Soom (2007)

De nieuwste van Ki-duk? In elk geval ben ik erg vereerd dat Ki-duk een film naar mij heeft vernoemd, gebeurt je echt niet elke dag. Ik heb echt nog een hele lange weg te gaan, nog zoveel films die ik zeker moet zien, en de lijst groeit, groeit en groeit maar, zonder ooit te stoppen met groeien.. Deze film die naar mij is vernoemd , moet ik zeker ook snel gaan zien. Ik ben hier wel benieuwd naar. Ik heb tenslotte niks voor niks de nickname Soom gekozen .

Bad Boy van de Koreaanse cinema Kim Ki-duk doet het weer met een grimmig provocerende maar vaak ook esthetisch geraffineerde kroniek van een wel heel ongewone liefde tussen een ongelukkig getrouwde vrouw en een ter dood veroordeelde moordenaar.
Snelfilmer Ki-duk maakte Breath in tien dagen, maar schudt meer knappe cinematografische ideeën uit zijn mouw dan je in tien jaar Vlaamse film kunt samen rapen. Zo transformeert de jonge vrouw het bezoekzaaltje van de gevangenis in een karaokecabine, en zijn de kleren die ze draagt en het behang (reusachtige foto's van landschappen in vlammende kleuren) dat ze op de muren plakt aangepast aan de wisselende seizoenen.

bron: knack-blog vanuit Cannes

Na Any Way The Wind Blows en Ex-Drummer is dat laatste statement in ieder geval onzin. Wel weer erg benieuwd naar de nieuwe Ki-Duk. Hopelijk terug weer in z'n oudere stijl (minder dialoog dus).

Wordt een beetje vervelend. Steeds hetzelfde uitgangspunt bij meneer Ki-Duk.

Lees die kritiek wel meer terug, maar het blijft een beetje vreemd. Ki-duk maakt als sinds het begin van z'n carriere gelijkaardige films. Bij films als Bom Bom, Seom en zelfs Bin-Jip kan je zeggen dat het allemaal al erg afgezaagd was.

Het is een typisch regisseur die binnen een bepaald genre zijn ding blijft doen, zoals er velen (succesvol) zijn.

Toch is filmbeleveing vaak mooier door het verrassingselement. Niet dat Ki-Duk geen mooie films maakt maar ik pak niet zo snel meer een film van hem op.

Trailer van Soom:

http://www.youtube.com/watch?v=wO_fCPmPKdQ

Ik kijk er weer erg naar uit.

@soomi: geinig

Fascinerend hoe Ki-duk telkens de meest leuke conceptjes uit zijn mouw schudt.

Ik vind het fascinerender hoe de beste man het voor elkaar krijgt om sinds 2000 tot op heden ieder jaar weer lukt een geweldige film uit te brengen.(in 2000/2001/2004 heeft hij zelfs 2 films uitgebracht)

Ki-duk Kim is veruit m'n favoriete director en hopelijk gaat hij nog lang door met het maken van films op de manier zoals hij nu doet.

Nu denk ik dat als hij wat langer de tijd neemt om dingen te perfectioneren dat zijn films nog een niveautje hoger komen te liggen.

Zou op 9 januari in België gereleased zijn, ik heb hem nog niet tegengekomen.

Wel heb ik hem ondertussen al op internet gevonden. Binnenkort eens kijken.

Yesasia released hem 26 januari, samen met Time.

Goed nieuws dus, het wachten duurt niet meer lang.

Blijkbaar al weer ver achteruitgepushed (begin maart ?)

Bljift een gezeik met die release dates. Je wordt warmgemaakt voor een film, als het zover is duwen ze de film steeds weer achteruit. En ondertussen zie je downloads en DVDs overal opduiken.

En raar dat het is dat niemand meer wil wachten. Pfoe!

Ik heb hem zonet gezien, het was sterker dan mezelf
De fans zullen deze wel appreciëren. Is niet echt een toppertje, maar er waren toch mooie dingen te zien.

Het verhaal is zo een beetje Maundy Thursday à la Kim Ki-Duk, overvloeit met een bin-jip sausje.

Jang Jin is een deathrow gevangene. Hij deelt de cel met 3 andere homonijgende? mannen. Plots probeert hij zichzelf te doden met een scherpe tandenborstel. Hij overleeft het, en krijgt een heleboel media-aandacht.
Yeon heeft ruzie met haar man en verlaat het huis. Ze neemt de taxi en rijdt naar de Hunseon gevangenis. Daar wil ze Jang Jin ontmoeten. Er volgen 3 bezoekjes, elk bezoekje met een liedje over een bepaald seizoen; lente, zomer en herst.
Het vierde bezoek is op zijn minst speciaal te noemen.
Er is ook steeds een onbekende voyeur die via de camera's in de bezoekerscel meekijkt. Bij het laatste bezoek kon je even zien wie het was, via de reflectie van het scherm. Het leek me duidelijk Ki-Duk hemzelve te zijn.

