Where the Wild Things Are (2009)

Ja, dat heb ik ook. Ik herkende het boek wel in de trailer, maar herinnerde me te weinig van het verhaal. De film is inderdaad een goede ode aan het verhaal, maar de sfeer van het boek is toch wel uniek.

Bij de reclame op tv word al gezegt, Beste film van 2010. Nou dat vind ik dus echt niet. Als het boek goed is wil het nog niet meteen zeggen dat de film ook goed is. Nee beste film van 2010 is wel een beetje voorbarig om al in begin januari te beweren.Ze hadden dan beter kunnen zeggen beste film van de 2de week van 2010. maar zelfs daar twijfel ik nog aan.

Teletubbies voor gevorderden...

Vraagje: mijn dochter van 9 wil graag deze film zien (is enthousiast geworden van de trailer) maar ik heb begrepen dat dit niet echt een kinderfilm is? Kan iemand hier iets zinnigs over roepen? Ik wil de film zelf wel graag zien.

Het is natuurlijk wel een film die voor een groot deel kinderen aan zal spreken maar het is tegelijkertijd wel een film met een iets serieuzere ondertoon en dito look. Ze zal het vast geweldig vinden met die grote beesten en het avontuur dat max beleefd

@Joy4ever: Je kan haar er zonder problemen naar toe nemen, maar verwacht geen zoetsappig Disney verhaaltje. Met een beetje inleving heeft ze de tijd van haar leven aangezien dit de film is die de wereld vanuit haar leeftijdsgroep laat zien. Ben eigenlijk wel benieuwd wat ze er van vond.

Bedankt voor jullie reacties . Jullie hebben mij over de streep getrokken. Ik laat zeker even weten wat ik en mijn dochter ervan vonden.

Vind het nogal persoonsgebonden. Ik kan me voorstellen dat bepaalde scènes vrij griezelig kunnen zijn voor sommige kinderen.

Deze film is niet echt gericht op kinderen ofzo, dat joch alleen al...wat een opgefokt pubertje was het joh.

Interessant kinderavontuur van Jonze, dat eigenlijk vooral slaagt door de toon die in de film wordt aangeslagen. Het eerste kwartiertje is eigenlijk best wel heftig, waar door een klein aantal scènes snel duidelijk wordt dat het niet helemaal goed wordt met Max. Wanneer dan zijn grote avontuur met de monsters begint, lijkt al het drama even verdwenen te zijn, maar Max zijn problemen, zijn gevoelens en zijn relatie met zijn moeder en zus schijnen toch steeds door. Echter zonder te overheersen.

De monsters zijn inderdaad prachtig vormgegeven. Vooral ook heel levensecht, ik kan me niet herinneren dat ik eerder oprecht emotie voelde voor het lot van een dergelijk beest. Ik vond het verder misschien net niet bijzonder genoeg voor een hoge beoordeling, maar het is toch zeker wel een fijne film. En dan ook nog een compliment dat dat de film precies op het juiste moment stopt.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar viel me zeker niet tegen!

Ik had precies hetzelfde.. Vond de film wel aardig.. maar bij vlagen erg deprimerend..

Toch knap dat iemand van een boekje bestaand uit 10 blz zo'n langdradige film kan maken..

Er is nu ook een dik boek van Max uitgegeven, toch? Of is dat naar aanleiding van de film?

Een onwijs leuke en vooral goede kinderfilm.

Tegenslagen en verdriet worden gauw weg gemoffeld in het gros van de kinderfilms, maar bij deze film word het erkend en er mee om gegaan.

Door de muziek word het nergens té deprimerend (hoewel dat van mij eigenlijk gerust had gemogen).

De monsters komen visueel erg overtuigend over, maar ze zijn ook échte personges en geen twee dimensionale beesten.

Ze hebben allemaal duidelijk hun eigen persoonlijkheid die subtiel redelijk goed worden uitgediept.

Ik zit nog te twijfelen tussen een drie en een halve ster, of een volle vier sterren. Voor nu krijgt de film vier volle sterren.

Volgens mij heeft de coscenarist, die ook auteur is, op verzoek van de originele schrijver van Max en de Maximonsters een boek geschreven gebaseerd op de film. Maar dat weet ik niet 100% zeker.

Een vermakelijke film die geen moment verveeld maar ook geen moment echt heel pakkend is. Het verhaal is leuk, ben totaal niet bekend met het boek. Het is grappig en ontroerend, en zeker voor kinderen erg leuk. En de monsters zijn ook nog eens erg mooi gedaan. En met de stemmen erbij is het een perfecte combi. Ook het vermelden waard is is de jonge Max Records die erg sterk speelde voor een 12-jarige.

3.5*

Verrukkelijke, gevoelige en ontroerende film. Oke, in het middendeel, tussen de ruziende reuzen, zakt-ie wat in, maar voor het overgrote deel is het een waar genot. Alleen al om naar te kijken, maar ook om je mee te laten voeren met een ontwapenende, verwarrende en kwetsbare kinderfantasie. Een fantasie die soms om naar te verlangen is, maar ook teleurstellingen kent.

