Unforgiven (1992)

De schurk Hackman steelt in mijn ogen weer de show!

Wat een tiran, geweldig!

jarennnnnnnn geleden eens gezien nog maar eens kijken dan , was denk ik wel positief

Maar nog veel meer een schurk in de Western-topper The Quick and the Dead!!

Ik ben enigszins teleurgesteld in Unforgiven. Het is mij allemaal vrij voorspelbaar en meestal waardeer ik Westerns om hun fraaie landscape-shots, pakkende muziek en zenuwslopende gunfights.

Niets daarvan in Unforgiven. En dan ook nog Eastwood. Zijn rol werd veels teveel aangedikt door de bijrollen; De hele tijd word hij bewonderd door The Schofield Kid en je hoort niets anders dan anekdotes over Munny die in de film niet uitgebeeld worden. Voorbeeld: Ben jij de William Munny die 3 gozers in een bar neerschoot en zelf met een schrammetje wegkwam?

Dit vind ik zéér storend. Eastwood vond het schijnbaar nodig om Munny's historie voortdurend aan het licht te brengen, maar niet te visualiseren voor publiek.

De muziek is mooi, maar vond ik niet echt bij het genre passen.

Eastwood's ijdelheid is hem met Unforgiven naar de bol gestegen naar mijn mening. 90 minuten lang wanhopig de goedzak uithangen, om vervolgens in de oude routine te vallen. Tja, ik vind het een beetje flauwig.

Redelijke western, maar haalt het voor mij niet bij Open Range, laat staan Once upon a time in the west.

Maar dat is nou allemaal het hele punt van de film. Het gaat over hoe legendes ontstaan, hoe mensen ideaalbeelden van bekende en ook beruchte personen maken en over hoe sommige mensen hun eigen verhalen overdreven vertellen (zoals English Bob en waarschijnlijk ook Wild Bill). Dat de feiten uiteindelijk niet worden laten zien is essentieel voor het gevoel van deze film, die uitdraagt dat de waarheid altijd tegenvalt.

Dat snap ik heel goed, maar bij mij is dat gevoel niet echt overgedragen.

Dit komt voornamelijk door de clichématige karakterontwikkeling van Eastwood in de eerste anderhalfuur. Het voelde me allemaal veels te bekend aan, waardoor mijn kijkervaring gewoon niet optimaal was.

Daarnaast vind ik je theorie goed geformuleerd, maar gaat het ook op voor de rest van het verhaal? Ik heb het natuurlijk over het einde, maar ook over het moment dat Bob vanuit zijn cel de kans krijgt om Wild Bill neer te schieten. Persoonlijk vond ik die scenes eerder geromantiseerd, dan realistisch en waarheidsgetrouw.

Dat vind ik ook!

Vond zijn fijne getreiter op Washington ook top in Crimson Tide, wat kan die man het bloed onder je nagels vandaan halen

Het geldt zeker voor het einde. De enige man die niet opschepte over zijn verleden, Munny, is ironisch genoeg de enige die wel eer aandoet aan zijn legende. En daar zit hem de tragedie van het verhaal in. Hij wil juist niet opleven naar die legende, maar de situatie dwingt hem ertoe. Grote kans dat deze slachtpartij weer een nieuwe legende wordt. Het bevestigd in ieder geval zijn reputatie als een man van snode aard, zelfs al is hij niet (meer) de meest wrede persoon in de film.

Het moment met English Bob waar je aan refereert staat me niet echt duidelijk voor de geest (het is al een paar jaar geleden sinds ik deze voor het laatst zag), maar als ik het goed heb schiet Bob dus niet, wat alleen maar een extra laagje op het ontkrachten van zijn legende is. Bob presenteerd zich graag als een geweldige en gevaarlijke schutter, maar van die legende blijkt niets waar te zijn. Dat is dus waar deze film over gaat: hoe mensen zichzelf presenteren, hoe anderen hen zien en de waarheid die daartussen zit.

