Into the Wild (2007)

Toch een geslaagde roadmovie. het meest opvallend zijn natuurlijk de schitterende natuurbeelden en Sean Penn weet ze ook heel slim een plekje te geven in zijn film. Los van dat ze (voor Hollywoodbegrippen) relatief veel screentijd krijgen weerklinken de bijbehorende geluiden ook nog eens ontzettend mooi en vol. Het verhaal was degelijk. Ik had wat moeite met de pretenties van Emilie Hirsch's personage en de puberale romantiek waarmee hij alles benaderde, zo gingen m'n tenen telkens een beetje krullen wanneer hij zichzelf "Supertramp" noemde. Bovendien staat het wat mij betreft een beetje in contrast met zijn prestaties in de natuur en op college. Hoe dan ook, een zeer prettige sfeer en vooral de beelden maken van Into the Wild een toch redelijk memorabele roadmovie. Overigens is de soundtrack van Eddie Vedder ook erg gaaf.

Gisteren weer eens bekeken. Blijft een prachtige film.

Mooie meid joh!

Echt een zeer indrukwekkende film. Het maakt het extra indrukwekkend omdat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd.
Knap acteerwerk, prachtig camerawerk, wat het sommige momenten nog spannender maakt. Ik zat 2,5 uur lang op het puntje van mijn stoel. Ook omdat ik me goed kon inleven in de hoofdpersoon. Ik vond het een heel authentiek, krachtige persoonlijkheid.
Zijn grootste inzicht kreeg hij misschien wel vlak voordat hij stierf: dat geluk alleen betekenis heeft wanneer je dit kunt delen met anderen (hapiness is only real when shared)

Deze film gaat veel dieper dan veel andere films. Dat sommigen de film langdradig vinden of de hoofdpersoon niet snappen en hem veroordelen als een egoist vinden, vind ik nogal kortzichtig en gemakkelijk. Met veroordelen begrijp je diepte in deze ook niet.
Je zou uren kunnen discussiëren over de hoofdpersoon en wat hem bewoog, maar ik denk dat dat de kracht van deze film en de hoofdpersoon alleen omlaag haalt.
In de woorden van de hoofdpersoon: "If we admit, that human life can be ruled by reason. All the possibility of life is destroyed.

hier ben ik het totaal niet mee eens. 't is allemaal erg oppervlakkig. ik zal nu wel te horen krijgen dat ik hem niet gesnapt hebt ofzo, nou dan is dat maar zo. de film gaat gewoon over een jongen die alleen wil leven in alaska en er allerlei mensen tegenkomt. waarom hij dit wil vind ik nog steeds vaag(daar word helemaal niet diep op in gegaan). Ik begrijp niet waarom je de film veel dieper vind gaan dan andere films. Of je de film leuk vind of niet, moet iedereen voor zichzelf weten, maar argumenten als deze ben ik het niet mee eens.

Je hebt hem niet gesnapt.

Inderdaad, verachting van de samenleving, problemen met zijn ouders, noem maar op. Het kwam wel duidelijk genoeg naar voren in de film waarom hij nou naar Alaska wilde.

maar het is allemaal erg oppervlakkig en ik vind de argumenten gewoon niet goed toegelicht.

Hij wilde rebels zijn door alles en iedereen de rug toe te keren. Hij liet zijn ouders en zus in de steek en ging uiteindelijk ten onder aan een ongeëvenaard stukje zelfoverschatting.

Het ligt wel iets minder simpel dan alleen 'rebels willen zijn'.

Klopt, maar dat maakt de film niet bepaald boeiender.

De film is wel erg langdradig. Ondanks dat ik daar een hekel aan heb, vond ik deze toch geweldig goed.

Uiteindelijk toch wat tegenvallend.

We krijgen heel wat mooie natuurbeelden voorgeschoteld, de muziek is top, de acteerprestaties heb ik vrij weinig op aan te merken en de film weet bij vlagen best leuk uit de hoek te komen.

