Revolutionary Road (2008)

Sommige zien het, en sommige niet.......

Naar mijn mening krijgt deze film teveel krediet. Om het even duidelijk te maken: Het verhaal is ontzettend simpel en de stroming van dit kabbelend beekje blijft de gehele tocht op gelijk tempo zonder enige onverwachte wending.

Ik heb deze film van begin tot eind met een staal gezicht gekeken met niet de kleinste emotie. M'n gevoel werd dan ook op niet één plek geraakt.

Sure, relaties kunnen grof gezegd kut zijn... maar dat weten we allemaal. Daar hoeven we geen film van 2 uur voor te zien om dat tot ons door te laten dringen. Besides, het verhaal heeft een mankement: Frank (DiCaprio) doet eigenlijk maar weinig verkeerd en het is zeer sneu dat zijn vrouw de kluts kwijtraakt. Ik zie dit als mankement omdat het verhaal naar mijn denken probeert te benadrukken dat het mes aan twee kanten snijdt. Gefaald.

Deze film herinnert me waarom ik vroeger het Drama genre zo walgelijk vond: Het is melo-dramatische bullshit.

Seven Pounds, dat is bijvoorbeeld weer een drama die ik wel fantastisch vind. Heb je die nog niet gezien? Aanrader!

Deze film? Tja...

Toch 2,5 ster omdat het acteerwerk uitstekend is en de andere basis dingetjes zoals screenplay en sound ook.

Prachtig drama waarin we weer eens te zien krijgen wat een begaafde acteurs Winslet en DiCaprio zijn. Ze zijn naar mijn mening de beste twee van deze tijd. De rollen worden overtuigend gespeeld, nergens zie ik een valse emotie. Winslet is prachtig om naar te kijken en DiCaprio speelt het vuur van onder zijn voeten. Mendes zet het verhaal vrij sec neer, niet met de zwarte ondertoon die in "American Beauty" zat, maar veel meer gericht op het werkelijke leven. Ik heb er met emmers van genoten. 4 *

Een drama, die te saai is!! De chemie tussen Dicaprio en WInslet is ver te zoeken. (niet net als in Titanic) Akteren kunnen ze wel, maar helaas valt de film hiermee niet te redden!!!

Het verhaal is traag en ik viel zelfs bijna in slaap!

Een echte tegenvaller 2 sterren!!!

Het verhaal heeft in die zin dus geen mankement is wat ik bedoel.

Maar goed, omdat je dat zo "obvious" vind ben je het natuurlijk met mij eens.

Kindje, ik zie het als mankement. Klaar.

Om een discussie af te remmen in which you'll no doubtly try to hog the intellectual spotlight... wijs ik nog even op het feit dat ik deze film matig vind en dat de lezer mijn mening een paar berichtjes hierboven kan lezen.

End of story.

Ja...lastige film om te beoordelen wat ik hiervan vind....melodrama is het wel....uiteindelijk is mijn conclusie, maar misschien zit ik niet bij het rechte eind, dat Winslet vanaf het begin af aan een psychiatrische stoornis heeft. Het feit, dat ze vaak dingen niet wil uitpraten, grillige momenten en wisselende stemmingen heeft...maar ook ineens kan doen, alsof er niets aan de hand is....Het is toch een film, waarbij je dieper moet denken, naar mijn idee.

Wij delen het zelfde idee over haar. Funny ^^

RR heeft mij verward achtergelaten. De film gaat vooral over emotionele confrontaties maar een verbintenis of opbouw is ver te zoeken. Neem de eerste minuten waarin we ze vrolijk kennis zien maken om vervolgens recht in een ruzie gegooid te worden. Wellicht een leuke manier om interesse op te wekken (Wat is er aan de hand?) maar omdat je geen idee hebt, kun je ook totaal niet mee leven, en dat blijft gedurende de hele film het geval.

Mendes houdt strak vast aan zijn stijl van American Beauty maar ondanks eenzelfde thema zijn het totaal andere films, en die stijl werkt hier niet. Veel te klinisch en afstandelijk waardoor je wederom moeilijk kunt mee leven. Waarom dan toch nog een voldoende? Vanwege het spel van DiCaprio en Winslet. Winslet voelt af en toe slapjes aan, maar ik merkte al gauw dat het niet aan haar lag, maar aan DiCaprio, die elke scène tot in de perfectie neerzet en hier de beste rol van zijn carrière speelt. Wat is hij ongenadig goed, mede te danken doordat de confronterende scènes genoeg ruimte bieden om los te gaan met alle emoties.

