Life, Animated (2016)

Vanaf 23 maart 2017 in de bioscoop (Periscoop film)

Was op zich een goede docu, alleen wordt er zoals wel vaker een verkeerd beeld van autisme geschetst. Er zijn vele vormen van autisme deze persoon is duidelijk een laag begaafde autist,. Maar zoals ik altijd zeg Einstein was ook een autist maar dan een hoog begaafde.

Wat een prachtige film. Het onderwerp is de communicatie met en van een autistisch persoon. Natuurlijk komen er ook vele andere zaken aan bod. Het is een rollercoaster van emoties. Echt een genot om naar te kijken.

Het knapste vind ik nog de manier die ze bedacht hebben om de kijker een beeld te geven van zaken waar geen filmbeelden van zijn ... zeer innovatief.

Deze film is voor geïnteresseerden in autisme, boeit dit onderwerp je niet? Dan is het beter deze film over te slaan.

Wil je meer leren over autisme dan zal dit vast niet de meest geschikte documentaire zijn, maar als erg persoonlijk, oprecht en ontroerend verhaal is dit wel zeer mooi materiaal. De steun van Owens ouders en broer is hartverwarmend om te zien. Wat een geweldige mensen. Vooral in het begin van de documentaire, als Owen (die me steeds aan Ben Savage moest denken) zijn autisme pas net is vastgesteld en zijn ouders proberen binnen te dringen in de wereld van hun kind. Zo mooi hoe de ouders geëmotioneerd vertellen over iedere groots voelende kleine nieuwe openbaring of ontwikkeling die Owen doormaakt.

De soundtrack mag ook erg meeslepend genoemd worden, en de parallel die tussen de Disneyscènes en Owens eigen leven wordt getrokken is vaak wat al te net misschien, maar het sluit wel aardig aan en is goed gemonteerd. En Owens zelfbedachte verhaal is ook mooi geanimeerd. Wat ook goed wordt uitgelegd is dat die Disneyfilms (en ook wel andere, als je Owens verzameling videobanden goed bekijkt) voor Owen zo belangrijk zijn omdat ze een bepaalde onveranderlijke vertrouwdheid bieden waar de rest van de wereld veranderlijk is.

En eigenlijk is de essentie van de documentaire ook hoe Owen met een veranderlijke wereld leert omgaan en een zo zelfstandig mogelijke man wordt. Meer nog dan een docu over autisme is dit een typisch coming of age-verhaal dat voor iedereen herkenbaar is. Voor het kind dat volwassen wordt en voor de ouders die hun kind moeten leren loslaten.

Overigens zijn er wel meer mensen betrokken bij Owens ontwikkeling. Nadat zijn vriendin het met hem uitmaakt zien we letterlijk een vergadertafel vol mensen om met Owen en zijn moeder te bespreken hoe deze crisis te bezweren. En de docu laat slechts een glimpje zien van hoe beperkend het is voor je wereldbeeld later als volwassene, als Disneyfilms daarbij een leidende rol hebben gespeeld.

Het einde van de film biedt nog een soort van climax als Owen wordt uitgenodigd om in Parijs te komen spreken voor een internationale menigte op een conferentie over autisme en uiteindelijk zijn eerste baantje krijgt in een bioscoop. Prachtig dat hij als filmfanaat daar kan komen werken. Misschien vindt hij het werk helemaal niet leuk als de nieuwigheid eraf is, maar het is in elk geval een mooie noot om de film op te eindigen. 3.5*. De eerste helft van de film is wat beter en ontroerender dan de tweede.

15 minuten doc.

Niet verbazend dat deze docu goed werkt. Het is vast goed bedoeld allemaal. Autistische jongen heeft moeite met zich uiten en Disney films helpen hem daarbij. Geinig verhaaltje, leuk voor Disney, krijgen nogal wat veren in de reet. Maar na dat verhaaltje was het ook wel klaar. Heel veel meer is er niet te vertellen. Maar helaas duurt de docu 90 minuten. Het word nog wat opgevuld met aardige animatie beelden. En nog wat zijn dagelijkse leven.

