El Orfanato (2007)

Een groot, verlaten landhuis dient hier als een perfect decor voor naderend onheil, zeker in combinatie met zijn ligging nabij het strand, de zee en een grot. Er hangt onheil in de lucht vanaf het moment dat een ongewenst persoon de gemoederen bezig houdt. Zoals het een spannende film betaamt, weet El Orfanato lang zijn mysterieuze karakter verborgen te houden voor zijn kijker, al is het allemaal niet nieuw wat men behandeld. Een sfeervol in beeld gebracht relaas, waarbij ik een aantal keer mocht opveren uit mijn stoel van de schrik! 4*

Niet helemaal wat ik ervan verwachtte. Het had wel wat spaarzame schrikmomenten, die best geslaagd waren, maar voor de rest liep het maar stroefjes qua verhaal.

Ik vond het allemaal niet zo spannend en interessant. En dat komt vooral omdat het horror en thriller gedeelte erg tegenviel. Als de film zich inderdaad wat meer of beter op het drama had gericht, dan had het mij wel kunnen bekoren denk ik. Toevallig vorige week het drama Fish Tank gezien en daar kwam het wel goed tot zijn recht. Maar bij deze,... nee. Ik zat er bij en ik keek er naar en deze film weet mij niet al teveel voldoening te geven.

Ik geef Orfanato wel een voldoende omdat het verder allemaal wel in orde was.

Ik ben het eens met friday the 13 th, het is veel te overated.

Gisteravond gekocht voor de vrijdagavond en was niet echt onder de indruk. Het alom bekende spook verhaaltje wordt in een nieuw jasje gestoken, maar het wordt zelden spannend, laat staan eng. Wel een paar aardige schrikmomenten. Vooral naar het einde toe wat duisterder en beter.

Wel moet ik zeggen dat de kinderen mij eerder irriteerde dan bang maakte. Alleen Thomas met zijn sokkenmonster maskertje op vond ik wel aan de creepy kant.

Het einde is zoals gewoonlijk redelijk vaag en niet echt positief.

Nou moet ik zeggen dat Europese Horror sowieso niet echt mijn ding is, maar daar kan deze film natuurlijk niks aan doen.

* 2,5

De geestenhorrors beginnen langzamerhand hun efficentie te verliezen...

Wat een mooi werkje is El Orfanato geworden. Spaanse films weten steeds meer mijn aandacht te trekken. Dat dit als een vrij clichématig filmpje gezien kan worden, ik begrijp het wel. Toch moet je hier niet te zwaar aan tillen, het geheel blijft verfrissend en vernieuwend.

De wisselwerking tussen drama en horror/thriller is prima, hoewel ik dit in andere films meestal geen succes vind. Het psychologische thrillersfeertje mengen in een dramatisch verhaal.. je moet het kunnen. Als kijker voel je verschillende emoties. Soms is het beklemmend, angstaanjagend.. en even later ben je ontroerd door het leed van de wanhopige moeder. Prima manier om de spanning op te bouwen en het tegelijkertijd realistisch te houden.

Goede combinatie van mooi en stijlvol camerawerk en prima geluidseffecten die de sfeer ten goede komen. Wat betreft het geluid hebben ze het gelukkig nergens overdreven, omdat het een oud huis is zijn de geluiden die je hoort ''natuurlijk'' en echt. Duister en spannend.

Over natuurlijk en echt gesproken.. Bélen Rueda. Wat een overtuigende rol weet zij neer te zetten. Eindelijk een vrouw die subtiel haar emoties weet over te brengen, zonder het er metersdik bovenop te leggen.

Meer van dit soort films, please!

rauw geserveerd,

El Orfanato is de zoveelste thriller waarin weeskinderen de hoofdrol spelen. Voor de sfeer zegt Del Torro, persoonlijk komen ze mijn strot uit, Spaans mag dan wel een sexy taal zijn, maar het had weinig invloed op deze sfeerloze thriller. Wederom gaat het in deze film over een stelletje die een kind adopteert, persoonlijk houd ik niet zo van stelletjes en had ik liever een alleenstaande moeder of vader gezien, laat de ander maar iets ernstigs overkomen zodat er een aangenaam claustrofobisch sfeertje onstaat en het allemaal iets dramatischer maakt.

Bijna alles is te voorspellen op de ghost whisperer aflevering na, het was totaal onnodig om dat aan de kijker voor te kauwen. "Before one can see, one first has to believe" was voor mij voldoende informatie.Leuk om het van de andere kant te bekijken, maar vervolgens word er niet direct iets mee gedaan. Jawel zegt Ingrid.. Ja het huis word opniew ingericht of tenminste, één kamer. Lekker eenvoudig dus allemaal,maar, ik ben vast niet de enige, die nog nieuwschierig is naar de verdraaide vuurtoren.

