Where the Wild Things Are (2009)

Saaie langzame film

Where the Wild Things Are is allesbehalve saai. Raar toch eigenlijk steeds die drang naar een avontuurlijk verhaal. Hebben jullie geen fantastisch vermogen meer ofzo? Dit was weer eens een film die mijn fantasie en nostalgie wist te prikkelen zoals ik dat lang niet heb mogen ervaren.

Ik had al een hoop positieve dingen over deze film gehoord, en ik besloot hem nou toch maar eens te zien. Vooral het concept spreekt me erg aan, omdat ik zelf ook ontzettend veel fantasie had vroeger. Nou nog steeds wel, maar vroeger kon ik mezelf helemaal verliezen in de fantasie.

Max zijn avontuur was dan ook erg herkenbaar. Nou had ik gelukkig niet zulke anger issues als Max en ik kon het prima vinden met mijn ma en mijn zus vroeger. Toch wordt er in het begin een overtuigend beeld geschetst van het gezinsleven waar Max deel van uit maakt. Hoewel de reactie van Max op zijn moeder misschien heftig lijkt, is het natuurlijk een momentopname en het gaat erom dat Max een excuus nodig heeft om zichzelf te verliezen in een fantasiewereld waarin hij koning is.

Of deze fantasiewereld echt is of niet laat ik in het midden zoals de film dat ook doet, al neigt het wel meer naar het standpunt dat Max het zelf verzint. Vanuit dat perspectief kan je ook prima zien wat de monsters die hij tegenkomt in de fantasiewereld representeren: emoties en karaktereigenschappen van Max. Het is net zoals dat je als klein kind denkbeeldige vrienden kan verzinnen die bepaalde karaktereigenschappen van je overnemen, of dat denkbeeldige vriendje nou een mens, monster of een dier is. Zoals deze denkbeeldige vrienden zich in deze film manifesteren als de Wild Things vond ik heel overtuigend gedaan en bracht me tot zekere hoogte terug naar mijn kindertijd. De monsters zijn dan ook prachtig tot leven gewekt met een combinatie van pakken, animatronics en, heel slim, CG voor de gezichtsuitdrukkingen. Ik merk de laatste tijd aan films als District 9, Avatar en nu ook Where The Wild Things Are hoe overtuigend CG tegenwoordig kan zijn als het gaat om het weergeven van emoties en karakter. Maar ik ben wel blij dat ze niet all the way zijn gegaan met CG, want zoals Spike Jonze het besloot om het te doen is wat mij betreft zeer geslaagd.

De monsters komen zo echt to leven, net als de fantasiewereld wat eigenlijk toch niet echt een fantasiewereld is. Australië wordt door middel van de aanwezigheid van de monsters vanzelf omgetoverd tot een fantasiewereld, wat ik zeker een topidee vind. Het brengt een zekere mate van realiteit in de film, terwijl de natuur alsnog prachtig is. De manier waarop er gefilmd is precies goed, niet overdone en nog steeds heel mooi. Als kijker accepteerde ik volledig wat ik te zien kreeg, en dat vind ik altijd knap bij fantasyfilms, alleen de beste krijgen dat voor elkaar. Wat ik overigens een groot pluspunt vond was de humor in deze film, ik heb me met de geintjes alleen al prima vermaakt. Soms slapstick, soms gewoon erg leuke grappen die vaak voortkomen uit willekeurige korte gesprekken tussen de monsters tussendoor, die er van lijken te houden om elkaar te overtreffen in het maken van geintjes. De soundtrack ondersteunde de film trouwens ook erg goed.

