El Orfanato (2007)

Dit is gewoon een klassefilm hoor.

Alle ingrediënten voor een typische thriller van dit soort zijn aanwezig (een groot en luguber huis in een prachtige geïsoleerde omgeving, kind met denkbeeldige vriendjes), maar toch voelt de film op geen enkel moment cliché aan, integendeel zelfs.

Het verhaal is gewoonweg meeslepend en de film komt een aantal keer behoorlijk verfrissend uit de hoek. De stempel van producer Guillermo Del Toro is goed merkbaar, de film balanceert op dezelfde dunne lijn tussen fantasie en realiteit die van El Laberinto del Fauno zo'n meesterwerk maakte.

Vooral erg knap aan El Orfanato is dat er een grote hoeveelheid psychologische diepgang in het verhaal wordt verwerkt, zonder dat deze afdoet aan de spankracht (en spannend is het echt wel bij momenten). Diepgang is wel het laatste wat je verwacht in dit soort films, maar het werkt hier wonderwel. Hierdoor zullen niet enkel thriller/horrorfans aan hun trekken komen bij deze film, mischien kunnen enkele criticasters van het genre zelfs wel overtuigd worden door deze film.

Uiterst genietbaar kijkstuk, kijken die handel!

Film die mij deed denken aan The Others, The Dark en Saint-Ange. En zoals linn ook al opmerkte, The Devil's Backbone.

3 van de 4 zijn ook Spaanse horrors dus er zit daar blijkbaar een lijn in. Sfeervol, stijlvol, een paar erg pakkende scenes.

Toch mist er ook steeds iets. Nét dat ietsje meer om het superspannend te maken. Echt helemaal overtuigen doet het nooit, misschien iets te klassiek ? Iets te braaf en beproefd ?

Wat het ook mag zijn, het blijven mooie en erg stijlvolle films. Genoeg sfeer en de scene met de roterende camera en de "excorcist" zijn erg knap. Hoewel de opzwengelende muziek in laatstgenoemde wat goedkoop bleek.

Maar erg fijne film, goed voor anderhalf uur mooie spanning met twee scenes waar het puntje van de stoel wat dichterbij kwam. Beetje jammer dat het nooit helemaal bereikt wordt, maar verder niks op aan te merken.

4.0*

Omwille van technische storingen tijdens het bioscoopbezoek aan There Will Be Blood enkele weken geleden, was de manager zo vriendelijk een gratis ticketje uit te schrijven voor een volgende kijkbeurt. Opzwepende fitnessmuziek en een ingetogen epos over een oliemagnaat gaan nu eenmaal niet zo goed samen… Met El Orfanato in het vizier kwam deze gratis filmvertoning handig van pas, hetgeen volgende bevindingen opleverde.

Als er twee mensen verantwoordelijk zijn voor de revival van de Spaanse genrefilm, zijn het wel Alejandro Amenabar en Guillermo Del Toro. Die laatste, bekend van El Espinazo Del Diablo en de volwassen sprookjesfilm El Laberinto Del Fauno, engageerde zich als producer voor het project van debuterend regisseur Bayona: El Orfanato. Veel moeilijke woorden in één zin, maar kortweg gaat het over een klassieke spookhuisfilm met een weeshuis in de hoofdrol. Aziatische geesten die uit televisieschermen kruipen zijn ondertussen verleden tijd, maar de liefhebber van het spookverhaal kan zich nu dus toeleggen op de nieuwste Spaanse contributie aan het genre.

Centraal staat de plotse verdwijning van de kleine Simon, die naar de zin van zijn ouders iets teveel opgaat in de vriendschap met z’n denbeeldige vriendjes. Wanneer Simon al een tijdje spoorloos is krijgt diens moeder ongewenst bezoek van geesten. Al snel begrijpt moeder Laura dat die denkbeeldige vriendjes niet zomaar een verzinsel zijn en gaat op zoek naar de waarheid. Vastbesloten haar zoontje terug te vinden volhardt ze in de zoektocht, niet wetende dat ze daarbij op punt staat de gitzwarte geschiedenis van het weeshuis te ontrafelen.