Eng, oud huis? *check*
Afgelegen locatie? *check*
Een kind met denkbeeldige vriendjes? *check*
Deuren die vanzelf open en dicht gaan? *check*
Een creepy, oud vrouwtje? *check*

Alle ingrediënten voor een standaard spookfilm zijn aanwezig en toch word El Orfanato nooit standaard. Er hangt een beklemmend sfeertje die bijna altijd bij Spaanse films in dit genre aanwezig is.

Een 'enge film' hoeft in mijn ogen niet altijd uitgesproken bloederig te zijn of in elke scene minstens 2 schrikeffecten te hebben om effectief te zijn. De kracht van suggestie weegt minstens even zwaar. Zo ook bij El Orfanato.

Fijne sfeervolle horror.

Ik ben deze gaan kijken omdat deze op nummer 1 staat bij de Halloween top 25 van moviesense.

Ik was gewoon benieuwd wat voor film dat was want vind dat ze sowieso wel veel goede films erin hebben staan.

Maar goed, het is een goede film die het vooral van de sfeer en stijl moeten hebben en die waren hier subliem. Tel daar nog het bovengemiddelde acteerwerk op van zowel het stelletje als de kinderen, het originele verhaal en niet te vergeten de spanning die veelal voorkwam en je hebt toch een knaller van een horror film.

Alleen ben ik geen fan van dit soort weeshuis verhalen anders was mijn waardering wel hoger geweest. Laatst ook Orphan gekeken dus ja meteen een overkill aan dit soort films. Ben nog steeds van mening dat dit soort films veel enger kunnen. Want kinderen zijn eng als je ze van een andere kant laat zien. En dat maskertje

Al bij al een goede horror en toch wel hard van de sfeer genoten.

3.5

Spaanse films zijn totaal niet mijn ding. Meerdere gekeken, doen het allemaal wel goed maar kan me er niet emotioneel aan vast binden. Probeer ze ook min of meer te vermijden omdat deze muur maar niet wist te doorbreken. Toch maar een kans gegeven aan El Orfanato, trailer zag er zo veel belovend uit en om een keer een vrij grote productie te zien, zou me wel eens goed kinnen doen. Met succes!
El Orfanato is een meer dan prachtig geschoten film, visueel en qua audio is deze film op hoog niveau. Elk shot spreekt duizend woorden en laat je echt heerlijk genieten, doordat de regie ook de shots de tijd geeft is het makkelijk om te volgen en dingen te ontdekken zonder misselijk te worden van te snelle montage, wat bij sommige films wel het geval is. Verder heb ik totaal niks met geestverhalen, het doet me vrij weinig. Deze film weet een mooie balans te vinden om dit onderwerp zo danig wel interessant te vinden, vond een van de sterkste scènes ook wanneer die medium hun huis kwam onderzoeken. Erg sterk gedaan en gelukkig geen standaard thriller/horror filmpje dat zichzelf verliest om de kijker ''bang'' te maken of te laten stuiteren van adrenaline. Pure film die zich serieus neemt en rustig haar verhaal durft te vertellen. Helemaal top!
Min of meer overtuigd dat er Spaanse film zijn die me emotioneel ook weten te raken, de scène in het bed wanneer Laura dacht dat haar man naast haar lag, en ze ging praten over hun ''2 kilootjes'' was vrij ontroerend. Een muur die zeker is doorbroken en die met open armen word ontdekt. Ik ga zeker meer van Spaanstalige films bekijken en ik heb er nu al zin in. 4 meeeeeeer dan verdiende sterren.

Een hele sfeervolle en creepy film. Dit zijn de soort 'horrorfilms' (als je het zo mag noemen) waar ik wel van houd. Eentje met een goed verhaal en spanning. De spanning komt natuurlijk ook vooral door de manier waarop het gefilmd is. De korte sequences tussendoor voegde heel veel toe, plus de muziek was ook prima. Dit is echt zo'n film waar je de hele tijd loopt te gissen hoe het nou gaat lopen. Ik ben dan ook erg benieuwd naar 'The Impossible' van deze regisseur. Maar de rillingen lopen in ieder geval nog steeds over mijn rug van enkele scenes. En het eind is perfect bedacht. Sterk acteerwerk ook verder.

