The King of Kong (2007)

Geinige docu. Kan de super serieuze benadering wel waarderen. Het is overduidelijk flink gedramatiseerd. Twijfel eigenlijk een beetje of het geen mockumentairy is, zo over the top wordt het allemaal gebracht. Vermakelijk en natuurlijk: Donkey kong rulez! Al was ik zelf meer van Frogger en Lady Bug.

Dikke 3*

Hoe weet je dat allemaal Reinbo? Vooral dat overduidelijk gedramatiseerde?

beetje kinderachtig figuur die billy

Was toch wel overduidelijk. Nagespeelde telefoongesprekken (als ze al ooit echt waren) wlen vooral dat laatste loopje achterlangs van billy en z'n vrouw terwijl die andere vent Donkey kong aan het spelen was. Dat was duidelijk 100% geregiseerd.

Nou dat vind ik niet overduidelijk in scene gezet. De relatie tussen die twee is gemeend heel slecht. Ik geloof wel dat die Billy zo fout is dat ie daar achter langs liep zonder ook maar een beetje aandacht te schenken aan Steve.

Dan kijk je niet goed. Gaat ook om de positionering van de camera, waarom zou die daar op dat moment staan? Dat is gewoon zo in ge-ensceneerd. En zou niemand dan effe tegen steve zegt: Kijk daar heb je Billy en z'n vrouw. Maar als jij het wil geloven prima. Zeg niet dat het allemaal verzonnen is, maar een groot aantal scenes zijn voor mij wel overduidelijk voor de camera nagespeeld.

Zoiets doet een documentairemaker niet denk ik. Als zoiets uitlekt loopt heel zijn project in de soep en ook zal zijn toekomst in de film industrie een bijna onmogelijke opgave zijn.

Dat doen ze aan de lopende band.... Ik heb zelf wat jaartjes in tv en film land rondgelopen en tal van zaken (o.a. bij Boobytrap) worden gewoon nagespeeld. Het gaat er toch om dat je de juiste beelden hebt. Dus als je iets mist speel je het gewoon effe na of doe je het over.

Verder is dit toch overduidelijk geen hoogstaande docu. Het is een leuk onderwerp, maar inhoudelijk of filmtechnisch stelt het geen donder voor. Gewoon een soort Man bijt hond. Lijkt qua vibe, opzet en gedragingen ook veel meer op mockumetaries als Spinal Tap, Catfish en Forgotten Silver dan op echte docu's zoals die van bijv. Pennebaker.

Kong en de karikaturen.

Leuke documentaire over de nerdy wereld der old-school gamers. Nu zal een ieder die destijds Kong probeerde, beamen dat er amper door het tweede scherm viel heen te komen, dat het spel zo moeilijk was lijkt bijna onvoorstelbaar. Maar dat is het dus wel.

Wat verder vooral opvalt is de naar crack riekende scheidsgoeroe en zijn vreemde muziekhobby, alsmede zijn uit een cartoon weggelopen karikaturale discipelen. Donkey Kong-titelverdediger Mitchell is de patserige godenzoon inclusief wanstaltige dassencollectie. Zijn haardracht verraadt de link met de jaren '80 en je verwacht elk moment dat hij zijn föhn tevoorschijn zal toveren.

Het kleinburgerlijk geneuzel van de zenuwachtige naar porno klevende in-crowd wordt wonderschoon vermorzeld door de sympathieke Wiebe, maar de vele vragen dat dit oproept worden helaas niet beantwoord. En dat is een gemiste kans bij dit verder voor zichzelf sprekende vermakelijke filmpje.

Goed.

Work is for people who can't play video games.

Mooie documentaire over een wat ongelukkige situatie en sfeer tussen twee Donkey Kong Kings; Billy en Steve. Billy, als de enge nerd wie zijn steen probeert te verleggen, DE held wilt zijn. Steve, als de goedwillende die min of meer zijn laatste moment (probeert) te pakken en het allemaal doet om zich zelf te bewijzen. Gek om te zien, dat de situatie op het beeld juist helemaal verkeerd overkomt op mij, als kijker. Steve is namelijk te gek en Billy vond ik eigenlijk maar een zielig persoon met een veel te raar kapsel. Vergelijking met een speelfilm kan kloppen, of een opgezette docu, het bevat enorm veel verschillende karakters, diepte, sentimentaliteit en zoveel structuur dat het haast te perfect lijkt voor de makers. De wereld van deze gekte leek te opgezet, maar toch had ik uiteindelijk daar geen gevoel bij. Vermakelijk en menselijk. 3,5 ster

Erg goed! Spannend en hartverwarmend filmpje over hardcore gamers. En wat is die Billy toch een asshole.