2010 moet wel een heel sterk filmjaar worden, wil dit mijn jaarlijstje niet gaan halen.

Op zich een leuke film, maar hij kon helaas niet aan mijn verwachtingen voldoen. Op sommige momenten had ik het moeilijk mijn aandacht erbij te houden door het kinderlijke karakter van de film. Toch een voldoende omdat het er wel leuk uitziet en het wel een apart verhaal is...

Ik ken het boek niet, maar iets zegt mij dat dit verhaal erg dicht in de buurt komt bij het boek. Ik heb wel even gegoogled en ik zag dat de plaatjes vrijwel helemaal overeen kwamen met de karakters uit de film.

De film zelf is gewoon erg goed in elkaar gezet. Max brengt zijn emoties echt goed over. Het ziet er niet gespeeld uit bedoel ik daarmee te zeggen. Ik weet niet hoe moeilijk het is om zo te spelen, want ik weet niet hoe de film gemaakt is met de monsters. Aan de ene kant zien ze er zo onrealistisch uit, maar ze zijn ook weer heel erg gedetailleerd wat het ook weer supermooi maakt. Dit viel mij een keer echt op bij de geit. Een close-up en ik zag dat de haartjes op zijn neus zo goed gemaakt waren... En dat je gaat meeleven met zulke rare fantasiewezens is toch ook een kracht.
(Als iemand mij kan vertellen hoe het gemaakt is, graag!)

Muziek is trouwens ook wel het vermelden waard. Het ondersteunt de film perfect. Het deed mij op een of andere manier ook wat Scandinavisch aan. Net als de rest van de film.

@ Silky & Smooth;

De wezens zijn gemaakt d.m.v echte pakken en CGI effecten. Nabewerking met de computer dus.

Correct me if I'm wrong

Klopt wat $pecial zegt. Wat ik heb begrepen zijn dat de gezichten bijna geheel met cgi gedaan (en natuurlijk enkele special effects) en is de rest van de monsters gewoon een acteur in een pak.

Bedankt voor de info!

Had wel zo'n vermoeden, tenminste ik twijfelde. In het eerst opzicht leken het pakken, maar soms was het weer te mooi gemaakt. Ik vond al zo raar om het hele lichaam perfect te laten bewegen met een acteur erin. Armen en benen, okee. Maar dan ook nog de mond, ogen en andere gezichtstrekjes. Maar nu weet ik het!

Blijft toch mooi gemaakt!

Heel aparte film, weet niet goed wat ik ermee aan moet. Het is allemaal mooi gemaakt en ziet er schitterend uit, maar welk publiek probeerde Spike Jonze hier toch te bereiken? Ik hield het gevoel alsof hij wel wist waar hij mee bezig was, maar ook hij alleen. Niet slecht maar wel vreemd.

haha ik had dat ook met die pakken..

want Max kan ze wel echt knuffelen (dat je ook echt ziet dat hij ze aanraakt, kust etc)

Maar op een gegeven moment dacht ik weer van huh, is dit nou wel echt? etc etc maar nu snap ik t

Heerlijke film. Jonze snapt perfect hoe je van 20 regels een goede film kan maken.

De mix tussen pak en CGI werkt vrijwel perfect en ik heb volgens mij nog nooit zo meegeleefd met dergelijke wezens/creaties. Af en toe wel iets te veel gehannes en geruzie tussen de monsters zelf, dat had wat subtieler gemogen. Maar verder niks op aan te merken. Heerlijk fantasiereisje, dat ook nog eens op precies het juiste moment afgelopen is. Ik voelde me in ieder geval weer een klein jongetje.

Vrij unieke kinderfilm dit. Als het al een kinderfilm is. Films met jonge protagonisten die in een al dan niet in hun fantasie bestaande wereld terechtkomen zijn al zou oud als minstens Alice in Wonderland, maar buiten dat om is dit echt andere koek. Het is ook meer Totoro dan Alice, maar dergelijke vergelijkingen helpen niet echt.

De fantasiewerelden van veel van dergelijke verhalen zijn vaak spiegels van de leefomgeving van de hoofdpersoon (het meest duidelijk in The Wizard of Oz en Coraline), maar de monsters hier vormen een spiegel van Max zelf. Het zijn allemaal eigenlijk kleine kinderen, die "Ik eet je op!" roepen op momenten dat kinderen "Ik wil nooit meer met je spelen!" schreeuwen. Jonze lijkt haast gekozen te hebben voor een psychoanalyse van een gemiddeld kind en hij is soms akelig accuraat. Kinderfilms hebben toch altijd wel iets warms en onschuldigs. Er zitten warme scènes in en de film slipt nooit in het territorium van echte gruwel, maar onschuldig is de film ook niet. Het is zo anti-Disney als een kinderfilm kan zijn. Ik weet niet of ik dit werkelijk een werk voor volwassenen zou noemen, maar ik zie wel in hoe men aan dit idee komt.

