Into the Wild (2007)

Gewoon "te saai"? Waarom saai? Het onderwerp spreekt je niet aan? Of de stijl liet te wensen over? Sean Penn kan niet regisseren? Je was teleurgesteld omdat Rambo maar niet kwam opdagen om de natuur in lichtelaaie te zetten?

Ik baal er van dat ik vanaf het begin af aan al het gevoel had dat er elk moment actie in kon komen, dit gebeurde helaas niet/zeer weinig. Toch zet zo'n film als deze me wel aan het denken. Ik had verder geen moeite ermee om deze film te kijken. Alleen duurde hij me iets te lang.

Ik geef een 3.0.

slaapverwekkend.

Daarom is het ook een roadmovie/drama, en geen roadmovie/actie

onderbouwing?

Deze film heeft me echt aan het denken gezet. Ik bedoel, wie wil er nou niet een prachtige reis maken. Alleen zoals deze jongeman dat deed was een beetje onverantwoord. Erg genoten van deze film, die zoveel prachtige beelden bevat.

Wow, wat een indrukwekkende film! Had hem al een tijdje, maar gisteren pas gezien. Ik vind het lastig om een top 10 te maken, maar deze zou ongetwijfeld in mijn top 10 komen. Ik had tijdens de film vaak het gevoel dat ik met Christopher (Alex) aan het mee reizen was. Soms voelde ik sympathie voor 'm, had ik medelijden (vooral op het laatst), en soms ook afkeer tegen z'n daden (nooit iets aan z'n ouders laten horen) en z'n kijk tegen het leven. Kan het aan de ene kant wel begrijpen, de afkeer tegen het cliché van het leven (carrière maken, materialisme etc.), maar aan de andere kant vind ik het ook wel weer een cliché om daar tegen in te gaan. Ik zat ook wel steeds te wachten om het moment dat het fout zou gaan, en wat was dat moment echt krachtig. Wat moet die dagen voor Christopher McCandless verschrikkelijk zijn geweest. Ik hoop dat ie niet teveel heeft geleden.. Maar wat is dat prachtig verfilmd zeg! Z'n strijd om te leven, en daarna toch maar de overgave. Verder natuurlijk de prachtige omgeving(en) en de mooie mensen die ie is tegen gekomen (vooral het laatste oude mannetje was ontroerend) maakte de film helemaal af. Echt een bijzondere film en vanaf nu één van mijn favorieten!

geen ''leuke'' film maar wel eentje waar je later over na gaat denken (hij zit al 5 jaar in mn hoofd)

tja dan MOET ik wel mijn stem aanpassen naar 5* he

Waar ik moeite mee had, was de overgang van de flashbacks naar de 'huidige' situatie van Christopher. Het werd zo een beetje verwarrend.

Doch ondanks een emotionele tribute, zeker als je zo een beetje weet hebt van z'n achtergrond en hoe hij aan zijn "einde" komt

Ergens begrijp ik hem wel (dat de mensen te fel gefixeerd zijn om het hebben van, dat de mens gepusht wordt om een soort van rol te spelen, dat van ieder van ons bepaalde verwachtingen dienen in te lossen), maar tegelijkertijd voelde ik ook een soort van afschuw (zoals hier boven al eerder vermeld), doordat hij bv. zijn zus (waar hij toch een goede band mee had, vermoed ik) en z'n ouders geen enkel teken van leven gaf.

Ik ben me er van bewust dat deze film gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar toch vind ik dat de manier waarop Christopher aan zijn einde komt, vrij ironisch is. Ik bezie het als een soort van 'in your face'.

Christopher zijn droom was om te leven zonder verplichtingen, zonder afhankelijk te zijn van het materialistische. Het feit dat hij sterft door uithongering/vergiftiging, bezie ik (om het simplistisch voor te spellen) dat hij niet kan/mag overleven in de wildernis, dat de maatschappij zo geëvolueerd is, tot het afhankelijk zijn van de maatschappij. Ik zeg niet dat het zo is, maar zo zie ik het. Deze film heeft dan bij mij ook nog even nagezinderd.

Boeiende prent over een rit op een emotionele rollercoaster.

Mooie en indrukwekkende film.

Ik heb hem ongeveer 5 a 6 keer gezien en blijft me boeien, deze man had een droom voor ogen. Jammer hoe het eindigt maar een film met een mooie boodschap.