Tegenwoordig speel ik nauwelijks meer games, maar vroeger vond ik het best leuk. Pacman, Space Invaders en ja ook Donkey Kong behoorden o.a. tot de games die ik destijds speelde. Eigenlijk allemaal spellen, die behoorlijk eentonig worden op de lange duur dat je ze speelt, maar blijkbaar kunnen sommige mensen er toch geen genoeg van krijgen, zo blijkt uit deze boeiende documentaire.

De documentaire is vooral ook boeiend door het feit dat de twee hoofdrolspelers waar de film om draait, zo enorm verschillend van elkaar zijn, iets waar de documentairemakers gretig gebruik van maken. Die Billy Mitchell, de recordhouder sinds de jaren tachtig, is namelijk het toppunt van fout. Hij ziet er typisch eighties uit met zijn kapsel en zijn foute Amerikaanse stropdas. Het is echter vooral zijn arrogante hooghartige houding, die van hem een super onsympathiek personage maken. Daar staat tegenover de sympathiek ogende Steve Wiebe, een huisvader, die zijn eigenwaarde probeert op te krikken door de beste te willen worden in het Donkey Kong spel.

De tegenstrijdigheden tussen de twee worden volop benut door de makers. Daarnaast is de film aan de ene kant soms erg humoristisch, maar aan de andere kant ook best triest, omdat je echt goed ziet hoe verslaafd iemand aan een game kan zijn. Het moment dat Mitchell met zijn vrouw achter Wiebe langsloopt, terwijl die zit te gamen is trouwens geweldig. Die blik is van hem op dat moment echt onbetaalbaar!

Ja erg leuk filmpje wat mij betreft en natuurlijk erg leuk dat Wiebe op het eind alsnog het record pakt. Zo moest het ook zijn.

Door zijn gedrag, dacht ik trouwens dat Mitchell het spel niet meer zo goed beheerstte, omdat zijn record al zo oud was en hij ook de uitdaging niet aan lijkt te durven. Dat heb ik echter mis, want in 2010 pakt Mitchell het wereldrecord weer terug. Maar….. Eind 2010 verbetert Wiebe dit record weer en tot op heden is hij de wereldrecordhouder. Googlen kan soms leuke informatie opleveren, zo blijkt maar weer.

4,0*

Wat een ontroerende documentaire is het eigenlijk toch. Steve Wiebe is echt prachtig weergegeven in de documentaire, met daarbij een aantal mooie en hartverwarmende scenes.

De gemaaktheid druipt er inderdaad wel een beetje vanaf, desalniettemin erg vermakelijk.

Ik scheet in me broek om dit stukje . Zelfs de beste comedy film kan dit niet overtreffen.
if anybody wants to see, there's a Donkey Kong kill screen coming up in a couple of minutes

‪Robert Mruczek's Art Collection‬‏ - YouTube

Precies het beeld wat je bij deze jongen hebt. Toen hij het schilderij omdraaide en uitlegde dat het een heel ander schilderij werd, kwam ik niet meer bij.

Tja Billy (mister USA) de IJdeltuit vs Wiebe (Weebee for intimi) the Kid. De laatste minuut was natuurlijk smullen, haha. Hij mag in ieder geval van zijn vrouw in de garage spelen, yeeehaaaa.

Ik dacht dat het pijn zou doen als gamer om dit te kijken Maar wat blijkt is een geweldige documentaire

Vanavond om 23:50 uur op Canvas!

Bizarre kijk in de verrassend aggressieve wereld van de retro gaming.

Een waar underdog-verhaal dat me vanaf het begin aan het hart ging. Het is raar om te zien tegen welke obstakels Wiebe aanloopt, en de pure arrogantie van Mitchell haalde het bloed onder mijn nagels gedaan. Ik zweer het, ik dacht dat zijn onscreen naam God zou zijn. Het wordt uiteindelijk een ware achtbaanrit van emoties, iets wat ik niet snel had verwacht vanwege het onschuldig ogende onderwerp.

