Soom (2007)

Ik heb hem zonet gezien, het was sterker dan mezelf
De fans zullen deze wel appreciëren. Is niet echt een toppertje, maar er waren toch mooie dingen te zien.

Het verhaal is zo een beetje Maundy Thursday à la Kim Ki-Duk, overvloeit met een bin-jip sausje.

Jang Jin is een deathrow gevangene. Hij deelt de cel met 3 andere homonijgende? mannen. Plots probeert hij zichzelf te doden met een scherpe tandenborstel. Hij overleeft het, en krijgt een heleboel media-aandacht.
Yeon heeft ruzie met haar man en verlaat het huis. Ze neemt de taxi en rijdt naar de Hunseon gevangenis. Daar wil ze Jang Jin ontmoeten. Er volgen 3 bezoekjes, elk bezoekje met een liedje over een bepaald seizoen; lente, zomer en herst.
Het vierde bezoek is op zijn minst speciaal te noemen.
Er is ook steeds een onbekende voyeur die via de camera's in de bezoekerscel meekijkt. Bij het laatste bezoek kon je even zien wie het was, via de reflectie van het scherm. Het leek me duidelijk Ki-Duk hemzelve te zijn.

Dit weekend mogen aanschouwen, in de bios.

Wat mij betreft blijft Ki-duk zichzelf verbeteren, stapje per stapje. Mooie film, wat speelser dan z'n eerdere film vooral. De muzikale intermezzos en Ki-duk zelf achter het scherm maken de film toch iets lichtvoetiger, hoewel een sterk drama met zowaar erg boeiende personages aan de basis blijft.

Visueel ook steeds boeiender, prachtige score en enkele uiterst krachtige scenes. Mooie bioservaring, wat langere review hier.

Verder heb ik totaal niks met het idee dat de man en de gevangene hetzelfde personage zijn. Gespeculeer dat wat mij betreft nergens op gebaseerd is, of ik moest het van Ki-duk zelf horen.

4.5*, behoort bij z'n mooiste werk, en ik ben ook weer bij met z'n films.

Net een screener gezien. Zag ooit alleen Bin Jip en een stukje van Spring.... en over beide was ik niet echt enthousiast over. Bij Soom in grote mate wel.

De ingetogenheid en onuitgesprokenheid van eigenlijk alle relaties in de film (zowel die tussen man/vrouw/dochter, gevangene en vrouw alswel de gevangene en zijn verliefde en jaloerse mede gevangene werkt enorm sterk. Misschien mis je net iets te veel in de gevangenis zelf, tussen de twee gevangenen, maar gelukkig breekt dit het verhaal niet echt op.

De muzikale intermezzo's moeten even wennen, maar worden na verloop van tijd erg lollig, als je de geloofwaardigheid van het behangplakken in vijf minuten even buiten beschouwing houdt.

4*. Moet me toch maar eens gaan wagen aan meer werk van Kim Ki Duk.

Na de film zat ik met veel vraagtekens. Ki-Duk gebruikt hier zoals altijd een berg symboliek, voor mijn gevoel meer dan anders, wat bedoelt hij ermee? Waarom zit hij zelf achter de computers en bepaalt hij (enigzins) het lot van de hoofdrolspelers? En zo spookte er nog meer door mijn heeft. Inmiddels heb ik daar geen last meer van en blijft vooral het mooie verhaal me bij. Toch weer een stuk beter dan de laatste twee die van Ki-Duk zag. Helaas werd ik nergens emotioneel bij dit verhaal betrokken. Hierdoor bleef het wel interessant, maar echt pakken deed het me niet. Wel leuke behangetjes.

3,5*

Ook ik dacht vooraf dat Ki - Duk zich wel eens kon blesseren aan steeds maar weer dat min of meer hetzelfde uitgangspunt.

Mijn sceptische blik maakte gelukkig gauw plaats voor verwondering over wat ik op het scherm zag gebeuren. De manier waarop Yeon het behang van de gevangenis liet omtoveren van grauw tot de 4 verschillende seizoenen was een krachtige vorm om Jin te ondersteunen in het ondergaan van zijn onontkomenlijke lot. Wat ik mooi vond was dat beiden een positieve impuls overhielden aan de bezoeken. De drijfveer van Yeon was nog geen eens dat ze het allemaal zo zielig vond voor Jin, maar dat ze hoopte op een nieuwe impuls in haar leven. Voor haar man 'die vreemd ging ' kon ze niet meer leven.