Wie niet genoeg nachtrust heeft gehad laat deze film beter links liggen. Als aaneenschakeling van doodsaaie sequenties is El Orfanato een regelrechte aanslag op de oogleden en zelfs de vlijmscherpe speldenprikken die nu en dan worden uitgedeeld kunnen het gezapige tempo niet doorbreken. Alle clichés worden hierbij op een hoopje gegooid en met films als The Others, The Innocents en The Changeling in het achterhoofd is dit louter een herhalingsoefening van wat in het verleden al beter is gedaan. Ondanks de zichtbaar goede bedoelingen en de betoverende fotografie slaagt Bayona er geen moment in de kijker angst in te boezemen. Het zoetsappige slotakkoord alleen al doet daarom vermoeden dat El Orfanato zich eerder wil profileren als sprookjesachtige familiefilm dan als beklijvende horrorfilm. Diehard gorehounds en thrillseekers zijn dus gewaarschuwd!

Spaanse cineasten hebben de afgelopen jaren sterk hun stempel gedrukt op de fantastische film, maar gezien de recycle-aanpak van een reeds uitgemolken genre stelt dit nieuwste kroonjuweel teleur. Afwachten maar of het nakende [Rec] deze misstap kan doen vergeten.

Erg aardig, maar had er wat meer van verwacht. Hoewel het er prima uitzag was het namelijk niet zo spannend als ik gehoopt had. Er had meer ingezeten.
Paar scenes voldeden erg goed, de exorcist, de verdwijning van de jongen op het feest , maar het wordt geregeld wel erg onhandig uitgewerkt met dat 'tijdreisgedoe' en 'de psychologische zoektocht .

Onschuld met een wrange nasmaak

De Mexicaanse cinéma beleeft (opnieuw) zijn hoogdagen in het huidige decennium, getuige klinkende namen als Iñárritu, Cuarón, Reygadas en del Toro. Toeval wil overigens dat laatstgenoemde ten boek staat als de producer en naar verluidt zelfs als aanvankelijk regisseur van 'El Orfanato'. En die bijdrage laat zich onmiskenbaar kenmerken in de centrale thematiek, die del Toro voorheen reeds met zichtbare flair uitwerkte in respectievelijk 'El Espinazo del Diablo' en 'El Laberinto del Fauno'.
Hoe dan ook, del Toro had schijnbaar te veel om handen om zich ten volle op dit project te storten en zag, wellicht terecht, enige heil in het opleiden van een kersverse pupil. Een pupil genaamd Bayona, die de dankbare taak kreeg om mee te werken aan de ontwikkeling van de huidige Mexicaanse garde.

De bewuste thematiek waarover ik spreek handelt over de gruwelijke fantasie van het kind, over hun schreeuw om aandacht en derhalve over de onvoorwaardelijke link tussen het bovennatuurlijke en de bittere realiteit. De weeskinderen in 'El Orfanato' zijn anonieme 'wezentjes' die een zekere band delen en tot het uiterste gaan om die band te behouden. Gruwelijke en haast onvoorstelbare noot daarbij is, dat ze hun wil steeds met de beste bedoelingen opdringen. Ze hebben geen besef van het verschil tussen goed en kwaad, en dat maakt hun schreeuw om aandacht zo tekenend én aangrijpend.
Enkele gevreesde plotwendingen, die het gros van dergelijke genreprenten wel eens vaker de doodsteek geven, worden vanuit voorgaande 'theorie' echter geheel gerechtvaardigd. Ze dienen een hoger doel, meer specifiek een wrange, ambigue slotconclusie: kinderen kunnen soms onbewust onverbiddelijk zijn, zelfs in al hun onschuldigheid.

Desondanks het feit dat del Toro's bijdrage grotendeels onmisbaar is, staat deze de persoonlijke hand van Bayona niet in de weg. Inzake mise-en-scène en spanningsopbouw trekt hij de hand subtiel naar zich toe, vult hij het scherm met nauwgezet vakmanschap en geeft hij de moderne huivercinéma terecht het nakijken.
Verder worden spaarzaamheid en geduld wel vaker beloond in dit medium, zo ook in 'El Orfanato'. De kijker heeft slechts genoeg aan een paar schrikmomenten om bij de pinken te blijven, maar zal het op die bewuste momenten ook zondermeer geweten hebben waarom en waarvoor hij van zijn stoel sprong.

