Thief (1981)

Dat is ook wel te merken, ook veel blauwdrukken voor Miami Vice trouwens.

Zeer typische Mann-misdaadfilm met dus alle eigenschappen uit zijn films, inclusief weer een Tangerine Dream soundtrack die hier al op Jan Hammer begint te lijken.

Enige atypische is eigenlijk dat de hoofdrolspeler niet helemaal zo berekenend en koel is en af en toe een nogal opgewonden en agressief heethoofd (maar goed, wat wil je ook met James Caan. ) .

Degelijk en voorzichtig beginwerk van Michael Mann.

Zoals eerder gezegd: Voorzichtig. Standaard camerawerk en voorzichtig omgesprongen met actie. Liever dan toch Heat waar alles wat spectaculairder lijkt.

James Caan was degenlijk maar niet meer dan dat. Soms veel te hyperactief in dialogen, vind ik ook zijn grootste probleem in The Godfather. Bij elk woord dat hij zegt moeten die handen en armen of hoofd wel één of andere beweging maken, van z'n acteurs ben ik niet echt fan. Jammer want de dialogen zijn best wel te pruimen.

***

Vreselijk langdradige film.

Michael Mann, de man van de (nachtelijke) sfeershots, die ik waardeerde in Miami Vice (zowel serie als film) en Collateral, heeft hier duidelijk zijn draai nog niet gevonden. Hij neemt overal veel te veel tijd voor. Er zijn veel shots van bijv. iemand die uit een huis komt en dan buiten beeld in een auto stapt en wegrijdt. Ondertussen blijft de camera de hele tijd gericht op het het huis. Dat is een paar keer leuk, maar dit soort ultrastatisch camerawerk maakt de film onnodig traag.

Vandaag de dag zou het nog wel kunnen werken, maar mijn de beeldkwaliteit van mijn DVD was heel erg 1981, dus ietwat flets en dof. Hierdoor werkte het averechts, en leek het in plaats van bewust ingetogen regie, eerder op onbewust ouderwets saaie regie.

Wèl leuk is een vreemd soort realisme. Meestal zijn dief- en heist-films van die Thomas Crown of Italian Job achtige films met karikaturale good- en badguys en veel humor. Nou, humor heeft Caan niet in deze film, want hij zet een echte eikel neer. Een soort Scarface. Hierdoor komt de film wat grauwer en realistischer over.

Ondanks dat er vrijwel niets in deze film gebeurt, vond men het toch nodig om zonder dit visueel aan te geven, ineens enorme sprongen in de tijd te maken. Je ziet Caan een eerste date-afspraakje maken, en in de volgende scène hebben ze al vijf maanden een relatie.

Nee, geen bijster interessante film, doordat er weinig gebeurt, het tè traag wordt gefilmd en personages onlogische keuzes maken.

2.5 sterren

Toch wel een aardige teleurstelling. Het begin was goed, met aardig wat spanning en een grimmige sfeer. Waaraan de donkere straten van New York aan mee helpen. Later word het wat minder. Een hoop gepraat en gezeik en nog niks. Zo bleef het eigenlijk de hele film door. Afgezien van een paar redelijke hoogtepunten. En een redelijk spectaculaire einde.

Door de muziek,grimmige sfeer,acteerwerk,en het einde kom ik toch nog op een 3. Maar een hoogstandje vond ik het niet.

De films van Mann zijn vaak redelijk spannend en goed verzorgd qua acteren en cinematografie (bijv.) en vaak zitten er verschillende sterke scenes. Zijn oeuvre spreekt mij zeker aan en ik blijf hem in de gaten houden. Toch zijn eigenlijk al zijn films ook wat hol en leeg. Echt emotionele binding krijg je niet. Heb bijvoorbeeld ook nog steeds geen overtuigende romance gezien in een film van Mann. Op zulke momenten zie je wel waar hij in te kort schiet.