Prachtig om te zien hoe Jin zich vastklampt aan het enige lichtpunt in zijn leven. Ondanks wat hij allemaal wel niet op zijn kempstok zal hebben gehad, krijg je een best wel menselijke kant achter Jin te zien, zo iemand die ook behoefte heeft aan affectiviteit. Het lukt Ki - Duk om een sterotype misdadiger ' waar je een hekel aan hebt ' te omzeilen. De romance werkt wonderwel tussen de muren, die je op visueel vlak in een gebied ver weg van de gevangenis laten vertoeven. Nu, zou je nog op kunnen voeren dat het Jin alleen maar om de sex te doen is, maar daarmee zou je de fantasievol vormgegeven muren ernstig tekort mee doen. De pretoogjes van Jin bij het aanschouwen van al die kleurenpracht en de voldoening die het Yeon bezorgde.....

De muziek, of juist het ontbreken van achtergrondmuziek maken deze film helemaal af. De keren dat er wel muziek wordt gebruikt dankzij zang of achtergrondmuziek fleuren de boel extra op of figureren als een krachtig element om het drama gedeelte subtiel te ondersteunen.

Het enige wat ik wel wat dom vond was dat Jin de foto die hij meekreeg ook bij de 3de keer nog aan de muur hing, terwijl hij telkens werd ontvreemd. Stop hem dan in je boxershort, denk ik dan! Ook al was die uiteindelijke wandtekening van zijn medegevangenen een schot in de roos. Ki - Duk wint zijn aanzien terug! Dikke 4*

Ki-Duk ten voeten uit.
Alles lijkt te kloppen in deze film. Thema's uit vorige films komen weer naar voren, toch is het weer nieuw, en is het weer Ki-Duk.

Kort samengevat: de bezoekjes van Yeon brengt én Jin dichter bij een aanvaardbare en onontkoombare dood én Yeon en haar man dichter bij elkaar. Jin stond op het punt vroegtijdig zijn leven te beëindigen, Yeon en haar man stonden op het punt hun relatie te beëindigen. Zoals de veranderlijke seizoenen van invloed zijn op ons leven, zo is Yeon van grote invloed op het leven van Jin en haar eigen familie. Waar Yeon eerst voor Jin zingt, kan ze aan het eind voor haar en haar familie zingen. Iedereen heeft gekregen wat hij/zij verlangde. Dit alles onder het toeziend oog van de regisseur himself.

Alles vindt plaats in een grauwe, grijze, winterse omgeving en een grauw, grijze gevangenis, maar wat mooi en wat sfeervol ingekleurd. Een dramatische film, met een luchtig tintje. Ki-Duk heeft weer een meesterwerk afgeleverd. Mij achtste en opnieuw genieten.

Inderdaad, Ki-Duk is iemand die zijn succes en liefde in een bepaalde filmformule gevonden heeft en doet niets liever dan deze ten allen tijde te volgen in alles wat hij maakt. Daar kan ik enkel groot respect voor hebben, want waarom zou je iets anders gaan proberen als hier nog altijd (zeer) van te genieten is. In Soom komen dan ook al zijn gebruikelijke onderwerpen aan bod; Altijd even subtiel en mysterieus, maar zijn thema’s zijn overtuigend direct en constant overduidelijk.

Opzich ben ik niet heel bekend met Koreaanse cinema, maar Ki-Duk is al lang een man die ik heel graag volg. Ki-Duk gaat door met zijn typische probleemvolle personages van weinig woorden en zet deze in zijn eigen minimale, surrealistisch visuele wereld. Wij maken kennis met moeder, vader en dochter; Een familie welke onplezierig uit elkaar gegroeid is en waar mama Yeon geen woord meer spreekt in huis. Zij focust zich op haar sculpturen en lijkt pas in staat te zijn het leven op te pakken als zij de ter dood veroordeelde Jin ontmoet.