Miste een beetje de urgentie verder. Het lijkt mij allemaal perfect geregeld voor deze jongen daar en hij werkt bij een bioscoop en doet helemaal mee. Erg fijn allemaal. Niet per se erg dat een docu een positief beeld laat zien hoor. Maar het is daardoor eigenlijk ook weer niet heel interessant voor 90 minuten.

2.5 sterren.

Mjah.

Docu over iemand met autisme. De stelling dat er een verkeerd beeld van autisme geschapen wordt lijkt me vreemd, aangezien de docu gewoon het leven van een autist volgt. Wel is het zo dat de ziekte ook nog in vele andere vormen voorkomt, dus het beeld is vooral beperkt, niet zozeer verkeerd.

De start lijkt nog enigszins interessant te zijn, maar buiten de opzet (jongen leert via Disney films weer communiceren) is het allemaal zéér mager. Wie nog nooit wat over autisme gehoord heeft of een soortgelijke docu gezien heeft vind hier misschien nog wel iets boeiends, maar veel meer dan een persoonlijk portret is het niet geworden.

En daar kan ik dan niet zoveel mee. Er zijn veel mensen die aan één of andere vorm van de ziekte lijden en ik heb niet zoveel aan die afzonderlijke verhalen. Het voegt allemaal bitter weinig toe aan de informatie en andere docus die er reeds bestaan rond dit thema. Het voelt verder ook weer wat te Amerikaans aan om het extra zielig te doen lijken, terwijl z'n leven toch nog best op wieltjes lijkt te lopen.

Mnee, autisme is al lang niet meer zo mysterieus of onderdoorgrondelijk, vond het saai en nietszeggend.

1.0*

Zelden zoveel BS over autisme gelezen, het is in ieder geval duidelijk dat je nooit serieus wat gelezen hebt over diagnostiek. Autisme een ziekte noemen is best wel lachwekkend ongeïnformeerd eigenlijk...

Ik zeg er welgeteld niks over ... aan de gevoeligheid rond het woord ziekte ga ik verder geen woorden vuilmaken, daar wordt niemand beter of slechter van.

Die gevoeligheid bestaat niet, autisme is geen ziekte.

Dan zou ik me iets beter inlezen.

Ik sla 'fake news' meestal over.

Maar goed, je mag het verder een rotfilm vinden om wat voor reden dan ook.

Ik niet, maar dat heeft zeer weinig met opinies en semantische onenigheid te maken. Je slaat maar een beetje wild in het rond imo.

Jouw mening doet me niet zoveel, ik heb ooit een universitaire masterstudie behaald op precies dit onderwerp (met een mooi cijfer), dus ja...de kans bestaat dat ik er iets van af weet. Hoef je het verder niet mee eens te zijn, maar zoals gezegd: jouw mening is wat mij betreft irrelevant. Of je moet het willen onderbouwen?

Mijn "mening" is anecdotisch, gebaseerd op meerdere discussies van veel slimmere mensen dan ik rond de definitie van woorden als ziekte, aandoening, stoornis, handicap en aanverwante. Het lijkt me sterk dat je daarrond een universitaire studie gevolgd hebt waar die semantische discussies stilgezwegen werden. Dat men daar een bepaalde (gangbare en/of algemeen aanvaarde) stelling heeft aangenomen zal best, maar dat doet weinig af aan het feit dat binnen een bepaald vakgebied experts vaak zeer verschillende meningen over zaken hebben.

Mijn ervaring is ook dat hoe sterker de expertise, des te stelliger andere interpretaties en strekkingen onder de mat geveegd worden. Dat zie ik in m'n eigen vakgebied ook, dus door jezelf als expert te bombarderen win je jammer genoeg niet automatisch aan geloofwaardigheid. Zeker als je dan nog poneert dat iedereen die niet de kennis van je universitaire masterstudie heeft "lachwekkend ongeïnformeerd" is.

Maar ik mis verder nog steeds vooral in welke zin dat allemaaalin verband staat met mijn recensie, die vooral hamert op mijn deinteresse in een persoonlijk verhaal van een weinig uniek individu.