Thief is hier geen uitzondering op. De film boeit gemakkelijk twee uur. Zeker tegen het eind is de film bij vlagen geweldig. Toch wordt het niet echt geweldig door de zaken die ik al noemde. Dat Mann geen acteursregisseur is, blijkt uit alles. Zelfs de sterke Caan, blijft ver weg. Toch ben ik erg positief, hoor, maar ik blijf dat wel jammer vinden. Mann zal daarom nooit bij mijn absoluut favorieten gaan horen. Toch 4 sterren, want dat hij zeer bedreven is in zijn vak is voor mij duidelijk.

Uitstekende misdaadfilm over een professionele diamantendief. Grootste pluspunt is dat de film autentiek aanvoelt. Sfeervol in beeld gebracht door strak camerawerk en een stoere, bijpassende soundtrack. James Caan overtuigd als de extreem rechtlijnige diamantendief. Verder zou je deze film een geslaagde vingeroefening van Michael Mann kunnen noemen van het latere en superieure Heat.

Goede misdaadthriller, die zich onderscheid van de gemiddelde genrefilm en ook van andere Mannfilms door de bizarre visie van het hoofdpersonage. Veel films over criminelen geven hun protagonist een droom mee die ze via hun werk proberen te realiseren, maar in Thief wordt hier wat de draak mee gestoken door Caan een erg geforceerde droom mee te geven. De scène in het café, waarin hij zijn geliefde (wat heet, 'geliefde' is hier een groot woord) zijn toekomstplannen voorlegt is groots, omdat we hier merken dat Caan zijn plannen niet uit zichzelf komen maar uit wellicht een handboek voor gangasterdromen. Hij kan zich geen leven zonder misdaad voorstellen, maar doet alsof. Hilarisch is dan ook als hij een oversture Tuasday Weld woedend zegt dat ze niet meer hysterisch moet doen en dat gewoon een goede tijd moet hebben. Zijn huwelijksaanzoek aan haar in het café is geen romantische aangelegenheid, hij vraagt haar indirect of ze gewoon een pop in zijn poppenhuis wil zijn. Er wordt tussen de misdaden door best veel aandacht besteed aan de manier waarop Caan zijn ideale burgerleventje in de buitenwijken opbouwt, maar de film weet dat dit een onzinnige illusie is. Hij is nooit verliefd geweest op de vrouw, de baby wordt gekocht en het interieur van het huis past gewoon niet bij hem. Het enige nadeel van dit verhaalelement is dat we moeten geloven dat er een vrouw bestaat die met Caans plannen akkoord zou willen gaan. Dat Tuesday Weld verliefd werd op hem heb ik nooit echt kunnen accepteren.

Het misdaadplot is wat voorspelbaarder en minder origineel, maar werkt uitstekend door de stijlvolle manier waarop het gefilmd is (niemand doet steden bij nacht zo goed als Michael Mann), een goede actiescène tegen het einde aan en de sterke bijrol van Prosky. Caan zelf bediende zich net iets teveel van acteertruks, maar was over de gehele lijn wel overtuigend. De grootste zwakte hier is helaas de centrale inbraak, gek genoeg het enige moment waar het voor mij saai werd. Er ontbrak een spanningsfactor, er werd alleen maar aandacht besteed aan de techniek achter de inbraak. Jammer. Thief is dan ook geen perfecte film, maar wel een die ondanks dat boven het gemiddelde uitsteekt en gewoon erg goed bekijkbaar is.
4*

Sterk en gedoseerd misdaaddrama over een dief met een doel. De openingsscène is meteen een rake, een lust voor oog en oor, waarna geruime tijd wordt gebruikt om op meer ingehouden, subtielere wijze te sleutelen aan een interessant portret van een state-raised man. Caan is ook het type ijzervreter dat past in zo'n driftige, resolute rol met grof accent.

Hoogtepunt daar is ongetwijfeld de monoloog met zijn aanstaande, het onderonsje tussen de rechter en de advocaat is dan weer een listige. Zodra de grote kraak in zicht komt, pakt Mann weer helemaal uit met enkele schitterende shots (met name in het donker), slow motions en een gewelddadig slot. Hoge pieken in een verder stoere en robuuste film.