Ki-Duk vind het niet snel nodig keuzes te verantwoorden en doet er al helemaal niet aan voorgelegde situaties uit te leggen. Hij speelt in op zijn publiek en betekenissen van zijn symbolische manier van filmmaken is dan ook voor ieder anders. In Soom introduceert hij een plek waar kleur afwezig is; Een koude omgeving met grijze en witte kleuren. Het huis van het gezin is immens en indrukwekkend, maar compleet symmetrisch, kil en koud (doet denken aan het huis in Bin-Jip).

Zo levenloos als Yeon thuis is, zo kleurvol en levendig is zij in haar ontmoetingen met Jin. De kleine spreekkamer in de gevangenis tovert zij om tot vier seizoenen, vol kleur en liefde. Ji-a Park die Yeon speelt doet dit grandioos en uitbundig met twee uitersten; spreekt geen woord in haar huis, maar zingt vol overgave tussen vier met kleur behangen muren. Chen Chang die Jin speelt spreekt geen woord in zijn rol. Hij communiceert met zijn zijn ogen, en het moment dat hij subtiel glimlacht als Yeon voor hem zingt is echt prachtig.

Het is fascinerend hoe Ki-Duk zoveel emoties in zijn film stopt, maar waar het altijd moeilijk is enige connectie te krijgen met zijn personages. Ook Soom voelt daarom heel artificial (kunstmatig?) in zijn personages en hun situaties. Voorbeeld is de reden waarom Jin een ter dood veroordeelde is. Zijn afschuwelijke daden komen enkel in een flits voorbij, verder kennen we hem enkel van zijn subtiele glimlach.

En zijn vele zelfmoordpogingen. De bijna maffe hints naar de zwarte humor van Ki-Duk in Soom zijn best hilarisch; Ki-Duk die achter de schermen meekijkt, de mysterieuze, vreemde, relatie tussen de gevangenen, etc. Bewijst dat hij een ernstig thema als dit echt tussen z’n vingers heeft en er mee kan doen wat hij wil.

Soom zit vol pijnlijke personages en voelt aan als een verhaal dat al jaren in het hoofd van Ki-Duk rondspookte. Daarom laat hij ons stukjes zien, maar geeft weinig om het geheel. Yeon is een perfect figuur om te volgen en Ki-Duk weet hoe met haar om te gaan. Zij focust zich op haal sculpturen, maar het resultaat dat uit de oven komt heeft niemand in de hand; Wanneer zij zich focust op alles binnen de vier muren in de gevangenis heeft zij werkelijk alles onder volledige controle.

Ki-Duk levert opnieuw een prachtig stuk cinema af, waar problemen zich enkel opstapelen, je niet meer kan ademen. Nergens melodramatisch, altijd prachtig.

4.0/5.0

Erg mooie film inderdaad, na Bin-Jip mijn tweede Ki-Duk Kim en wellicht vind ik deze net wat beter. De getergde man-vrouw relatie ontvouwt zich wederom in stilte, behalve tijdens de zeer innemelijke ontmoetingen tussen Jin en Yeom. Alleen in het dvd-menu al is dat liedje dat Yeom in de lente-periode zingt te leuk voor woorden en zelfs een beetje feel good in deze verder vrij aangrijpende film. Geweldige climax ook. Kim kleedt zijn film mooi aan, of laat Yeom dat eigenlijk doen in de gevangenis. Even een linkje ter verduidelijking!

Mijn 4e Ki-duk na Bom…., Seom en Bin-jip en deze vond ik de beste tot nu toe.

Erg fijne film moet ik zeggen, erg fijn. Ki-duk slaagt er in deze film in, een grauwe gevangenis met een ter dood veroordeelde misdadiger op een fantastische manier tot leven te laten komen. Ontzettend mooie scènes, leverde het telkens weer op als Yeon door middel van het op een enorm vrolijke en enthousiaste wijze de vier seizoenen aan Jin toonde. Erg mooi gedaan.

Ook slaagt Ki-duk erin bij mij sympathie op te wekken voor een ter dood veroordeelde man. Jin lijkt niet altijd zo slecht te zijn en heeft ook een menselijke kant. Ik begon het op een gegeven moment zelfs jammer te vinden, dat zijn lot zo onvermijdelijk is. Hij zelf ziet het regelmatig niet meer zitten en probeert diverse malen zelfmoord te plegen. Ondanks dat best tragisch is, zag het er soms, misschien onbedoeld, nog grappig uit ook.