Max Records speelt het jochie (dat toevallig ook Max heet) met volle overtuiging. Zijn aanwezigheid in de film maakte me dankbaar dat het geen animatiefilm is geworden. Kindacteurs zijn altijd tricky, zelfs al gaat het om iets "simpels" als het spelen van een klein kind. Daarin kunnen kindacteurs algauw te ver gaan en irriteren, maar niet Max Records. Zijn interacties met de monsters zijn geweldig om te zien, heel naturel en je krijgt nooit het idee dat hij veel te volwassen acteert voor zijn leeftijd (Dakota Fanning, anyone?) of dat hij het "kind zijn" forceert (wat je helaas heel vaak ziet bij kindacteurs) en al gauw gaat overdrijven. De monsters, hoewel ze allemaal zijn gebaseerd op karaktereigenschappen van Max en die van mensen uit zijn omgeving, krijgen allemaal hun momenten om echt tot leven te komen en meer te zijn dan eendimensionale personages. Het lukt niet bij ieder monster even goed, daarvoor zijn er teveel en is de film te kort. Maar vooral KW en Carol wisten me te raken, waar het kindse jaloezie van Carol en hoe zijn woedeuitbarstingen de groep dreigde te verdelen was als een spiegel voor de kleine Max. De voice-acting hielp hier ook gigantisch bij, het vergt heel veel talent om zoveel uit je personage te halen in zo weinig speeltijd, zelfs of misschien wel juist als het om voice-acting gaat.

Where The Wild Things Are is meer dan een simpel kinderverhaal. Kinderen kunnen ervan leren dat de volwassen wereld erg gecompliceerd kan zijn, en dat de hele wereld niet om hen draait. Volwassenen kunnen heerlijk meegaan in de fantasy en genieten van de parallellen tussen die wereld en de werkelijkheid, iets wat ze zelf wellicht vroeger ook hebben meegemaakt. Ik spreek misschien voor mezelf hier, aangezien er een heleboel mensen zijn die de film saai vinden. Dat is erg jammer, want er valt een hoop te ontdekken in dit ogenschijnlijk simpele maar erg creatief en overtuigend tot leven gebrachte verhaal.

Mijn probleem met de film is niet dat er 'geen verhaal' in zit, maar dat wat er getoond wordt dodelijk saai is. Al dat gedoe en gehannes tussen die wezens is zwaar vermoeiend en volstrekt oninteressant.

Oeh, nu is ze vrienden met die, oeh, nu is ze terug, oeh nu is die jaloers... En zo gaat het maar door.

Viel toch mee? Zulke scènes worden volgens mij vaak genoeg afgewisseld met activiteiten, zoals wanneer ze oorlogje gaan spelen, wat ik trouwens een geweldige scène vind.

Dat soort scenes beslaan echt 5 procent film.

Ik vond hem net wat te lang, maar de interactie tussen de personages was erg bijzonder - wat ook gezegd kan worden van de sfeer incl. muziek.

Ik heb Max en de Maximonsters letterlijk dagelijks moeten voorlezen aan m'n broertjes vroeger. Ben dan ook erg benieuwd wat Spike Jonze hiervan heeft weten te maken , hem kennende niet wat ik aan de hand van het boek verwacht !

Ik had me best op deze Where The Wild Things Are verheugd, want ik vond de trailer er enig uitzien. En het moet gezegd: de film ziet er, in al zijn soberheid en tegelijkertijd fantastische creativiteit, geweldig uit! Mooie plaatjes van Max en de monsters die over de zandduinen lopen of op de rotsen de opkomende zon tegemoet loeien.

Wat ook opvalt is dat Max voortreffelijk wordt neergezet door de jonge acteur; zo ongedwongen zie je kinderen toch niet vaak acteren. Zeker aan het begin van de film had ik ook echt een beetje met hem te doen. Alleen het idee om hem zijn moeder te laten bijten; als ik dat vroeger geprobeerd zou hebben zou ik daarna zoveel sterretjes zien dat ik voorlopig echt niet meer tot wat voor fantasie dan ook in staat zou zijn...maar goed.

Om eerlijk te zijn vond ik er voor de rest niet bijzonder veel aan. Ik meen toch dat ik zeker wel genoeg fantasie bezit om mee te willen gaan in een verzonnen wereld, maar ik vrees dat Max' zijn fantasie duidelijk de mijne niet is. Zodra de monsters in beeld zijn gaan we van de ene ravotpartij naar de andere, onder begeleiding van heel veel geschreeuw, gegil en gemep. In die zin wordt de beleveniswereld van een klein gefrustreerd jochie misschien wel goed verbeeld, maar het aan de lopende band bedenken van oorlogjes en bouwprojectjes en het oeverloze gemekker over jaloerse vriendjes zijn voor mij blijkbaar niet voldoende om me anderhalf uur lang geboeid te houden.