Het acteerwerk maakt deze film toch nog het kijken waard, en vanwege de schitterende scènes met de 'gestoorde' John, die feitelijk niet gestoord is maar gewoon keihard de waarheid predikt.

Een drama , je moet natuurlijk geen actie ofzo verwachten maar dat ze een drama op zo'n saai manier filmen is toch wel jammer.

Na het zien van Seven Pounds(Will Smith) is Revolutionary Road toch wel wat niveuas lager,

Erg saai , langzaam , er gebeurd gewoon veelste weinig..zwakste film die ik heb gezien de laatste tijd.

Voor het sterk acteer werk van Caprio en Kate krijgt het een 2 , de film zelf krijgt een 0.

Zeker geen slecht drama maar ik heb me wel geirriteerd aan een in mijn ogen vreemde fout: Ze hebben 2 kinderen maar ze maken niks mee van alle ruzies, ze ontbijten niet mee en ze zijn hooguit 2 minuten in beeld, het is niet duidelijk waar ze zijn en ze zijn er niet eens bij als hun moeder op sterven ligt. Het gaf mij het idee dat ze samen woonden zonder kinderen, dat dacht ik in het begin ook. op den duur begon ik het zelfs irritant te vinden. Misschien heb ik iets gemist wat het duidelijk maakte maar zo`n relatie is erg onwerkelijk.
Het acteerwerk van zowel DiCaprio als Kate Winterslet is niks mis mee.

Er wordt weleens aan gerefereerd dat de kinderen weg zijn, en ik ben ervan overtuigd dat het gedurende de hele film bewust is gedaan.

Het geeft in mijn optiek aan hoe Frank en April eigenlijk nooit aan de kinderen denken, en wat het beste voor hun zou zijn. Naarmate de film vordert wordt dit alleen nog maar duidelijker door de kinderen vrijwel geheel uit de film te houden. Ze passen bij het "perfecte koppeltjes leven" maar niet als deze op instorten staat.

Wanneer Winslet zwanger is hoor je ze eigenlijk ook maar een enkele keer refereren aan het feit dat ze nu al twee kinderen hebben, maar waardoor er wel bij Winslet een voor haar schokkende ontdekking wordt gedaan; Eigenlijk houdt ze niet van haar kinderen. - Denk ook aan dat telefoongesprek waar Winslet haar kinderen niet wou spreken en de woorden "zeg tegen ze dat ik van ze houdt" niet kon uitspreken.

Aan het eind draait het juist om voor Frank, hij zwoegt voor het enige wat hij nog heeft, die twee.

En dit alles zonder zielige blikjes van de kinderen of ze stiekem op een trap de ouders zien afluisteren, wat al zovaak gedaan is.

Een andere insteek inderdaad, maar in mijn optiek wel een betere.

Hele mooie film. Erg mooie muziek en spel van DiCaprio en Winslet. Het verhaal was af en toe wat warrig, maar ik heb me zeer vermaakt. Aanraader.

Het wordt inderdaad wel eens gezegd dat de kinderen dan weg zijn, maar waar zijn ze dan? Wat betreft de kinderen wordt de kijker in het ongewisse gelaten, of dat bewust gedaan is, dat kan, maar naar mijn mening had het dan wat duidelijker gekund, dat ze niet echt van de kinderen hield was wel duidelijk, maar ze zijn er nou eenmaal, toch wordt het in de film gebracht alsof ze half bestaan, misschien is dat inderdaad wel de insteek maar ik had het toch iets anders willen zien, het hoeft dan ook weer niet zo`n geeikt familiedrama te worden maar laat dan bijvoorbeeld zien dat ze weg gestuurd worden of opgehaald worden door een familielid of iets dergelijks. Als het dan toch al een vrij emotionele film is dan horen hun emoties er ook bij. Maar dat is mijn mening.

Ik begrijp je, maar ik vind dat eigenlijk verloren scènes. Ik snap dat ze weg zijn, dus ik hoef niet te zien dát ze weggaan.