3.5*

Aardige stijl- en sfeervolle film met een paar zeer goede schrikmomenten. Ook het verhaal is best goed. Toch ontbreekt er net iets aan deze film om het helemaal superspannend te maken. Je schrikt wel een aantal keer, maar echt op het puntje van je stoel zitten doe je ook niet. Soms deed de film mij een beetje aan The Others denken. Niet super dus, maar toch heb ik me prima vermaakt en is dit zeker een bovengemiddelde film. Voor wie van dit genre houdt, is dit zeker wel een aanrader.

3,5*

Knappe film die me moeiteloos wist te overtuigen. Ik ben niet zo'n thriller-fanaat, ik ben dan ook nogal snel onder de indruk (een paar keer lelijk verschoten, en toch wel tweederde van de film met een vies ongemakkelijk gevoel zitten bekijken), maar het is meer dan alleen de spanning die deze film goed maakt. De beelden, camerabewegingen en geluidseffecten zijn ijzersterk, en het verhaal is complex en fascinerend genoeg om te boeien en bij de ontknoping zelfs behoorlijk te schokken. De opbouw van de film en van verschillende losse scenes is trouwens geweldig goed, uit alles blijkt dat de makers van deze film hun vak perfect beheersen. Echt buiten de lijntjes wordt er niet gekleurd, en dat is misschien wat spijtig. Maar het is in ieder geval een indrukwekkende film .

Film die helaas maar nooit spannend wil worden. Komt nog eens bij dat ik sowieso niet zoveel heb met geesten en onzichtbare vriendjes, een medium e.d. . Film kabbelt maar door en het drama wordt nergens aangrijpend, waardoor je vooral bij de eindscenes die toch wel heel zoet zijn, de afloop althans, het drama totaal niet voelt; ik niet in ieder geval. Blijft aardig gefilmd en leuk om te volgen, maar komt echt nauwelijks boven de middelmaat uit.

Wat een geweldige film, ik ben echt met stomheid geslagen.

De film klopt, wordt pas op het eind helemaal duidelijk en is van hoog niveau. Goede acteerprestaties, prachtig camerawerk en goed geluid. Cambal heeft gelijk dat hij zegt dat deze film intellectueel is. Naar mijn mening is het een intellectuele psycho-horror. Het is echt een eng sprookje.

Dit is horrorfilms zoals ik ze graag zie. Ik ben niet zo van al t gore en zoveel mogelijk ranzigheid in 90 minuten. Dit zijn de films waar je uiteindelijk voor naar de bioscoop gaat en dvd'tjes koopt..

Een pareltje dit.

El Orfanato vertelt een verhaal zoals al veel andere films gedaan hebben. The Others, The Devil's Backbone, enfin, ze zijn allemaal al een keer genoemd hier op MM. Maar El Orfanato stopt er een dosis drama in die ik erg goed vond werken en die mij op een andere manier rillingen gaf dan die ik bij één of twee scenes erg voelbaar had op het suspense vlak.

Het scenario werkte erg goed. Geen enkele overbodige scenes en de suspense scenes prima getimed. Ergens net voor het einde dreigde het allemaal mis te gaan toen ik bang werd dat het script zich teveel zou gaan baseren op de uitleg van alle bizarre gebeurtenissen maar de film herpakte zich op een erg mooie en vertederende manier. Een prachtig einde.

De cinematografie mag er ook erg wezen en voor de gorehounds staat er zefls nog een zalige scene te wachten.

Over het acteerwerk heb ik niets op aan te merken. Goede rollen, goede casting. Prima werk.

Een verrassend complete film die mij een mooi avondje film heeft bezorgd.

4* voor nu.

Mooie stijlvolle thriller die zo uit Del Toro's koker had kunnen komen qua drama en suspense. Echter bayona geeft zijn eigen draai aan deze keurig in balans zijnde film. Ietwat voorspelbaar maar wel goed.