Dwarse dief.

Een dwarse James Caan trekt het niveau omhoog van deze grimmige misdaadthriller omtrent een dief die zich met de verkeerde criminelen inlaat. Na een leuk debuut omarmt regisseur Mann voorzichtig een meer eigen stijl en brengt Thief voldoende spanning en vermaak om de tijd te doen omvliegen.

Goed.

James Caan in de generale repetitie voor wat later Manns meesterwerk zou worden: Heat. Al vind ik Manhunter stiekem nog net iets beter. Prachtige muziek van Tangerine Dream ook, die samen met de nachtelijke, in neon gedrenkte straten een nagenoeg volmaakt exemplaar oplevert van gewelddadige eighties cinema. Het leuke aan Mann is dat zijn regie ruimte laat voor de wat meer nostalgische kantjes aan de personages of locaties in zijn films. Let bv. op het shot waar Caan zijn fotocollage verfrommelt en uit het raampje van zijn wagen naar buiten smijt, waarop Mann vervolgens inzoomt op het propje papier met in de achtergrond een inferno van brandende wagens. Het slot - en met name de shoot-out - oogt wat onverzorgd en weinig spectaculair, zeker als je dit vergelijkt met gelijkaardige scènes in Miami Vice en natuurlijk Heat.

Heerlijk cool allemaal. Vooral door de synthesizer-tonen die een spannend sfeertje creëren. Verder niet zo heel bijzonder qua verhaal en inhoud, maar het volgt de heist wel mooi op de voet en knalt op het eind lekker door de actiescenes heen. Doet een beetje denken aan Peckinpah ook.

3.5*

Slechte Mann.

Qua look een volbloed 70s film. Doods kleurgebruik , erg saai (realistisch droog) vormgegeven en bij momenten te onverzorgd voor het imago dat een Mann toch met zich meedraagt. Enkel tijdens de nachtelijke opnames merk je het potentieel op.

Maar het is voor mij de soundtrack die deze hele film doodslaat. Zou de look je nog laten twijfelen aan de 70s, nemen de kitscherige en overdadig aanwezige synths de twijfel meteen weg. Toenertijd waarschijnlijk best hip, ik vond het niet om aan te horen.

Verhaaltje boeide me ook voor geen meter. Flauw misdaadgebeuren met een charismaloze Caan en een chubby bad guy die al helemaal geen stijl uitstraalde. Simpel verhaaltje dat daarbij ook de volle 2 uur aansleept.

Mnee, Mann blijft een hit & miss regisseur voor mij. Deze is duidelijk weer een miss.

1.0*

"Lie to no one. If there 's somebody close to you, you'll ruin it with a lie. If they're a stranger, who the fuck are they you gotta lie to them?"

Michael Mann's debuut film, die ik al lange tijd wilde zien. Het soundtrack album van Tangerine Dream had ik al een tijdje op LP.

James Caan speelt een juwelendief, naar eigen zeggen was dit na The Godfather zijn favoriete rol. Ik vond hem best een sterke rol hebben, hij heeft een paar mooie monologen en doet het ook goed in de actiescènes.

De film heeft best sterke drama en de diamantenroof was erg gaaf gefilmd. De actie was een tandje minder, de eerste shoot-out was erg mooi gedaan maar aan het einde had het wel iets beter gekund.

Het verhaal vond ik wel sterk, een beetje een mix van de overval-films en de maffioso-misdaad.

De synthesizer muziek van Tangerine Dream was fenomenaal. Vooral de 'Beach Theme' was echt kippenvel. Samen met de schitterende beelden die grotendeels s'nachts zijn geschoten geeft het de film een heerlijk 80s -sfeertje.

Deze eerste Mann kan ik zeker waarderen. Al had ik stiekem toch graag dat hij wat meer films als The Keep of Manhunter gemaakt zou hebben. Duidelijk heeft de filmmaker tijdens de productie veel ervaring opgedaan voor die latere topper Heat.

