Soom (2007)

Een film die bij vlagen schitterende beelden oplevert, ondersteunt door wonderschone muziek. Ontstijgt duidelijk de middelmaat .

4*

Erg mooie film inderdaad, na Bin-Jip mijn tweede Ki-Duk Kim en wellicht vind ik deze net wat beter. De getergde man-vrouw relatie ontvouwt zich wederom in stilte, behalve tijdens de zeer innemelijke ontmoetingen tussen Jin en Yeom. Alleen in het dvd-menu al is dat liedje dat Yeom in de lente-periode zingt te leuk voor woorden en zelfs een beetje feel good in deze verder vrij aangrijpende film. Geweldige climax ook. Kim kleedt zijn film mooi aan, of laat Yeom dat eigenlijk doen in de gevangenis. Even een linkje ter verduidelijking!

Mijn 4e Ki-duk na Bom…., Seom en Bin-jip en deze vond ik de beste tot nu toe.

Erg fijne film moet ik zeggen, erg fijn. Ki-duk slaagt er in deze film in, een grauwe gevangenis met een ter dood veroordeelde misdadiger op een fantastische manier tot leven te laten komen. Ontzettend mooie scènes, leverde het telkens weer op als Yeon door middel van het op een enorm vrolijke en enthousiaste wijze de vier seizoenen aan Jin toonde. Erg mooi gedaan.

Ook slaagt Ki-duk erin bij mij sympathie op te wekken voor een ter dood veroordeelde man. Jin lijkt niet altijd zo slecht te zijn en heeft ook een menselijke kant. Ik begon het op een gegeven moment zelfs jammer te vinden, dat zijn lot zo onvermijdelijk is. Hij zelf ziet het regelmatig niet meer zitten en probeert diverse malen zelfmoord te plegen. Ondanks dat best tragisch is, zag het er soms, misschien onbedoeld, nog grappig uit ook.

Kortom een prima film wederom van Ki-duk en ondanks dat hij sommige kunstjes herhaald in zijn films, slaagt hij er tot nu toe telkens weer in zijn films te laten boeien. Ik kan dan ook alleen maar blij zijn, dat ik nog een hoop van de beste man zijn films mag zien.

Dikke 4,0*

Een mooie film die je toch wel met vragen achterlaat nadat je hem gezien hebt.
Het eerste liedje dat Yeon zingt vond ik echt prachtig. En de ter dood
veroordeelde Jin lijkt echt een sympathieke kerel. Je krijgt nooit het gevoel dat hij een slechterik is. Het is de verdienste van de regisseur dat we een mens met gevoelens te zien krijgen. Hij hoeft niet te spreken, enkel een blik of een glimlach is al genoeg.
De celgenoten waren wel vreemde types.

Voor mij is dit in elk geval alweer een film die ik met plezier zal herzien. Het is dan ook een redelijk korte film die ondanks het trage tempo in een oogwenk voorbijvliegt.

Puh, vrees dat ik ook hier geen precies antwoord geven kan. Staat me vaag iets bij dat er in de jaargetijden die ze voor hem opvoert linken zitten met haar verleden met haar man. Die man is weliswaar vrij, maar niet "vrij", als je snapt wat ik bedoel. *Zou* kunnen dat de scènes in de gevangenis een poging van haar/Kim zijn achter zijn façade te kijken. Maar ik heb daar toen niet verder op doorgedacht of dat plausibel was.

Dat gevoel bekruipt me bij K-D Kim wel vaker

Opnieuw een mooie film van Ki-Duk-Kim, na Spring, Summer... opnieuw een mooie dramafilm, weliswaar visueel natuurlijk een stuk minder, maar nog steeds mooi gedaan. Het concept is heel leuk en goed bedacht en ook erg interessant, het is niet iets wat in de werkelijkheid snel zal gebeuren maar zoals het in de film werd neergezet was het allemaal behoorlijk geloofwaardig en daarbij komt dat ik natuurlijk vrij weinig van de cultuur en manier van leven van daar weet.