Na al die goede reacties hier op MM kon ik bijna niet wachten om deze te gaan zien, hoge verwachtingen van te voren dus..

En die zijn allemaal waar gemaakt, waar de meeste van zulk soort films op 1 of meerdere vlakken tekort schiet is deze bijna perfect in elk opzicht.

Goed, sterk verhaal. Goede acteerprestaties en veel spanning.

Paar gruwlijk goed geslaagde schrikmomenten, en een einde waar ik serieus kippevel van kreeg..!

Ook slaagt deze film er in om op erg veel vlakken origineel te zijn, iets wat deze film sterk onderscheid van andere soortgenoten.

De heerlijke sfeer die de hele film door rondhangt is geweldig, ook al kan het soms wat saai overkomen, je wilt gewoon verder kijken.

Hoe is het ook eigenlijk mogelijk, de beste horror films die ik de laatste tijd heb gekeken zijn allemaal óf uit spanje, of uit frankrijk... en dat zegt wel wat over wat voor soort troep er uit hollywood komt, dit maakt veel goed!!

4.5 dik verdiende sterren, en een plaatsje in mijn top10!

Zeer middelmatige horrorfilm, die wel erg veel leent van alle andere "spookhuis" films die ik ken (vooral The Others kwam steeds voorbij).
Ik had hier, na de vele goede recensies te hebben gelezen, toch wel meer van verwacht.
Met een drietal schrikeffecten, kan deze film uiteindelijk niet boven de middelmaat komen!

2,5*

Mooi gemaakte film: een echte aanrader als je het mij vraagt.

Om te beginnen moet ik waarschuwen dat dit niet een standaard horrorproductie is, zoals 1408, the ring, saw e.d. Als je dus een avond wil doorbrengen met veel ketchup, sadisme of gillende tieners dan kan deze film wellicht tegenvallen. Qua sfeer zou ik deze film eerder willen vergelijken met Pan's Labyrinth. Wat de film tot een horror maakt is dat deze je continu in spanning houdt - wat mij betreft méér dan de zojuist genoemde films - én speelt met (geloof in) bovennatuurlijke krachten.

Wat dat laatste betreft: The Orphanage doet dit zonder slap, cliché of zelfs ronduit lachwekkend te worden. Over de continue spanning waarin je als kijker verkeert moet ik opmerken dat dit in het eerste deel van de film vooral het gevolg is van uitstekend acteerwerk, een mooie setting en uitstekende regie. In dit deel van de film vouwt het verhaal zich langzaam uit op een manier die weliswaar boeiend genoeg is om niet te vervelen, maar nog niet perse uitzonderlijk origineel of enerverend. In het tweede deel van de film wordt het verhaal steeds sterker: het daagt meer en meer uit om over na te denken en bevat enkele vermakelijke plotwendingen. Dit mondt uit in een origineel, donker maar bevredigend einde.

Eigenlijk heb ik weinig negatiefs op te merken over deze film. Enige minpunt is dat de film na ruim een uur heel even een beetje inkakt - wellicht iets te veel vraagt van het geduld en concentratie van de kijker. Gelukkig duurt het nog geen tien minuten voordat de film weer boeiend wordt en het verhaal zich verder ontwikkeld.

Kortom, een behoorlijk sterke film binnen zijn genre.

El Orfanato is een film die eigenlijk op de een of andere manier volkomen misplaatst op de markt is gebracht. El Orfanato is namelijk simpelweg geen echte horror. Maakt dat de film slechter? Verre van zou ik zeggen. El Orfanato is een bijzonder sterke en sfeervolle film. Het sfeervolle zit hem vooral in de visuele flair maar ook in het opvoeren van de spanning. Want de film mag dan geen horror zijn spannend is hij zeker. De scenes waarin de vrouw(en) door het huis dolen zijn stuk voor stuk bijzonder sterk wat spanningsopbouw betreft. Ook het acteerwerk is dik in orde zelfs van het kindje. Al met al is de film een waar genot qua uiterlijk en heeft hij bijna iets sprookjesachtigs over zich heen hangen. Het plot mag dan wat gaatjes vertonen en ook sommige personages irriteren op een enkel moment maar dat alles deert El Orfanto nauwelijks. Uiteindelijk blijft er gewoon een hele mooie en spannende film over.

