Thief (1981)

De films van Mann zijn vaak redelijk spannend en goed verzorgd qua acteren en cinematografie (bijv.) en vaak zitten er verschillende sterke scenes. Zijn oeuvre spreekt mij zeker aan en ik blijf hem in de gaten houden. Toch zijn eigenlijk al zijn films ook wat hol en leeg. Echt emotionele binding krijg je niet. Heb bijvoorbeeld ook nog steeds geen overtuigende romance gezien in een film van Mann. Op zulke momenten zie je wel waar hij in te kort schiet.

Thief is hier geen uitzondering op. De film boeit gemakkelijk twee uur. Zeker tegen het eind is de film bij vlagen geweldig. Toch wordt het niet echt geweldig door de zaken die ik al noemde. Dat Mann geen acteursregisseur is, blijkt uit alles. Zelfs de sterke Caan, blijft ver weg. Toch ben ik erg positief, hoor, maar ik blijf dat wel jammer vinden. Mann zal daarom nooit bij mijn absoluut favorieten gaan horen. Toch 4 sterren, want dat hij zeer bedreven is in zijn vak is voor mij duidelijk.

Uitstekende misdaadfilm over een professionele diamantendief. Grootste pluspunt is dat de film autentiek aanvoelt. Sfeervol in beeld gebracht door strak camerawerk en een stoere, bijpassende soundtrack. James Caan overtuigd als de extreem rechtlijnige diamantendief. Verder zou je deze film een geslaagde vingeroefening van Michael Mann kunnen noemen van het latere en superieure Heat.

Goede misdaadthriller, die zich onderscheid van de gemiddelde genrefilm en ook van andere Mannfilms door de bizarre visie van het hoofdpersonage. Veel films over criminelen geven hun protagonist een droom mee die ze via hun werk proberen te realiseren, maar in Thief wordt hier wat de draak mee gestoken door Caan een erg geforceerde droom mee te geven. De scène in het café, waarin hij zijn geliefde (wat heet, 'geliefde' is hier een groot woord) zijn toekomstplannen voorlegt is groots, omdat we hier merken dat Caan zijn plannen niet uit zichzelf komen maar uit wellicht een handboek voor gangasterdromen. Hij kan zich geen leven zonder misdaad voorstellen, maar doet alsof. Hilarisch is dan ook als hij een oversture Tuasday Weld woedend zegt dat ze niet meer hysterisch moet doen en dat gewoon een goede tijd moet hebben. Zijn huwelijksaanzoek aan haar in het café is geen romantische aangelegenheid, hij vraagt haar indirect of ze gewoon een pop in zijn poppenhuis wil zijn. Er wordt tussen de misdaden door best veel aandacht besteed aan de manier waarop Caan zijn ideale burgerleventje in de buitenwijken opbouwt, maar de film weet dat dit een onzinnige illusie is. Hij is nooit verliefd geweest op de vrouw, de baby wordt gekocht en het interieur van het huis past gewoon niet bij hem. Het enige nadeel van dit verhaalelement is dat we moeten geloven dat er een vrouw bestaat die met Caans plannen akkoord zou willen gaan. Dat Tuesday Weld verliefd werd op hem heb ik nooit echt kunnen accepteren.

Het misdaadplot is wat voorspelbaarder en minder origineel, maar werkt uitstekend door de stijlvolle manier waarop het gefilmd is (niemand doet steden bij nacht zo goed als Michael Mann), een goede actiescène tegen het einde aan en de sterke bijrol van Prosky. Caan zelf bediende zich net iets teveel van acteertruks, maar was over de gehele lijn wel overtuigend. De grootste zwakte hier is helaas de centrale inbraak, gek genoeg het enige moment waar het voor mij saai werd. Er ontbrak een spanningsfactor, er werd alleen maar aandacht besteed aan de techniek achter de inbraak. Jammer. Thief is dan ook geen perfecte film, maar wel een die ondanks dat boven het gemiddelde uitsteekt en gewoon erg goed bekijkbaar is.
4*