Wederom een erg mooie film van Kim ki-duk. combinatie van bin-jip en Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring.

Veel symboliek, het tempo ligt laag maar de film is zo afgelopen.

Adembenemend.

Minder dan de andere Kim ki-duk's. Wel een goed verhaal, maar vond het allemaal net wat minder. Shi Gan/Time (de vorige) was naar mijn inziens stukken beter. Allebei op 1 dag gekeken.

Iemand anders nog gemerkt dat het nummerbord van hun auto hetzelfde is als het nummer van de gevangene?

Dit weekend mogen aanschouwen, in de bios.

Wat mij betreft blijft Ki-duk zichzelf verbeteren, stapje per stapje. Mooie film, wat speelser dan z'n eerdere film vooral. De muzikale intermezzos en Ki-duk zelf achter het scherm maken de film toch iets lichtvoetiger, hoewel een sterk drama met zowaar erg boeiende personages aan de basis blijft.

Visueel ook steeds boeiender, prachtige score en enkele uiterst krachtige scenes. Mooie bioservaring, wat langere review hier.

Verder heb ik totaal niks met het idee dat de man en de gevangene hetzelfde personage zijn. Gespeculeer dat wat mij betreft nergens op gebaseerd is, of ik moest het van Ki-duk zelf horen.

4.5*, behoort bij z'n mooiste werk, en ik ben ook weer bij met z'n films.

Iemand die weet waar deze film gaat draaien?

Biosrelease is weer twee maanden uitgesteld.

Geen flauw idee waarom wij pas vier maanden na de Belgen naar deze film mogen.

Net een screener gezien. Zag ooit alleen Bin Jip en een stukje van Spring.... en over beide was ik niet echt enthousiast over. Bij Soom in grote mate wel.

De ingetogenheid en onuitgesprokenheid van eigenlijk alle relaties in de film (zowel die tussen man/vrouw/dochter, gevangene en vrouw alswel de gevangene en zijn verliefde en jaloerse mede gevangene werkt enorm sterk. Misschien mis je net iets te veel in de gevangenis zelf, tussen de twee gevangenen, maar gelukkig breekt dit het verhaal niet echt op.

De muzikale intermezzo's moeten even wennen, maar worden na verloop van tijd erg lollig, als je de geloofwaardigheid van het behangplakken in vijf minuten even buiten beschouwing houdt.

4*. Moet me toch maar eens gaan wagen aan meer werk van Kim Ki Duk.

Na de film zat ik met veel vraagtekens. Ki-Duk gebruikt hier zoals altijd een berg symboliek, voor mijn gevoel meer dan anders, wat bedoelt hij ermee? Waarom zit hij zelf achter de computers en bepaalt hij (enigzins) het lot van de hoofdrolspelers? En zo spookte er nog meer door mijn heeft. Inmiddels heb ik daar geen last meer van en blijft vooral het mooie verhaal me bij. Toch weer een stuk beter dan de laatste twee die van Ki-Duk zag. Helaas werd ik nergens emotioneel bij dit verhaal betrokken. Hierdoor bleef het wel interessant, maar echt pakken deed het me niet. Wel leuke behangetjes.

3,5*

gisteren gezien en ik werd wel zeer emotioneel betrokken bij het verhaal. Alle relaties en vooral de rol van de chef die alle levens registeert maakt het een prachtig geheel. En dan die verstikkende kus waardoor alles op zijn plek valt.

Zeer onder de indruk en een van de betere werken van Ki-Duk

*5

Ik zag net dat Soom nog een aantal dagen draait in Rialto maar ik twijfel of het een bios bezoekje waard is. Naast het geld zou ik niet weten waarom, het is amper 5 minuten op de fiets en zoveel heb ik nou ook weer niet de doen in de vakantie.