Bij Arrow Films kan je hem ook bestellen. Geen regiovrije blu-ray speler voor nodig. En de Arrow Films versie is aanzienlijk beter (de director's cut versie dan).

Criterion heeft een mooie collectie, maar Thief en Blow Out zijn echt beter gedaan door Arrow Films.

Erg toffe film dit. De sfeer en de muziek van Tangerine Dream komen erg goed samen. Dat hele kluiskraken is echt wreed in beeld gebracht. Ik snap nu ook waarom deze film deels inspiratie was voor Drive. En ik zie ook wat overeenkomsten met Nightcrawler (de setting dan).

Je kunt meeleven met Frank (James Caan) omdat hij geen door en door slechte gangster is, maar iemand die slechts korte tijd in de misdaad actief wil zijn, om er dan de rest van z'n leven van te profiteren. Het laat zich echter raden dat de afwikkeling niet geheel volgens plan zal verlopen.

Dit is gebaseerd op een roman van Frank Hohimer, pseudoniem van John Seybold, een juwelendief in het echte leven. Ook voor hem verliep niet alles volgens plan, want hij zat van 1995 tot 2001 in de gevangenis. Hem kon je in geen geval een gebrek aan veldonderzoek verwijten!

James Caan is ideaal voor deze rol: stoer, maar toch een knuffelbeer. In een nevenrolletje zien we countryzanger Willie Nelson.

De krautrock van Tangerine Dream werd ten onrechte genomineerd voor een Razzie. Het is een energieke combinatie van warme synthesizerklanken en rockgitaar. De bewegende beelden hierbij van Frank in z'n auto geven het gevoel dat je op een roetsjbaan zit.

Niet een typische heist film.

Mann richt zich niet alleen op plot maar ook veel op de mensen die van belang zijn. Ook hier weet hij personages zo bloot te geven dat je, hoe doortrapt en/of arrogant ze ook zijn, erg met ze meeleeft. Mann is dan ook weer iemand die de acteurs het werk laat doen en geeft ze een kans het beste van zichzelf te tonen. Caan doet dat hier met verve en laat hier echt een van zijn beste performances zien. Vooral de 1on1 scene met Weld is prachtig om hem aan het werk te zien. En Weld kan niets anders doen dan haar reactie daarop te tonen. Maar ook de rest van de acteurs doen het prima. Nelson in zijn korte rol kwam ook erg overtuigend over.

Goed om te zien dat Mann hier al een duidelijke stijl aanneemt. Prachtige nacht opnames komen er voorbij, de actie ziet er verzorgd uit en er wordt op een fantastische manier gebruik gemaakt van kleuren, of de afwezigheid daarvan. Weet precies de juiste sfeer neer te zetten en weet zelfs beter te vertellen waar het in het verhaal en de personages om draait. Donker, grimmig, glossy, leeg, aantrekkelijk, gevaarlijk, uitzichtloos. Ook weer prachtig gebruik gemaakt van locaties. De grote heist en de climax zijn ook een genot om naar te kijken. En dan is er ook nog eens de prachtige score van Tangerine Dream. Past ook perfect bij de film.

Een geweldige film uit het begin van Mann's carrière met een glansrol voor Caan.

Qua sfeer en hoofdrol van Caan sterk gedaan, verder weinig verrassend. Caan's personage wekt weinig sympathie, terwijl dat eigenlijk wel vereist is in deze film. De muziek viel in positieve zin op (razzie??). De film hangt te veel naar drama, had als pure thriller beter gewerkt.

Visueel en audiovisueel heeft Michael Mann dit nooit meer geëvenaard.

Redelijke film die vooral tijdens de roof spannender had kunnen zijn. Het ging daar allemaal iets te vlot, iets meer spanning had de film zeker deugd gedaan. Verder wel mooie shots natuurlijk tijdens de roof.