Aan de andere kant duurt de film veels te lang en wist lang niet alles even goed te boeien. Ook was het portret vooral het eerste gedeelte van de film me iets te verheerlijkt en kregen we zo goed als alleen maar de leuke dingen van z'n epic journey te zien. Eindstuk maakt heel wat goed en trekt het nog naar een voldoende, maar mist impact, doordat ik me niet echt in heb kunnen leven in de hoofdpersoon, een 'band' met hem heb gehad of volledig begrip voor hem. Emoties kwamen niet echt aan zeg maar, en is me toch iets te afstandelijk allemaal daardoor. De oude man die z'n grootvader wou worden kwam daarentegen wel enigszins aan, mooi moment.

Snap wel wat mensen erin zien, maar wist mij niet echt te pakken.

Eerste en tot nu toe enige film waaraan ik 5* geef. Beste film die ik tot nu toe heb gezien. Toen ik het verhaal van de film las had ik veel verwacht, maar dit niet. Heel mooi en verrassend. Je moet er alleen wel echt voor gaan zitten, want kort is 'ie zeker niet. Geweldig.

een geweldige, inspirerende film! met prachtige natuurbeelden tussendoor. ik hou van de manier van filmen en de flashbacks vind ik ook erg goed gedaan. en ook het feit dat het waargebeurd is maakt het nog net wat realistischer. mijn favoriet!

De beste film die ik ooit heb mogen aanschouwen

Erg mooie film, je kan heel goed met de hoofdpersoon meeleven. Het is echt heel mooi geacteerd.

De beelden zijn ook echt prachtig!! AANRADER!!!!!!!!

Eén van de mooiste verhalen dat ze hebben verfilmd, de verfilming zelf is optimaal, nooit eerder gezien.
Natuurlijk ben ik er persoonlijk meer bij betrokken, ik heb al een levenslange liefdesaffaire met de natuur, alhoewel dat niet noodzakelijk is om de film te waarderen.
De beelden waren verbluffend, maar hoe mooi die ook zijn, het verhaal spreekt me nog meer aan dan de visuele kunst.

McCandless, in het oog van de maatschappij een verwaande egotripper, zelfoverschatting, rebel of naïeve dromer. Noem het wat je wilt, maar voor mij is het een eigenzinnige jongen/man, die zijn droom wil waarmaken en hem door niemand wil laten leiden en zich niet wil laten controleren/besturen door de rest van de in zijn ogen zieke maatschappij.

Hij schonk het geld op zijn bankrekening aan het goede doel, zijn laatste dollars stak hij in brand, en hij schafte zich een boek aan van eetbare planten. Naarmate het verhaal vordert komt hij een paar mensen tegen, waaronder...

Een hippiekoppel

Where are your parents now?
- I don't know, livin' their lie somewhere.

En een landbouwer, waar hij een zeer leuk gesprek mee had.

Wayne Westerberg: Society! Society!
Christopher McCandless: Society, man! You know, society! Cause, you know what I don't understand? I don't understand why people, why every fucking person is so bad to each other so fucking often. It doesn't make sense to me. Judgment. Control. All that, the whole spectrum. Well, it just...
Wayne Westerberg: What "people" we talking about?
Christopher McCandless: You know, parents, hypocrites, politicians, pricks

Hij was erg eenzaam, babbelde op een gegeven moment tegen een appel, maar wat hem overeind hielp was niet bepaald de beauty van de natuur, maar gewoon, de waarheid.
De kracht van de natuur mag niet onderschat worden, dat heeft hij niet gedaan, in mijn ogen is hij zeker niét naïef en wist wel dat het moeilijk zou worden. Dit einde had ik helemaal verwacht.

Bij elke persoon dat hij op zijn pad kruist, laat hij een ongelofelijke indruk achter, denk maar aan het hippiekoppel, maar ook gewoon bij de landbouwer, en bij de vrouw waartegen hij zei dat zijn naam Alexander Supertramp is.

De grootste indruk liet hij bij mij na. Eens in de zoveel tijd maak je mee dat een film kijken geen vermaak is, maar een echte kijkervaring.
Into the Wild is allermooiste kijkerervaring die ik tot nu toe heb mogen meemaken.

Bedankt aan Sean Penn, Emile Hirsch, het waargebeurde hierachter, tot de man die de draden vasthield.

Rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness... give me truth.

Eén van de betere recensies.

Hier ben ik het helemaal mee eens.

"If we admit that human life can be ruled by reason, all possibility of life is destroyed."