4*

El Orfanato stond al lang op mijn nog zien lijstje, en hij ligt ook al lang in mijn kast. Maar voor een film als deze moet het moment perfect zijn, want dit leek een érg goede film te gaan worden. Lag het dan toch aan het moment, dat ik deze film 'maar' 3 sterren geef?

De setting in El Orfanato is natuurlijk perfect, het weeshuis is een geweldig spookhuis en is vanaf minuut 1 ontzettend sfeervol en vooral ook stijlvol. Het acteerwerk is goed en de kinderen zijn behoorlijk 'eng' te noemen.

Het verhaal steekt aardig in elkaar, maar is niet uitzonderlijk goed. Misschien kwam dit doordat ik eerder The Sixth Sense zag. Vooral het einde viel eigenlijk wat tegen, vergeleken met misschien.

Een goede horrorfilm is dit toch zeker wel, echt eng wordt het nergens alhoewel de kids natuurlijk eng van zichzelf zijn. Dit is toch wel een verademing ten opzichte van Bloody Birthday, welke ik pas geleden ook zag. Maar geweldig is het nooit, het leunt vooral op sfeer, en daar kan een film in mijn ogen niet alleen op leunen. Bij vlagen was het zelfs ietwat saai te noemen, maar slecht werd het gelukkig nooit. En dus krijgt El Orfanato absoluut een behoorlijke voldoende.

Hij was anders dan verwacht. In het begin vond 'k hem een beetje saai, maar wanneer het jongetje verdwijnt wordt de film echt goed.

Een aanrader.

Un cuento de amor. Una historia de terror

Ik was al geruime tijd benieuwd geraakt naar El Orfanato maar toen ik hem een tijd geleden had opgezet met mijn broer hebben we de film niet kunnen uitzien. Het kwam er de dagen nadien ook niet van om de film verder te zien dus besloten we x aantal maanden te wachten en de film dan terug van in het begin op te zetten. Gisteravond waren die x aantal maanden dus afgelopen en keken we vol verwachting naar Bayona's debuutfilm.

Met volle verwachting omdat de REC reeks een hoge lat heeft gelegd voor de Spaanse horrorfilm en ik hoopte dat El Orfanato die zou kunnen bereiken. En het komt er jammer genoeg niet helemaal uit want daarvoor is de film iets te traag, zeker in het begin. Er zijn maar weinig schrikmomenten en de film lijkt in het begin alleen maar uit dialoog te bestaan maar gelukkig begint het allemaal wel op gang te komen wanneer Simon verdwijnt. Wat daarna volgt is een vermakelijke film (met nog altijd iets te weinig schrikmomenten) die vooral met zijn einde nog punten weet te scoren. Ik had de opsluiting van Simon helemaal niet zien aankomen en werd daar dan ook erg aangenaam door verrast. Even hield ik nog mijn hart vast toen bleek dat Simon weer levend was maar Bayona weet dit euvel erg mooi op te vangen en maakt er op zich nog een erg mooi einde van. Het blijft dan ook eeuwig zonde dat de film in het eerste deel nogal vaak de bal ernaast slaagt qua logische scènes. Benigna die daar zonder kaak ligt en mond-op-mondbeademing krijgt, Simon die even helemaal alleen in de grot mag gaan rondlopen, ... Mocht dit net iets beter zijn uitgewerkt dan had er wel een halfje extra in kunnen zitten.

Wel een opvallend sterke cast. Belén Rueda is uitstekend in de rol van Laura en weet haar personage te laten overkomen als iemand van vlees en bloed. Normaal gezien veranderen dit soort personages nogal vaak in hysterische taferelen maar hier is daar gelukkig niets van te merken. Ook de kleine Roger Príncep die de rol van Simon op zich neemt doet dit erg goed. Het begint me op te vallen dat kinderen tegenwoordig beter en beter beginnen te acteren in films, een evolutie die me wel aanstaat. Visueel is dit trouwens ook nog wel de moeite waard. De setting van vroegere weeshuis is sowieso al wel iets dat altijd interessant is bij dit soort films maar de grotten bijvoorbeeld helpen goed mee aan de sfeer. Alleen ook hier weer zonde dat de regisseur er niet altijd alles weet uit te halen. Zo wordt dat seance/exorcisme gedoe ontzettend goed in beeld gebracht maar verwacht je gewoon nog net iets meer wanneer Aurora de geesten begint te zien. Opeens zit ze weer op haar stoel en c'est tout.

El Orfanato is een debuutfilm van een regisseur met veel potentie. De setting is goed, het verhaal is degelijk en de cast is sterk maar vanwege de trage opbouw (en ook wel ergens het label horror) komt de film niet altijd tot zijn recht. Het einde redt de film grotendeels.