In de terloopse opmerkingen die de monsters onderling, vaak min of meer op de achtergrond, maakten, zat zo nu en dan best nog wat humor. Maar ik had er in zijn totaliteit gewoon iets meer magie van verwacht, iets meer afwisseling in de gebeurtenissen. Zat ook voortdurend te wachten op een parallel met de echte wereld, maar die bleef uit.

Ik wil best aannemen dat sommigen zeer tevreden kunnen zijn over de gekozen uitwerking, maar mij deed het spijtig genoeg minder dan gehoopt en verwacht.

Geen logica achter zoeken, de film accepteren zoals die is en genieten.

- I'm not gonna eat my feet off anymore.

- Why?

Humor.

Jochie leek mij een beetje een miscast, al moet ik toegeven dat het een vrij moeilijke rol geweest moet zijn.

waarom is er van poster veranderd?

Ik had vooraf niet veel van deze film verwacht, vooral om de reden dat het soort film mij niet aanspreekt. Toch net maar aangezet, want ja.. op een of andere manier wil ik toch zo veel mogelijk op de hoogte te zijn van de laatste films

Het begin was voor mij wel even doorbijten, maar halverwege heb ik er toch nog wel van kunnen genieten. De monsters komen echt tot leven, ziet er erg mooi uit. Ook de landschappen komen prachtig in beeld. Visueel uitstekend dus. Audio is ook meer dan goed, met een speelse/avontuurlijke soundtrack.

Het leukste persoonlijk vond ik de komische noot. Af en toe moest ik erg lachen om de karakter eigenschappen van de monsters en de gebeurtenissen die ze meemaken.

Where the wild things are is zowel voor kinderen als voor volwassenen. Al zal het bij de laatste groep niet altijd in goede aarde vallen. Maarja dat weet je vantevoren als je zoiets gaat kijken als dit.

Prima filmpje, alleen is het toch allemaal niet mijn smaak.

3.0 *

Wat een heerlijke film.

Maakte me wel zorgen of het de magie van de trailer kon waar maken bijna 2 uur, hoorde al woorden als saai en pakt je niet. Het pakte me enorm en vond het echt extreem lekker lopen de film, kon me helemaal in dat jongetje verplaatsen. Briljant gespeeld overigens, komt nergens te wijs over en lijkt gewoon een echt jongetje Zoals ik alweer een aardig tijdje geleden ook was, heerlijk toch. Ook erg blij dat het gewoon de hele film bijna in zijn eigen wereld afspeelt, en het ook in het midden blijft of die er ook echt is geweest. Ontroerde me ook echt op het einde.

Jonze bewijst zich weer eens, je moet het toch ook waarderen dat die met zo een budget toch gewoon trouw blijft aan eigen stijl. Kreeg dan ook veel gezeik las ik, maar bleek het toch uiteindelijk goed te doen in te US gelukkig en terecht!

4.5 sterren, magische film!

Ja, dit jongetje speelde wel erg goed! Hij had er echt plezier in. Normaal vind ik films vol met kinder acteurs tenenkrommend...al hoewel er in deze film eigenlijk maar eentje zat, was het toch erg goed.

Where the Wild Things Are gisteren gezien en het is een zeer bijzondere film. Ik was erg gecharmeerd door de geweldige veelzijdigheid van de sociale- en ervaringswereld van het jochie. Met een zeer precies gevoel wordt op unieke wijze meermaals een intense herkenning op het scherm gecreeerd. Onnavolgbaar in haar simpliciteit en geweldige verhaal. Klein meesterwerkje!

Film niet gezien, maar deze mening heeft me echt geraakt. Wat is het toch met dat 21ste eeuwse verwende filmvolk tegenwoordig???

Jammer van de vorige poster, veel mooier dan de huidige..

Hoe erg is het om verwend te worden

Behoorlijk, tast je waardering aan en je bereidheid dingen te doen, wat uiteindelijk zwaar ten koste gaat van de levenskwaliteit en ervaringen.

Ik vind het gewoon een flinterdun verhaaltje zonder spanning, of de illusie van spanning. De monsters spreken niet aan, en dat gegil is irritant.