Vooral opvallend dat er ook nauwelijks een oplossing voor de problemen in de monsterwereld gevonden worden. Op het einde staan ze wel gebroederlijk op het strand, maar we weten dat ze net zo goed morgen weer aan het vechten kunnen zijn. Het past echter in het doel van de film. Jonze is te realistisch geweest in het voorgaande om te suggereren dat persoonlijke problemen ooit volledig opgelost worden. De personages zijn iets wijzer geworden, maar niet compleet verandert. Dit geldt dus ook voor Max. Nogal een gedurfde aanpak van het verhaal wat mij betreft.

Verder is het best een arty film voor zoiets als dit. Een erg losse, maar tegelijkertijd gecontroleerde filmstijl. Gewoonlijk gaat men bij fantasiewerelden, zeker in kinderfilms, voor een kleurrijk uiterlijk, maar Jonze gaat juist voor donkerdere tinten, met veel bruin en voornamelijk ook natuurlijk licht. Het ziet er fantastisch uit, een van de visueel sterkste en uniekste die ik de afgelopen tijd zag (opletten, dames en heren van de Oscars!). De muziek is even apart gekozen, maar werkt evengoed. Ik heb niet vaak dat ik na het zien van een film die soundtrack op cd wil kopen, maar dit is een uitzondering. De kostuums zijn ook prachtig natuurlijk. Dat we niet goed kunnen zien waar CGI en de echte wereld in elkaar overlopen is ook een goed teken.

De avonturen en gebeurtenissen zijn ook leuk om te volgen, al worden er naar mijn gevoel wel iets teveel bomen omgeduwt en zijn er iets teveel momenten waarop de monsters ruw met elkaar vechten of gewoon wat rondrennen. Gelukkig staan daar veel magische momenten tegenover. Zo'n pile-scène had ongeloofelijk fout kunnen zijn, maar is nu warm en benadert perfect een gevoel van vriendschip. Kudos ook voor de openingsscènes buiten de monsterwereld. Die zijn eigenlijk niet minder creatief en raak dan die van het land der Wilde Dingen. Gewoonlijk wil je in een film als deze toch graag de scènes van de echte wereld aan de kant zetten en zo snel mogelijk naar Wonderland vertrekken. Jonze heeft dat niet nodig.

En zo creërde Jonze zijn derde film, die wederom totaal uniek is. Hij behoort nu zeker tot de absolute groten van zijn generatie. Where the Wild Things Are heeft nu nog een onduidelijk publiek, maar ik heb het gevoel dat als de jaren verstrijken er steeds meer een plaats voor deze film zal komen.
4 dikke sterren, met mogelijk een halfje extra in het verschiet.

P.S.: Heeft Mark Ruffalo hier de meest vreemd gekozen cameo ooit? Waarom in Godsnaam een bekend acteur kiezen voor zo'n nietszeggend rolletje?

Aparte film, maar het kon me geen seconde boeien. Met heel veel moeite heb ik het einde wel gehaald.

Briljante verfilming van een briljant boek.

Het verhaaltje is leuk (waarschijnlijk ook voor kinderen) en de manier waarop de problemen van Max in zijn fantasien meegenomen worden geeft het echt een extra dimensie. De monsters zien er prachtig uit en hebben ook allemaal een eigen karakter met hun eigen problemen (die duidelijk verband hebben met de 'echte' omgeving van Max). Gelukkig nu eens niet de cliché-karakters die ze hadden gekregen als dit een Disney-film was geweest, Jonze maakt er echt iets origineels van.

Veel beter dan dit kun je niet in het hoofd van een kind van deze leeftijd kruipen, denk ik. Max is soms schattig, maar soms ook een egoistisch rotjoch. Hij zit in de fase waarin hij moet leren dat hij niet alleen is op de wereld. Het is een fase waar elk kind doorheen gaat.

Het enige minpuntje vond ik het afscheid van Max bij de monsters, dit was wel iets te sentimenteel. Het einde daarentegen (laatste shot) is fantastisch.

Ook de muziek was trouwens heel mooi, ik ga zeker de soundtrack luisteren.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik het een belachelijk lage score vind hier. Hoewel ik kan begrijpen dat er mensen zijn die deze film geen ruk aan vinden moet je toch "verder" kunnen kijken en deze film op waarde schatten. Maar goed, hierbij mijn recensie. Ik ben dus oa met mijn 9 jarige dochter geweest. Een pure kinderfilm vind ik dit niet omdat ie toch vrij somber is. Een tikje depressief zo nu en dan. Max, trouwens een erg goede acteerprestatie, doet echter zijn best de monsters op te beuren. Hetgeen hem ook lukt. De manier van filmen sprak me trouwens erg aan. Beetje schokkerig zo nu en dan maar tegelijkertijd heel indringend. De monsters vind ik ook erg goed gemaakt, toch bijzonder dat hun gedrag bij mij wat traantjes deden doen opkomen. Dan heb ik het uiteraard over het einde van de film. Sowieso vond ik het slot erg fraai toen Max weer terug in de realiteit was. Al met al een erg goede film hoewel je na afloop niet met een big smile weer buiten staat. Maar in dit geval geeft dat niet. Ik geef hem 4*. Dik verdiend.