Het leek me af en toe inderdaad ietwat in scène gezet richting het einde, maar ik geloof toch dat dit een natuurgetrouwe documentaire was. Het einde is dan ook erg bevredigend, hoewel dit ook al weer gedateerd blijkt te zijn. Maar voor een documentaire is het de perfecte afsluiter.

Wow, wat een heerlijke documentaire! Inderdaad bizar. Ik dacht eerst dat het verzonnen was, zeker zo'n personage als die Billy met z'n USA-das. Maar het bleek echt te zijn. Knap dat je op een gegeven moment ook erg mee gaat leven. Inderdaad triest én grappig tegelijk. Meest grappige was inderdaad toen die gast de zaal rondging om iedereen te waarschuwen voor het killscreen. Die 5* is welverdiend!

The king...eh,...The King of Kong. Als rasechte gamer (van Donkey, Prince of Percia, Resident Evil, Tomb Raider, tot Uncharted), had ik graag meer gezien van deze film. Eigenlijk documentaire...non stop (ingestudeerde) interviews. Na de hoge (Moviemeter ) score te hebben gezien, lag voor mij de lat te hoog.

Dat dit (tot moment van schrijven) een top 250 positie behaalt (246) is voor mij een raadsel.

Waarom je tijd in spellen steken die geen plezier maar neurotische effecten hebben? Hup, 2 naar rechts, hup, 1 naar links etc...

Oogjes, vierkant; ding dong tuut tuut koekoek---->cryptisch!

Weer een recensie, klaar uit olifant snuit.

Goed onderbouwd, top! Weltrusten, snoefff....

Wat nou karikaturen?! Dit nou karikaturen!

Ik heb mijn meest sceptische vrienden al lang overgehaald, waaronder Onderhond. (Who the fuck is he anyway, nevertheless the other dude, I meant some guy 'Zinema'), the blod headed guy......)

Geen twijfel, beste docu ooit. Relive that fiber, over and over and over again......

Dit wurdt allen maar alleen maar beter, elke keer weer.

Don't mind if my apostel still go recognizing his own game since March of twenty eleven - fucking my old BeNeLux record Missile Command Record from 1986.

Fucking ATARI 2600, those were the days......

*****

Auke wint ook veel video spelletjes

Dit staat er op IMDB:

Several of those depicted in the documentary, including Wiebe and Mitchell themselves, claim that it does not accurately depict events. For example, Wiebe and Mitchell were, and still are, on much friendlier terms than is suggested, and another player's record was in place during some of the events but is omitted. The director has conceded to many of these claims in statements, arguing that the fictionalized account is more entertaining.

Ze maken er dus geen geheim van dat de documentaire de gebeurtenissen in een iets ander daglicht zet dan daadwerkelijk het geval is.

Ik ben altijd wel te porren voor een flinke dosis nerd-factor in films, en The King of Kong voorziet daarin natuurlijk uitstekend. Het speelt zich dan ook grotendeels af tussen wereldvreemde nerds die veel teveel tijd doorbrengen achter arcade-kasten. Een feest der herkenning voor eenieder die de golden age of gaming ook enigszins bewust mee heeft gemaakt. Wat deze film zo vermakelijk maakt is dat het aloude thema van een David versus een Goliath in een film wordt gestopt waarin gamen tot een bloedserieuze, epische volkssport wordt verheven. Maar zonder dat het op een denigrerende of lacherige manier gebeurt. Het is meer dan suffe gamers uitlachen, elk karakter krijgt het respect dat hij of zij verdient. Natuurlijk is hun wereldvreemde gedrag hilarisch, maar uiteindelijk zijn ze boven alles ook aandoenlijk in hun gedragingen. Deze film is nerd-waardig en een terechte culthit a la Napoleon Dynamite.

Mooi om te zien wat er wel niet allemaal bij het gamen komt kijken. Vooral de concurrentie tussen de gamers werd mooi in beeld gebracht.

Goed.

Vermakelijke documentaire wordt met opzet best wel dramatisch in beeld gebracht en het is toch wel duidelijk te zien dat sommige dingen gewoon gescript zijn.

Maar desondanks niet minder leuk.

3,5 Sterren.