3.5*

Intelligente en goedgemaakte film. El Orfanato is op veel punten erg goed verzorgd, zowel visueel als inhoudelijk lijkt er veel aandacht in gestoken. Qua verhaal krijgen we een sterk script voorgeschoteld dat gelukkig maar weinig leunt om simpele jump-scares, maar zich vooral richt om onder je huid te gaan zitten en je een onderbuik-gevoel mee te geven. Er worden weliswaar wat clichés van stal gehaald om dit te bereiken, maar desondanks voelt het allemaal nog wel fris. Het einde was vooral erg sterk, erg goed verteld ook. El Orfanato is duidelijk een film waarbij er in principe niet veel gebeurd, maar je als kijker wel op het puntje van je stoel blijft balanceren, omdat overal een onheilspellend of intrigerend moment op de loer ligt.

Een sterk voorbeeld vind ik het gedoe rondom het medium en de séance, elementen die ik veel voorbij zie komen en keer op keer de film naar beneden halen (Insidious, Paranormal Activity, Drag Me To Hell). Hier was het voor de eerste keer dat ik dergelijke scènes echt goed vond passen en ook vond bijdragen aan de sfeer. Sterker nog, die hele séance was wellicht één van de sterkste momenten uit de film. Daarnaast ziet de film er ook fantastisch uit. Kleurgebruik, setting, cinematografie; allemaal puik in orde. Alleen de muziek ging me hier en daar nogal wat over de top, dat had wel een paar toontjes minder gekund, naar mijn idee. Maar verder zeer onder de indruk van deze Orfanato.

4 sterren.

Typisch Spaanse school. Klassiek vormgegeven horror in een groot huis. Hout leeft, piept en kraakt en dan krijg je al snel een filmpje waar de aanblik van een simpele pop al goed is voor enkele rillingen. Het jochie doet het best aardig af en Belén Rueda is zelfs behoorlijk goed op dreef, waardoor het een vrij stevig dramatisch fundament heeft die de impact vergroot.

Daarvoor heeft Bayona een aantal venijnige prikken in huis. Onder meer de seance is zenuwslopend, maar het lukt hem ook een keertje in afgrijzen. Verder simpel doch effectief in het creëren van een geladen sfeer, zoals bijvoorbeeld tijdens de scène met de badkamerlichten of het un, dos, tres-rijmpje. Het slot mag er ook nog eens zijn. Pijnlijk en vertederend. Mooi.

Onderhoudende spookhuisthriller met een intelligent verhaal waarbij alle losse eindjes op zijn plaats vallen, in plaats van dat je met tientallen vragen blijft zitten door de enorme plotholes wat bij veel genregenoten voorkomt.

Een oud weeshuis is uiteraard de ideale setting voor onheilspellende gebeurtenissen. Uitstekend geacteerd door Rueda, die met overtuiging een wanhopige, maar vastberaden moeder neerzet. Er zaten een paar goede schrikmomenten in, maar het is vooral de mysterieuze sfeer die de film spannend maakt. Dat spelletje waarbij die kinderen achter Laura verschijnen is één van de spannendste scenes, net als de seance.

Audiovisueel ook zeer in orde, en het einde is een mooie vergelijking met Peter Pan. Goede thriller.

In de lijn van veel oude Gotische horror steunt El Orfanato vooral op gruwel die voortkomt uit het vertellen van een verhaal en minder op de schokken die modern genrewerk snel gebruikt. Het is een werkelijk spookhuisverhaal, ouderwets in de goede zin van het woord. Helaas valt het daardoor in een lange traditie van soortgelijke films, waaronder The Others die slechts een paar jaar eerder verscheen.

Gevolg: het voelt allemaal iets te vertrouwd aan. En dat is nou net iets wat een film als dit niet nodig heeft. Vooral in de eerste drie kwart of zo had ik echt het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had. Ik waardeerde het vakmanschap achter de film, inclusief het sterke acteerwerk en de goed getroffen sfeer, maar echt meeslepen deed het me niet. Dit is meer mijn type horror dan bijvoorbeeld een slasher, maar El Orfanato heeft weinig extra's te bieden in zijn genre.

Tot het laatste deel. Ook niet meteen enorm origineel, maar de tragedie werkt en zo'n scène als waarin Laura dat telspelletje speelt met die geesten is gewoon heel sterk. Niettemin is ook dit niet extreem spannend. El Orfanato blijft vooral meer een goed gemaakte en uitgewerkte film, maar jammer dat er niets nieuws onder de zon was.
3*

Twee jaar na dit kwam het veel minder bekende (en kwalitatief ook duidelijk inferieure) Hierro uit. Duidelijk een film die probeerde in te cashen op het succes van El Orfanato.