Mocht je alleen dat laatste hebben geopperd, zou ik niet eens hebben gereageerd. Want dat kan/mag verder, geen enkel probleem. Maar als je beargumenteert dat autisme een ziekte is, baseer je je m.i niet op de gangbare definities die er daaromtrent bestaan. Als in: ik ken niet eens wetenschappelijke publicaties die daarop aansturen, en ik heb destijds tientallen publicaties gelezen over dit exacte onderwerp. Maar ik geef toe: mezelf beroepen op een vermeend expertisegebied is normaliter niet mij ding.

Maar ik beargumenteer toch nergens dat het een ziekte is? Ik heb het enkel zo genoemd en verder verklaard dat ik me niet wil mengen in de semantische discussie daarrond omdat ik de meerwaarde er niet van inzie.

Net zo min ik me bemoei met de discussies of een tomaat nu groente of fruit is, er 6 of 7 continenten bestaan en welke hemellichamen nu net wel en niet planeten zijn. Daar zijn ook allemaal gangbare definities voor, maar ook steeds fervente tegenstanders met ander meningen. En die twee kunnen uren doorbomen over nuances waar je in het dagdagelijks gebruik geen meter mee opschiet.

Mijn probleem met autisme neerzetten als 'ziekte' is juist 'semantisch'. Zodra je dat doet, dan wordt het ofwel iets dat geneesbaar is of zou moeten zijn, of het wordt iets wat meteen geplaatst wordt in een medisch discours waarin het niet per se thuishoort. Volgens de huidige definities, die in alle eerlijkheid wél veranderbaar blijken, is het een spectrumstoornis, waarbij er mildere varianten zijn tot zwaardere varianten. Wat 'Life, Animated' laat zien is niet een beeld van autisme in z'n totaliteit, maar het toont iemand die zich ergens op het spectrum bevindt. Dat is momenteel geen schokkende informatie, maar algemeen geaccepteerd.

Je zegt dingen als: 'De stelling dat er een verkeerd beeld van autisme geschapen wordt lijkt me vreemd, aangezien de docu gewoon het leven van een autist volgt.' Pardon, een autist? Wie is dan 'een autist'? Want de diagnostiek daaromtrent is niet eenduidig (m.u.v. dat het dus geen ziekte meer wordt genoemd, want dat is het dus in elk geval niet) En je concludeert zelf met: 'Mnee, autisme is al lang niet meer zo mysterieus of onderdoorgrondelijk, vond het saai en nietszeggend.' Autisme is stiekem dus niet enorm eenduidig, omdat het zich op een spectrum bevindt en daarmee niet makkelijk grijpbaar is. Dat je om de genoemde reden de documentaire kut vindt is één ding, maar juist wat er wel/niet tot autisme gerekend wordt staat momenteel ter discussie omdat die definities niet enorm eenduidig zijn.

Daar begon ik inderdaad m'n eerste bericht mee

De hoofdpersoon. Wordt ook meerdere malen gezegd in de docu, staat hier in de plotomschrijving en zélfs al werd het niet gezegd zouden de meeste mensen het zelf wel afgeleid hebben. Owen is een soort van idiot savant, één van de vormen die mensen het snelst aan autisme verbinden. Zijn Disney-verhaal is dan een beetje de gimmick waar deze docu in het begin mee uitpakt, maar verder is er echt niet zoveel speciaal aan Owen's situatie.

Weet ik, maar daar gaat deze docu helemaal niet over. Had ik ook een stuk interessanter (want informatiever) gevonden.

En vandaar het woord "gevoeligheid", het zijn net dit soort definities en gevolgtrekkingen waar lang niet iedereen het over eens lijkt te zijn. Ik heb te weinig voeling met dat medische vakgebied, vandaar dat ik me dus ook liever niet meng in dat soort semantische discussies, maar ben ze wel al vaak genoeg tegengekomen.

Autisme en Disney, twee onderwerpen die samen een heel interessante documentaire opleveren, die ook nog eens erg sterk in elkaar zit.

