Un Conte de Noël (2008)

Leuke film, vooral in zijn aparte uitwerking. Gebeurt eigenlijk ook niet zo gek veel als je achteraf terugdenkt, het zijn eerder de continue familiaire spanningen die het toch gewoon een interessante film maakt. Had echter toch wat minder langdradig gemogen. 3.5*

De film toont een disfunctioneel gezin en neemt daar helaas wel erg lang de tijd voor. Soms zitten er wat scherpe, leuke scenes in, maar mijn gedachtes begonnen toch behoorlijk af te dwalen. De muziek is enorm slim en zou deze zelfs fenomenaal willen noemen. Gregoire Hetzel dreigende akkoorden zijn subliem, even als zijn adapties van (klassieke) muziek. De whiskey muziek voor Henri werkt ook enorm komisch. Het geeft de film en de karakters identiteit, warmte en geeft de chaos uitstekend weer. Beste gedeelte is waarschijnlijk nog de redelijk doorlopende muziek die de introductie van alle karakters begeleidt.

Eerlijk gezegd ben ik in tweestrijd om deze film een beoordeling te geven. Ik zie evenveel positieve punten als negatieve. Positief: acteerwerk van echt iedereen, sfeer en apart maar heel mooi gebruik van muziek. Negatief: op een gegeven moment langdradig, soms een beetje teveel bijzondere effecten achter elkaar en vooral in het begin had ik een beetje een hak op de tak gevoel. Ik begrijp de mensen die deze film helemaal geweldig vinden en ik begrijp de mensen die de film niet zo goed vinden. En zelf zit ik er een beetje tussenin.

Opzich een mooi gemaakte Franse kerstfilm ala Festen maar helaas was het voor mij iets te complex en kon ik er maar geen touw aan vastknopen. De film vliegt van hot naar her en door een hele storting aan dagelijkse normale toestanden en gerommel om het verhaal heen is het gewoon amper meer te volgen. Wat mij betreft hadden ze er toch nog even minstens 40 minuten eruit kunnen halen zodat alles beter te volgen is. Je weet op den duur gewoon niet meer wie wie is en wat er allemaal gebeurd omdat er over 1 persoon al gelijk 120 verschillende verhalen en situaties worden verteld. De tekst op de achterkant van de dvd hoes is eigenlijk al 90% van de inleiding van de film. Misschien is dit gewoon een kijk in dagen in het leven maar het is net iets te veel. Zelfs de onbelangrijkste dingen: (het inschenken van koffie, elke voetstap zowat volgen) worden weergeven waardoor je zoals gezegt de controle gewoon verliest. De plot lijkt zo makkelijk en interesant, maar eenmaal je de film hebt gezien is het plot als een speld in de hooiberg.

Erg jammer. Maar wel goed gemaakt en gespeeld.

3,0*

En famille.

Voor zo'n soort film toch wat teleurstellend. Er is genoeg drama aanwezig, maar doordat de bron daarvan extern ligt - de ziektes in de familie - en doordat het tempo af en toe tergend traag is, komt dat er in de gezellige familiebijeenkomst met Kerst toch niet echt goed uit. Het had wel wat meer bite kunnen gebruiken, wat meer levendigheid, wat meer uitdieping van de karakters misschien zelfs. Wat ook niet helpt is dat vooral het eerste halfuur of zo veel te langdradig is, daarna krijgt de film wel wat meer vaart maar de kans dat je voordat het zover is afhaakt is niet denkbeeldig.

Wel zijn er een paar mooie acteurs aan het werk. Daartegenover staat weer wat ongepast gepruts met beeldgrapjes, lelijke effecten en titeltjes. Jammer, nergens voor nodig.