Het einde is iets te theatraal geacteerd naar mijn mening. De bad guy overtuigt ook niet erg hard en Caan doet dat evenmin in de scènes met zijn Jessie (Tuesday Weld). Het eerste uur had bovendien wat korter gemogen, ik had wel het gevoel dat er een aantal zaken konden weggelaten worden omdat ze uiteindelijk niet zoveel toevoegen aan de film. Verder een speciale soundtrack en heel wat uniek camerawerk. Jammer dat het verhaal eigenlijk voor het overgrote deel niet erg verrassend was.

Men wil een beetje teveel in deze film. Caan lijkt absoluut niet op een intelligente bankrover en gedraagt zich soms gewoon "een beetje vreemd" (de manier waarop hij zijn geliefde aanstaande wegsleurt van een feest, die belachelijke scène bij dat adoptiebureau) .
Vervolgens nog de minst overtuigende "godfather" ooit, waarbij je ook nog eens doodsimpel kunt inbreken. Naast meester-juwelendief en (potentieel) goedwillende huisvader is hij blijkbaar óók nog explosievenexpert én een wreker á la Charles Bronson. Dan ook nog wat overbodige sentimentaliteit in de vorm van Willie Nelson (don't let my die in prison... snik!), en uiteraard weer veel stoere Italiaanse maffia-Brooklyn-accentjes zoals we ze ondertussen wel kennen.

Zwak samenraapseltje vond ik, absoluut onvergelijkbaar met het ijzersterke "Heat"

Bij Michael Mann is dan weer thematiek die opvalt. De motor zijn de personages die moeten kiezen tussen liefde of milieu. In Thief (81) is er ondanks de stilistische beelden (bv beginshot van een donkere straat in gutsend regen) zeer veel zorg voor realiteit zodat de personages en ruimte geen glamour en sensatie meekrijgen maar eerder day to day life in een bijna mediterende observatie. Zo is bv de lange dialoogscene tussen Frank en jessie één van de intenste scenes. Keuzes, ethiek, codes ... daar draait het allemaal om. Verhaal is character driven en een soberheid en docu realisme in mis-en-scene. Zijn ontleding van personages in de criminaliteit is wel degelijk een blue print voor zijn later meesterwerk Heat.

Verdienstelijke film met het overbekend scenario : uit de gevangenis - een nieuw leven - toch nog een laatste kraak - een gevecht - corruptie en misdaad.

Behoorlijk opgebouwd met goede dialogen, helaas af en toe een sprongetje in de plot maar beslist met de nodige spanning

Centraal in deze bijna-debuutfilm van Michael Mann staat - hoe kan het ook anders - een dief (bankrover) centraal. Frank is een meesterdief en geen enkele kluis kent voor hem geheimen. Deze scènes staan te boek als erg gedetailleerd en realistisch. Het is mede daarom waarom Michael Mann bij fans en in de filmwereld erg hoog staat aangeschreven omdat hij zich goed laat informeren hoe iets in elkaar zit. Neem daarbij de prima camerahantering en je krijgt technisch een erg knap resultaat.

Caan vertolkt een intrigerend personage waarvoor je respect krijgt ondanks zijn onfrisse praktijken. Het is een soort gave, een roeping zelfs bijna hoe liefdevol hij zijn talent/passie ontplooit. Hij is eveneens koppig, vastberaden en gedreven wat hem vaak in nauwe schoentjes brengt omdat hij niet afwijkt van zijn principes.

Het plot zelf vond ik niets wereldschokkends, maar het werd wel allemaal prima in beeld gebracht door perfectionist Mann. De sfeer is top en ook de beelden spreken voor zich. En een goed acterende Caan (en Belushi) doet/doen de rest.

Een bijzondere en ambitieuze misdaadfilm maar slechts half geslaagd, waar een andere regisseur en een andere soundtrack er toch echt veel meer van hadden kunnen maken. Want...

Mann Mann Mann...wat een gebrek aan tempo. Er had zeker een half uur afgekund. De eerste 10 minuten zijn al totale verspilling en vooral een soort excuus voor een soort van saaie videoclip waarin niets gebeurt en de muziek van Tangerine Dream is niet alleen matig (Carpenter en Vangelis hebben in die tijd al veel pakkendere synth soundtracks vervaardigd), het past gewoon niet goed bij de film. Heel erg mooi gefilmd is het ook niet, zeker niet dat pief paf poef gedoe op het eind. Er zijn meer scenes die te langgerekt zijn, maar het meest bont wordt het (naast het begin) gemaakt bij de kraak zelf.