Erg onderhoudende ouderwetse spookhuisfilm. El Orfanoto is technisch behoorlijk strak. Qua look en geluidseffecten zit het wel goed, maar er werd ook prima geacteerd. Misschien zou je zelfs kunnen beweren dat de film net wat te gepolijst is, wat de sfeer niet helemaal ten goede komt. Toch zit het uiteindelijk met de spanning wel goed.

Grootste plus vind ik de diversiteit in de horror. Het houdt niet op bij de geesten en het krakende oude huis, maar men varieert. In van elkaar verschillende scenes zijn er meerdere soorten van horror. Het oude dametje op het begin, de verdwijning (die maskers), de aanrijding, de seance en de ontknoping zorgen allemaal voor een ander soort spanning. Het verhaal loopt daardoor lekker door. Eigenlijk heeft de film nauwelijks een inkakmoment.

Gevoelsmatig behoort dit niet tot de beste horrorfilms ooit. El Orfanato heeft misschien wel wat onlogische acties hier en daar (hoewel ik het wel mee vond vallen) en mist wellicht net die ingrediënten die de beste films ooit maken wat ze zijn. Maar het is vakmanschap en lekker spannend. 3,5 dikke sterren.

In principe een vrij doorsnee spookhuisfilmpje zoals we die wel vaker gezien hebben. Niet echt een (sub)genre waar ik veel mee heb, al was deze film nog wel redelijk uit te zitten.

Alle ingrediënten voor de typische geestenfilm zijn ook hier weer aanwezig. Het enorme landhuis, de creepy kindertjes, de duiveluitdrijver en ga zo maar door. Lijkt toch een soort opkomende horrortrend van vooral de laatste paar jaren te zijn. Spannend vind ik het niet, en eng al helemaal niet, daarvoor moet je toch echt met iets minder braafs komen.

Wat deze Spaanse film nog enigszins boven zijn Amerikaanse spookhuis varianten uit doet stijgen, is de visuele benadering van de film. Vaak erg verzorgd met een aantal mooie shots, voorzien van soms mooi kleurgebruik en prima camerawerk. Maakte dat de film toch niet echt verveelde en het best goed wegkeek. Verder nog een pluspunt voor de exorcist scene waar in tegenstelling tot de rest van de film wel redelijk wat spanning voelbaar was.

Niet slecht, maar behalve goede visuals weinig te bieden. 2,5*

Omdat deze film een hoog gemiddelde heeft en ook veel stemmers en ik deze film (horror behoort tot mijn favoriete genres) nog niet heb gezien, wat opzicht vreemd is, besloot ik ook om deze film te gaan kijken. Ik kon helaas deze film niet meer in de hoogste kwaliteit pindakazen, dus heb ik het helaas moeten doen met een DVD-versie wat een wereld van verschil is in kwaliteit tussen een HD-versie (dat valt straks weer vergeleken met een UHD-versie in het niets ). Ondanks dat zag de film er visueel wel aardig uit

Hoewel het zeker geen pure horrorfilm is (zitten wel bepaalde elementen van in), maar meer neigt naar een mysterie is dit zeker een aardige film die weet te boeien en waarvan de spanningsopbouw ook goed is. Hetzelfde geldt voor de uitvoering (verhaal speelt zich ergens eind vorige eeuw af) waarbij het weeshuis, waarin nu een koppel woont met hun geadopteerde zoontje Simón, een belangrijke rol speelt. Zo'n weeshuis doet het altijd wel goed in dit soort films en zorgt ook meestal voor een lekkere creepy sfeer. Dat was in deze film ook wel van toepassing. Het duurt overigens wel eventjes voordat de film lekker opgang komt (min of meer vanaf het feest na circa 30 minuten). Maar vanaf dat moment kijkt de film zich wel lekker weg en was het einde ook best aardig (met o.a. min of meer zoals de film begint) en eigenlijk ook wel mooi. De cast in deze film doet het verdienstelijk en met name natuurlijk hoofdrolspeelster Belén Rueda als de moeder "Laura". De overige cast heeft eigenlijk maar een bijrol.

Al met al een aardige Spaanse Horror / Mystery die goed in elkaar steekt en ook weet te boeien. Een echte topfilm is het in mijn ogen helaas niet.