Ik vond zowel de scenes tussen Yeon en Jin erg mooi, moest natuurlijk wel lachen steeds om die maffe liedjes die ze zong, maar ook de scenes tussen Jin en zijn celgenoten waren erg goed. De spanning tussen hen werd goed laten zien. De cast speelt ook gewoon heel erg goed, en het knappe vind ik met name dat Jin de hele film helemaal niks (of zit ik nu fout) zegt en toch zo goed en duidelijk overkomt.

Wel vreemd de gedachte dat er steeds iemand als controleert via zijn computertje. Wel dan weer leuk dat het Kim zelf is die daar achter zit.

Ook bij deze film weet Kim weer de juiste muziek te kiezen, subtiele en zachte muziek die goed aansluiten bij de beelden, verder is het einde ook mooi gedaan, zoals de vrijscene, erg apart maar mooi gedaan. En het springen van shots van de auto naar de cel.

4*

één gezichtuitdrukking zegt hier meer dan 1000 woorden....zo zou ik Soom kunnen omschrijven!

wat een gruwlijk cliche

Ki-Duk valt in herhaling. Het seizoenen thema, de gevangenis, de zwijgzame types, ik ken ze inmiddels wel. De film heeft absoluut een paar aardige absurdistische scenes, maar als geheel voelt het gewoon te weinig orgineel aan.

3*

En nog geen week na Bin-Jip het enigszins vergelijkbare Soom. En wederom blijft Ki-Duk Kim hangen op 3*.

Zeker geen slechte film, zal zelfs goed moeten bedenken welke van deze titels ik de beste vindt (Bin-Jip vermoed ik).

Voorlopig blijf ik The Isle toch echt zijn meesterwerk vinden. Met name omdat er zo als zo vaak de 4 seizoenen weer als basisthema centraal staan en omdat deze film minder mooi is qua camerawerk.

Zeker geen slechte film, met name een paar vreemde surrealistische momenten maken de film intrigerend. En het lentelied heb ik gisteren nog geneuried onder het tandenpoetsen.

Een erg stijlvolle Ki-Duk, zowel visueel als qua acteerwerk. Het moderne huis waarin allerlei aparte beelden verspreid staan en de kleine, kale celkamer stralen beide een koel, afstandelijk gevoel uit. Het acteerwerk door de gevangen vond ik erg apart. De manier waarop ze zich in de cel bewegen lijkt onnatuurlijk, met vloeiende, dansachtige bewegingen, die eerder doen denken aan een toneelopvoering. Erg mooi.

De gevangene Jin vond ik een zeer interessant personage en prima uitgewerkt. De vrouw kon ik moeilijker plaatsen. Af en toe handelt ze wat eigenaardig en onverwacht (haar muzikale intermezzo's vond ik tenenkrommend en totaal niet passend binnen deze film). Door het ietwat matige acteerwerk komt dit personage minder goed uit de verf.

De ingrediënten waaruit de film is samengesteld kennen we onderhand maar al te goed. Toch vind ik deze herhaling niet ergerlijk. Elke film van Ki-Duk heeft toch weer een bepaald iets waardoor het zich onderscheidt van zijn andere werk. Toch liet Breath hierdoor bij mij geen wow-gevoel achter.

Ik vond Ki-Duk's nieuwste werk Dream een verademing om naar te kijken. Hoewel de titel van de film anders doet vermoeden, was dit bij Breath totaal niet het geval.

Het gevangenis thema is stukken interessanter uitgewerkt in 3-iron. Het seizoenen thema wordt velen malen mooier in beeld gebracht in Spring, Summer.... En ook de zwijgende personages zijn beter thuis in zijn andere werk. Breath is het steeds net niet. Personages in Ki-Duk's films doen wel vaker absurde dingen, maar de vrouwelijke hoofdpersoon kon ik totaal niet volgen, waardoor ik me alleen maar aan haar ging ergeren.

De film kent nog wel enkele visueel mooie scènes zoals ik die gewend ben te zien in films van deze man, maar helaas blijft het qua pluspunten alleen daarbij.

