We Own the Night (2007)

Het verhaal zelf is niet verheffend, maar ik vond het heerlijk om te zien dat dat beide broers niet als twee uitersten worden neergezet. Wordt te vaak overdreven gedaan om daarmee het verschil te onderstrepen. Maar deze film houdt het subtiel en richt zich meer op het uitwerken van een degelijk stukje drama. De goede acteurs dragen daar uiteraard aan bij. *4.0

De film is niet altijd even interessant, maar de laatste drie kwartier maken toch wat goed. Zeer sterke acteerprestatie van Joaquin Phoenix. Ik heb nu de laatste tijd een paar films van hem gezien en hij maakt wel indruk. Marky Mark doet het zoals gewoonlijk, zijn beste rol is het zeker niet. Ook de broers hun vader, vertolkt door Duvall zet een prima rol neer. Duvall kent natuurlijk zijn vak wel.

Nu Gray lijkt me niet echt mijn favoriete regisseur te gaan worden want ook Lost City of Z vond ik een teleurstelling. Vooral veel te lang en Gray is niet de sterkste in sfeerschepping als je het mij vraagt. Ook hier is het verhaal niet altijd even interessant voor de gehele speelduur en zeker het eerste halfuur was het tamelijk saai, buiten de openingsscène misschien. Eva Mendes ligt al meteen sexy klaar om Phoenix een tong te draaien. De autoachtervolging vond ik ook heel sterk, de manier hoe die gefilmd was heb ik volgens mij nog nooit eerder zo gezien. We Own the Night is dus een film met ups and downs maar wel een paar sterke ups. Een ruime 3* krijgt ie van mij omdat ik het begin vrij zwak vond.

Opnieuw bekeken en opnieuw geboeid zitten kijken. Een van de betere politiefilms die er zijn gemaakt.

Deze film begint best aardig, maar zakt uiteindelijk in tot een weinig memorabele film. Het sterke punt van de film is zonder meer de cast. Phoenix, Wahlberg en Duvall doen het zeer behoorlijk. De verhaallijnen zijn uiteindelijk echter te weinig verrassend of bijzonder om echt indruk te maken en ook de diverse personages missen wat diepgang.

Misdaaddrama heeft enkele sterke momenten maar valt over de hele speelduur toch tegen. Het script vond ik niet zo best, en ook de setting deed het ook niet voor mij- een hippe New Yorkse club eind jaren 80, dan verwacht je wat vernieuwender muziek dan Blondie of The Specials uit de jaren 70. Ook nauwelijks jaren 80 vibe qua kleding of kapsels, of ook maar iets van context waaruit blijkt dat we ergens eind jaren 80 zitten, we moeten het maar aannemen maar het had ook 2007 kunnen zijn wat mij betreft.

Qua acteurs wat grote namen maar ik heb ze allemaal wel beter gezien, het gaat een beetje op de automatische piloot en met name Phoenix heeft toch wel veel beter werk afgeleverd. Het verloop is ook allesbehalve vloeiend, het gaat met horten en stoten, waarbij korte momenten van brille worden afgewisseld met flauwe clichés, ongeloofwaardige situaties en belabberd acteerwerk (Jumbo). De tergende naïviteit waarmee Bobby probeert te infiltreren werd nog wel afgestraft, maar de hele aanloop vond ik ook zo weinig geloofwaardig- een zware crimineel die tegen een relatief onbekende buitenstaander opschept dat er een dodenlijst is voor politieagenten? Er volgt nog wel een knappe achtervolgingsscène en tegen het einde is er een enigszins overbodige maar best sfeervolle scène in het brandende riet, dat tilt de score nog wel naar een nipte voldoende.

Stijlvolle misdaadfilm over een politiefamilie en een broer die actief is in de uitgaanswereld. Klinkt nogal vrij polariserend en aangezet, maar dat valt heus wel mee. Het is niet dat Bobby Green, alweer met een geweldige charismatische Joaquin Phoenix, illegale compromitterende dingen doet, maar hij bevindt zich wel in een milieu waarbij zijn contacten het minder nauw nemen met de wetgeving. Het leidt ertoe dat de relatie met zijn broer (Mark Wahlberg) en vader (Robert Duvall) erg bekoeld is.