Kortom een prima film wederom van Ki-duk en ondanks dat hij sommige kunstjes herhaald in zijn films, slaagt hij er tot nu toe telkens weer in zijn films te laten boeien. Ik kan dan ook alleen maar blij zijn, dat ik nog een hoop van de beste man zijn films mag zien.

Dikke 4,0*

Opnieuw een mooie film van Ki-Duk-Kim, na Spring, Summer... opnieuw een mooie dramafilm, weliswaar visueel natuurlijk een stuk minder, maar nog steeds mooi gedaan. Het concept is heel leuk en goed bedacht en ook erg interessant, het is niet iets wat in de werkelijkheid snel zal gebeuren maar zoals het in de film werd neergezet was het allemaal behoorlijk geloofwaardig en daarbij komt dat ik natuurlijk vrij weinig van de cultuur en manier van leven van daar weet.

Ik vond zowel de scenes tussen Yeon en Jin erg mooi, moest natuurlijk wel lachen steeds om die maffe liedjes die ze zong, maar ook de scenes tussen Jin en zijn celgenoten waren erg goed. De spanning tussen hen werd goed laten zien. De cast speelt ook gewoon heel erg goed, en het knappe vind ik met name dat Jin de hele film helemaal niks (of zit ik nu fout) zegt en toch zo goed en duidelijk overkomt.

Wel vreemd de gedachte dat er steeds iemand als controleert via zijn computertje. Wel dan weer leuk dat het Kim zelf is die daar achter zit.

Ook bij deze film weet Kim weer de juiste muziek te kiezen, subtiele en zachte muziek die goed aansluiten bij de beelden, verder is het einde ook mooi gedaan, zoals de vrijscene, erg apart maar mooi gedaan. En het springen van shots van de auto naar de cel.

4*

Een erg stijlvolle Ki-Duk, zowel visueel als qua acteerwerk. Het moderne huis waarin allerlei aparte beelden verspreid staan en de kleine, kale celkamer stralen beide een koel, afstandelijk gevoel uit. Het acteerwerk door de gevangen vond ik erg apart. De manier waarop ze zich in de cel bewegen lijkt onnatuurlijk, met vloeiende, dansachtige bewegingen, die eerder doen denken aan een toneelopvoering. Erg mooi.

De gevangene Jin vond ik een zeer interessant personage en prima uitgewerkt. De vrouw kon ik moeilijker plaatsen. Af en toe handelt ze wat eigenaardig en onverwacht (haar muzikale intermezzo's vond ik tenenkrommend en totaal niet passend binnen deze film). Door het ietwat matige acteerwerk komt dit personage minder goed uit de verf.

De ingrediënten waaruit de film is samengesteld kennen we onderhand maar al te goed. Toch vind ik deze herhaling niet ergerlijk. Elke film van Ki-Duk heeft toch weer een bepaald iets waardoor het zich onderscheidt van zijn andere werk. Toch liet Breath hierdoor bij mij geen wow-gevoel achter.

Ik vond Ki-Duk's nieuwste werk Dream een verademing om naar te kijken. Hoewel de titel van de film anders doet vermoeden, was dit bij Breath totaal niet het geval.

Het gevangenis thema is stukken interessanter uitgewerkt in 3-iron. Het seizoenen thema wordt velen malen mooier in beeld gebracht in Spring, Summer.... En ook de zwijgende personages zijn beter thuis in zijn andere werk. Breath is het steeds net niet. Personages in Ki-Duk's films doen wel vaker absurde dingen, maar de vrouwelijke hoofdpersoon kon ik totaal niet volgen, waardoor ik me alleen maar aan haar ging ergeren.

De film kent nog wel enkele visueel mooie scènes zoals ik die gewend ben te zien in films van deze man, maar helaas blijft het qua pluspunten alleen daarbij.

