Life, Animated (2016)

15 minuten doc.

Niet verbazend dat deze docu goed werkt. Het is vast goed bedoeld allemaal. Autistische jongen heeft moeite met zich uiten en Disney films helpen hem daarbij. Geinig verhaaltje, leuk voor Disney, krijgen nogal wat veren in de reet. Maar na dat verhaaltje was het ook wel klaar. Heel veel meer is er niet te vertellen. Maar helaas duurt de docu 90 minuten. Het word nog wat opgevuld met aardige animatie beelden. En nog wat zijn dagelijkse leven.

Miste een beetje de urgentie verder. Het lijkt mij allemaal perfect geregeld voor deze jongen daar en hij werkt bij een bioscoop en doet helemaal mee. Erg fijn allemaal. Niet per se erg dat een docu een positief beeld laat zien hoor. Maar het is daardoor eigenlijk ook weer niet heel interessant voor 90 minuten.

2.5 sterren.

Mjah.

Docu over iemand met autisme. De stelling dat er een verkeerd beeld van autisme geschapen wordt lijkt me vreemd, aangezien de docu gewoon het leven van een autist volgt. Wel is het zo dat de ziekte ook nog in vele andere vormen voorkomt, dus het beeld is vooral beperkt, niet zozeer verkeerd.

De start lijkt nog enigszins interessant te zijn, maar buiten de opzet (jongen leert via Disney films weer communiceren) is het allemaal zéér mager. Wie nog nooit wat over autisme gehoord heeft of een soortgelijke docu gezien heeft vind hier misschien nog wel iets boeiends, maar veel meer dan een persoonlijk portret is het niet geworden.

En daar kan ik dan niet zoveel mee. Er zijn veel mensen die aan één of andere vorm van de ziekte lijden en ik heb niet zoveel aan die afzonderlijke verhalen. Het voegt allemaal bitter weinig toe aan de informatie en andere docus die er reeds bestaan rond dit thema. Het voelt verder ook weer wat te Amerikaans aan om het extra zielig te doen lijken, terwijl z'n leven toch nog best op wieltjes lijkt te lopen.

Mnee, autisme is al lang niet meer zo mysterieus of onderdoorgrondelijk, vond het saai en nietszeggend.

1.0*

Autisme en Disney, twee onderwerpen die samen een heel interessante documentaire opleveren, die ook nog eens erg sterk in elkaar zit.

Ik had zelf wel iets meer willen zien over hoe hij als kind via Disneyfilms leerde praten en functioneren, maar het valt wel te prijzen hoe er een rond, en zelfs wat verhalend geheel van is gemaakt, doordat we zien hoe Owen zich als jongvolwassene moet gaan handhaven in het echte leven. En daarbij zijn de Disneystukken ook heel mooi gebruikt. Er zitten ontroerende stukken in zoals de eerste avond dat hij op zichzelf woont en de scène kijkt dat Bambi's moeder doodgaat, of een fragment van The Little Mermaid, als zijn vriendin het uit heeft gemaakt.

Ik kan heel goed begrijpen dat iemand met autisme houvast heeft aan de Disneyfilms. Ook zonder autisme zijn de films een veilige haven, en altijd fijn om naar terug te grijpen. Maar dat het iemand dusdanig geholpen heeft om uit zijn autistische schulp te kruipen is natuurlijk nog mooier en heel erg bijzonder.

4*

Life, animated duikt inderdaad niet erg de diepte, maar het is ook geen docu die 'The story of autism' pretendeert te zijn. Dit is echt verhaal van een gezin, en meer specifiek een jongen met een vorm van autisme, en hoe hij uiteindelijk opnieuw leert te communiceren en om te gaan met de wereld om hem heen. In zijn geval weet hij houvast te krijgen door de realiteit te koppelen en in malletjes van Disney films en karakters te stoppen.

Het raakte mij wel, moet ik zeggen. Met name de scènes waarin de ouders geëmotioneerd vertellen over hoe het voor hen was opeens niet meer (de omslag kwam toen Owen drie was) met hun kind te kunnen communiceren, grepen mij wel naar de strot. De geanimeerde scènes die de belevingswereld van Owen moeten verkennen of gebeurtenissen van vroeger moeten tonen, zijn behoorlijk mooi.

Net geen acht voor mij, daarvoor was hij net een stukje te Amerikaans en aan de oppervlakte, maar dit was een fijne zondagmorgenfilm.

