoel is in de VS.

Een film die geen enkele rode draad kent en die je daardoor haast een documentaire kan noemen. Ze proberen met losse flarden een rode draad op te pakken maar het blijft bij een paar beelden van bomontmantelingen in Irak, welke overigens niet slecht zijn geacteerd.

2,5*.

If I'm gonna die, I want to die comfortable.

The Hurt Locker is een film die ik al heel lang wil bekijken. En iedere keer komt er wel iets tussen waardoor ik deze film uiteindelijk nog nooit gezien heb. Tot gisterenavond. Omdat er een Belgische televisiezender het eindelijk door begint te krijgen dat vijf keer in het jaar dezelfde film te tonen niet meer tot de orde behoort, heb ik eindelijk deze film kunnen zien. Helemaal enthousiast dat ik was heb ik deze film bekeken, maar wat ben ik teleurgesteld in deze film. Het is allesbehalve een slechte film en ik kan absoluut een twee uur durende trage film bekijken, maar op het eind van de rit was ik niet echt meer enthousiast zoals ik was bij het begin.

De film speelt zich af in de oorlog in Irak. Waar anderen moderne oorlogsvoering films zich bevinden in de aanvalslinie bevindt deze film zich meer achter de linies, maar dat betekent niet dat het er minder gevaarlijk op is geworden. We volgen een driekoppig ontmijningsdienst die net een leidersfiguur heeft verloren en een nieuwe leider krijgt. Een excentrieke leider weliswaar.

En ik heb totaal geen band met het hoofdpersonage. Ik vind het meer een roekeloos mannetje die zichzelf en zijn eigen team in gevaar brengt. En dat het team diezelfde mening delen als mij kun je af en toe eens zien in de film als men het beu is dat hij altijd dingen doet die absoluut niet veilig zijn. Op het eind wordt wel duidelijk waarom hij het doet en wat hem drijft om zo roekeloos te zijn. De personages zijn allemaal van die stereotype Amerikaanse soldaten met een stoere mond en het woord 'motherfucker' krijgt hier een nieuwe definitie. Ook vind ik het hoofdpersonage maar een Rambo figuur die al na de eerste dag in Irak de dood zou hebben gevonden.

Tijdens de film vergeleek ik deze soms eens met Jarhead. Deze film neemt zich wel wat serieuzer dan Jarhead, maar ook in Jarhead gebeurt er weinig. En vat me niet verkeerd op, niet iedere oorlogsfilm moet Michael Bay explosies hebben of dezelfde kracht hebben als een Apocalypse Now, maar die 'leegte' kon toch worden opgevuld door iets interessanter ?

En wat mij trouwens opvalt is dat er nergens diep op in gegaan wordt. We zien de mannen met hun Humvee naar de plek des onheils gaan, de leider doet zijn pak aan (de robot is niet cool genoeg voor meneer James), doet een meter of 750 en dan is die bezig met de draden. Het is moeilijk, het is lastig, maar op het eind (na tien minuten) is het een eitje. En realisme bij het ontmantelen van een bom is hier ook ver te zoeken. Zo volgt die een circuit, trekt die aan die kabels en komen de bommen uit de grond. Dat zijn al twee dingen die een expert nooit zou doen. En ja, ik heb geen verstand van bommen, maar dat is gewoon common sense. En veel gebeurt er eigenlijk ook niet echt in deze film behalve bommen ontmantelen. Er wordt wel eens een onderzoek gepleegd naar iemand, ze doden eens vijanden met een sluipschuttersgeweer of ze houden een vriendelijk gevecht met elkander in de barakken, maar daar stopt het ook.

Het verhaal dan, heeft deze film dit wel ? Zoals ik al eerder zei wordt er nergens dieper op ingegaan. Niet over de oorlog in Irak (niet echt toepasbaar bij deze soort films, dit is meer voor politieke films), niet over de personages zelf (af en toe wordt er iets bekend gemaakt, zoals de verslaving van de leider), niet over het gezin van de personages (het gezin van de leider komt wel eens in het beeld, but that's it) of een ander onderwerp die best wel eens interessant kan zijn in zo een soort films.

We kunnen er geen doekjes om winden, deze film is een teleurstellende film. Maar ik ben wel blij dat ik deze heb gezien. Ik vond die 133 minuten niet echt tijdsverlies en deze film verdient zeker punten boven de vijf, maar toch heeft deze film heleboel verkeerde keuzes gemaakt die er voor zorgden dat deze film niet echt mag of kan gezien worden als een klassieker.

Na deze negativiteit zijn jullie waarschijnlijk benieuwd waarom ik deze film toch een zeven geef. Wel, deze film is origineel (ja, Lethal Weapon deel twee en deel drie hebben een scene waar ze een bom moeten ontmantelen, maar dat is niet het primaire thema) en het heeft me de gedurende 131 minuten weten te boeien. En het is een trage film, maar allesbehalve saai. Er waren wel momenten dat het even saai en eentonig werd, maar dat duurde nooit echt lang. En zoals ik al zei is dit geen slechte film, het is enkel een film die ons enthousiast maakten met de dingen die eigenlijk heel weinig gebeuren in de film. Ik denk zelfs dat ik op deze film ben gekomen doordat in de trailers de nieuwe leider wordt geprofileerd als een held, het soort helden à la House die met zijn excentrieke manier van doen de harten van menigeen filmliefhebber verovert. Het is de kracht van een PR-praatje en van de trailers dat deze film soms wordt gezien als een klassieker in zijn soort.