Al jaren lag hij klaar, deze Spaanse door Guillermo del Toro geproduceerde mysterie/drama/horror. Van regisseur Bayona, zag ik al wel tweemaal Lo Imposible (2012), de tsunamifilm uit 2012 met Naomi Watts en Ewan McGregor. Die beviel míj in tegenstelling tot redelijk wat anderen wél goed, waardoor de wens om zijn 'doorbraakfilm' te kijken wat sterker werd.

El Orfanato is een van de hoogst gewaardeerde recente films met horror als een van de genreaanduidingen op MovieMeter, en ook op ICheckMovies keert de film op drie lijstjes terug. Horror is over het algemeen niet het lievelingsgenre van veel critici, maar deze heeft een 87% fresh rating op Rottentomatoes. Een gelauwerde film dus, en ik snap waarom. Vanaf het begin neemt Bayona rustig de tijd om het verhaal en de karakters op te bouwen, waarbij de sfeer langzamerhand steeds benauwender wordt. Visueel ziet alles er goed uit en ook de score mag er wezen. Zeker bij een horrorfilm niet geheel onbelangrijk. Het geluid speelt bij deze film sowieso een grote rol, van onheilspellend gekraak tot plots klinkende kinderstemmen. Bélen Rueda speelt overtuigend als de geplaagde Laura, die door de gebeurtenissen in de film tot wanhoop gedreven wordt.

Een typische horror is het dan ook niet, al ben ik een paar keer mild geschrokken. Wel (en belangrijker) hebben meerdere malen de haren op armen en benen rechtop gestaan. Een goed teken. Ik zou El Orfanato typeren als een psychologisch dramamysterie met horrorelementen. Zijn moderne klassiekerstatus maakt hij voor mij echter net niet helemaal waar. Voor een 4* waardering zakt hij net wat teveel in rond het midden en vond ik het einde niet sterk genoeg, maar een welverdiende (ruime) 3,5* krijgt hij zeker.

Ik ben eigenlijk niet zo een horrorfan. Maar hoewel deze film zeker zijn enge momenten kent waarbij ik het wel eens benauwd kreeg, bied de film ook een interessant mystery element waardoor ik toch ook graag bleef doorkijken. Film en acteerwerk is verder ook gewoon goed maar wordt nergens echt bijzonder. De film eindigt nog enigzins verassend maar kende niet echt een grote climax.

Al met al echter wel een goed gemaakte film die het kijken zeker waard is geweest.

Gisterennacht gezien. Verhaal zit goed in elkaar, al is het soms wat mysterieus maar uiteindelijk wordt alles wel duidelijk. De achtergrondmuziek levert een nog spannendere sfeer op dan er al was. Camerawerk is ook zeer goed net als de acteerprestaties. Soms gingen de haren op mijn armen er wel van rechtstaan, dus wat spanning betreft is deze film zeker geslaagd. Het middenstuk is wel een beetje traag en saai, beetje jammer misschien, anders zou ik deze film 4.5* geven nu blijft hij toch op 4*.

Een combi tussen the Elephant Man, The Others en Insidious, die het vooral moet hebben van haar sfeer.

En die sfeer is er ook wel, met name door een sterke score (en idem geluidseffecten) en een klassiek en haast idyllisch production design. Qua verhaal is het echter wel minder; ik miste originaliteit en een stukje spanning. De beste stukken van de film zijn het begin en het einde. Daartussen vond ik het bij vlagen vrij matig.

Nu goed, Bayona betoont zich wel een goede regisseur in dit debuut. Coherent en sfeervol geschoten. Ik ben benieuwd naar ‘a Monster Calls’.

3*

Best goed weeshuis-horror van de Spanjaarden. Wel een beetje braaf, maar het kan er zeker mee door.
Je zou het een standaard verhaal kunnen noemen, maar de uitwerking weet de kijker nog wel te boeien. Moeder trekt met haar man en zoontje naar een oude Weeshuis waar ze de beste tijd van haar jeugd heeft meegemaakt en probeert, met behulp van haar nostalgie, de boel daar op te knappen. Maar zoals je al kan weten spookt het in dat huis en heeft die entiteit vermoedelijk het zoontje te grazen genomen; agressief gedrag, denkbeeldige vriendjes en waarschijnlijk weer zoiets wat met een vergeten verleden te maken heeft. De sfeer is inderdaad beklemmend en voornamelijk het Uno, dos, tres, quatro.. scene was zenuwslopend. Bij de locatie zou je in eerste instantie denken dat dit zich vijftig jaar terug in de tijd afspeelt, maar tevergeefs...

Het einde was erg anders, in vergelijking met de meeste horrorfilms.