4*

Uitstekende film. Prima mix tussen horror en drama wat mij betreft. De sfeer is één van de dikste pluspunten in deze film. De setting - het weeshuis - draagt hier uiteraard aan bij en zo'n gebouw ergens midden in het bos (geloof ik?) werkt altijd bij een spannende film natuurlijk. Het doet er altijd een schepje bovenop en geeft toch een beklemmender gevoel aan je als kijker.

De acteerprestaties zijn ook erg goed. De moeder, maar ook het kleine jongetje zelf zet een puike prestatie neer. Dat oude vrouwtje is het meest angstaanjagend, althans; voor mij dan. Zij is dan ook de reden dat ik een paar keer goed moest schrikken. De scéne in het schuurtje, wanneer ze word overreden en als ze een reflex toont als ze al dood is. Drie prima schrikmomenten, maar op dat gebied hebben we het meeste dan ook gehad. De film word regelmatig aardig spannend, voert prima de spanning op, maar uit deze spanningsopbouw word té weinig gehaald. Veel momenten hoop je op een hoogtepunt, maar die krijgen we helaas te weinig te zien. Ik ben zeker nog een paar keer geschrokken en spannend werd het ook een paar keer, maar wat mij betreft heeft regisseur Bayona niet alles uit de kast gehaald op dit gebied.

Eén ding is een feit; ik heb constant aan het beeld gekluisterd gezeten en dat is sowieso al een erg groot pluspunt. De geweldige sfeer, spanningsopbouw, uitmuntende camerawerk en muziek zorgen er wel voor dat je je aandacht op het beeld blijft houden. Naar het einde toe valt de film in een klein dalletje, maar klimt hier wel weer uit. Het einde zelf vond ik wat vreemd, maar tegelijkertijd ook wel mooi. Al met al een prima film die visueel genoeg te brengen heeft. Ik heb me meer dan vermaakt in ieder geval, dikke voldoende dus.

3,5*

Een erg mooi en sfeervolle film die erg subtiel is gemaakt. Het blijft je gewoon geboeid houden van het begin tot het eind. Had aanvankelijk wel meer horror verwacht, maar deze mix van thriller/horror is de juiste balans.

Al met al 4, 0 sterren.

Na een tijdje terug Laberinto del Fauno te hebben gekeken leek deze andere Spaanstalige film van Guillermo del Toro (producent red.) me erg interessant. Hoewel ik aan het begin van de film nog twijfelde zijn mijn verwachtingen ruimschoots waargemaakt.

Na aanvang lijkt het er echter op dat de film wegdruipt in alle horrorcliche's (afwisselend camerawerk, duistere setting in het bos) blijkt deze echter alle valkuilen te omzeilen. Mede doordat Bayona er vaak voor kiest de spanning hoog op te bouwen en dan in plaats van een plotselinge gebeurtenis de spanning weer op mysterieuze wijze af te bouwen. Stuk voor stuk ontvouwt zich een ingewikkeld raadsel.

Het camerawerk blijft de gehele film door zeer stijlvol, en ondanks dat het naar mijn mening op sommige momenten wat geforceerd aanvoelt (bijvoorbeeld een van de laatste scenes waarin de oudere Laura tegen de muur klopt) is het niet storend.

Daarnaast speelt de muziek (zoals vaak in dit soort films) een belangrijke sfeerbepalende rol. Hoogtepunt hierin was voor mij de scene waarin Laura door het water rent.

Toch weet de film ondanks groot gebruik aan standaardelementen voor mij onvoorspelbaar te blijven, te boeien, een interessant verhaal te tonen en een nog mooier slot te bieden (hoewel sommigen het daar niet mee eens zijn las ik hier al). Wederom dus een zeer sterke film van Spaanse makelaardij!

Vier sterren.

Dat is dan juist de kracht voor de schrikmomenten.

En spaans is een mooie taal (staat los van de beoordeling voor de film overigens)

Saai viel ook wel mee eigenlijk er moet wat verteld worden anders wordt alles zo onduidelijk.