Zo. Nu voor de tweede keer bekeken. En hier een wat uitgebreider bericht:

Intro
Gelijk worden we geconfronteerd met een van de vele citaten in deze film. Voor de meesten zijn ze niet erg opbeurend. Voor Christopher zijn ze een soort bevesteging dat de wereld inderdaad een puinhoop is. In ieder geval zetten ze de kijker aan het denken en geven ze een duidelijke boodschap over

Congratulations! New car?
We krijgen te zien hoe Chris met behoorlijk goede cijfers zijn diploma haalt en daarna gaan ze uit eten. Hier wordt duidelijk wat de standpunten van Chris zijn, en dat hij een bepaalde haat heeft aan zijn ouders. Maar iets is me niet duidelijk: Hoe kan het, dat een jongen van 21 zo'n hekel heeft aan alles. Dat iemand als hij zomaar weg kan gaan zonder gedag te zeggen, zonder te weten wanneer hij terug komt. "Dit is volgens mij iets wat de kijker dan zelf mag invullen? Uiteindelijk zien we hoe hij zijn pasjes doorknipt en geld doneert aan iemand die het nodig heeft. Op deze manier breekt hij zijn band met zijn ouders

Alexander Supertramp
De types die hij tegenkomt in zijn reis zijn prachtig gedaan. Zo is de scene in de bar met Vince Vaungh geweldig. De scenes met de hippies passen denk ik meer bij de drama en die scenes met die oude levenervaren man. Geweldig gewoon. Ook z'n mooie scene: 12 years? 12 years to paddle a river? Bizar.

Alaska
Toch kunnen alle scene's bij elkaar niet tippen aan de scene's in Alaska. Al snel komt hij erachter dat het leven in de wildernis in je eentje niet zo mooi en leuk is als de woorden beschrijven in poems en boeken.Al reizend ontdekt hij de barsten in zichzelf en in de werkelijkheid. Zo blijkt dat hij zich niet langdurig kan binden aan mensen. Iedere keer verlaat hij iedereen zonder iets te zeggen of te laten merken.Voor Alexander is de wereld blijkbaar belangrijker dan de mensen. En dan liefde. Maar op zijn terugweg komt hij voor een grote verassing te staan: de rivier die zo klein en onschuldig was, is uitgelopen en is nu te breed, te diep en te sterke stroming om steeds heen en weer te lopen.Langzaam maar zeker raakt zijn proviand op. Voor het eerst schrijft hij Lonely op in zijn dagboek en Happines only real when shared. Geluk is alleen echt wanneer je het kan delen. Ook als je thuis komt na zo'n reis kan je je herrineringen niet delen en zullen ze sneller vervagen. Dit gebeurt ook bij Alexander. Door het eten van een giftige plant, die zijn spijsvertering plat legt, sterft hij in zijn bus, in de wildernis van Alaska, in de droom die hij leefde. Bijzonder heftig einde, maar wel verwacht.

Dagboek
enkele weken later vindt de politie zijn dagboek terug. En zijn zus zegt: It had to be him, who told his own story. En dat is volgens mij de booschap van deze film. Alexander zou nooit beseft hebben dat hij maar de helft van de waarheid had gevonden als hij niet zelf er op uit was getrokken. Zijn zus voegt er dan nog aan toe: Everything he is doing, has to be done. Dat is wat Alexander ook was: Eigenwijs. Ondanks alle waarschuwingen dat de natuur in Alaska onherbegzaam was, luisterde hij er niet naar. Vandaar, alles wat hij doet, moet gedaan worden. Hij was overtuigd dat je het eerst zelf moet meemaken voordat je kan oordelen. Het feit dat dit verhaal waargebeurd is, maakt de film nog krachtiger.

I lived a happy live
De film eindigt met een echte foto van Alexander. Pas toen kreeg ik echt een brok in mijn keel. Man, wat heeft die jongen een leven geleid. En wat een respect verdient hij.

Who is Right?
De film laat de kijker ( mij in ieder geval) achter met twijfels. Want wie heeft er nu gelijk. Hij die kiest voor de verbanden tussen mensen of hij die het gewone leven breekt en met een glimlacht de wereld tegemoet treedt? Sean Penn is naar mijn inziens op briljante wijze in geslaagd om dat dubbele gevoel haast tastbaar te maken. Want uiteindelijk zit dit dubbele gevoel in ieder van ons.

Emile Hirsch
Een prachtige vertolking van deze onbekende acteur. Hij zet hier een knap stukje acteerwerk neer.

Eddie Vedder
Ik heb maar weinig films gezien waarbij de muziek zo goed past bij de film. De teksten, de tonen, de emotie die je gewoon voelt. Prachtig. Vooral de teksten, die passen zo goed in deze film.

Voor mij is dit echt een prachtige film.

5*+

What if I were smiling and running into your arms? Would you see then what I see now?

Bekijk hem nog een keer, er gaat zoveel schuil achter die laatste omhelzing.

Dat was gewoon te zoetsappig, was nergens voor nodig. Deed voor mij heel veel afbreuk aan de film. Ik vond zijn tekst in zijn boek 'happiness is only real when it is shared' veel en veel indrukwekkender dan die omhels-scene.

