Un Conte de Noël (2008)

Is dit een beetje te vergelijken met de film Festen ?

Wel qua thematiek, maar niet qua uitwerking. Festen is rauw, heftig en met visueel minimale middelen opgenomen. Conte de Noel is veel gestileerder, ingetogener en ik vond het zelfs een warme film.

De critici zijn lovend.Ook al een paar gerenommeerde prijzen gewonnen. Zelfs Jac Goderie kon geen zwak punt noemen in deze film.

Ik ga hem dinsdag in de plaatselijke filmhuis bekijken.

Leuke film, vooral in zijn aparte uitwerking. Gebeurt eigenlijk ook niet zo gek veel als je achteraf terugdenkt, het zijn eerder de continue familiaire spanningen die het toch gewoon een interessante film maakt. Had echter toch wat minder langdradig gemogen. 3.5*

Een juweeltje!. met weer een goeie Mathieu Amalric. Behoort tot één van mijn favorieten.

Wederom een fantastische franse film ( zie bijvoorbeeld ook: le fils de l'Ecipier, bienvenue chez ch'tis). Stuk voor stuk films waarvoor je speciaal naar de bioscoop gaat! Geen grootse speciale effecten, geen bloedstollende actie, geen ijzingwekkende plots, maar warme en liefdevolle kronieken van gewone-mensen-levens.

Je ziet toch elk jaar weer op tegen de verplichte nummers tijdens de feestdagen, maar als ze zó verlopen ...

Een 4,5.

Un Conte De Noël toont een complexiteit en gelaagdheid, die het (of meerdere?) familiegeheim niet eenvoudig prijsgeeft. Net als in het 'echte leven' speelt er meer dan zich aan de oppervlakte aandient. Nergens wordt expliciet de kern van de tragedie getoond en juist daardoor krijgt het verhaal een zeer realistisch karakter ... en toch krijg je als kijker enkele niet onbelangrijke aanwijzingen aangereikt:

1. Wie wordt er begraven aan het begin van de film?
2. Hoe toevallig is het dat uitgerekend Henri en zijn neef Paul 'compatibel' zijn? En, ... heeft dit iets te maken met het 'verleden' van Elizabeth en Henri?
3. Wat is de rol van Faunia?
4.Heeft Henri de 'zuster' 'omgekocht?
5.Redt Henri zijn moeder of brengt hij haar en zichzelf ten gronde?
6.Waarom liet Henri zichzelf plat op zijn gezicht vallen en staat juist dit moment op de filmposter?
7.Heeft het toneelstukje van de tweeling een extra betekenis?
8.En wat te denken van de korte TV-fragmenten?
9.Waarom eindigt het verhaal met Elizabeth en zegt ze iets over Pegasus?
10.Wat doet Henri met die vuilniszak?

... het wachten is op de DVD voor een nadere analyse. Deze film is zo'n aanschaf zeker waard.

Ik heb de film nog niet gezien, maar het verhaal doet me denken aan "8 femmes" van Ozon. De trailer geeft echter een heel ander beeld. Vreemd dat de film hier in Spanje nu pas in de bioscoop is...

Wat was dit een draak van een film zeg. Vorm en inhoud leken wel twee vijanden van elkaar. De regisseur probeert letterlijk alles uit om het verhaal boeiend te houden. Subkopjes, voice-over, tegen de kijker praten (Into the Wild, Die Welle princiepe), point-of-view momenten die niet wenselijk zijn, splitscreen. Noem het maar op. Het past geen moment in deze film. Ook de muziekkeuze klopte voor geen meter. Onder heftige discussies in de familie zet hij snoeihard een jazznummer. Zelfs op een bepaald moment schotse doedelzakken..?

De personages zelf zijn onuitstaanbare vlegels die eerder ergenis opwekken dan een lach of een traan. Als ik dit had geweten dan had ik dit nooit geprogrammeerd. De slechtste film die ik dit jaar in het filmhuis gezien hebt. Nu snap ik ook waarom er verder niets van deze regisseur in Nederland is uitgegeven.

Waarde Verhoeven.

Hebben wij wel dezelfde film gezien? Volgens jou klopt de vorm niet, is het verhaal onzin, de muziekkeuze klote, het acteerwerk irritant.

"De slechtste film van het jaar", en dat terwijl het jaar nog zo fris, vers en vol verwachtingen is!

Ik heb een film gezien waarin de levens van echte mensen centraal staan. Warm, intens en realistisch geacteerd. Ik moet je heel eerlijk zeggen dat al die vormzaken en muziekkeuze die jou zo irriteren mij helemaal niet opgevallen zijn.

Met vriendelijke groet

griffier

Jammer dat het je niet is opgevallen.

En over het nieuwe jaar. Tja, ik zit toch al op 300 films dit jaar. Zo fris en en vol van verwachtingen is het toch niet allemaal niet meer...