Stiekem vooraf iets meer dan gewoonlijk van het plot lezen helpt wel bij deze film. Het is een gecompliceerd familiedrama, waarbij ik vooral de personages van Matthieu Amalric en Catherine Deneuve het interessantst vond. De rest van de cast was ook goed, maar zij sprongen er wel bovenuit. Het belangrijkste punt van de hele film is echter de beenmergtransplantatie die Deneuve moet ondergaan. Ondertussen sluimeren bij die kwestie allerlei familieproblemen door. Dit soort thema's hebben bij mij altijd een streepje voor.

Het is niet de meest gemakkelijke film, ook vanwege de bijna 2,5 uur durende lengte. Maar het heeft zeker zijn momenten ook nog eens komische momenten heeft die tegelijkertijd ook weer triest zijn. Maar toch heel goed vond ik de film niet. Een meer duidelijkere to-the-point uitwerking en misschien een zijplotje minder had de film gedaan. Nu verzuipt Un Conte de Noël toch een beetje in haar epische ambities.

Erg ingewikkeld begin van een film die daarna een kroniek brengt van een weinig aangename familie.

De titel is zeker ironisch bedoeld want de film heeft niets weg van een kerstsprookje maar brengt loeiharde dialogen en weinig stichtende toestanden.

Een heel pak Franse toppers doen mee en ik onthou de moeilijke rol die Anne Consigny vertolkt maar vooral de waanzinnig knappe act van Mathieu Amalric, beslist één van de meest veelzijdig Franse acteurs van het ogenblik.

Met een beetje minder complexiteit en ook niet zo lang uitgesponnen zou de film bij mij hoger hebben gescoord.

Heerlijk Franse films! Een simpel verhaal die uitmuntend wordt gespeeld door deze prachtige cast en mij geen moment verveeld heeft.

Echter door het tegenvallende eind heb ik zeker een punt eraf gehouden.

Kerstmis bij de familie Vuillard

Er zijn acteurs, actrices, regisseurs, componisten, studio's, ... waar je films gewoonweg blind van koopt. Catherine Deneuve is zo iemand van die mensen en Un Conte de Noël lag dan ondertussen ook al ettelijke jaren op mij te wachten. Ik was al lang vergeten waar de film überhaupt over ging, maar ik wist nog wel dat dit zich rond de kerstdagen afspeelde dus wou ik de film eigenlijk zelf ook rond die periode zien en zowaar, dit jaar is het er eindelijk van gekomen.

Want Un Conte de Noël is best een pittige zit qua speelduur met zijn 150 minuten en het is dan ook jammer dat pakweg een halfuurtje minder echt wel een betere film had kunnen opleveren. Eigenlijk zit je gedurende heel de tijd naar de familieperikelen van een disfunctioneel gezin te zien en hoewel dat daar indrukwekkende scènes tussen zitten (ik ben sowieso ook wel fan van dit soort taferelen), heb je op het einde echt het gevoel van 'was dit het nu?' en dat is nooit een goed teken. Misschien heb ik ergens een detail gemist, maar eigenlijk weet je even weinig aan het einde van de film als aan het begin van de film. Gaat Junon het nu overleven, wat is er ooit misgelopen tussen Henri en Elizabeth, in wat voor vreemde driehoeksverhouding verzeilen Ivan, Simon en Sylvia en ga zo nog maar even door. Een film hoeft voor mij niet alles tot in de puntjes uit te leggen maar een beetje duidelijkheid mag ook wel. Zeker omdat de film ook echt wel de moeite neemt om een aantal plotlijnen uit te stippelen maar die blijken dan uiteindelijk nooit echt hun nut te hebben, bijvoorbeeld Henri die op klaarlichte dag zonder enige reflex van de stoep op zijn gezicht gaat. Toffe scène op zich maar het nut ontgaat me.