Bovendien waren ze gewoon bij kennissen/familie, inderdaad.

Warrig? Zou me geen moment kunnen bedenken (of voorstellen) dat ik het verhaal warrig vond of niet meer kon volgen, 't is geen Memento.

Heb de film afgelopen weekend gezien. Ik werd er nogal depressief van. Het ging over een getrouwd stel in een huwelijkscrisis en speelde af in de VS in een periode dat het leven daar ook redelijk uitzichtloos was.

Vreemd was wel dat nadat er besloten werd te emigreren de crisis ineens over leek te zijn. En toen dit uiteindelijk niet door kon gaan de vrouw in een depressie terecht kwam en uiteindelijk de situatie escaleerde. Wat dat betreft was het verhaal niet erg sterk.

Wat ik wel sterk vond aan de film is dat de film je wel bij de keel greep.

Het gevoel van machteloosheid van de situatie en de tijd wordt sterk neergezet. Na de film bleef dat gevoel dan ook wel hangen.

Algeheel oordeel wat mij betreft is dat het verhaal op zicht wat rammelt, maar dat het wel sterk werd gespeeld. Wat mij betreft een 3

Mooie opsomming, maar ik begrijp je conclusie niet zo.

Wat precies is daar nou niet zo sterk aan, het klinkt allemaal erg logisch, namelijk.

Een logish/aannemelijk verhaal hoeft het niet gelijk sterk te maken, though.

Nee niet per se, maar het één heeft zeker wel met 't ander te maken.

Een onlogisch verhaal in een setting als deze is bijna per definitie al slecht, en sinds hij het verhaal "rammelend" en "vreemd" vind, is het dus ook niet gek dat hij 'm niet sterk vind.

Nu wil ik alleen weten wát hij er dan zo onlogisch aan vind, en hopelijk niet een slap excuus als het niet begrijpen van de psyche van een wanhopige vrouw, die hier al weleens aangehaald is.

Ik betwijfel of er sprake is van het niet begrijpen van ook maar iets in dit verhaal. Het is namelijk allemaal héél erg simpel en elke emotie werd door mij en vast door de meeste anderen gewoon begrepen. Het verhaal is gewoon wat shallow, simpel en zwak. Logisch, doch zwak.

De kracht van "Revolutionary Road" zit vooral in het ijzersterk acteerwerk van zowel Leonardo di Caprio als van Kate Winslet.

Het twee uur durende verhaal is ondanks de traagheid hierdoor nergens saai of slaapverwekkend.

De film weet je vanaf het begin mee te trekken in de relatie van de hoofdpersonages.

Men krijgt als kijker inzicht in de dromen , frustraties en knallende ruzies van het jonge stel.

Geen overdreven sentimenten of emoties.

"Revolutionary Road" is puur en realistisch.

Sfeervolle muziek en beelden vam de jaren 50 doen de rest.

4*

Sterke film over een koppel dat in een soort pre-midlifecrisis terechtkomt en het doen en laten van hun leven als nutteloos beschouwen. Eerst besluiten ze nog over te verhuizen naar Parijs, hoewel ze zelf beseffen dat dit maar fantasie is. Daarna dreigt er een onomkeerbaar probleem tussen hun beiden wanneer April voor de derde keer zwanger is , waardoor het noodlot toeslaat.
Perfecte casting doet wonderen voor een film, zo ook hier.

Ben echt benieuwd naar deze film... Ik kan me moeilijk voorstellen dat Mendes zal teleurstellen. En met een schitterende cast kan het waarschijnlijk moeilijk mis gaan...

Di Caprio en Minslet spelen goed. Verhaal is erg traag en viel mij tegen.

Geweldige acteerprestaties van Kate Winslet en Leonardo di Caprio. Zonder hen was de film waarschijnlijk een stuk minder

interessant geweest.

Goeie film in een mooi opgebouwde sfeer.

Winslet en Di Caprio zetten hier een prima prestatie neer, net als de minder begaafde zoon John.

Mooie muziek die de film nog beter tot zijn recht doet komen.

Een dik verdiende 3,5 sterren.

dramatisch slecht verhaal, maar daar in tegen geweldig geacteerd(door LEO en Kate)