2.5*

Wat een mooie en interigerende film om naar te kijken. Het acteerwerk is subliem in deze film. Het hoe en waarom van sommige van de karakters was nogal een raadsel voor mij. Een aantal vragen: waarom ging Yeon naar Jin toe ? Waarom koos ze ervoor om hem iedere keer een jaargetijde te laten zien ? Waarom liet de hoofdbewaker het toe ? Waarom gaf manlief een naaktfoto van zijn eigen vrouw aan Yin ? Waarom moest ze die laatste keer toch nog een keer naar hem toe ?

Het feit dat deze vragen voor mij ontbeantwoord blijven geeft eigenlijk een extra mysterieuze dimentie aan deze film. Ook de zwijgzaamheid van Yin hielp hieraan mee.

Op zich is de sfeer en het thema van deze film heel somber en toch blijft deze film redelijk luchtig om naar te kijken. Ik vind dat heel knap gedaan.

Gewoon goede dramafilm... Het is wel raar eind verhaal...want drie keer zelfmoord en een vrouw probeert hem ook en later toch vermoord.

Kim Ki-Duk is thematisch en stillistisch bepaald niet de meest breedgeorienteerde regisseur. Erg is dat niet, vele grote namen in allerlei kunstvormen gingen hem daarin voor. Zijn films zie ik dan ook bewust met tussenpozen. Nog mooier zou het zijn om ze chronologisch te bekijken, maar dat heb ik bij hem nooit gedaan. Ook hier komen vooral thema's in terug waar Ki-Duk al eerder mee heeft gespeeld. Wederom staan zijn twee beroemdste films voor mij nog steeds aan kop, maar deze zit daar, net als de vorige die ik zag (Hwal), ook weer niet enorm ver onder.

Het lijkt er een beetje op dat Kim Ki-Duk steeds meer weglaat. Dit is misschien wel de kleinste film die ik tot nu toe van 'm zag. Weinig dialoog als altijd, maar ook een klein wereldje. Het bestaat uit een huis, een gevangenis en de weg ernaar toe. Visueel mooi en fascinerend. Veel meer is het niet. En je kunt er interpretaties op loslaten maar ook genieten van wat Kim Ki-Duk ons voorzet. Een van mijn nieuwe favoriete regisseurs (misschien heb ik dat ooit even gedacht) bleek Kim Ki-Duk niet te zijn, maar iemand van wie ik alles wil zien wel. Over een maand of wat weer eentje. Ik moet er nog zes.

Blijft de laatste vraag over: Waar blijft zijn nieuwe film? Vroeger elk jaar wel iets, nu lijkt 2010 het tweede opeenvolgende jaar te zijn dat er niets uitkomt van 'm.

3.5*

Verbeeldingrijk in de story en ook spannend want ge betrapt er u toch op dat ge nieuwsgierig zit uit te kijken hoe dit verhaal zal aflopen.

Dit en ook de mooie beelden en rustige muziek zijn de pluspunten van deze film. Acteerwerk best OK.

Adamo's "Tombe la neige" (in het Koreaans, dan) zette de juiste sfeer van de slotscène.

Phoe, wisselend filmpje. Ik kon een schaterlachje even niet onderdrukken bij dat lente liedje. Oh my god.. En ik voelde al een gigantische drempel bij Koreaanse films. Ach ja, verder was het niet alleen maar kommer en kwel hoor. Maar je moet een liefhebber zijn, denk ik. Toegegeven: de kleuren zijn prachtig, het is mooi gefilmd, maar die liedjes wisten meer ergernis te bezorgen dan goed te doen. Jammer, want het acteerwerk vond ik dan wel weer goed. Maar echt geraakt geworden ben ik niet. Spijtig.

Een paar K-Duk films nu gezien en vond deze wat betreft verhaal het minst, maar visueel wederom erg mooi met mooie gekleurde, abstracte shots.

Het verhaal brengt niets nieuws en kent geen verrassende elementen (met uitzondering van de scenes in de cel) wat de focus meer op de beide hoofdrolspelers legt. Deze zetten beiden een prima rol neer als gevangenen in hun eigen wereld. De dood heeft voor beide een belangrijke betekenis wat zich uit in een mooi en ontroerend einde.

Alles oogt mooi, de rollen zijn goed maar toch weet de film me niet genoeg te pakken.