4 sterren

Geweldige film met een dijk van een sfeer en een mooi, lang uitgesponnen verhaal. Einde was een tikje teleurstellend, maar dat doet verder ook niet zo veel aan de film af. Zag er visueel goed uit en was bij vlagen enorm spannend. Lekker freaky.

4*

Sterke bovennatuurlijke thriller (ik vind het geen horror) met een na een tijdje behoorlijk boeiend en bij vlagen spannend verhaal. Het was in het begin eventjes inkomen in het plot maar het ging me al snel interesseren. Sowieso ben ik liefhebber van bovennatuurlijke films. Ik vind ze vaak beklemmend en creapy omdat het gaat over een onderwerp wat in mijn ogen bestaat. Lijkt me doodeng zoiets te moeten meemaken zeg.

De film richt zich vooral op het psychologische aspect en niet op het tonen van gruwel of het tonen van de bekende zaken van geesten die in het huis zitten. Ja, er zijn dichtklappende deuren en een bewegend speeltoestel buiten maar dit maal geen geest in raam of vliegend bed. De film was met dat soort momenten spaarzaam. Het had van mij wel wat grauwer en beklemmender gemogen bij momenten, maar het was ook niet slecht. Ook grote complimenten voor het sterke acteerwerk van vooral moeder, kind en oud vrouwtje. Ook de soundtrack en zeker de geluidseffecten droegen bij aan de sfeer. Het maakte de film regelmatig beklemmend.

Ik miste alleen wel enkele memorabele momenten waarbij ik echt gespannen was. De scene waarin de volwassen Laura op het einde het kinderspelletje speelt met de geesten waarna ze zichtbaar achter haar staan vond ik wel creapy. Ook de 2 momenten in de schuur (met oud vrouwtje en later als ze het deurtje intrapt) vond ik sterk, net als de scene met de paragnoste die langs kwam. Het einde vond ik ietswat overdreven. Al bij al is het niet happy omdat zowel zij als haar kind dood zijn, maar het was wel ietswat Disney happy ending als men snapt wat ik hiermee bedoel. Ik zie graag dit soort films die eens echt fout aflopen.
Maar goed, als conclusie mag ik wel zeggen dat ik genoten heb. Zeker 1 van de betere bovennatuurlijke films in zijn genre. Net als REC een erg geslaagde Spaanse (horror)-thriller.

4*

Lekker sfeervol suspense filmpje. Spelend in de prachtige Spaanse Asturias, als er een gebied in Spanje wel geschikt is als decor voor een horror dan moet het dat gebied wel zijn. Met ruwe kliffen, een ruig desolaat bergachtig binnenland en Atlantische depressies die het gebied teisteren. Veruit de sterkste troef van El Orfanato is het visuele aspect en de wat traditionele maar uiterst effectieve spanningsopbouw. Film maakt geen gebruik van een keiharde geluidsband en plotseling in beeld verschijnende gedaantes om de kijker de stuipen op het lijf te jagen zoals zo vaak tegenwoordig gebeurt. Nee, de opbouw van de scènes zit vaak erg knap in elkaar en weet een prima aangenaam onbehaaglijke atmosfeer te creëren.

Jammer is het dan ook dat de film net wat te veel en te duidelijk leentjebuur spet,elt bij genregenoten. Elementen die al eerder zijn gedaan in The Exorcist, The Sixth Sense, Poltergeist en vooral The Others komen net iets te vaak voorbij. Ook had er gewoon meer aandacht moeten zijn voor het script want dat loopt gewoon niet helemaal lekker en is soms zelfs wat onlogisch. Vooral het einde vond ik toch niet bevredigend omdat de vragen niet naar behoren worden beantwoord maar het mysterie ook niet in tact wordt gelaten. Echt de grootste miskleun van deze film. Een beter script had voor een mooie 4* kunnen zorgen nu blijft het hangen op een redelijke 3.5*.