Sterk punt van de film is vooral de goed geschreven en gespeelde hoofdpersoon. Waarschijnlijk voor Caan zijn ultieme rol. Het verhaal wordt gedreven door zijn karakter en we krijgen wat meer mee van het verleden en de dromen en verlangens van zo iemand dan in de gemiddelde misdaadfilm, waardoor er toch wat meer sympathie op te brengen valt voor een verder vrij harde en soms arrogante crimineel. Jammer van dat platte accent wel, dat is zo'n vervelend cliche geworden. Ik vond de overige rollen ook goed bezet, zelfs de morsige gangsterbaas (niet al die gasten hoeven Don Corleone te zijn he), een echte wolf in schaapskleren. James Belushi is hier opvallend mollig maar zeker goed gecast ook. De degelijke voorbereiding van de kraak is verder interessant maar spanning zit er amper in.

Om de een of andere reden heb ik deze film nog nooit kunnen zien terwijl hij toch al jarenlang op mijn lijstje stond, maar dankzij Canvas was het laatst dan eindelijk zo ver. En ben ik met de hoge verwachtingen teleurgesteld? Ja en nee. Technisch áf, geweldig gefilmd en met sfeervolle nachtopnames, alle kwaliteiten kortom die we van deze regisseur gewend zijn, en dat voor een film die behoorlijk vroeg in zijn carrière kwam. Feitelijk is dit een soort voorstudie van Heat, ook weer met een intrigerende crimineel met een eigen code en een slot dat de hoofdpersoon voorziet van een soort existentiële tragiek die eigenlijk nogal gekunsteld aandoet. En daar wringt voor mij de schoen, want ik zie James Caan hier wel héél erg acteren. Volgens IMDb heeft hij verklaard dat "his monologue in the diner is the scene of which he is most proud in his career", maar ik zie eigenlijk vooral een acteur die een gewichtige monoloog zo interessant mogelijk probeert te brengen, iets waar hij niet de gravitas voor heeft (in tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Al Pacino of Tommy Lee Jones). Of misschien ben ik wel niet zo dol op James Caan (nooit de ster geworden die hij eigenlijk al vanaf Howard Hawks' Red Line 7000 [1965] had moeten zijn), of op boeven die teveel filosoferen, hoewel ik daar bij Heat en Collateral geen problemen mee had.
        De kraken zelf waren verder niet zo spannend omdat ik geen dreiging van ontdekking door politie of nachtwakers voelde, maar gelukkig zat er ijzersterke muziek van Tangerine Dream onder. De standaard-4/4-rock bij de voorspelbare slo-mo-finale was dan weer een beetje een afknapper. Verder een ontroerende rol van Willie Nelson, en Tuesday Weld is prachtig. Gemengde gevoelens dus bij deze film, waarbij ongetwijfeld zal meespelen dat ik Michael Mann nooit tot mijn favoriete regisseurs heb gerekend (met Collateral als enige uitschieter naar boven, 5*.)

De unieke stijl van Mann is waarvoor je deze film kijkt; nachtopnames, elektrische sfeer, de sounds van Tangerine Dream.. NEO noir heet dat. Hij zat voor zijn tijd ver vooruit in het genre. De intro slaat al direct in als een bom en grijpt de aandacht. Het verhaal is nochtans niks nieuws : de "last job going wrong" is al in tientallen verschillende uitvoeringen gemaakt geweest, dus je raad wel dat er stront aan de knikker komt. Het solitaire personage van Frank (een ex-gevangene) is redelijk cliché maar zijn aspiraties om een gewoon gezinsleven te leiden geven net dat ietsje meer nl morele dilemma's. Iets wat in Manns film altijd net boeiender is dan het misdaadplot op zich. Hoeft het nog gezegd dat Mann dit narratief concept 15 jaar later uitgebreider uitwerkte in Heat, waar de criminelen volwaardig uitgewerkte privélevens meekregen? Vond Caan goed in zijn rol zitten, een bitsig agressief kereltje met gouden handen wanneer het op diefstal aankomt. Ja, Thief was een leuke zit, niet van het niveau van Heat, maar het is een mooie demonstratie van waar Mann naartoe wilde.