Het verhaal van deze film, een echt gebeurt verhaal nog wel, is een soort algemeen voorbeeld van hoe het zou zijn om de maatschappij te ontvluchten. Een fantasie voor velen, niet voor Chris, die het in extreme mate ook deed.

Wat de film vervolgens laat zien is een in hoofdstukken verdeelde innerlijke gewaarwordingsreis van een zoektocht naar wat het leven eigelijk is. Het is een zoektocht naar de ware dingen van het leven, de dingen die het waard maken om te leven en de reden achter het leven. Dat is ook waar de film zo mooi mee eindigde namelijk de gewaarwording van de reden van het leven was voor hem het samen zijn met zijn naasten, zijn familie en uberhaupt de mensen overal om hem heen.

Deze film exelleert in wijsheid, dr zijn weinig films die hier bij in de buurt kunnen komen voor zover ik ken, alleen misschien Shawshank Redemption met zijn ' it comes down to either get busy living or get busy dying '.

Wat deze film ook heel erg mee heeft is de geniale soundtrack. Het nummer Society van Eddie Vedder is een fantastisch nummer wat de hele film opsomt qua tekst en toon. Het hele album is speciaal voor de film geschreven en past er perfect bij. Geeft de film een enorme extra lading emotie mee.

Voor mij is deze film perfect, ik geef niet vaak 5 sterren, maar het verhaal, de muziek, de karakters, het acteerwerk, het begrip van de wijsheid is wat deze film doet schijnen.

Een van mijn favoriete films, die ik minimaal eens per 2 jaar toch weer uit de kast haal om nog maar eens te bekijken.

Misschien leuk voor de mensen die meer informatie willen hebben over het leven van Chris McCandless om de documentaire "The Call of the Wild" ook eens te bekijken. Geen idee of deze hier al eerder getipt is overigens.

Uit welk jaar, ik zie namelijk meerdere hiervan op mm/imdb?

Ik kon hem hier op MM niet vinden, om imdb is die hier te vinden: The Call of the Wild (2007) - IMDb

Docu is van Ron Lamothe

Bedankt, ga ik eens naar op zoek!

Heb de film herkeken en het viel me toch tegen.

Veel stukken in de film komen erg dramatisch over, gelukkig weet het me telkens te boeien door de briljante soundtrack van Michael Brook, maar na een beetje research te hebben gedaan over McCandless zelf en omstanders is voor mij de mystiek die de film had niet meer wat het was.

Geef de film het voordeel van de twijfel, 4.5*

@ CannabisFristi:

de film viel je tegen, maar je geeft een 4,5? bijna het hoogste wat je kunt geven

Ik noemde alleen minpunten op die ik eerst voor lief nam.

En 4 sterren geven voor deze film is echt gewoon te weinig, toch?

Bij herziening weer helemaal overdonderd door deze parel. Muziek, natuurschoon, geweldig avontuur, fenomenaal acteerwerk.. Veruit de beste film die ik de laatste tijd heb gezien, verhoog em naar de maximale score en een top10 notering!

Wedden dat de volgende keer dat je hem kijkt je hem op 1 zet. Zo gaat het bij mij bij deze film

Ja die weddenschap wil ik best aangaan. Gaat namelijk niet gebeuren. Snatch. is niet te kloppen!

Tja..

Ik ben niet zo overtuigd als iedereen hier. Dat de film prachtige muziek en ook bijzonder interessante personages herbergt kan ik niet ontkennen. Ook is het verhaal natuurlijk erg interessant. Toch is het allemaal veel te langdradig naar mijn idee. Hirsch zet zijn rol ook best aardig neer. Al steelt Hal Holbrook de show. Aandoenlijk oude man is zeg. Zag hem pas ook in de serie Sons of Anarchy waar ie me ook al opviel.

Verder vond ik de film wat rommelig schommelen tussen de verschillende flashbacks en het heden. Dit had wat beter gekund en naar mijn idee gemoeten.

3*

Flashbacks horen juist rommelig te zijn

Flashbacks wel ja. Maar het hoort niet zo te zijn dat je het verschil niet meer ziet.

M.a.w. de flashbacks waren juist niet rommelig

Een juweeltje. Geen schreeuwerige film, maar eentje die wenkt en je vervolgens niet meer loslaat. Als je het nodig hebt dat een film schreeuwt om aandacht, is-ie wellicht "te saai", maar dat soort kijkers moet het ook gewoon houden bij het schieten-tieten-en-helicopters-genre.

Wat makkelijke conclusie is dat natuurlijk.

Wat had je dan willen zien? Een ondertitel met een datum of een witte gloed over de beelden? Ik snap de benadering er niet echt van, gebeurt zo veel in films. Juist een enorme toevoeging dat het niet chronologisch afspeelt, maakt het interessant en geeft meer inhoud aan situatie's die op het eerste gezicht niet zo speciaal lijken