Aangaande griezelfilms zit de wereld eenvoudig in elkaar: mijn vriend T. is als de dood voor poppen en oude vrouwtjes - in wezen voor vrijwel alles, maar toch vooral voor poppen en oude vrouwtjes -, ik ben niet gek op geesten, en S., die is eigenlijk nergens echt bang voor. Wat wij met elkaar gemeen hebben, is dat wij allen een bepaalde afkeer voelen voor verlaten Victoriaanse huizen bij nacht (...).

Het is niet gek dat T. zich als een klein meisje gedroeg, toen ik voorstelde El Orfanato te bekijken; deze Spaanse horrorfilm had namelijk alles in zich zijn nachtrust voor eeuwig te laten verdwijnen: een verlaten Victoriaans huis, geesten, een oud vrouwtje, en zelfs enige poppen, die wij overigens per toeval ontdekten. Daar waar S. op effectieve wijze zombies ombracht, hielp deze film - oordelend naar de lafhartige wijze waarop hij zich achter zijn dekens verstopte en jammerde dat alle oude vrouwtjes bij dezen afgemaakt dienden te worden - in één klap alle mannelijkheid die T. ooit bezat om zeep.

Doch het is niet de welhaast onhoudbare spanning die T. ertoe bracht te schuilen achter zijn dekens, die El Orfanato de film maakt die het is - ik geef toe: ook ik had herhaaldelijk enige vingers nodig om mij achter te verstoppen -, het is geenszins de billenknijpende belofte van een allesverzengend schrikmoment dat vervolgens uitblijft - ook ik jammerde wel eens om een verlossing en een doekje voor mijn zwetende achterwerk. El Orfanato behoort geenszins tot de bezorgdienst der nachtmerries, waarde lezer; het is een film waarvan gij uw derrière zult verplaatsen naar het puntje van uw stoel, om op het eind te bemerken dat die stoel op gewelddadige wijze onder uw zwetende achterwerk vandaan is geschopt. Wat deze film mij echter vooral schijnt te zijn, is integer; en de uiteindelijk dan toch allesverzengende - niet eng, doch wel spannend en wel degelijk allesverzengend - climax liet mij, als kille klootzak zijnde, allesbehalve onberoerd; een knappe prestatie voor een eenvoudig spookverhaal. En daarnaast is het uiteraard een immer aardige verdienste mijn vriend van zijn penis te ontdoen.

Karl.

Ondanks de hoge waardering op Moviemeter voor de film kan ik toch niet verder komen dan 3 sterren.

Je moet wel even in de film komen, het ultrasnelle Spaanse gebrabbel raak je na een tijdje wel aan gewend.
Verder is de film prachtig geschoten, de sfeer is ook heerlijk spannend en beklemmend. Toch bleef ik met een leeg gevoel na afloop zitten.

Misschien als ik de film vanuit een ander perspectief(lees: genre) zou bekijken had ik een hogere waardering eruit weten te persen.

Het verhaal zit goed in elkaar en heeft alle potentie om spannend te zijn. Toch vind ik dat de film op bepalende momenten toch de mist in gaat en de spanning die goed is opgebouwd totaal wegneemt.
Bv: de annemarie koekoek scene, heerlijk spannend en weet je totaal te pakken. Dan verneuken ze het door gewoon de spanning weg te nemen na die tik. Die spookkids waren gewoon veel te lief voor een horrorfilm. Als je een horrorfilm maakt, zorg dan ook dat de geesten een beetje kwaardaardig zijn.
Ik had nu het gevoel naar "Casper: het Vriendelijke Spookje" te kijken, dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest?

Ook de scene met dat medium die je op de camerabeelden ziet. Het idee is heel goed en er zit ook een soort van spanning in. Alleen geven ze de finishing touch weer niet door de scene toch soft te laten eindigen.
Daardoor slaan deze scenes wat mij betreft net de plank mis.

De film had beter gestaan in het drama/thriller genre. Waar het toch de dramatiek goed weet te benutten en ook een mooi einde heeft.
Maar aangezien het een "horror" is kom ik helaas toch niet verder dan een kleine voldoende.

3 sterren.