Fan-tas-tische film, 6 sterren indien mogelijk. Prachtige beelden ook. Ik denk dat je je moet in kunnen leven in wat zo iemand beweegt. Ik herken de dromen die ik had, 20 jaar geleden. Met een schok, want het is alweer zo lang geleden. Kwam net uit militaire dienst - toen nog verplicht - en walgde van ... dat, van school, van burgerlijke truttigheid, van geldbeluste ambitieuze yuppen van mijn leeftijd, van de baantjes die ik had en de mensen die er werkten. OK: loner dus. En ik stapte eruit. Muziek en reizen, dat en illustratie (ben striptekenaar geweest), dat was het enige dat telde.

Ook: vergevorderde plannen om in de US de Pacific Crest Trail te lopen (komt tot mijn vreugde heel even voorbij in Into The Wild). Uiteindelijk kwam het neer op heel veel maandenlang trekken door Ierland en Schotland, en wat een mooie tijd was dat. Om vervolgens weer een baantje te zoeken en daarna alles weer over te doen.

Dromen verwateren, het echte leven haalt je in, en dan woon je in een rijtjeshuis, getrouwd, kids, een hond en twee poezen. Je werkt maar het aan het einde van je geld altijd een stuk maand over: toen ik 20 was heb ik niet geinvesteerd in mijn toekomst, maar ik heb het ervan genomen en heb zoiets gekend als Ultieme Vrijheid waar bv het enige wat telde een mooie zonsondergang was op een verstilde plek.

Nu ben ik bijna 42, zie deze film en herinner me dat er tijden zijn geweest waarin ik maar een duwtje nodig zou hebben gehad en ik had ook dergelijke stappen gezet.

Into The Wild heeft me diverse brokken in de keel bezorgd. Ik zou nog wel eens de klok terug willen zetten.

Alleen dan niet van de verkeerde besjes eten

Mooi stukje Koho!

"Je moet je kunnen inleven wat in zo iemand beweegt."

Helemaal juist. Je kunt hem niet zomaar definiëren als "Rebel" of wat dan ook, het ligt gewoon allemaal veel ingewikkelder en vele aspecten zorgen ervoor dat hij die keuze maakt.

Wow wat staat deze film hoog zeg,niet te geloven.

ik viel in slaap bij deze film (iets waar ik wel meer last van heb)

maar ik heb veel betere natuurfilms gezien hoor zoals Avatar.

Avatar, Into the wild... Waar zie je de gelijkenis? Beide natuurfilms? Euhm, avatar is fantasie, dit is gewoon een soort van biografie..

Dan kan je pakweg Tears of the sun ook een natuurfilm noemen, speelt zich ook veel af in de bossen...

Into The Wild is helemaal geen natuurfilm, het is een film over een jongen die zijn droom wil waarmaken, en voor waarheid kiest, dit veroorzaakt door een complex verhaal (dat jij waarschijnlijk niet begrepen hebt). Hij kon zich evenwel aangetrokken voelen tot een soort van sekte...

De vergelijkenis met Avatar maken is dan ook uit den boze.

Een zeer confronterende film, die je op bepaalde momenten keihard in de feiten drukt hoe het er vaak aan toe gaat in onze maatschappij. Het altijd meer willen hebben en nooit genoeg nemen met de dingen die je hebt. Een thema wat in meerdere films is terug gekomen maar waarin Into The Wild zich onderscheid door middel van de personages die Christopher McCandless ontmoet. Hij maakt op allen een onmisbare indruk achter die hun levens veranderen zonder dat hij gebruik maakt van enige materiële toevoegingen.

Vooral het laatste personage heeft een gigantische indruk om me gemaakt. Ondanks de mooie boodschap dat je je niet eenzaam hoeft te voelen omdat er genoeg mensen zijn op de wereld had ik toch een brok in mijn keel toen McCandless vertrok naar Alaska.

Een film die me heel erg heeft geraakt zoals nog geen andere film dat ooit heeft gedaan. Ik zou er nog veel meer over kunnen vertellen, maar ik zou niks kunnen toevoegen aan de inmiddels 50 pagina's op Movie Meter. Een ervaring die mijn ogen heeft geopend.