3*

Bij deze Ki-duk moest ik er toch even inkomen, maar eens de film bezig is ben je zo mee in het sprookje van de regisseur. Hij blijft toch maar steeds verbazen met een simplisme. Weinig dialoog, behalve als het moet. Dit verhaal is vrij eng qua locaties, en dat zorgt wel voor mooie intieme beelden, maar minder visueel. De ontvangkamer van de gevangene is daarbij gelukkig een uitzondering.

De film is mooi, dat mag gezegd worden. Maar kan nergens overdonderen zoals pakweg Bin-jip of Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom die je meer omver blazen. De acteurs zijn niet slecht, maar geven toch niet altijd alles denk ik.

Tot nu toe kan ik de films van de regisseur een hoge score geven en ik denk dat ze bij een herziening nog meer kunnen krijgen omdat ik dan sneller in de sfeer kan geraken. Zeker films die een herkijkbeurt verdienen. (maar nog niet direct)

In de afgelopen jaren heb ik al aardig wat films van Kim Ki-Duk gezien en ik heb nog geen tegenvaller van deze man mogen meemaken. Soom is dan wel niet het meest indrukwekkende werk uit Ki-Duk's oeuvre, maar als je te maken heb met een regisseur van zijn kaliber wil dat absoluut niet zeggen dat we hier met een slechte film te maken hebben.

De formule die hier gebruikt wordt is verre van nieuw. Degenen die The Isle, Bad Guy of 3-Iron gezien hebben is weten wel waar ik over praat. Maar ondanks dat blijft de uitwerking er van altijd bijzonder op een manier zoals alleen Kim Ki-Duk dat kan. Al zijn films bevatten intrigerende personages die zowel teder en liefdevol zijn, maar anderzijds ook kil, emotieloos en hard.

Camerawerk is goed, misschien niet zo ambitieus als in Spring..., maar ik heb genoeg sterke shots kunnen ontdekken. Muzikaal gezien was Soom zeker wel bijzonder. Niet zozeer de muziek op de achtergrond, maar meer de stukken die gezongen werden door de vrouw aan het begin van elke seizoenswisseling. Tijdens deze scènes verscheen er elke keer een glimlach op mijn gezicht, wat ik niet had verwacht van een film met deze thematiek.

Toch had ik het gevoel dat er een stukje magie mistte aan deze film, wat ik wel bij andere films van Kim Ki-Duk had. Ik kan niet goed uit leggen hoe dat nou komt, maar dat was gewoon het gevoel dat bij mij opkwam na afloop. Neemt niet weg dat Soom van mij 3.5* krijgt, een cijfer waar nog wel een half puntje groei in kan zitten.

Gave, fraai gestileerde, poëtische impressie van een huwelijk in doodsnood, mooi verbonden met een terdoodveroordeelde die zijn gezin heeft uitgemoord.

Geen woord en geen beeld teveel in deze film. Narratief echt heel sterk vormgegeven, op het ritme van de seizoenen, met betoverende optredens van de vrouw, die met haar toenadering tot de gevangene haar relatie ten grave lijkt te dragen, maar uiteindelijk deze juist op een tamelijk effectieve manier uit het slop lijkt te trekken.

Hoe kun je overtuigend uitdrukken wat de waarde is van de liefde, de liefde die sterk is als de dood, en die ook kan omslaan in (zelf-)vernietiging? Kim-Ki-Duk, de regisseur met zijn camera, en zijn personage, de maakster van beelden, komen een heel eind.

Enigszins verrast bemerkte ik achteraf dat ik al drie films van deze regisseur in de kast heb staan (waarvan twee in één doosje, toegegeven). Die moet ik dan maar eens gaan herzien, want dit is een heel goede film.

Soulfood voor geliefden in crisis.

N.B.:
Volgens mij is het nummer van de gevangene één hoger dan het getal op de nummerplaat. Hmmm.. Maar dat kan kloppen, want het gezin van de gevangene telde ook één dochtertje meer! Ook weer opgelost!

Mijn tweede Ki-duk, en weer onder de indruk.