Ik vond het een sfeervolle misdaadfilm met een geweldige openingsscène met gepaste filmmuziek. Het smaakte onmiddellijk naar meer en dat lag niet alleen aan Eva Mendes. Maar ook de algemene soundtrack was prima. De slotscène in het riet dito soundtrack was top! Enorm van genoten van die scène die ik overigens nog twee keer herbekeken heb.

Dat Bobby Green al die tijd zijn familiehistorie geheim heeft kunnen houden, is me een raadsel. De film behoudt zijn niveau niet altijd, maar de sterke elementen wegen toch door voor mij.

Effe een luie avond waar ik wel zin had met een knappe film erin, want zoveel bijzonders kwam er niet voorbij de afgelopen week. En aan de hand van de synopsis en de cast verwachtte ik wel het nodige van deze film, maar dat kwam er niet bepaald uit.

De basis van het verhaal zou zich kunnen meten met Pride And Glory of Brooklyn's Finest, een familie met politie ongeveer in het DNA en de daarop volgende strijd met de onderwereld en om elkaar niet te verliezen. Saliant detail is dan toch wel dat Bobby praktisch bij de tegenpartij is ingeburgerd en moet worden losgeweekt. Op zich een interessant beginpunt, toch kon het zich niet saaier en oninteressanter voltrekken dan het in dit geval doet. Aan Phoenix ligt het niet want die maakt er het beste van, Duvall is ook altijd een meerwaarde, maar helaas zijn de hoogtepunten in dat eerste uur toch vooral weggelegd voor de mooie Eva Mendes ook al doet men nog zo zijn best om de spanningen op te krikken binnen de familie Grusinsky. Het is jammer, de cast ten spijt, maar boeien wil het dat eerste uur echt niet.

Gelukkig zit er verbetering in het laatste uur/drie kwartier ook al gaat de switch naar snitch, getuige bescherming, een functie bij de politie, en meteen mee voor een belangrijke inval, wel erg snel ondanks zijn achtergrond en dat men altijd erg wantrouwend naar hem was. Goed, het is natuurlijk om de cirkel rond te krijgen met de familie en wat daar allemaal gebeurd is, en het moet gezegd dat de inval waar Bobby dient als snitch fraai van opzet is met een hallucinante toon. Zo geeft de aanslag op Joe en vader Grusinsky ook een bepaalde prikkel af en zit er op zich wel een mooie stijgende lijn van spanning, maar ook het getormenteerde karakter van Bobby, in het verloop van de film. Niet te vergeten dat er een aantal mooie shots zijn op het einde met het brandende rietveld waarin men op zoek is naar Nezhinski. Dan zou ik nog bijna de fijne jaren '80 soundtrack vergeten, wat een fijne muziek een mooi tijdsbeeld wat dat betreft.

We Own The Night schiet, ondanks de laatste drie kwartier, als totaalproduct toch wel te kort en kan zich wat mij betreft niet meten met de eerder genoemde films. De film heeft overduidelijk zijn momenten maar schiet ook regelmatig tekort en krijg puur een voldoende vanwege het sterke laatst uur. Conclusie is dan ook redelijk voor een keer maar meer ook niet wat mij betreft.

Phoenix en Duval spelen sterk, Wahlberg valt wat tegen, Mendes goed en geloofwaardig. Het geheel draait niet om actie maar om de wisselwerking tussen de karakters en het leven wat ze leiden en de impact die gebeurtenissen hebben. Al met al goed gemaakt. Openingsscene verrassend..

Stijlvol misdaaddrama met een aantal bijzonder sterk uitgewerkte scenes en goed acteerwerk vanuit Mark Wahlberg en Joaquin Phoenix. In het begin lijken de twee heren een beetje verdwaald te zijn binnen de opzet van de film, maar eenmaal hun verschijningen worden voorzien van de benodigde diepgang raken ze effectiever betrokken bij de inhoud. Verder valt vooral de visuele regie van regisseur James Gray op, waartussen specifiek de regenachtige autoachtervolging en de finale in het grasveld de kroon spannen. Erg fijne scenes die zonder twijfel een eigenzinnige stempel drukken op We Own the Night. De film duurt echter wel wat te lang en de inleiding wordt te ver uitgesponnen, maar deze nemen niet weg dat het filmische schouwspel te allen tijde boeiend blijft.