Vandaag Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom bekeken en het feel-good gevoel dat ik daarbij kreeg heb ik inmiddels al een tijdje niet meer gehad. Bin-Jip daarentegen kon me niet echt pakken ook al begrijp ik wel waarom het mischien meer voor anderen doet dan voor mij. Het is alweer laat dus mischien is het beter om er vanmiddag over na te gaan denken

Vanavond deze film maar eens gezien. Het was ten slotte de laatste avond dat deze film in LUX Nijmegen draaide.
Ik vond het een mooie maar geen gemakkelijke film. Net zoals bij zijn vorige film "Spring, Summer ..etc" werden hier weer de vier jaargetijden uitgebeeld en wel op een heel originele en symbolische wijze. De vier bezoekjes van Yeon aan de ter dood veroordeelde, waarbij elk bezoekje een jaargetijde uitbeeldde Dat uitbeelden van die jaargetijden hadden volgens mij wel een zeer diepgaande betekenis, hoewel wat die diepgaande betekenis is door mij heel moeilijk uit te leggen is. Filosofische films - en voor mij was dit zo'n film - zijn zowiezo moeilijk uit te leggen. Je moet het gewoon zien. De film bevat trouwens nog veel meer symboliek dan alleen het uitbeelden van die vier jaargetijden.
Ik moet daarom nog eens goed over deze film nadenken, want Kim Ki-duk zet je nu eenmaal geen hapklare brokken voor.

Voorlopig 4,0*

Ook ik dacht vooraf dat Ki - Duk zich wel eens kon blesseren aan steeds maar weer dat min of meer hetzelfde uitgangspunt.

Mijn sceptische blik maakte gelukkig gauw plaats voor verwondering over wat ik op het scherm zag gebeuren. De manier waarop Yeon het behang van de gevangenis liet omtoveren van grauw tot de 4 verschillende seizoenen was een krachtige vorm om Jin te ondersteunen in het ondergaan van zijn onontkomenlijke lot. Wat ik mooi vond was dat beiden een positieve impuls overhielden aan de bezoeken. De drijfveer van Yeon was nog geen eens dat ze het allemaal zo zielig vond voor Jin, maar dat ze hoopte op een nieuwe impuls in haar leven. Voor haar man 'die vreemd ging ' kon ze niet meer leven.

Prachtig om te zien hoe Jin zich vastklampt aan het enige lichtpunt in zijn leven. Ondanks wat hij allemaal wel niet op zijn kempstok zal hebben gehad, krijg je een best wel menselijke kant achter Jin te zien, zo iemand die ook behoefte heeft aan affectiviteit. Het lukt Ki - Duk om een sterotype misdadiger ' waar je een hekel aan hebt ' te omzeilen. De romance werkt wonderwel tussen de muren, die je op visueel vlak in een gebied ver weg van de gevangenis laten vertoeven. Nu, zou je nog op kunnen voeren dat het Jin alleen maar om de sex te doen is, maar daarmee zou je de fantasievol vormgegeven muren ernstig tekort mee doen. De pretoogjes van Jin bij het aanschouwen van al die kleurenpracht en de voldoening die het Yeon bezorgde.....

De muziek, of juist het ontbreken van achtergrondmuziek maken deze film helemaal af. De keren dat er wel muziek wordt gebruikt dankzij zang of achtergrondmuziek fleuren de boel extra op of figureren als een krachtig element om het drama gedeelte subtiel te ondersteunen.

Het enige wat ik wel wat dom vond was dat Jin de foto die hij meekreeg ook bij de 3de keer nog aan de muur hing, terwijl hij telkens werd ontvreemd. Stop hem dan in je boxershort, denk ik dan! Ook al was die uiteindelijke wandtekening van zijn medegevangenen een schot in de roos. Ki - Duk wint zijn aanzien terug! Dikke 4*

Ki-Duk ten voeten uit.
Alles lijkt te kloppen in deze film. Thema's uit vorige films komen weer naar voren, toch is het weer nieuw, en is het weer Ki-Duk.

Kort samengevat: de bezoekjes van Yeon brengt én Jin dichter bij een aanvaardbare en onontkoombare dood én Yeon en haar man dichter bij elkaar. Jin stond op het punt vroegtijdig zijn leven te beëindigen, Yeon en haar man stonden op het punt hun relatie te beëindigen. Zoals de veranderlijke seizoenen van invloed zijn op ons leven, zo is Yeon van grote invloed op het leven van Jin en haar eigen familie. Waar Yeon eerst voor Jin zingt, kan ze aan het eind voor haar en haar familie zingen. Iedereen heeft gekregen wat hij/zij verlangde. Dit alles onder het toeziend oog van de regisseur himself.

Alles vindt plaats in een grauwe, grijze, winterse omgeving en een grauw, grijze gevangenis, maar wat mooi en wat sfeervol ingekleurd. Een dramatische film, met een luchtig tintje. Ki-Duk heeft weer een meesterwerk afgeleverd. Mij achtste en opnieuw genieten.