2.5*

Toch wel een van de mindere Ki-duk films die ik tot nu toe zag. Het werd allemaal wel weer erg mooi en subiel gebracht, maar het raakte me verder niet zo als zijn andere films dat altijd doen, plus hij was afgelopen voor ik er erg in had. Wel weer een paar erg sterke momenten, intrigerende (zwijgzame) personages en bovendien leuk om dan achteraf te lezen dat die gevangenisdirecteur/ voyeur meneer Ki-duk zelf was, die de boel even aan het regelen was. Dat blijven ook van die bijzondere symbolische momenten die zijn films altijd zo goed maken. En ookal lijkt de beste man nu wat in herhaling te vallen, toch zal ik zijn films met veel plezier blijven kijken.

3 sterren

Tsjaa.... als ik een Kim ki duk film maar vier sterren geef betekent dat dat ik het één van de mindere Dukfilms vind. Een mindere Dukfilm steekt in ieder geval nog torenhoog boven het maaiveld uit.

Duk is feitelijk de Koreaanse versie van Herman Brusselmans; ontzettend veel uitbrengen, met vrijwel altijd dezelfde thematiek, maar daar zo ongelofelijk origineel en boeiend mee weg kunnen komen.

Hoe krijgt die gek het voor mekaar om de twee hoofdpersonen werkelijk geen één woord te laten spreken, en je toch de karakters kunt volgen..... (niet dat het grootste deel van rest van de kast meer dan twee volzinnen heeft)

.

Ja, vooral dat winterbehang was errug indrukwekkend

Hey Prudh, als je dat fillempie van youtube zelf verwijderd hebt zou het dan misschien slim zijn deze link óók te verwijderen

Ik heb deze film net gekeken.

Hij viel mij tegen. Deze film deed mij denken aan zo'n non-verbaal Laurel & Hardy filmpje van vroeger. Er werd echt nauwelijks in gepraat. De film vond ik vrij saai. Er gebeurde niet echt iets in. Toch was het een mooi verhaal met goed acteerwerk.

Goed,maar in mijn ogen niet meer dan dat.

3*

Volgens mij was Ag-o de laatste Kim Ki-duk die ik zag en dat is gezien mijn stem bijna twee jaar terug. Blijkbaar prettig zo'n Kim Ki-duk onthoudingsperiode. Omdat ik in de meeste reacties lees 'meer van het zelfde, maar dan minder' vond ik het opnieuw verfrissend iets van Kim te zien. Vond het wellicht zelfs zijn beste werk. Blijft blijkbaar iemand om in de gaten te houden en niet te veel van achtereen te zien (da's lastig, want hij is nogal productief).

Ik heb niet veel toe te voegen aan de positieve analyses over met minimale middelen maximale effecten bereiken. Dit geldt zowel in de vormgeving als in narratieve zin. Geweldig, Kim bereikt in dit minimalisme hier denk een hoogtepunt dat denk ik nog verder reikt dan in hij al deed in Seom of Bin-jip.

Wil even terugkomen op de dubbele lagen die er wel/niet inzitten in zo'n film als deze.
Vooropgesteld: ik denk ik dat het er niet heel veel toe doet. Je kunt er dingen in zien, het hoeft niet. Ik denk niet dat Kim ze erin stopt en dat je ze er per sé uit moet halen (als ware het een complotthriller). Ze zijn dan ook geen feit of waarheid. Kim geeft je dingen aan waar je het jouwe mee kunt doen. Dat nummerborden/gevangenennummer hetzelfde waren was mij niet opgevallen) Als je denkt dat dat een hint is over de identiteit van de mannen, doe er het jouwe mee.

Zo heb ik zelf het volgende in de film gezien. De vier gevangenen waren één en dezelfde gevangene. Elke weerspiegelde een kant van Jin: één hield van Jin (er kwam een nogal wat homoseksueelgetinte scènes uit voort die anders teveel zouden dissoneren - vandaar dat ik dacht wat wil Kim hiermee), één was de pragmatisch die berustend in zijn cel zat en één was ook pragmatisch maar nog met leven en 'ambitie' (maak het beste van de tijd die rest). En dan was er dus de Jin in de film zelf. Verward, boos, emotioneel, breekbaar - kortom het gevoelsmens.

