Im Lauf der Zeit (1976)

Ik weet niet of het ooit nog echt wat wordt tussen Wim Wenders en mij, want ook zijn derde film, die ik van hem zag, is niet echt geweldig.

Het probleem in deze film is vooral dat ik geen feeling kreeg met de personages. Het verhaal lijkt nergens toe te leiden en het enige waar ik af en toe nog enige voldoening uit kon halen waren de mooie beelden en het sterke camerawerk. De rit waarbij beiden op de motor met zijspan zitten, is echt prachtig gefilmd. Gelukkig heeft de film op dat gebied een hoop te bieden.

Helaas vond ik de rest van de film tegenvallend. Inhoudelijk niet altijd even boeiend en de personages had ik helemaal niets mee. En dan is een film als deze soms best langdradig. Jammer, ik had stiekem gehoopt dat dit wel eens wat voor mij zou kunnen zijn. Het mocht echter niet zo zijn.

2,0*

In de herziening!

Uitgezonden t.g.v. de 70e verjaardag van de regisseur, en de laatste keer dat ik hem zag was Wenders nog een veertiger en natuurlijk was de enige scene die ik me nog kon herinneren die waarin Rudiger Vogler zit te poepen, gelukkig zitten er mooiere scenes in.

Camerawerk is fantastisch, de mannenvriendschap overtuigend en dit is toch wel de ultieme Duitse roadmovie. Duitsland was in deze tijd zowiso al een geweldig filmland al zien we in één van de bioscoopjes waar we langs komen waar de Duitse filmindustrie vooral op draaide: "Auf der Alm, Da Gibt's Koa Sünd" in Nederland bekend als "Kom met je Waldhoorn tussen m'n Alpen".

Wenders zat hier op zijn top, tien jaar later begon het flink te zwalken qua niveau. Dit is wat mij betreft de ultieme Wenders-film.

Meesterwerk!

Als de term "roadmovie" ooit toepasselijk was, dan....en dan nog langs de Oost-West Duitse grens, maar dan zeker langs de westerzijde (Texaco, Coca-cola, Amerikaanse popmuziek...).

Ongewoon verhaaltje, met ongewone personages en scènes met ongewone inkijk in intimiteiten... maar toch ook iets over "cinema", want de intro over de opkomst van de geluidsfilm en het slot over de kapitalistische inpak op de cinema zijn er toch zo maar niet bijgesleurd of wilde Wenders zomaar in alles en nog wat grasduimen.

Film om over na te denken...."Er is niets buiten het leven. De dood bestaat niet", "Cinema is kijken"....

Wel wat minder dan Alice in den Städten maar leuke, wat lome road movie. Ik vind Vogler wel een hele relaxte uitstraling hebben, als hij opeens boos of geïrriteerd doet denk ik echt even "huh?" De film is eigenlijk op zijn best als ze ook daadwerkelijk on the road zijn en in de (aanvankelijk bijzonder spaarzame) dialogen tussen de twee, de ontmoetingen (de kersverse weduwnaar, de oude vader die niks mag zeggen) deden me niet zo veel. Veel leuke korte scenes zoals het snelwandelend 'vluchten', het schaduwspel, de papieren bootjes. Verder wel leuk om te zien al die ouwe, aftandse bioscoopzaaltjes met houten klapstoeltjes, het had wel charme maar doe mij toch maar een comfortabele zetel. Vooralsnog vind ik de Duitse jaren 70 Wenders een stuk fijner dan die van de jaren 80.