De film toont een disfunctioneel gezin en neemt daar helaas wel erg lang de tijd voor. Soms zitten er wat scherpe, leuke scenes in, maar mijn gedachtes begonnen toch behoorlijk af te dwalen. De muziek is enorm slim en zou deze zelfs fenomenaal willen noemen. Gregoire Hetzel dreigende akkoorden zijn subliem, even als zijn adapties van (klassieke) muziek. De whiskey muziek voor Henri werkt ook enorm komisch. Het geeft de film en de karakters identiteit, warmte en geeft de chaos uitstekend weer. Beste gedeelte is waarschijnlijk nog de redelijk doorlopende muziek die de introductie van alle karakters begeleidt.

Ik weet niet zo goed wat ik nu van deze film moet denken. Enerzijds zitten er sterke momenten in, anderzijds komt het geheel niet helemaal lekker uit de verf.Waar het 'em in zit? Geen idee.

Misschien had het geholpen als het verhaal met een dik half uur was ingekort, het lijkt nu alsof sommige zaken nodeloos worden uitgesponnen zonder dat het nou echt extra inzicht in de personages of de situatie verschaft. Ook miste ik een beetje een climax, ik bleef zitten met de vraag waar het nou allemaal om te doen was. Want het lijkt alsof er toch een beetje naar een onthulling of een uitbarsting van emoties wordt toegewerkt, maar dit is niet het geval. Dat wil zeggen, de tragedie die er is wordt al vanaf de eerste minuut genoemd en de emoties lopen zo nu en dan hoog op, maar escaleren doet het niet. Wat zat de oudste dochter nou precies dwars? Misschien heb ik iets gemist?

Toch kent de film zoals gezegd ook sterke en sfeervolle momenten. De acteurs zijn stuk voor stuk zeer geloofwaardig en sommige scènes zijn zonder meer goed. Het script blijft alleen een beetje hangen tussen twee uitersten; nergens wordt de sfeer echt warm en gezellig, maar het wordt ook nergens echt pijnlijk en schokkend.

Grootste minpunt van de film is echter het einde. Ik vond het vreemd hoe de ziekenhuisopname nogal expliciet in beeld werd gebracht en vroeg me echt af wat een gedetailleerde vastlegging van de handelingen nou werkelijk toevoegde aan het verhaal. Het doet in ieder geval enorm afbreuk aan de sfeer, vond het meer bij een tv-serie passen. Het gesprek tussen moeder en zoon is dan wel weer opmerkelijk (ik weet niet of ik het nou als ontroerend of juist als uitsterst onaangenaam moet opvatten)

Mijn 3,5 lijkt al met al wat aan de hoge kant, maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er meer in zit dan ik nu heb ontdekt. Typisch een film die ik nog eens moet herzien nu ik weet wat ik kan verwachten. Dat zal uitwijzen of er misschien nog meer moois in schuilt dan ik er nu in heb teruggevonden, of dat ik dit kerstverhaal verder voor gezien hou.

Ik vond langdurige film, nee géén spannend film. Het gaat over beenmergtransplantatie verhaal. Cijfer 2 is voldoende.

Het gaat helemaal niet over de beenmergtransplantatie, dat verhaal hangt er ook maar een beetje bij. Maar in het begin denk je dat wel. Later blijkt het dat je bij een familie bent beland waarin de contacten niet zo goed zijn. Er zijn in het verleden veel dingen fout gegaan, en die zijn nooit meer rechtgezet.

Het camerawerk vond ik echt leuk. Van die momenten dat personages ineens de camera inkijken en hun verhaal vertellen bijvoorbeeld. Typerend voor Franse films misschien.

De muziekkeuze was juist leuk omdat deze opvallend was. Als het een drama wordt aan tafel vind ik het juist prima dat daar jazz onder wordt gezet.

Dit was een film die in het begin veel vraagtekens bij me opriep. Na een uur kijken weet je waar het eigenlijk over gaat. Dat stoorde me wel heel erg. Toch ervoor gekozen om de film op te laten staan. Later werd het een stuk grappiger want personages werden steeds duidelijker. Toen heb ik regelmatig met een glimlach de film uitgekeken.

Wat een rare film en wat een complexe familie.

Wel goed geacteerd.

Eerlijk gezegd ben ik in tweestrijd om deze film een beoordeling te geven. Ik zie evenveel positieve punten als negatieve. Positief: acteerwerk van echt iedereen, sfeer en apart maar heel mooi gebruik van muziek. Negatief: op een gegeven moment langdradig, soms een beetje teveel bijzondere effecten achter elkaar en vooral in het begin had ik een beetje een hak op de tak gevoel. Ik begrijp de mensen die deze film helemaal geweldig vinden en ik begrijp de mensen die de film niet zo goed vinden. En zelf zit ik er een beetje tussenin.

Un conte de Noël van Arnaud Desplechin is op de nummer 7 van de Top 25 met de beste kerstfilms ooit terecht gekomen. Dit is na de Top 25 met beste horror films van de nieuwe jaren '00 mijn 2e lijst waarin dagelijks wordt afgeteld naar de nummer 1 positie. De nummer 1 wordt op kerstavond bekent gemaakt en tot die tijd wordt er dagelijks een videoreview online gezet. Check it out: Kerst Top 25, nr 7: Un conte de Noël | MovieSense - Online filmmagazine