Vorig jaar heb ik Bridge to Therabithia gezien. Deze is zonder heisa aangekondigd en vele malen beter. Hetzelfde idee, met nog minder fantasiebeesten erin. Hierin moet je echt zelf je fantasie gebruiken, dus beticht me niet van gebrek aan fantasie of de mateloze drang naar actie. Bedankt.

Kunstenaarsgezwets.

Wil je nu gaan beweren dat je een soort van pro-verwend bent Ik ben het natuurlijk eens met Drs. DAJA; komt zeker niet ten goede van je persoonlijkheid. Zo nu en dan kan natuurlijk wel, maar er moet toch zeker de eigen bereidheid zijn tot dingen - iets wat je deze film waarschijnlijk beter laat ervaren.

Kunstenaarswijsheid.

Wow, sta echt te kijken van de relatief lage score hier. Vond het echt een prachtfilm. Die hele dromerige sfeer, de uitmuntende acteerprestaties van Max en vooral die betoverende soundtrack: het maakte het plaatje compleet.

Ik ken het verhaal ook nog van vroeger en ik weet nog dat ik de monsters toen best een beetje eng vond, wat juist weer zijn uitwerking had op de fascinatie ermee. Tijdens het kijken van de film betrapte ik mezelf erop dat ik ook echt vol spanning op de eerste beelden van de monsters zat te wachten. Ik kan me vinden in het commentaar dat de verwikkelingen niet super boeiend of episch zijn, maar dat is juist omdat de monsters zo vol overtuiging meedoen in de kleine dingen die kinderen nou zo leuk vinden. Met dingen gooien, stoeien, oorlogje spelen, hutten bouwen. Het voorkomen van de monsters doet iets groots, iets tja monsterlijks verwachten, terwijl ze nu juist tonen hoe ze groot kunnen zijn in het kleine. En dat op een geweldig innemende manier.

Redelijke en aparte film.

Geen topper wel de moeite waard.

Overigens: ik lees dat velen het gebrek aan verhaal hekelen. Maar er is wel degelijk een verhaal, of meer een thema: hoe als kind integreren in een groep. Dat als buitenstaander ergens in proberen te passen is, zeker als kind, iets angstigs. Ook omdat de mensen in die groep al een kliek vormen. De monsters in deze film zijn een metafoor voor die angstige stap en waar Max in de echte wereld niet helemaal zijn draai bij andere weet te vinden, daar ziet hij zich tegenover de monsters sterker staan. Ook omdat zijn fantasie, die een belangrijk deel van zijn persoonlijkheid vormt, in deze wereld heel plausibel is. Anders gezegd: het fantasievolle ventje wordt in een wereld van monsters wél voor vol aangezien. De verwikkelingen die volgen zijn niet meer dan de stappen naar nieuwe vriendschap. Maar dan in een geweldige context.

Mocht je het boek als kind gemist hebben, in 1973 verscheen een animatiefilm mét de originele tekeningen en het originele 'verhaal', erg leuk:

http://http://www.youtube.c...

Geen kinderfilm daarvoor is hij te moeilijk. Het gaat natuurlijk dat Carol eigenlijk de verpersoonlijking van Max is en dat hij zichzelf ziet en leert van hoe hij eigenlijk overkomt bij mensen en dat verandert hem dan uiteindelijk. De sfeer van zijn fantasie komt van de voorwerpen die hij op zijn kamer heeft liggen. Mooie film maar niet voor iedereen geschikt die wat meer een uitgekauwd verhaal willen.

Het leek mij een heel leuke film, maar ik vond hem zo saai dat ik zelfs in slaap ben gevallen. En dat is sinds 1990 (toen was ik 3 en was de bios mij te veel) niet meer gebeurd tijdens een film.

Misschien inderdaad geen film voor niet-kinderliefhebbers, zoals eerder gezegd. Ik voelde het in ieder geval niet!

Ook zeer jammer dat de wild things zo menselijk werden geportretteerd en de grappen zo ongelofelijk flauw/niet grappig waren.

Het duistere wat ik in de tekeningen van het boek zie, zie ik hier niet in terug.

KW is ook de kutste monsternaam ooit overigens.

Leg uit.