Vroege Mann.

Mann is niet mijn favoriete regisseur en ook Thief is geen geweldige film afkomstig van hem wat mij betreft. Dat de film verder goedkoop en oud is mag ook duidelijk zijn, want ondanks dat dit een eerdere film van Mann is blijft hij zijn ouderwetse en lompe stijl nog steeds hanteren.

Maar toch voelt het bij Thief zo aan dat het wel modern wil zijn. De muziek is dan ook aardig apart voor een film zoals deze, maar komt de film absoluut nergens ten goede. De aparte deuntjes vloeken met de inbraakscenes en een aantal andere momenten waar de spanning opgebouwd moet worden. Het brandt elke mogelijkheid weg om intens te worden.

Thief voelt ook wat stroef omdat het vroeg bekend is dat de spanning niet bepaald gaat werken in deze film. Het inbreken wordt aardig opgebouwd, maar als het erop aankomt valt het door de mand. Zowel de muziek als de toon zorgen ervoor dat deze film nooit spannend of meeslepend genoeg is op de momenten dat het dit wel moet zijn.

Verder wel een aardig staaltje cinematografie en de karakterontwikkeling is ook prima, maar niet elk personage weet te boeien. Gelukkig staat Caan wel zijn mannetje als hoofdpersonage, al geeft Mann hem net te weinig mee om echt ronduit speciaal te worden. Weld doet het in haar ondersteunende rol ook wel aardig en Prosky speelt apart genoeg. Geen enkel personage wil echter ondanks dit ronduit memorabel worden.

De finale is ook bijzonder voor een film zoals deze, maar de nogal lompe regie van Mann weet het allemaal niet genoeg mee te geven. Er wordt een hoop goed gedaan, maar ook een hoop fout gedaan. Misschien ligt dat aan de tijd waarin het is gemaakt, maar het had allemaal zeker wel een stukje overtuigender gemogen.

Wat mij betreft is dit vooral een net niet film geworden. Het mist een echt intrigerende toon en tevens ook de juiste dosis spanning. Het kijkt verder wel redelijk weg en visueel is het regelmatig kundig, maar te weinig om als eindresultaat consistent indrukwekkend te zijn. Jammer.

Uitstekende film.

Thief zal niet voor iedereen weggelegd zijn. De eind jaren 70/ begin jaren 80-vibe ligt er vingerdik bovenop. De synthesizer-sound, de auto's, de kleding, ... Het is erg van die tijd. In mijn geval scoort dat punten. Michael Mann brengt het bovendien gestileerd en uitermate sfeervol in beeld. Aan z'n kenmerkende nachtelijke shots ontbreekt het hier geenszins.

Zodoende wordt het doorsnee misdaadverhaaltje met James Caan - degelijke acteur maar nooit top -, een prettige wegkijker. Los van de look en de sound zijn het enkele actiescènes die wat gedateerd aanvoelen, waaronder de finale afrekening. Daar waar Mann een verder strak geschoten film aflevert, kan hij zich als actieregisseur niet onderscheiden - iets wat hij later wél heeft kunnen doen.

4

De kans tot deze film eens gegrepen met de hulp van Canvas, want wat zenden die van tijd tot tijd toch mooie films uit, en vooral 'klassiekers' die zelden of nooit op tv zijn.

Thief gaat passend van start met regenachtige, donkere straten en het stemmige gekwetter op de politiekanalen. Het beeld overigens van een nihilistische wereld waarin misdaad loont en tevens het beeld van een selfmade man, vrijgevochten, eigen baas en 'rechtvaardig'. Toch staat de kop, samen met voortschrijdend inzicht, op andere plannen, namelijk vrouw en kind. Een aardig plan, maar wel gerekend buiten het feit dat hij net voor ene Leo gaat werken.