Ik ben het met je eens hoor.

Maar vind jij dat dan geen cliché:

Man wil het rechte pad op, maar word "gedwongen" om de bad guy uit te hangen en mensen neer te schieten.

Het kon een film met Seagal of Van Damme in de hoofdrol zijn.

"Gedwongen" zet ik bewust tussen aanhalingstekens, omdat hij zich meer moreel verplicht voelt om de dood van zijn maatje Ned te wreken.

Het blijft een plot van elke actiefilm van de afgelopen jaren, alleen is het wat mooier verpakt en zitten er meer bijzaken aan vast.

Wel wordt het allemaal lang uitgesteld, maar hij nam de missie sowieso al aan voor het geld. Dus wilde hij wel echt van zijn reputatie af? En tuurlijk hebben zijn kindjes honger.

De grens is een beetje vaag.

Unforgiven is een Western met een script dat al 20 jaar oud is. Waarschijnlijk is het nooit verfilmd omdat een film als deze in 1972 helemaal niet had gepast. Unforgiven is namelijk een Western die 180 graden haaks staat op de typische 70's Westerns met stoere badguys en nog stoerdere goodguys.
Unforgiven is juist een film die de kwetsbaarheid wil aantonen in the men behind the sixshooters. Dat uitgerekend Eastwood, dé ultieme cowboy (na Wayne dan), deze fragiele toestand probeert aan te tonen is niet alleen ironisch maar ook wel mooi.
Echter vind ik dat het niet helemaal uit de verf komt. Ten eerste, iedereen die de film heeft gekeken weet eigenlijk dat mijn punt hierboven uiteindelijk helemaal niet ten uiting komt. aangezien Eastwood weer in zijn old habits vervalt. Het feit dat dit allemaal tegen zijn wil in is, maakt het nog wel iets tragischer. Toch vond ik het lastig te geloven dat iemand opeens zo zijn eigen geschiedenis 'verloochent' (Eastwood gebruikt de whiskey als excuus van dit gedragsverandering) maar er uiteindelijk toch weer invalt.

Wat ik wel weer sterk vond waren de fantastische dialogen. De cast brengt de teksten ook nog eens goed tot leven, maar Hackman als echte klootzak zoals we hem vaak, maar al te graag zien. Wat wel weer een puntje van kritiek is, is waarom de bevolking van Big Whiskey zo moralistisch was aangelegd? 3 bountyhunters komen 2 scumbags opjagen, en de hele community komt in opstand. Ik had juist eerder verwacht dat iedereen de andere kant zou opkijken, aangezien het morele besef in 1881 toch anders lag dan hedendaags. Nee, blijkbaar neemt de community het op voor de 2 bandito's. Waarom dit gebeurt kan ik zelf nog niet helemaal plaatsen.

Wat overblijft is wel een goede alternatieve Western. Ik denk dat het sterkste punt in het feit ligt dat de film 20 jaar 'te laat' is gekomen, en daardoor veel beter geregisseerd kon worden, en ook beter worden geplaatst.

+ goed verhaal

+ aan het eind heb je toch een verzadigd gevoel

+ het wilde westen moraal komt echt naar boven

- het is vaak zo saaiiiii!!!!

- er gebeurt dus vrij weinig

kijken als

>je van drama houd in een western jasje

>je een film met puike acteerprestaties van Clint Eastwood wilt zien (hij is ook regisseur)

>een langzame film wilt zien

De scene's in het eerste uur met hackman vond ik niet zo sterk en dat hele dorpje was niet echt bijster realistisch, let op we hebben het hier over eind 18e eeuw he. Dat was wel even slikken. Maar vanaf het tweede uur werd het echt genieten en maakte de film alles dubbel en dwars goed, alhoewel ik me afvroeg of de premiejager zich toendertijd zich net zo zou voelen als eastwood op het einde? Ook erg fijn dat er in deze film geen domme momenten zaten Zoals in de bar op het einde, je ziet in zoveel films dat de hoofdrolspeler nog de kogel krijgt hier gelukkig niet op een manier een bijzondere film

Beetje een alternatieve western.