Maar al met al, sterk spookhuizenfilmpje... Volgens mij een inspiratiebron geweest van de vele Blumhouse producties.

4,0*

El Orfanato

Heerlijke Spaanse horror waarbij een grote betrekking naar ‘geestenkindjes’ zijn. Ik begin een aardig fan te worden van de Spaanse horror’s, heerlijk hoe ook J.A. Bayona hier toch wel degelijk een meesterwerk achterlaat die zozeer niet eng was (ik schrok me 1 keer helemaal de lazarus) de sfeer die de film kende was toch echt wel aangenaam en dan word het lekker wegkijken met deze Spaanse horror/thriller film.

Toch is het begin wat slapjes, althans ‘slapjes’ op een andere manier. De spanning zit er al goed in, aparte dingen gebeuren er in het huis en het zoontje van Laura raar gedrag vertoont: er is niet van dat onnodige spanningsopbouw die ik gewend ben van al dat Amerikaanse zooi van tegenwoordig. En dan is dit best tegenstrijdig: “De spanning zit er goed in” en “onnodige spanningsopbouw” want je zult toch zeggen dat dat wel een beetje moet.. Niet echt, sinds Laura zo’n oude tange in het huis ziet schrok ik me helemaal kapot waar Bayona dan toch maar laat zien dat hij zo’n trucje niet nodig heeft, het komt gewoon uit het niets: heerlijk! Het is niet voorspelbaar, ik had nooit verwacht dat er bij het verstopspelletje in het huis opeens kinderen achter Laura zou staan, in een Amerikaanse productie staat er dan opeens een lelijke demon achter haar, nu niet, wat was ik blij!

Deze horror geeft weer een hoofdrol aan Belén Rueda, misschien dat ik wel een beetje weg ben van haar maar het is de ideale persoon om in dit soort films mee te spelen. Ik ken haar onder andere ook van de top film ‘ Los Ojos de Julia (2010) ’ die ik misschien een tikkeltje leuker vond dan ‘El Orfanato’. Dit betekend niet dat ‘El Orfanato’ slechter is ‘ Los Ojos de Julia (2010) ’ keek naar mijn mening gewoon iets lekker weg.

Het verhaal is leuk. Laura was ooit een weeskindje bij een weeshuis en word uiteindelijk geadopteerd. Ze moet haar vriendjes en vriendinnetjes missen en besluit op latere leeftijd terug te keren met haar gezin naar dit weeshuis om precies te doen wat voor haar ook een gelukkige jeugd heeft gebracht. Wanneer ze daar eenmaal zijn begint haar zoontje vreemde dingen te doen, tijdens de natuurwandeling in de grot ontdekt hij een ‘jongetje’ die hij wel graag mee naar huis wil nemen. Dit mag natuurlijk niet en eenmaal thuis beginnen ook de vreemdste dingen, zo moeten ze spelletjes spelen als een soort raadsel. 6 geestenkindjes (volgens mij) hadden allemaal een voorwerp vast dat weer verder naar een raadsel leed. Eenmaal begonnen met deze geintjes raakt haar zoontje zoek en probeert Laura er van alles aan te doen hem te vinden.

Ze merkt dat het de weeskindjes zijn die ze achtergelaten heeft. Ze wil haar zoontje graag terug en besluit een prima leefomgeving te creëren zoals hij vroeger ook was. Tijdens het verstoppetje spelen staan ze daadwerkelijk achter haar en tijdens het rennen ontdekt ze een geheime kamer, een kamer waar ze haar zoontje terug vind. Eerst levend maar dat bleek een hallucinatie te zijn, hij ligt daar gewoon mors dood op de grond. Na hier en daar wat drama smeekt Laura of ze haar zoontje terug mag hebben. Ze komt weer in de geesten wereld en ziet haar zoontje weer bewegen, hij leeft niet.

Het sfeertje in deze film doet het hem, een uitstekend sfeertje met een aantal beangstigende scenes maken een top avond. De beste scene voor mij was toch het geestenjager met een crew, oef wat een heerlijke spanning gaf dat af: “Ik hoor iets, het zijn kinderen” – opent deur: er ontstaat een ware drama. Daarna was de scene dat Laura de zakken opent en de botten vind ook prima, en er zat een leuke hint in verwerkt: de prothese van een weeskindje zat er bij, volgens mij waren dat de lijken van de geestenkindjes. Zoals deze film laat zien, je hoeft niet onnodige schrikscenes op te bouwen, als de film goed is word hij vanzelf wel eng, en dat laat Bayona hier ook weer zien en Belén Rueda natuurlijk . Toch ondanks de lovende woorden is de zit mij bevallen maar, je concentratie raakte ik soms wat kwijt. Het verhaal was leuk maar niet bijzonder.