Een fenomeen zoals zo vaak bij de mafia, en andere films over criminaliteit, the further down the rabbithole, the harder to get out. 'Ik regel alles voor je', 'ik ben goed voor mijn mensen', frasen die eerder staan voor 'je bent goed in wat je doet en ik laat je niet weer gaan'. Het duurt dan ook niet lang of de problemen rijzen Frank praktisch boven het hoofd. De criminaliteit blijkt maar weer eens te meer een wereldje te zijn waar het vrees is voor de grotere vis die opeens in het vijvertje opduikt en jouw opvreet.

Thief valt voor Michael Mann kenners op als 'dry run' van zijn Magnum Opus Heat. Frank en Neil lijken verrekt veel op elkaar en hebben dezelfde motieven. Maar tevens valt Manhunt erg te herkennen qua spanningsopbouw, sfeer en muziek. In principe kan je zeggen dat het een mix van beide is. Verder valt Thief vooral op vanwege het mooie retro ogende tijdsbeeld, de fraaie muziek en een prima acterende James Caan.

Het meeste lijkt Thief echter te draaien om het milieu zelf, en de macht die ervan uitgaat, maar ook hoe die in een persoon zit. Frank wil graag stoppen maar bewijst keer op keer dat hij een jongen van de straat is zoals met het gesprek over de adoptie. Het is een vicieuze cirkel van macht, gewoonte, angst en een wereld waar iedereen elkaar kent en 'leverage' op elkaar heeft. Verder heeft Thief absoluut aardige fasen maar zijn er ook scènes die net wat te lang duren. Daarnaast wordt het voor het gevoel nooit echt heel spannend. Thief is daarom degelijk te noemen, leuk voor een keer, maar niet de fantastische film waar ik op gehoopt had.

Leuke Mann die helaas niet alles uit zijn potentie haalt en binnen zijn speelduur vrij wisselend is. Filmisch gewoon erg goed met soms wel erg fraaie camerashots en een mooie score. James Caan is wat nonchalant maar dat past wel bij zijn karakter. De dialoogscene is de diner met zijn vrouwtje vond ik het een van de sterkste van de film. De spanning had bij de roof zelf wat hoger mogen liggen en het plot zelf is verder weinig verassend, zijn kleine kritiekpuntjes.

3,0*

Michael Mann's eerste 'echte' speelfilm.

En dat doet hij dan dus maar even - een film die oppervlakkig gezien over een diefstal-met-braak gaat, maar in de details daaronder eerder een psychologische karakterschets van de dief is. En in beide gevallen met een weelde aan volstrekt overtuigende details. Duidelijk dat Mann zich liet bijstaan door ervaren en geharde misdadigers, en niet alleen dat, er spelen ook een paar mee in de film - van bajesklant tot filmster, om het maar even zo uit te leggen. Het vertaalt zich het meest opvallend in de tot in details kloppende scene met de thermische lans, maar ook in het karakter van Frank - van zijn emotionele onbeschikbaarheid tot en met de uitzichtloosheid van zijn bestaan.

Ook buiten dat is de cast best interessant - nogal wat later beroemde acteurs spelen hier hun eerste rol. James Belushi en (toen nog praktiserend politieman) Dennis Farina als bekendste wellicht, maar ook een Robert Prosky. En Willie Nelson - zonder muziek.

Dat brengt me bij wat wellicht een van de meest interessante keuzes van Mann voor deze film is - de soundscapes van Tangerine Dream, en toen goed voor een Razzie terwijl dat achteraf toch een van de sterkste punten van de hele film is. Zoveel beter dan een soundtrack van willekeurige populaire deuntjes. En kennelijk beviel dat beide partijen goed, want in Mann's volgende film The Keep kwam daar een nog veel sterker vervolg op. Qua soundtrack dan, want sec als film is deze veruit beter.