Erg interessant plot, dat draait om liefde en relaties in al z'n mogelijke vormen. Er is de relatie tussen Yeon en haar man, een relatie die op de klippen dreigt te lopen. In haar wanhoop besluit Yeon Jin op te zoeken, haar ex-man die in een gevangenis zit te wachten op z'n komende executie. Een van de celgenoten van Jin is dan weer hopeloos verliefd op hem, maar vindt geen woorden om hiermee om te gaan. Complexe verhoudingen die met een minimum aan dialoog toch allemaal voldoende worden uitgewerkt.

Grote kracht van de film is het gebruik van stilte. Waar andere films vaak gebruik maken van dialoog om emoties aan de kijker duidelijk te maken (en dan nog vaak, naar mijn idee, falen), lukt het Ki-duk via stilte. Yeon die elke vraag van haar man gewoon in de lucht laat hangen zonder erop in te gaan, hartverscheurend pijnlijk.

Mooi drama, luchtige en grappige muzikale intermezzo's, sterk acteerwerk. Alweer zin in de volgende Ki-duk. 4*

Ps. Leuke cameo van Ki-duk zelf trouwens. Ook even een grijns toen.

Absoluut kundig filmmaker die Ki-duk-Kim. 6 films van hem gezien en allemaal zijn ze wel de moeite waard, soms zelfs prachtig. Hij heeft een redelijk uniek oeuvre zo langzaam aan.

Vind Soom wel wat achterblijven bij zijn beste werk, maar er zitten mooie scenes in. Eigenlijk is alles dat binnen de muren van de gevangenis gebeurt (bijzonder) de moeite waard, alles daarbuiten meteen een stuk minder. De bezoeken waren geestig (hoewel we de parallel met de seizoenen nu wel kennen) en best mooi en alles binnen de cel (lijkt me sterk trouwens dat je als doodveroordeelde met 3 anderen opgehokt zit in een meubelloze kamer, of zou de regisseur hier andere bedoelingen mee hebben?) vond ik vaak juist ook heel geestig. Wat een vervelend stel was dat, die medegevangenen.

Effectief filmpje. Soms doet het zwijgen wat schreeuwerig aan (geforceerd, niet echt, gekunsteld), maar vaker is het juist verfrissend. Een mooi statement tegen nutteloze dialogen. Dat dubbele gevoel, dat zeker meer neigt naar het positieve dan dat het een probleem is, geldt ook wel voor zijn dubbele bodems en symboliek. Ik geloof hem niet altijd helemaal, maar meestal wel.

3,5 sterren.

Herzien. De vorige keer was net iets meer dan vier jaar geleden, en ik ben zeker het één en ander vergeten. Met name het einde herinner ik me anders.

Nog steeds een mooie film die het vooral moet hebben van de bijzonder personages. Veel vraagtekens. Waarom maakt de vrouw deze keuzes? Waarom laat de gevangenisdirecteur het allemaal toe? Wat is de relatie tussen de gevangenen onderling? Het levert veel verwondering op. Ondertussen proef je wel dat er tussen alle personages een bepaalde genegenheid leeft, wat het extra bijzonder maakt.

De vorige keer heb ik deze film 4,5* gegeven, maar daar sta ik niet langer achter. Daar vind ik de film visueel toch te karig voor. Voor mijn gevoel is een waardering tussen 3,5* en 4* meer op z'n plaats. Vanwege de uniciteit van een dergelijke film ga ik toch voor het laatste.

Een gedesillusioneerde huisvrouw en een terdoodveroordeelde willen ontsnappen aan de psychische gevangenschap waarin zij verkeren. Hun seksuele liaison is een verzet tegen de onderdrukkende machten (instituut huwelijk, gevangenisbestaan) die hun persoonlijke vrijheid in de weg zitten.Kim Ki-duk is zoals altijd een meester in het woordeloze, in de rauwe emotie van het moment. Dialogen zijn spaarzaam. Locaties zijn beperkt tot enkele claustrofobische sets. Van veel handelingen wordt het waarom in het onwisse gelaten. Waarom zit de gevangenisdirecteur mee te kijken naar het intieme samenzijn tussen de overspelige moeder en de veroordeelde gevangene? Waarom werpen deze twee eenzame zielen zich in elkaars armen om de loutering te vinden die zij in hun alledaagse leven ontzegd wordt? Het mysterieuze maakt het tot een absurdistische, kafkaëske prent waarbij je waarschijnlijkheid en realisme moet vergeten. Een bloedmooie parabel over de liefde als een gepassioneerde wurggreep.