3,7*

Embrace what makes you different

Ik start mijn review met een quote van de Disney Klassieker Dumbo. Geheel in de communicatiestijl van Owen die heeft leren communiceren door middel van Disney. Deze uitspraak vat goed de kern van deze docu weer, als je ziet waar het verhaal van Owen begon en waar hij nu geëindigd is. Het begint allemaal met de ouders van Owen die ontdekken dat Owen een alternatieve communicatiestijl heeft ontwikkeld, die ze hem vervolgens volledig hebben laten uitbouwen. Met andere woorden; ze hebben net als Owen in hun hart gesloten wat Owen anders maakt.

De docu is gefilmd tijdens een cruciaal moment in het leven van de jongvolwassen Owen, namelijk het moment waarop hij het huis gaat verlaten en in een beschermde woonomgeving komt te leven. De docu blikt terug naar de periode toen Owen plots niet meer kon praten en laat zijn belevingswereld door verschillende animaties knap in beeld komen waarbij de familie van Owen je door de jeugd van Owen heen praat. De afwisseling zorgt ervoor dat de docu nooit echt saai wordt, al ben ik wel van mening dat de docu ook wel gewoon in een uurtje had kunnen passen.

Duidelijk wordt al snel dat Owen een heel zware vorm van autisme heeft waarbij men ervoor moet waken dat men een zware vorm van autisme niet automatisch in verband brengt met laagbegaafdheid. Ik heb het hier ook al voorbij zien komen. Persoonlijk denk ik dat Owen nog niet tot zijn volle potentieel gekomen is en de weg ernaartoe dan ook nog aan het bewandelen is. Zijn spraakmakende manier van communiceren en zaken die genoemd worden -zoals het leren lezen en schrijven door middel van de aftiteling bij Disney films- getuigt wel degelijk van een hogere vorm van intelligentie. Tel daar een indrukwekkend tekentalent en een creatief denkvermogen bij op, en ik zie wel een baan bij Walt Disney Studios voor me

Naast het verleden gaat deze docu ook over het heden en over alledaagse levensgebeurtenissen waar we allemaal mee geworsteld hebben zoals het verliezen van een eerste liefde. Ook hier zal Owen ongetwijfeld zijn kracht weer bij Disney kunnen vinden. Want zoals Rafiki uit de Lion king ook al stelt: “Oh yes, the past can hurt. But from the way I see it, you can either run from it, or learn from it.”

3,5*

Deze lag in de bib en eens bekeken. Het was wel eens een interessante documentaire. Een persoonlijk verslag die ook mooi werd vormgegeven met die animatiestukken.

Verder zat de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Vond het wel eens het bekijken waard.

Interessante docu waarin de autistische Owen dankzij Disneyfilms heeft leren omgaan met het leven en de mensen om zich heen.

Voordat ik aan de documentaire begon dacht ik dat Owen alléén maar kon communiceren via Disneyfilms, maar het blijkt dat hij relatief goed weet te functioneren nu hij volwassen is en ook op sociaal vlak behoorlijk is ontwikkeld. De films lijken op latere leeftijd dus niet meer zo belangrijk meer als communicatiemiddel, maar meer als een soort houvast die hij nodig heeft bij belangrijke momenten in zijn leven (verhuisdag, zijn eerste avond uit huis, zijn relatiebreuk).

Ik vond wel dat het hele leren communiceren via de Disney-films wat onderbelicht werd terwijl dat eigenlijk het meest spraakmakende was aan zijn autisme.

De handgetekende animatie tussendoor was erg mooi gedaan en is een passende manier om de film extra kracht bij te zetten.

Het stereotiepe beeld van de Rain Man-autist wordt bevestigd door deze goed bedoelde, niet onaardige maar ook niet al educatieve documentaire. Centraal persoon in deze niet geheel authentiek aanvoelende documentaire is Owen Susskind, een jonge man die lange tijd niet weet te communiceren met zijn ouders, totdat ze ontdekken dat hij kan spreken via karakters uit de Disney-films waar hij zo dol op is - en die hij als jong volwassene volledig kan citeren. Deze documentaire maakt met behulp van fragmenten uit klassieke Disney-animatiefilms als The Little Mermaid, The Lion King, Aladdin en Peter Pan door welke bril Owen de wereld om hem heen ziet. Tevens toont het de impact die Owens stoornis heeft gehad op zijn familie en de voorbereidingen op het moment dat Owen zijn ouderlijk huis verlaat om een zelfstandig(er) leven op te bouwen.

Hoewel er veel gesproken wordt over de problemen van Owens stoornis, zien we daar in deze film maar weinig van. Hij gaat er zelf met humor mee om en de familie is geduldig en begripvol, zeker ook door de voorbeeldige begeleiding die Owen krijgt. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar je krijgt daardoor niet echt inzicht in de aard van de problemen. Dat maakt het inhoudelijk onvolledig, maar ook dramatisch weinig interessant, ook al is de film goed gemaakt en zijn de Disney-fragmenten goed gekozen.