Het verhaal en de "clou" om het zo te zeggen, worden hierboven enkele keren goed uitgelegd.

De landschappen waren mooi, de muziek (als die er was) was zeker oké.

Het drama was voldoende aanwezig, al zal het zeker geen Once Upon A Time In The West worden.

De personages vond ik een minpuntje toch, nogal cliché. Eastwood de ouwe premiejager, die op het rechte pad kwam door z'n vrouw, Freeman de loyale partner, the Kid als een echt 'Kid-personage', nogal opschepperig over zichzelf en vol bewondering voor Munny. Hackman de botte sheriff. Harris had een kleine rol, maar wel zeer symbolisch voor de film.

De film komt nogal langzaam op gang, met Eastwood die nu en dan nogal een potje kon zagen.

De climax is echter wel sterk, nogal rauw zelfs, Eastwood z'n niveau groeit zinderogen.

Maakt veel goed.

Een 4* toch wel.

Ik heb de laatste dagen, heel wat westerns verwijderd die op deze film waren gebaseerd.

Dan waren ze ook nog slecht gefilmd enz, mocht deze als voorbeeld funktie voor westerns gelden,hoop ik dat Clint zijn colts nog maar eens uit de kast haalt, en met een waardige western afscheid neemt van het genre waar hij alles aan te danken heeft.

Met Unforgiven heeft Clint al afscheid genomen van het western genre. En meer dan waardig want Unforgiven is en blijft mijns inziens een meesterwerk dat genadeloos afrekent met alle pief-paf-poef mythes rondom het Wilde Westen. Eastwood heeft veel te danken aan het western genre maar andersom geldt dat nog veel meer.

Een prima film van Clint Eastwood...

De film heeft een heerlijk sfeertje en mede door het geweldige acteerwerk van Clint Eastwood, Morgan Freeman en Gene Hackman is dit een prima film geworden.

Het verhaal is niet zo heel sterk, maar de aankleding en de setting maken weer veel goed.

Vind ik ook, en liefst een waarin hij aan 't eind doodgeschoten wordt, net als John Wayne in zijn laatste.

Als hij dan toch "opruiming" wil houden in het genre, dan mag hij zichzelf ook opruimen.

Dát is pas een definitieve "afrekening"

Helaas regisseert Eastwood de laatste tijd alleen maar saaie drama's als Changeling en Hereafter en verschijnt zelf niet meer op het witte doek . Toch een jammerlijke smet op zijn zeer goede carriere als regisseur en acteur.

Jammerlijke smet? Ik vind dat hij echt briljante films maakt, Changeling is echt zo mooi gemaakt, de stijl kan je niet liggen maar het is echt geen smet.

In vergelijking met zijn oudere films wel ja. Hij is gewoon afgedwaald.

Complete onzin wat mij betreft, films zoals Million Dollar Baby, Mystic river, Changeling en Gran Torino noem ik geen afdwalen maar hoogtepunten.

De betere western door held Clint Eastwood.

Alles was goed, camerawerk, acteerwerk, etc. Minpuntje: misschien iets te donker bij momenten en ietwat vlakke zijpersonages. Toch een aanrader!

Aardige western, maar hij vlamt niet echt. Bovendien is de hele film erg duister. Zeker op blu ray. Grappig dat de muziek die Eastwood gebruikt ook bij zijn Letters en Flags of our Fathers gebruikt. Afijn de film mist wat diepte en spanning die eigenlijk in een western thuishoren. Het eind vergoed veel, maar hij had zeker beter gekund.

Daar ben ik het wel mee eens inderdaad, het eind maakt veel goed. Dat komt mede doordat de film wat traag is, maar het is wel gewoon een goede film.