Weer een zeer prima film van Kim Ki Duk...

Wel een beetje het softe variant als je het met zijn andere films vergelijkt... Al dan niet minder bizar en absurdistisch. Dat Ki Duk een rare fantasie heeft is me al duidelijk. En waarover nu weer? Een vrouw die een groeiende interesse krijgt voor een ter dood veroordeelde man... Deze had zojuist een tweede zelfmoordpoging ondergaan en nadat hij weer uit het ziekenhuis is ontslagen besluit de vrouw hem op te zoeken in de cel. De man is echter door zijn poging wel zijn stem kwijt. De vrouw lijkt eerst slechts voor oogcontact te komen maar vervolgens.... die toneeloptredes van haar en de hele decoratie die ze in de bezoekkamer heeft geplakt zijn grandioos. De bewaking is ook opmerkelijk: In eerste instantie erg zachtzinnig voor mensen die zware criminelen in de gaten moeten houden, met als klap op de vuurpijl die camerabewaking die de voorstellingen van de vrouw observeert... en dan plotseling moet de knuppel even getrokken worden en bruut geweld gebruikt worden als ze niet worden gehoorzaamd. Ook die echtgenoot was erg opmerkelijk. Met als toppunt die sneeuwscene met het hele gezinnetje... na dit alles...

Die toneelstukjes leken overigens een knipoog te zijn naar Ki Duk's eerdere Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring.

Ja, heb weer genoten van deze Ki Duk-prent. De meester van saaie lege films die je weten te bewonderen.

4,0*

Een dag later nog steeds geen idee waar dit precies over ging (al kan je er genoeg over zeggen of van vinden) maar dat maakt niks uit. Ik vond dit meestentijds een hele mooie film. En gewoon net wat anders dan andere films. Vaak heel stil zonder enig geluid (zelfs nauwelijks omgevingsgeluid) en in haar soberheid erg fraai en sfeervol geschoten. Ji-a Park is geweldig, vooral als ze gaat zingen en helemaal sprankelt. En de humor is van een absurdisme dat precies goed valt voor mij (en soms ook niet, maar vooruit), vooral aan het eind zit een geweldige cut, van twee seksende mensen naar een dochtertje dat een sneeuwpop maakt. Dat is gewoon humor. De film is kort en dat past uitstekend, deze is geen minuut te lang of te kort. En ondertussen wordt heel knap zonder veel woorden nog een relatie geschetst ook. 4,0*.

Om wraak te nemen op haar overspelige man en om hem te vernederen begint een huisvrouw een onwaarschijnlijke relatie met een ter dood veroordeelde gevangene, die na een paar zelfmoordpogingen niet meer kan praten.

In vergelijking met andere producties van Ki-duk Kim een tedere film. Mooi hoe veelzeggende stiltemomenten —als blikken konden doden!— en de vrolijke, kleurrijke ontmoetingen in de gevangenis sterk met elkaar contrasteren. Niet Kim's beste naar mijn mening, maar wel een aandoenlijke, sfeerrijke film.

Alweer een prima film van wijlen Kim Ki-duk. Ontwapenend vooral over een huisvrouw die een terdoodveroordeelde opzoekt om zelf te ontsnappen aan haar dominante overspelige man. De vrouw geeft zich (figuurlijk) bloot en stelt haar kwetsbaar op door op een vrolijke manier te "performen". Geweldige scènes waren het wanneer Yeon met haar attributen liedjes over de seizoenen zingt en daarmee het ijs volledig breekt tussen haar en Jin.

De film is prachtig in zijn eenvoud. Geen melodramatische of sentimentele ondertonen te bespeuren. Kim ki-duk raakt met zijn minimalistische benadering de juiste snaren waarbij eenzaamheid en erkenning centraal staan. Wat de beweegreden was van de vrouw is onduidelijk, maar de film is wel symbolisch te noemen in die zin dat beiden in een uitzichtloze vervreemding - hij in death row, zij in haar bloedeloos huwelijk - maar net terug openbloeien door hun contacten.