3.5

Dat de naam Guillermo del Toro opzichtig wordt vermeld als producent van deze film van de toen onbekende Juan Antonio Bayona mag niet als een marketingtruc worden weggehoond. De wonderboy van de Spaanse fantasy heeft in de debuterende regisseur een authentiek talent ontdekt. Bayona's film schrijft zich onopvallend in de traditie van spookhuisverhalen in, maar vouwt gaandeweg open tot een meesterlijke combinatie van psychologische studie en pure fantasy.

We trappen af met een Sixth Sense-gevoel wanneer Simon geheel onverwacht verdwijnt en zijn moeder middelen zoekt om de jongen terug te vinden, schuiven we op richting The Others. Zeker wanneer een mysterieuze sociaal werkster zonder zinvolle aanleiding haar diensten in het huis komt aanbieden. Ondanks deze voorspelbare referenties slaagt Bayona erin een geheel eigen stempel te drukken. Hij zweert overdreven special effects en agressieve schrikeffecten af, maar creëert tegelijk een sfeer die overdadiger en explicieter fantasy is dan de gestileerde soberheid van de genoemde voorbeelden. De regisseur toont zich een meester in het opbouwen van spanning, getuige onder meer de scène waarin beroep wordt gedaan op een medium dat, gevolgd door infraroodcamera's, door het huis dwaalt en met geesten in contact treedt.

Bayona geeft nauwelijks hints om erop te wijzen of hij nu sympathiseert met de hysterische moeder die bereid is in geesten te geloven om haar zoon terug te vinden, dan wel met de meer realistische vader die zijn vrouw tracht te overtuigen dat men de moed moet opbrengen om voort te leven. Dat evenwicht maakt van El Orfanato bijzonder boeiende en adembenemende cinema, die bedwelmt met zijn wondermooie en lichtjes surreële beeldtaal, maar tegelijk van ene gewichtige ernst getuigt wanneer hij vertelt over het verwerken van een groot verlies. Na de intense en grimmige ontknoping van het mysterie klinkt de sentimentele epiloog dan ook een klein beetje vals, maar na 100 minuten integere en welafgewogen emoties nemen we deze softe er zonder morren bij.

4,0*

Mogelijk de beste horrorfilm ooit – zo mogelijk nog beter dan The Babadook (2014) - MovieMeter.nl – en in ieder geval een volmaakte horrorfilm. De film combineert verschillende klassieke horrorelementen; aan de oppervlakte is het uitgangspunt vooral dat van het spookhuis (‘the haunted house’) maar op een dieper niveau is vooral Peter Pan het uitgangspunt waarbij de film erin slaagt je – net als Laura – in een kinderfantasie te laten geloven. De film is intelligent in elk detail zonder één fout of zwak moment waarbij het onder meer zeer knap is bedacht hoe Laura en Simon elkaar spiegelen in hun fantasie, hun spel en ontmoeting tussen de levenden en de doden. Alles is wonderschoon en sfeervol gefilmd maar ook superspannend uitgewerkt en in elkaar geweven waarbij de film zowel zeer eng met een gestage opbouw naar de climax als (uiteindelijk) zeer ontroerend is. De film heeft aldus alles wat je van horror kunt verwachten.

Inderdaad een prima griezelfilm maar voor mij zal op die eerste plaats altijd The Shining (1980) / The Shining (1997) blijven staan. (De eerste is met Jack Nicholson) Heerlijke opbouw en langzaam maar zeker verliest onze hoofdpersoon de realiteit in de waanzin om hem heen. Dit alles gaat ten koste van zijn baan en natuurlijk het belangrijkste in zijn leven; zijn gezin!

El Orfanato

Mooi. De grootste kracht van El Orfanato is de fantastische sfeer die J.A. Bayona vanaf het begin weet te creëren. Echt eng of spannend wordt het nergens, maar toch zitten er een aantal effectieve schrikmomenten in. En het ongemakkelijke en onheilspellende gevoel overheerst, en als kijker word je langzaam meegevoerd in de angst en paranoia van Laura. Fantastisch gespeeld door Bélen Rueda. De setting (een groot landhuis) leent zich natuurlijk ook bij uitstek voor een horror/thriller. Wat de El Orfanato helemaal geslaagd maakt is het trieste einde, en Bayona verdient complimenten voor de manier waarop hij alles laat samenkomen.