Net als de muzikale intermezzo's (die natuurlijk ook praktisch helemaal niet konden kloppen gezien het fotobehang), het spelen met nummers en die allegorie door te kiezen voor vier gevangenen (die er dus volgens mij dus helemaal niet waren) en zelf op te treden als 'cameraman' in de film geeft hij ons dingen waar wat wij wat mee kunnen, maar niet hoeven te doen? Waarom zou het moeten kloppen. Escher (even iets heel anders) tekent iets dat er is (feit), maar die niet in het echt kunnen bestaan. En toch zien wij het. Zo maakt Kim deze film ook. Wij zien dingen, die wellicht niet kunnen, maar waar we wel mee aan de slag gaan in onze hoofden. Doel bereikt, toch? Waarom zou er een antwoord moeten zijn?

Het enige waar ik een beetje moeite mee blijf houden is dat hoewel er veel expliciet en onuitgesproken is, Kim vaak in beeld veel expliciet maakt. Enkele voorbeelden in deze film: (1) Yeon vindt de haarspeld van de minnares van haar man en gooit die op het ijs. Dan zie we nog even die haarspeld liggen. Waartoe dient dat shot? (2) Het is duidelijk dat bewakingscamera's registeren dat Yeon zich bij de gevangenis meldt en dat wij daarmee meekijken, volgende shot: de camera close-up. Wat is het nut daarvan? Als je een film maakt en zo weet uit te benen dat alleen de essentiële zaken volgens jou (Kim Ki-duk dus) er narratief en visueel nog inzitten, waarom deze 'tierelantijnen'? Wellicht ben ik een pietlut (als dat zo is hoeven jullie dat niet te bevestigen hoor ), maar het stoort me. Met name bij Kim is het heel vaak.

Mooi verhaal, maar slecht uitgewerkt. Was stomverbaasd.

Haast niet voor te stellen dat dit toch echt dezelfde regisseur is als die van Bin-jip.

Eén van de betere films van een regisseur waarvan geen enkele film die ik heb gezien teleurstellend was.
Zowat alle karakters weten te ontroeren. Vooral de medegevangenen verbaasden me, want in de meeste film is er een hoop agressie tussen gevangenen in één cel vanwege haantjesgedrag, maar hier was het in mijn ogen juist het gevolg van (niet altijd wederzijdse) liefde voor elkaar. Zowel de vrouw als de één van de medegevangenen doet een poging Jin te vermoorden. De motieven waren mij niet geheel duidelijk, maar dat is niet erg. Niet alles hoeft kant en klaar voorgeschoteld worden. Was het mededogen dat ze hem wilden vermoorden? Of was het jaloezie in het geval van de medegevangene?

De liedjes waren apart, maar zorgden enerzijds voor wat lucht en een glimlach op mijn gezicht, terwijl het anderzijds ervoor zorgde dat het drama dat verder speelt sterker uitsteekt. Over het algemeen houd ik niet zo van liedjes in films, maar hier voegde het naar mijn smaak zeker iets toe.
Kim Ki-duk krijgt blijkbaar soms het verwijt dat zijn films teveel op elkaar lijken, maar voor mij vertonen de films over het algemeen meer dan genoeg variatie. Elke film van hem die ik gezien heb heeft toch weer een uniek uitgangspunt dat ervoor zorgt dat ik geboeid blijf. Dat ik niet al zijn films een 4 of hoger geef komt omdat de personages niet altijd weten te ontroeren, maar daar had deze film zeker geen last van.

Kim Ki-Duk is als een kinder suprise. Smakelijk van buiten en verrassend van binnen. Sommige cadeautjes komen niet meteen over, maar de intentie is altijd goed. 4 *

Wat een mooie en interigerende film om naar te kijken. Het acteerwerk is subliem in deze film. Het hoe en waarom van sommige van de karakters was nogal een raadsel voor mij. Een aantal vragen: waarom ging Yeon naar Jin toe ? Waarom koos ze ervoor om hem iedere keer een jaargetijde te laten zien ? Waarom liet de hoofdbewaker het toe ? Waarom gaf manlief een naaktfoto van zijn eigen vrouw aan Yin ? Waarom moest ze die laatste keer toch nog een keer naar hem toe ?

Het feit dat deze vragen voor mij ontbeantwoord blijven geeft eigenlijk een extra mysterieuze dimentie aan deze film. Ook de zwijgzaamheid van Yin hielp hieraan mee.

Op zich is de sfeer en het thema van deze film heel somber en toch blijft deze film redelijk luchtig om naar te kijken. Ik vind dat heel knap gedaan.