Eigenlijk nog maar de tweede film van Ki-Duk die ik zie denk ik.

Mooie, warme, tedere film. Een slechte relatie tussen man en vrouw wordt weer min of meer in goede banen geleid dankzij een derde (in dit geval dus Jin).

Bin-Jip vond ik in z'n geheel beter maar Soom is ook een absolute aanrader.

Hou wel van Ki-duk's stijl. Meer films zullen volgen.

Dikke 3,5 *

Inderdaad, Ki-Duk is iemand die zijn succes en liefde in een bepaalde filmformule gevonden heeft en doet niets liever dan deze ten allen tijde te volgen in alles wat hij maakt. Daar kan ik enkel groot respect voor hebben, want waarom zou je iets anders gaan proberen als hier nog altijd (zeer) van te genieten is. In Soom komen dan ook al zijn gebruikelijke onderwerpen aan bod; Altijd even subtiel en mysterieus, maar zijn thema’s zijn overtuigend direct en constant overduidelijk.

Opzich ben ik niet heel bekend met Koreaanse cinema, maar Ki-Duk is al lang een man die ik heel graag volg. Ki-Duk gaat door met zijn typische probleemvolle personages van weinig woorden en zet deze in zijn eigen minimale, surrealistisch visuele wereld. Wij maken kennis met moeder, vader en dochter; Een familie welke onplezierig uit elkaar gegroeid is en waar mama Yeon geen woord meer spreekt in huis. Zij focust zich op haar sculpturen en lijkt pas in staat te zijn het leven op te pakken als zij de ter dood veroordeelde Jin ontmoet.

Ki-Duk vind het niet snel nodig keuzes te verantwoorden en doet er al helemaal niet aan voorgelegde situaties uit te leggen. Hij speelt in op zijn publiek en betekenissen van zijn symbolische manier van filmmaken is dan ook voor ieder anders. In Soom introduceert hij een plek waar kleur afwezig is; Een koude omgeving met grijze en witte kleuren. Het huis van het gezin is immens en indrukwekkend, maar compleet symmetrisch, kil en koud (doet denken aan het huis in Bin-Jip).

Zo levenloos als Yeon thuis is, zo kleurvol en levendig is zij in haar ontmoetingen met Jin. De kleine spreekkamer in de gevangenis tovert zij om tot vier seizoenen, vol kleur en liefde. Ji-a Park die Yeon speelt doet dit grandioos en uitbundig met twee uitersten; spreekt geen woord in haar huis, maar zingt vol overgave tussen vier met kleur behangen muren. Chen Chang die Jin speelt spreekt geen woord in zijn rol. Hij communiceert met zijn zijn ogen, en het moment dat hij subtiel glimlacht als Yeon voor hem zingt is echt prachtig.

Het is fascinerend hoe Ki-Duk zoveel emoties in zijn film stopt, maar waar het altijd moeilijk is enige connectie te krijgen met zijn personages. Ook Soom voelt daarom heel artificial (kunstmatig?) in zijn personages en hun situaties. Voorbeeld is de reden waarom Jin een ter dood veroordeelde is. Zijn afschuwelijke daden komen enkel in een flits voorbij, verder kennen we hem enkel van zijn subtiele glimlach.

En zijn vele zelfmoordpogingen. De bijna maffe hints naar de zwarte humor van Ki-Duk in Soom zijn best hilarisch; Ki-Duk die achter de schermen meekijkt, de mysterieuze, vreemde, relatie tussen de gevangenen, etc. Bewijst dat hij een ernstig thema als dit echt tussen z’n vingers heeft en er mee kan doen wat hij wil.

Soom zit vol pijnlijke personages en voelt aan als een verhaal dat al jaren in het hoofd van Ki-Duk rondspookte. Daarom laat hij ons stukjes zien, maar geeft weinig om het geheel. Yeon is een perfect figuur om te volgen en Ki-Duk weet hoe met haar om te gaan. Zij focust zich op haal sculpturen, maar het resultaat dat uit de oven komt heeft niemand in de hand; Wanneer zij zich focust op alles binnen de vier muren in de gevangenis heeft zij werkelijk alles onder volledige controle.

Ki-Duk levert opnieuw een prachtig stuk cinema af, waar problemen zich enkel opstapelen, je niet meer kan ademen. Nergens melodramatisch, altijd prachtig.

4.0/5.0

Mooie film, alleen vond ik deze minder magisch dan andere films uit het oeuvre van Kim Ki-Duk. De film was ook iets lichter te verteren dan zijn andere films, wat soms wel en soms niet werkte. Het einde vond ik echter wel prachtig.

3 sterren.