Grimmige prent waar de gebruikelijke intrige / spanning van het genre ondergeschikt is aan de morele kant van de misdaad. Mooi gefotografeerd en de donkere soundtrack van Tangerine Dream past uitstekend bij de nachtelijke stadsbeelden en de thematiek. James Caan wordt hier eerder een beperkt acteur genoemd en daar stem ik gedeeltelijk mee in, maar langs de andere kant is hij wel perfect gecast als opvliegende, door innerlijke demonen geplaagde crimineel. De plot komt traag op gang en lijkt aanvankelijk nogal rommelig, maar de schitterende finale maakt dat allemaal ruimschoots goed. Een gewelddadige catharsis, gestileerd maar realistisch, zoals enkel Mann, Friedkin of Peckinpah dat kunnen.

Redelijk vermakelijk, maar het mono-geluid was wel heel erg slecht.

Zeker wel een van de betere 80s movies die ik in tijden gezien heb! Uitstekend acteerwerk, en meesterlijk in elkaar gezet sommige scene's.

*3.5

Vakwerk van Mann

Dun verhaaltje, maar Caan geeft er ongekende diepte aan, mét hulp van een prachtige cirkelvertelling en intense spanningsboog die de twee uren gewoon opvréét. De scènes met zijn nieuwe liefje alsook die bij de adoptiemadam trok ik bijna niet; zo'n arrogante, blinde zak zat hij er uit te hangen... en tóch komt hij er mee weg. Ga maar na: hij wordt jong opgepakt voor een klein vergrijp, gaat door een hel in de gevangenis, komt er gelouterd uit en wil daarna alleen nog volgens zijn eigen regels leven... Dat kan niet goed gaan. Tel daarbij op de gitzwarte, onverbloemde schets van de hem omringende mensheid en...

Frank zit weer 'gevangen'...

4,0*, dik. De soundtrack werd me iets teveel en te makkelijk ingezet.

Een voor mij onbekend werk van Mann, maar gelukkig heb ik MGM op de kabel en daar komen deze films gelukkig voorbij. Goed geacteerd van James Caan.

Sterk en gedoseerd misdaaddrama over een dief met een doel. De openingsscène is meteen een rake, een lust voor oog en oor, waarna geruime tijd wordt gebruikt om op meer ingehouden, subtielere wijze te sleutelen aan een interessant portret van een state-raised man. Caan is ook het type ijzervreter dat past in zo'n driftige, resolute rol met grof accent.

Hoogtepunt daar is ongetwijfeld de monoloog met zijn aanstaande, het onderonsje tussen de rechter en de advocaat is dan weer een listige. Zodra de grote kraak in zicht komt, pakt Mann weer helemaal uit met enkele schitterende shots (met name in het donker), slow motions en een gewelddadig slot. Hoge pieken in een verder stoere en robuuste film.

mooie recensie!

Merci.

Dwarse dief.

Een dwarse James Caan trekt het niveau omhoog van deze grimmige misdaadthriller omtrent een dief die zich met de verkeerde criminelen inlaat. Na een leuk debuut omarmt regisseur Mann voorzichtig een meer eigen stijl en brengt Thief voldoende spanning en vermaak om de tijd te doen omvliegen.

Goed.

Toch blij dat ik deze eindelijk heb gezien! Typische Mann ervaring film uit zijn vroegere jaren, nacht scenes, extreem veel typische 80's synthesizer muziek (Tangerine Dream, nieuwe ontdekking voor me) en toch heeft het vooral veel weg van Miami Vice. Met name het einde verloopt precies als een gemiddelde top-episode

3,5*

James Caan in de generale repetitie voor wat later Manns meesterwerk zou worden: Heat. Al vind ik Manhunter stiekem nog net iets beter. Prachtige muziek van Tangerine Dream ook, die samen met de nachtelijke, in neon gedrenkte straten een nagenoeg volmaakt exemplaar oplevert van gewelddadige eighties cinema. Het leuke aan Mann is dat zijn regie ruimte laat voor de wat meer nostalgische kantjes aan de personages of locaties in zijn films. Let bv. op het shot waar Caan zijn fotocollage verfrommelt en uit het raampje van zijn wagen naar buiten smijt, waarop Mann vervolgens inzoomt op het propje papier met in de achtergrond een inferno van brandende wagens. Het slot - en met name de shoot-out - oogt wat onverzorgd en weinig spectaculair, zeker als je dit vergelijkt met gelijkaardige scènes in Miami Vice en natuurlijk Heat.