Hij doet weliswaar alles goed wat een spokenfilm goed kan doen, maar om de een of andere reden kwam ik er maar niet in te zitten. Aan de sfeer en het ijzersterke acteerwerk ligt het niet. Ook het plot wordt op behoorlijke inventieve wijze ontrafeld. Maar de vonk sloeg maar niet over. Misschien omdat het me net iets teveel deed denken aan soortgelijke genrefilms als Dark Water, Fragile en The Others. Of misschien ben ik niet zo'n liefhebber van het genre. Ik weet het even niet.

Ongelooflijk dit. Dit is zo ontzettend goed geschreven, nog nooit zo'n geweldige Spaanse horror gezien. Zeer bittere pil en gedoemd een klassieker te worden. Die scene met dat medium... één van de beste vijf horrorscenes ooit, zonder twijfel.

Hier had ik al veel goeds over gehoord, om de een of andere reden verwachtte ik mij aan een bangelijke Horror-Thriller, wat deze film dus NIET is !

Het is eerder een sfeervol Drama met bovennatuurlijke elementen erin verwerkt zoals klopgeesten, slaande deuren, mensen zien die er niet zijn enz...

Het einde heb ik niet zien aankomen, dat heb'k blijkbaar ergens gemist....?
Een tweede kijkbeurt zal wellicht opheldering brengen.

6,5/10.
Een Occult Thriller / Drama dat, ondanks zijn trage tempo, toch niet verveelt.
Zeker de moeite om eens gezien te hebben, ik zou er geen geld aan geven maar wachten tot ze hem op tv spelen.
Als debuut kan dit tellen, ik kijk uit naar zijn volgende film.

Filmsite : http://www.clubcultura.com/...

Erg mooie film met elementen die The Devil's Backbone en Pan's Labyrinth ook bijzonder maken: aandoenlijke kinderen, fantasy/horror dat door de realiteit wordt geweven en een sfeervolle cinematografie. Alleen al de openingsscene met de pollen en spelende kinderen is geweldig.

Opvallend ook dat de "horror" niet de boventoon voert zoals in de standaard-geestenfilms, maar juist het drama en het trauma van Laura (wat me een beetje deed denken aan het veel mindere The Dark, ook aan zee). De verschijningen geven er een mystiek tintje aan en laten je een tijdje in de waan wat wel echt is en wat niet.

Normaal heb ik niet zoveel met geestenfilms die vaak een standaard stramien volgen, maar deze combinatie met de dramatiek en sfeer zorgt voor een flinke meerwaarde. Het enkele schrikmoment pakt goed uit (de hand van het oude vrouwtje) en gelukkig wordt niet de fout gemaakt door de film vol te laden met goedkope schrikmomenten.

Neem bijvoorbeeld ook de scenes met het medium en het 1-2-3-spelletje dat Laura speelt: behoorlijk ijzingwekkend door het sfeertje zelf, zónder gruwelijke dingen te laten gebeuren (die misplaatst zouden zijn) of clichés te volgen.

Prima drama/fantasy/horror dus (om het toch in wat hokjes te plaatsen) met goed acteerwerk en een verhaal waar waarschijnlijk meer achter steekt dan ik in eerste instantie ervan heb meegekregen
(ze heeft haar adoptiezoontje per ongeluk opgesloten toen die het zoekspelletje speelde, vindt hem uiteindelijk, mag een wens doen, pleegt zelfmoord en verenigt met de kinderen, toch..?

Ik weet niet wat het is met kinder-spoken-horror maar het zijn zo ongeveer de enige films waarbij écht de rillingen over mijn rug gaan, mits het goed uitgevoerd wordt natuurlijk.

En dat lukt El Orfanato zeer aardig. Gelukkig leunt de film niet op de gebruikelijke clichés die je in (veel) Horrors tegenkomt; geen overdreven schrikmomenten, geen domme beslissingen en geen goedkope gruweldaden. Maar wél constante spanning met een paar ijzingwekkende scenes waarbij mijn nekharen werkelijk overeind sprongen. Het verhaal is niet overdreven origineel maar het wordt wel vol overtuiging en lekker vlot gebracht al had einde niet zo uitgekauwd van me gehoeven.

Ook ik vind de vergelijking met The Others zeker opgaan (ook al met van die schattige kinder-spookjes brrr) maar die deed me net even meer.

3.5*