Ik had zelf wel iets meer willen zien over hoe hij als kind via Disneyfilms leerde praten en functioneren, maar het valt wel te prijzen hoe er een rond, en zelfs wat verhalend geheel van is gemaakt, doordat we zien hoe Owen zich als jongvolwassene moet gaan handhaven in het echte leven. En daarbij zijn de Disneystukken ook heel mooi gebruikt. Er zitten ontroerende stukken in zoals de eerste avond dat hij op zichzelf woont en de scène kijkt dat Bambi's moeder doodgaat, of een fragment van The Little Mermaid, als zijn vriendin het uit heeft gemaakt.

Ik kan heel goed begrijpen dat iemand met autisme houvast heeft aan de Disneyfilms. Ook zonder autisme zijn de films een veilige haven, en altijd fijn om naar terug te grijpen. Maar dat het iemand dusdanig geholpen heeft om uit zijn autistische schulp te kruipen is natuurlijk nog mooier en heel erg bijzonder.

4*

Life, animated duikt inderdaad niet erg de diepte, maar het is ook geen docu die 'The story of autism' pretendeert te zijn. Dit is echt verhaal van een gezin, en meer specifiek een jongen met een vorm van autisme, en hoe hij uiteindelijk opnieuw leert te communiceren en om te gaan met de wereld om hem heen. In zijn geval weet hij houvast te krijgen door de realiteit te koppelen en in malletjes van Disney films en karakters te stoppen.

Het raakte mij wel, moet ik zeggen. Met name de scènes waarin de ouders geëmotioneerd vertellen over hoe het voor hen was opeens niet meer (de omslag kwam toen Owen drie was) met hun kind te kunnen communiceren, grepen mij wel naar de strot. De geanimeerde scènes die de belevingswereld van Owen moeten verkennen of gebeurtenissen van vroeger moeten tonen, zijn behoorlijk mooi.

Net geen acht voor mij, daarvoor was hij net een stukje te Amerikaans en aan de oppervlakte, maar dit was een fijne zondagmorgenfilm.

3,7*

Life Animated geeft al snel weg dat dit eigenlijk een portretdocu is, waarin we niet zozeer van interessante informatie worden voorzien om inzichten omtrent (dit deel van het spectrum van) autisme te krijgen. Het is meer een loftrompet voor Owen, met veel oeh's en ah's, epische animaties en bijbehorende muziek. Voor z'n ouders waarschijnlijk een onvergetelijke film. Ik werd er al snel moe van. Vond eigenlijk vooral een paar losse scenes wel aardig. Vooral die van Owen's Disney-clubje. Hun enthousiasme werkt ontwapenend en aanstekelijk.

Over een verkeerd beeld schetsen gesproken: Het klinkt wel leuk maar om Albert Einstein postuum een diagnose te geven gaat wel ver. In die tijd was heel de maatschappij ook nog es anders. Oliver Sacks, zeker niet de minste, heeft deze mythe ook ontkracht trouwens. Als we Einstein's levenspad ECHT wisten zouden we er misschien iets over kunnen zeggen

Ja, ben ook geen fan van postuum diagnoses uitdelen. Vrij zinloos ook, omdat het een middel is om mensen bij leven richting passende psychische en/of lichamelijke zorg te krijgen. Meer zegt het m.i. niet.

Embrace what makes you different

Ik start mijn review met een quote van de Disney Klassieker Dumbo. Geheel in de communicatiestijl van Owen die heeft leren communiceren door middel van Disney. Deze uitspraak vat goed de kern van deze docu weer, als je ziet waar het verhaal van Owen begon en waar hij nu geëindigd is. Het begint allemaal met de ouders van Owen die ontdekken dat Owen een alternatieve communicatiestijl heeft ontwikkeld, die ze hem vervolgens volledig hebben laten uitbouwen. Met andere woorden; ze hebben net als Owen in hun hart gesloten wat Owen anders maakt.