Recentelijk uitgebracht door Criterion! Vooral het geluid blijkt enorm te zijn verbeterd, wat dit voor de fans van Tangerine Dream een must-have maakt.

Nu toch maar eens een regiovrije blu-ray speler kopen.

Tegenvallende film, zwakke prestatie voor James Caan, die de rol van de intelligente misdadiger blijkbaar niet aankan. Bergen clichés en iets minder onwaarschijnlijkheden storen erg (wolkenkrabber met als dak/liftkoker constructie in hout en gipsplaten ... ). Komt het misschien doordat de film reeds meer dan 30 jaar oud is, ik weet het niet, maar ik kan de film niet waarderen. 2*

Heerlijk cool allemaal. Vooral door de synthesizer-tonen die een spannend sfeertje creëren. Verder niet zo heel bijzonder qua verhaal en inhoud, maar het volgt de heist wel mooi op de voet en knalt op het eind lekker door de actiescenes heen. Doet een beetje denken aan Peckinpah ook.

3.5*

Had beter verwacht vooral omdat Heat zelfs in mijn top 10 heeft gestaan.

Slecht van Mann.

2*

Slechte Mann.

Qua look een volbloed 70s film. Doods kleurgebruik , erg saai (realistisch droog) vormgegeven en bij momenten te onverzorgd voor het imago dat een Mann toch met zich meedraagt. Enkel tijdens de nachtelijke opnames merk je het potentieel op.

Maar het is voor mij de soundtrack die deze hele film doodslaat. Zou de look je nog laten twijfelen aan de 70s, nemen de kitscherige en overdadig aanwezige synths de twijfel meteen weg. Toenertijd waarschijnlijk best hip, ik vond het niet om aan te horen.

Verhaaltje boeide me ook voor geen meter. Flauw misdaadgebeuren met een charismaloze Caan en een chubby bad guy die al helemaal geen stijl uitstraalde. Simpel verhaaltje dat daarbij ook de volle 2 uur aansleept.

Mnee, Mann blijft een hit & miss regisseur voor mij. Deze is duidelijk weer een miss.

1.0*

Redelijke misdaadfilm, die boven de middelmaat uitsteekt vanwege enkele fraaie nachtscènes en de hier al aangehaalde electronic score van Tangerine Dream die film onderdompelt in een vroege jaren '80 sfeer. Qua sfeersetting, plot en poging tot character study lijkt Thief het schetsboek voor Michael Mann's Magnum opus Heat.

"Lie to no one. If there 's somebody close to you, you'll ruin it with a lie. If they're a stranger, who the fuck are they you gotta lie to them?"

Michael Mann's debuut film, die ik al lange tijd wilde zien. Het soundtrack album van Tangerine Dream had ik al een tijdje op LP.

James Caan speelt een juwelendief, naar eigen zeggen was dit na The Godfather zijn favoriete rol. Ik vond hem best een sterke rol hebben, hij heeft een paar mooie monologen en doet het ook goed in de actiescènes.

De film heeft best sterke drama en de diamantenroof was erg gaaf gefilmd. De actie was een tandje minder, de eerste shoot-out was erg mooi gedaan maar aan het einde had het wel iets beter gekund.

Het verhaal vond ik wel sterk, een beetje een mix van de overval-films en de maffioso-misdaad.

De synthesizer muziek van Tangerine Dream was fenomenaal. Vooral de 'Beach Theme' was echt kippenvel. Samen met de schitterende beelden die grotendeels s'nachts zijn geschoten geeft het de film een heerlijk 80s -sfeertje.

Deze eerste Mann kan ik zeker waarderen. Al had ik stiekem toch graag dat hij wat meer films als The Keep of Manhunter gemaakt zou hebben. Duidelijk heeft de filmmaker tijdens de productie veel ervaring opgedaan voor die latere topper Heat.