Bij mijn volgende kijkbeurt zal mijn verwachtingspatroon drastisch verlaagd worden en zal ik misschien minder teleurgesteld zijn.

Het lijkt wel of niemand vandaag de dag nog zit te wachten op verhalen. De films die de grote waardering krijgen bij pers, critici en festivals, zijn meestal films als deze The Hurt Locker: opgevat als een documentaire. Alles is schitterend in beeld gebracht, daar niet van, maar ik mis iets. De film is teveel een reportage die enkele dagen uit de missie van een groep soldaten in Irak in beeld brengt. Heel de tijd zat ik te wachten op de stem van Rudi Vranckx. Ongetwijfeld is dit hyperrealistisch en superobjectief en zijn er maanden van research aan vooraf gegaan, maar daarmee maak je nog nog geen goede film. Als de makers een documentaire voor ogen hadden, dan hadden ze er maar één moeten maken, maar voor een film van 131 minuten schiet The Hurt Locker veel tekort.

Deze veel gelauwerde film lijkt heel erg op een verslag van een “embedded reporter” en heeft daardoor een hoog realiteitsgehalte. Spannend en ook de interactie tussen de hoofdpersonages is bij tijd en wijle best interessant. De film mist echter een ietwat coherent verhaal. De Oscar voor beste film vind ik dan ook overdreven, maar is destijds waarschijnlijk ingegeven door de actualiteit van het onderwerp.

Een film over de oorlog in Irak is moeilijker voor een regisseur dan eentje uit WOII. Laatstgenoemde oorlog wekt iedereens interesse en zijn er onderwerpen te kust en te keur. Voor de Irak-oorlog liggen die dingen nogal gecompliceerder. Zo vindt lang niet iedereen het een interessant onderwerp en heeft iedereen het idee dat het Amerikaanse leger moet vechten tegen mannen met grote hoofddoeken en zichzelf opblazende theedoeken.

Daarom vind ik dat Kathryn Bigelow een prima film heeft neergezet met als onderwerp bommen ontmantelen.
Toch weer eens nét wat anders dan een gewone oorlogsfilm. Tel daarbij op dat de hoofdrolspeler een roekeloze sergeant is en het kan heel boeiend worden.

Dat is het ook zeker. De film kent prima scenes, vooral die in de woestijn is een toppertje. Ook goed dat er eindelijk eens bekende namen sneuvelen, zoals Pearce en Fiennes. De film heeft een lange speelduur maar daar is prima door heen te komen!
Ruim voldoende!

Bijzondere oorlogsfilm in die zin dat het ver verwijderd blijft van wapperende vlaggen, verbroederende kameraadschap, heroïsche taferelen en andere gekunsteld gekletter om maar zoveel mogelijk te beroeren. Vuurkracht heeft het natuurlijk wel, maar Bigelow combineert het op geraffineerde wijze met suspense en iets minder soepel met een kijkje onder de helm van bommenruimers. Dat laatste is niet al te opdringerig, maar gaat ook niet geheel zonder slag of stoot.

Oorlog is verslavend volgens de opening en dat is te merken aan James, maar al met al weet Renners personage, toch de angel van dit arsenaal, niet genoeg interesse op te wekken om de film daaraan op te kunnen hangen. Wanneer het drietal onder aanvoering van James de stad intrekken om daders te achterhalen, komt dat dan ook te gescript over. Het resultaat van die nachtelijke aanslag is daarentegen één van de meest in het oog springende beelden.

Bigelow weet tijdens dat soort momenten sowieso het gevoel van immense dreiging goed te vangen. Driftige camerabewegingen richting omgeving waar zowel niemand als iemand gevaarlijk kan zijn, benadrukken de penibele omstandigheden. Bovendien neemt ze ruim de tijd zodat een groeiend besef van de situatie ontstaat. De confrontatie in de woestijn is op dat vlak ook exceptioneel. De keren dat de plot zich roert, zijn iets minder krachtig en soms wat te geforceerd.

Heerlijke film die je door de documentaire-achtige manier van filmen echt meesleurt in het verhaal. Ik had direct het gevoel 'part of the team' te zijn waardoor de film geen moment saai of voorspelbaar werd. Zie best veel commentaren dat de Oscar voor Beste Film onterecht zou zijn, maar ben het daar volledig mee oneens. Vind het namelijk meer dan terecht dat The Hurt Locker deze prestigieuze prijs heeft gewonnen. Een meeslepend drama met geweldig acteerwerk in de meer dan realistische setting van Irak... wat wil je als filmkijker nou nog meer?