Eigenlijk val er niet zo veel meer toe te voegen aan deze prima analyse, maar ik doe het toch maar even.

Het is inderdaad een lange weg van de romantische gunfighter-revenge-kitsch van een Leone (en trouwens ook van de hysterische esthetisering en verheerlijking van het geweld van een Peckinpah) naar het tonen van een moeizame en krukkige afslachting van een van pijn en angst brullend mens, een handeling die in een wolk van alcohol en testosteron nog goed te doen is, maar in de ontnuchtering van een meer 'beschaafde' samenleving, die er niettemin niet echt 'rechtvaardiger' op geworden is, alleen maar wanhopiger maakt.

Clint zelf mag de romantiek misschien ontgroeid zijn, maar de tragiek van zijn personage in deze film is dat hij enerzijds niet meer 'gelooft' in de woede die hem vroeger beheerste, maar er uiteindelijk nog steeds in de ban van is. Zijn tirade als 'rechtvaardige wreker' aan het einde van de film krijgt iets schrijnend-hilarisch wanneer hij zich - kennelijk in het dagende besef dat ie niet heel erg overtuigend is - plotseling herinnert wat ook al weer de aanleiding was tot al deze ellende: 'And don't go carve up whores' faces!'

Of woorden van gelijke strekking; ja, ik moet hem maar weer eens gaan bekijken. Het is alweer een tijdje geleden.

Sterke western van Eastwood, een ander soort western dan ik gewend ben zeker met Eastwood. Maar vond hem erg tof, het geeft een ander beeld van de cowboys. Want ook zij worden weer ouder natuurlijk en dan schiet je niet altijd even recht meer. En met name de kwetsbaarheid van Eastwood en Freeman was erg goed in beeld gebracht. Goed verhaal, ondanks dat er niet heel veel gebeurd, het is boeiend tot het eind. Paar fijne schietscenes, zag er allemaal netjes uit. En natuurlijk een grauwe Eastwood is altijd fijn om te zien. En de rest van de cast was ook gewoon uitstekend.

4*

Ik hou wel van westerns, dat avontuurlijk met macho gasten, mooie landschappen en bijhorende muziek. Zeker de bekende spaghettiwesterns. Deze film laat de andere kant van de medaille zien. Vooral met Eastwood in de hoofdrol is de symboliek zeer sterk. Het is nu eenmaal niet evident om iemand te doden (denk ik toch) en iemand raken al evenmin. In de meeste films is elk schot wel raak en loopt de schutter na een goedgeplaatste oneliner verder naar de volgende scène. Het idee van Eastwood is dan ook sterk en de film ademt de nodige sfeer. Toch wordt het nooit een echte topper, omdat het genre nu eenmaal te maken heeft met bepaalde verwachtingen. Je hoopt nog stiekem op die ene actiescène. Op het welgemeende schot. Op dat beetje romantiek. Het is er wel deels aanwezig, op een geloofwaardige manier. Maar dat ligt aan de verwachtingen van de kijker. Eastwood is in elk geval geslaagd in z'n missie. Jammer dat hij dat jaar tegenover Pacino bij de Oscars zat, anders had hij het beeldje mee naar huis kunnen nemen.

Aardige western, vooral door de sterk acterende cast met Eastwood, Freeman en Hackman. Het verhaal is redelijk, maar niet geweldig. De film wordt nergens echt interessant of spannend. De eindscene vond ik tegenvallend, hij schiet in zijn eentje even de halve saloon neer, toch iets overdreven. Zeker vergeleken met de rest van de film.

Dat is juist het mooiste stuk van de hele film. Als die eindscene er niet in had gezeten had ik de film een stuk minder gevonden. Het einde maakt juist alles goed.

Geweldige film met een geweldig eind. Sterke cast, vooral Eastwood is weer geweldig. Mooie landschappen en de muziek en de sfeer hou ik echt van. Leuke rol voor Hackman ook. 4*