Eens! Geweldige elektronische soundtrack, alleen de muziek is al een reden om de film te kijken.

Bij Arrow Films kan je hem ook bestellen. Geen regiovrije blu-ray speler voor nodig. En de Arrow Films versie is aanzienlijk beter (de director's cut versie dan).

Criterion heeft een mooie collectie, maar Thief en Blow Out zijn echt beter gedaan door Arrow Films.

Erg toffe film dit. De sfeer en de muziek van Tangerine Dream komen erg goed samen. Dat hele kluiskraken is echt wreed in beeld gebracht. Ik snap nu ook waarom deze film deels inspiratie was voor Drive. En ik zie ook wat overeenkomsten met Nightcrawler (de setting dan).

Je kunt meeleven met Frank (James Caan) omdat hij geen door en door slechte gangster is, maar iemand die slechts korte tijd in de misdaad actief wil zijn, om er dan de rest van z'n leven van te profiteren. Het laat zich echter raden dat de afwikkeling niet geheel volgens plan zal verlopen.

Dit is gebaseerd op een roman van Frank Hohimer, pseudoniem van John Seybold, een juwelendief in het echte leven. Ook voor hem verliep niet alles volgens plan, want hij zat van 1995 tot 2001 in de gevangenis. Hem kon je in geen geval een gebrek aan veldonderzoek verwijten!

James Caan is ideaal voor deze rol: stoer, maar toch een knuffelbeer. In een nevenrolletje zien we countryzanger Willie Nelson.

De krautrock van Tangerine Dream werd ten onrechte genomineerd voor een Razzie. Het is een energieke combinatie van warme synthesizerklanken en rockgitaar. De bewegende beelden hierbij van Frank in z'n auto geven het gevoel dat je op een roetsjbaan zit.

Deze grauwe, gestileerde misdaad film noir was tevens een karakterportret van een, 't liefst onafhankelijk werkende, kluiskraker/juwelendief. Het verhaal over hoop en de (Amerikaanse) droom, waarin motivatie en instelling de leidraad vormde, was vrij conventioneel en voorspelbaar; kende weinig verrassingen en de regisseur werkte langzaam naar een climax. De cast leverde uitstekend werk.

Niet een typische heist film.

Mann richt zich niet alleen op plot maar ook veel op de mensen die van belang zijn. Ook hier weet hij personages zo bloot te geven dat je, hoe doortrapt en/of arrogant ze ook zijn, erg met ze meeleeft. Mann is dan ook weer iemand die de acteurs het werk laat doen en geeft ze een kans het beste van zichzelf te tonen. Caan doet dat hier met verve en laat hier echt een van zijn beste performances zien. Vooral de 1on1 scene met Weld is prachtig om hem aan het werk te zien. En Weld kan niets anders doen dan haar reactie daarop te tonen. Maar ook de rest van de acteurs doen het prima. Nelson in zijn korte rol kwam ook erg overtuigend over.

Goed om te zien dat Mann hier al een duidelijke stijl aanneemt. Prachtige nacht opnames komen er voorbij, de actie ziet er verzorgd uit en er wordt op een fantastische manier gebruik gemaakt van kleuren, of de afwezigheid daarvan. Weet precies de juiste sfeer neer te zetten en weet zelfs beter te vertellen waar het in het verhaal en de personages om draait. Donker, grimmig, glossy, leeg, aantrekkelijk, gevaarlijk, uitzichtloos. Ook weer prachtig gebruik gemaakt van locaties. De grote heist en de climax zijn ook een genot om naar te kijken. En dan is er ook nog eens de prachtige score van Tangerine Dream. Past ook perfect bij de film.

Een geweldige film uit het begin van Mann's carrière met een glansrol voor Caan.

Qua sfeer en hoofdrol van Caan sterk gedaan, verder weinig verrassend. Caan's personage wekt weinig sympathie, terwijl dat eigenlijk wel vereist is in deze film. De muziek viel in positieve zin op (razzie??). De film hangt te veel naar drama, had als pure thriller beter gewerkt.

Visueel en audiovisueel heeft Michael Mann dit nooit meer geëvenaard.