De docu is gefilmd tijdens een cruciaal moment in het leven van de jongvolwassen Owen, namelijk het moment waarop hij het huis gaat verlaten en in een beschermde woonomgeving komt te leven. De docu blikt terug naar de periode toen Owen plots niet meer kon praten en laat zijn belevingswereld door verschillende animaties knap in beeld komen waarbij de familie van Owen je door de jeugd van Owen heen praat. De afwisseling zorgt ervoor dat de docu nooit echt saai wordt, al ben ik wel van mening dat de docu ook wel gewoon in een uurtje had kunnen passen.

Duidelijk wordt al snel dat Owen een heel zware vorm van autisme heeft waarbij men ervoor moet waken dat men een zware vorm van autisme niet automatisch in verband brengt met laagbegaafdheid. Ik heb het hier ook al voorbij zien komen. Persoonlijk denk ik dat Owen nog niet tot zijn volle potentieel gekomen is en de weg ernaartoe dan ook nog aan het bewandelen is. Zijn spraakmakende manier van communiceren en zaken die genoemd worden -zoals het leren lezen en schrijven door middel van de aftiteling bij Disney films- getuigt wel degelijk van een hogere vorm van intelligentie. Tel daar een indrukwekkend tekentalent en een creatief denkvermogen bij op, en ik zie wel een baan bij Walt Disney Studios voor me

Naast het verleden gaat deze docu ook over het heden en over alledaagse levensgebeurtenissen waar we allemaal mee geworsteld hebben zoals het verliezen van een eerste liefde. Ook hier zal Owen ongetwijfeld zijn kracht weer bij Disney kunnen vinden. Want zoals Rafiki uit de Lion king ook al stelt: “Oh yes, the past can hurt. But from the way I see it, you can either run from it, or learn from it.”

3,5*

Deze lag in de bib en eens bekeken. Het was wel eens een interessante documentaire. Een persoonlijk verslag die ook mooi werd vormgegeven met die animatiestukken.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Vond het wel eens het bekijken waard.

Interessante docu waarin de autistische Owen dankzij Disneyfilms heeft leren omgaan met het leven en de mensen om zich heen.

Voordat ik aan de documentaire begon dacht ik dat Owen alléén maar kon communiceren via Disneyfilms, maar het blijkt dat hij relatief goed weet te functioneren nu hij volwassen is en ook op sociaal vlak behoorlijk is ontwikkeld. De films lijken op latere leeftijd dus niet meer zo belangrijk meer als communicatiemiddel, maar meer als een soort houvast die hij nodig heeft bij belangrijke momenten in zijn leven (verhuisdag, zijn eerste avond uit huis, zijn relatiebreuk).

Ik vond wel dat het hele leren communiceren via de Disney-films wat onderbelicht werd terwijl dat eigenlijk het meest spraakmakende was aan zijn autisme.

De handgetekende animatie tussendoor was erg mooi gedaan en is een passende manier om de film extra kracht bij te zetten.

Het stereotiepe beeld van de Rain Man-autist wordt bevestigd door deze goed bedoelde, niet onaardige maar ook niet al educatieve documentaire. Centraal persoon in deze niet geheel authentiek aanvoelende documentaire is Owen Susskind, een jonge man die lange tijd niet weet te communiceren met zijn ouders, totdat ze ontdekken dat hij kan spreken via karakters uit de Disney-films waar hij zo dol op is - en die hij als jong volwassene volledig kan citeren. Deze documentaire maakt met behulp van fragmenten uit klassieke Disney-animatiefilms als The Little Mermaid, The Lion King, Aladdin en Peter Pan door welke bril Owen de wereld om hem heen ziet. Tevens toont het de impact die Owens stoornis heeft gehad op zijn familie en de voorbereidingen op het moment dat Owen zijn ouderlijk huis verlaat om een zelfstandig(er) leven op te bouwen.

Hoewel er veel gesproken wordt over de problemen van Owens stoornis, zien we daar in deze film maar weinig van. Hij gaat er zelf met humor mee om en de familie is geduldig en begripvol, zeker ook door de voorbeeldige begeleiding die Owen krijgt. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar je krijgt daardoor niet echt inzicht in de aard van de problemen. Dat maakt het inhoudelijk onvolledig, maar ook dramatisch weinig interessant, ook al is de film goed gemaakt en zijn de Disney-fragmenten goed gekozen.