Gewoon goede dramafilm... Het is wel raar eind verhaal...want drie keer zelfmoord en een vrouw probeert hem ook en later toch vermoord.

Kim Ki-Duk is thematisch en stillistisch bepaald niet de meest breedgeorienteerde regisseur. Erg is dat niet, vele grote namen in allerlei kunstvormen gingen hem daarin voor. Zijn films zie ik dan ook bewust met tussenpozen. Nog mooier zou het zijn om ze chronologisch te bekijken, maar dat heb ik bij hem nooit gedaan. Ook hier komen vooral thema's in terug waar Ki-Duk al eerder mee heeft gespeeld. Wederom staan zijn twee beroemdste films voor mij nog steeds aan kop, maar deze zit daar, net als de vorige die ik zag (Hwal), ook weer niet enorm ver onder.

Het lijkt er een beetje op dat Kim Ki-Duk steeds meer weglaat. Dit is misschien wel de kleinste film die ik tot nu toe van 'm zag. Weinig dialoog als altijd, maar ook een klein wereldje. Het bestaat uit een huis, een gevangenis en de weg ernaar toe. Visueel mooi en fascinerend. Veel meer is het niet. En je kunt er interpretaties op loslaten maar ook genieten van wat Kim Ki-Duk ons voorzet. Een van mijn nieuwe favoriete regisseurs (misschien heb ik dat ooit even gedacht) bleek Kim Ki-Duk niet te zijn, maar iemand van wie ik alles wil zien wel. Over een maand of wat weer eentje. Ik moet er nog zes.

Blijft de laatste vraag over: Waar blijft zijn nieuwe film? Vroeger elk jaar wel iets, nu lijkt 2010 het tweede opeenvolgende jaar te zijn dat er niets uitkomt van 'm.

3.5*

Verbeeldingrijk in de story en ook spannend want ge betrapt er u toch op dat ge nieuwsgierig zit uit te kijken hoe dit verhaal zal aflopen.

Dit en ook de mooie beelden en rustige muziek zijn de pluspunten van deze film. Acteerwerk best OK.

Adamo's "Tombe la neige" (in het Koreaans, dan) zette de juiste sfeer van de slotscène.

Phoe, wisselend filmpje. Ik kon een schaterlachje even niet onderdrukken bij dat lente liedje. Oh my god.. En ik voelde al een gigantische drempel bij Koreaanse films. Ach ja, verder was het niet alleen maar kommer en kwel hoor. Maar je moet een liefhebber zijn, denk ik. Toegegeven: de kleuren zijn prachtig, het is mooi gefilmd, maar die liedjes wisten meer ergernis te bezorgen dan goed te doen. Jammer, want het acteerwerk vond ik dan wel weer goed. Maar echt geraakt geworden ben ik niet. Spijtig.

Bizarre film zeg. Mijn tweede Ki-Duk, na Bin-Jip, die overigens beter is. Originaliteit is er wel een beetje af, met de zwijgzame hoofdrollen. Ik werd ook minder geraakt dan Bin-Jip. Toch zitten er weer een paar absurdistische scenes in die mij erg aanspreken. Vooral de ontmoetingen tussen Yeon en Jin zijn erg weird. De film valt op den duur wat in herhaling. Toch wist de film mij zonodig te boeien dat ik er een 3* voor over heb.

Was in Bin-Jip ook al lang niet origineel meer. Redelijk typerend voor Aziatische dramas in het algemeen.

Mijn 5e ki-duk onderhand, maar ik kan zijn films wel waarderen, vooral de stilte in de films en de manier van filmen. Er wordt amper gesproken maar toch wordt zoveel duidelijk en daarnaast is er veel ruimte voor eigen invulling. Zo ook voor deze film al viel hij wel een soort van in herhaling. Maar, Onderhond of iemand anders, kennen jullie regisseurs die soortgelijke films maken die aan te raden zijn of andere aziatische regisseurs waarvan je zegt bekijk dat eens (buiten de vele vecht films uit deze regione). Zoals ik zei, deze films bevallen me wel maar weet niet zelf niet echt waar ik moet zoeken voor meer van dit soort films..