4,5*

Jammer. Ik had graag gezien dat deze film iets nieuws bracht voor het genre. Maar dat is niet gelukt. Het gaat over een ontmijningsteam, en dat had wel wat mogelijkheden in zich gehad om hier iets beters van te maken is dan het nu is.
De beste optie was natuurlijk om meer te doen met het hele bommen idee. Ik zou er een heel technisch verhaal van hebben gemaakt met echte of fictieve informatie over die dingen. Hoe ze gemaakt worden, hoe ze werken en hoe je ze uit kan schakelen.
Nu rijdt het team gewoon van de ene naar de andere locatie om bij een of meer dikke bommen het juiste draadje te zoeken en ze te ontmantelen. Of eigenlijk doet 1 persoon dat. Het feit dat ze dat in een oorlogsgebied doen en af en toe wat tegenstanders om zich heen hebben staan maakt het geheel niet spannender. Ook het stukje gore levert voor mij niets extra’s op.
De film duurt mij dan ook veeeeeeeel te lang.

Ook de personages zijn niet interessant genoeg. Ik weet nu al niet meer hoe iedereen heet. Het script wat sommigen hebben gekregen als achtergrond is slaapverwekkend. Dat alles geeft die kerels niet de kans om hier iets bijzonders van te maken.

Ik vind 1,5* wel genoeg.

Oorlogsfilms zijn er met hopen en je moet al sterk uit de hoek komen om daarin origineel te zijn. Sinds de oorlog in Irak kwamen er nieuwe films na de vele films over Vietnam of WOII. Een ander type van oorlogvoering eigenlijk ook. The Hurt Locker geeft geen compleet beeld van de oorlog, maar volgt enkele soldaten in missie met als opvallend gegeven dat één van hen een bomontruimer is. De vrij realistische stijl (al blijft dat relatief als je er zelf toch niet geweest bent) en de spanning van een bom die gaat aflopen, zorgen voor een boeiende film. Maar in z'n geheel is het ook niet meer dan dat. Als pure sfeerfilm is het te braaf en als spektakelfilm is de minimum aan verhaallijn te klein. En voor een film die zich toelegt op het uitwerken van enkele personages, slaat het daar ook de bal mis. Ik moet geen pure drama hebben, maar toch iets meer uitwerking had gemogen.

The Hurt Locker is zeker niet de beste film en na het zien van Black Hawk Down niet zo lang geleden, merk je wel dat het dat niveau niet kan halen. Maar kwalitatief is het best wel mooi gefilmd en maken de verschillende aparte scènes nog een beetje goed.

Zat met precies hetzelfde gevoel!

Zeker geen slechte film, maar wel erg overgewaardeerd naar mijn mening

Redelijk.

Op zich best wel oké om niet een echt verhaal te willen vertellen, maar het gewoon bij enkele fragmenten te houden die de oorlog in Irak in het klein symboliseren. Het zorgt ervoor dat de focus wat meer op de oorlog zelf komt te liggen in plaats van door eindeloze achtergrondinfo vna de personages te lopen.

Toch heeft het allemaal wat pro-Amerikaans, met name Renner's personage. Wild kid die op z'n eigen manier door de oorlog baggert en het lot meer dan eens tart. Hij bepaalt de regels voor zichzelf en bombardeert zich zo tot held van de film ... het ligt er allemaal net iets te dik op.

De afzonderlijke scenes zijn best oké. Nooit écht spannend, daarvoor is het ook iets te duidelijk wie de hoofdpersonages zijn (en wie er dus niet aan mag), maar best sfeervol. Het oorlogssfeertje wordt best realistisch neergezet, voor zover iemand die nooit wat met het leger te maken wou hebben dat kan inschatten natuurlijk.

Visueel solide maar weinig spraakmakend, hetzelfde kan gezegd worden over soundtrack en acteerwerk. Het is allemaal best aardig, maar er is maar weinig wat echt blijft hangen. Zo is het vooral aardige filler geworden, al zal het "our boys" gehalte van de film er in Amerika wel voor gezorgd hebben dat het allemaal dat beetje intenser was.

2.5*

Uistekende oorlogsfilm die zich niet focust op veel schietgeweld of een hoge bodycount, maar een fanatieke bommenruimer en zijn team centraal stelt. The Hurt Locker voelt erg realistisch en de spanning is vaak om te snijden. Niet alleen het bommenruimen zelf, maar ook de onheilspellende omstanders. Wie is er goed en wie is er slecht? Elk moment kan de bom barsten, letterlijk in dit geval.

Jeremy Renner speelt echt uitstekend. Een stoer en roekeloos persoon, die langszaam steeds meer met zichzelf overhoop komt te liggen. De actiescenes zijn zeer sterk, zoals de sniper-battle in de woestijn. Mag vergeleken worden met de fantastische sniper-battle van Jackson in Saving Private Ryan. Voor het eerst ook dat ik de impact van een ontploffende bom zo goed op film zie. Niet alleen vliegen duizenden steentjes als kogels op de slachtoffers in, ook het geluid is erg indrukwekkend.

Het Amerika-gehalte vind ik hier gelukkig nog wel meevallen, dat is gewoon onvermijdelijk in dit soort films. Zes oscars is wel heel erg veel, er zijn betere oorlogsfilms die er minder hebben gewonnen. Maar zeker een goede film in zijn genre.