Waarom dan toch nog 3*? Wel, het hadden er zelfs nog iets meer kunnen zijn aangezien dit qua cast wel smullen is. Deneuve is als vanouds degelijk, die heeft me eigenlijk nog nooit echt teleurgesteld, maar ze wordt ook bijgestaan door een aantal erg degelijke rollen. De chemie met Jean-Paul Roussillon als haar man Abel is de moeite maar ook de rest van de familie (met Mathieu Amalric op kop) is sterk bezig. Grappig ook om Deneuve tegenover Chiara Mastroianni te zien acteren, dat is namelijk in het echt moeder en dochter. Visueel ook wel een vreemde zit soms. Regisseur Arnaud Desplechin haalt alles uit de kast om dit wat boeiend te houden en dat resulteert in het doorbreken van de vierde muur, split-screens, van die titelschermen die iets situeren, ... Dat dan ook nog eens gecombineerd met een bij vlagen niet passende (en daardoor eigenlijk net nog beter tot zijn recht komende) soundtrack en de film gaat echt wel vlotjes voorbij.

Leuk om eens gezien te hebben maar vooral voer voor de liefhebbers van Catherine Deneuve. Wie hier een typische kerstfilm verwacht waar je een warm gevoel aan overhoudt komt wat bedrogen uit, maar toch is hier nog wel wat interessants te ontdekken. Alleen jammer van die speelduur, daar had toch wel wat in geknipt gemogen.

3*

Film over de onderlinge relaties binnen een gecompliceerde familie. Moeder heeft kanker en kan genezen worden met een transplantatie van één van haar familieleden. Een zus heeft gezworen dat ze een broer niet meer wil zien. En vader heeft geregeld dat iedereen de kerstdagen bij hen in het grote huis komt doorbrengen. En dan spelen er daarnaast nog een heleboel andere dingen. De film duurt maar liefst tweeëneenhalf uur. En die worden aanvankelijk vooral gebruikt om iedereen maar eens uitgebreid voor te stellen. En dat is ook wel nodig ook, want het gezin met aanhang en kleinkinderen bestaat uit een hoop mensen. Toch is de film ook best wel afstandelijk en worden er weinig emoties getoond al is er wel de constante spanning van een familie waar heel veel onderhuids leeft. En wat niet uitgesproken wordt. En dat moet dan tweeëneenhalf uur duren. Maar de tweeëneenhalf worden goed gebruikt om het verhaal en de onderlinge relaties en spanningen zorgvuldig op te bouwen. En zo is het wel een heel mooie film met even zo mooie acteerprestaties. Het einde is open gebleven. En eigenlijk weet ik niet of ik dat nou wel wilde na alles wat er de revue heeft gepasseerd. Maar goed, dit einde heeft ook zeker wel wat. En het doet geen afbreuk aan de film. Of toch?

Desplechin houdt kennelijk wel van lange films, bijna al zijn films duren dik 2 uur. Het was bij deze Conte de Noël geen straf, want hoewel het vooral een 'praatfilm' is verveelt het geen moment, en ondanks de weinig sympathieke familieleden (of misschien dankzij?) is het verloop al even onvoorspelbaar als de genezingskansen van Junon.

Het is allesbehalve een typische Kerstfilm, werkelijk alle gezinsleden zijn beschadigd, op de allerjongste telgen na dan, maar hun tijd zal ook nog wel komen. De pater familias is de enige stabiele factor, maar zijn vrouw en kinderen, en zijn oudste kleinkind, kampen allemaal met hun demonen. Daarbij wordt de onderlinge antipathie of desinteresse nauwelijks verzwegen- al lijkt er er ondanks alles ook wel wat saamhorigheid her en der, al er is altijd wel weer een vileine opmerking die de boel weer op scherp zet.

Amalric is geweldig als het wispeltruige zwarte schaap, maar alle acteurs zijn voortreffelijk. Speciale vermedling toch voor Deneuve, die haar koele schoonheid combineert met al even ijzige moederliefde, of liever, het gebrek daaraan. Maar óók het gebrek aan hypocrisie, doodleuk verkondigend dat ze niet veel van haar kind houdt, waardoor ze ook een beetje bewondering oproept.