No Country for Old Men (2007)

Heb deze dan eindelijk ook gekeken en ik kon de film de eerste keer, ondanks zijn lange lengte, zeker wel waarderen. De volledige tijd heb ik geconcentreerd zitten kijken en dat gebeurd me toch niet heel erg vaak meer.

Ik denk dat twee keer kijken dit soort films eigenlijk alleen maar goed doen, daarom ga ik hem morgen nog een keer kijken.

Voorlopig 4.5*

Dit hoor ik wel vaker in diverse fora beweerd worden, maar nog nooit van een regisseur zelf. Behalve Luis Buñuel geloof ik, maar die is op dat gebied niet helemaal te vertrouwen.

Ik geloof dat dit niet letterlijk bedoelt is, maar meer verwijst naar de gigantische promotiecampagnes rond Oscartijd voor de films waarvan verwacht wordt dat ze kunnen scoren bij de Oscars. De bedragen voor deze campagnes zijn regelmatig enorm hoog, zeker nadat de nominaties bekend zijn geworden. De winnaar zou dan de film zijn die zichzelf het beste promote.

Overigens heeft Crouching Tiger, Hidden Dragon slechts technische Oscars gewonnen. Niet echt goedmakertjes voor Ang Lee, die sowieso pas echt status kreeg vanaf die film. The Departed is een beter voorbeeld van je punt.

Deze discussie hoort denk ik wel meer in het Oscarforum thuis.

Een Oscar voor 'Best Foreign Language Film' is wel meer dan een technische Oscar.

We hebben geen andere film gekeken. We hebben alleen een andere mening.

Een film die je niet moet kijken voor de actie, spanning of iets dergelijks. Een film waar je over na moet denken, ik weet zeker dat ik hem morgen nog beter vindt dan vandaag!

Beetje aan de langdradige kant, maar best te pruimen.

Dikke 5* Javier Bardem vertolkt de perfecte rol als super Hitman!

De Coens slaan even een andere weg in al lijken ze moeite te hebben met afscheid te nemen van tiepetjes.

Vooral dan Javier Bardem zijn kapsel maar zijn rol is wat overroepen. Zo geweldig was hij nu ook weer niet, daarvoor heeft hij te weinig om handen, mocht wat meer hebben. Tommy L Jones, Josh Brolin en Woody Harrelsson zijn hetzelfde: Goed acteerwerk alleen lijk je zo weinig te weten van hun personages.

Alle aandacht naar de tocht en dat is dan wel weer geniaal uitgewerkt. Wat een hoogstaande tocht goed vs. kwaad, vluchten kan niet in het land waar je best als oude man niet komt. Zeer goed camerawerk, spanning die door de film raast. Heb er alleen maar puur van genoten. En vooral: Geen happy-end ! Dank u Nathan en Joel !

Zeer goed werk van de Coen broertjes, zo mogen ze er nog maken !

****

Ethan.

Het is de laatste tijd erg met mijn spellingsfouten. Moet dringend wat meer slapen denk ik.

Leuke film, had er helaas wat meer van verwacht gezien de hoge ratings hij overal krijgt. Kijkt wel lekker weg!

Sterke, hypnotiserende film. Visueel krachtig, wat nogal tegenstrijdig lijkt daar de Coens juist hun visuele hoogstandjes, waar ze zo bekend om zijn, grotendeels achterwegen laten.

Wordt beter met iedere kijkbeurt, typisch zo'n film die 'groeit'.

Tommy Lee Jones is ijzersterk met zijn zeer ingehouden spel. Woody Harrelson's arrogante performance, compleet met cowboyhoed, is heerlijk maar, helaas, te kort. Josh Brolin is een ontdekking. Javier Bardem is een overgehypt typetje, aardig maar niets bijzonders.

De film is op zijn sterkst in zijn stille, 'zwijgzame' momenten. (En, uiteraard, als Tomy Lee Jones spreekt...)

Javier is is geweldig. maar een beetje overgewaardeerde film dit. leegte is niet meteen inhoud.

Degelijke film. Goed verhaal; ook mooi in beeld gebracht, maar ik vind het geen absolute topper.

Inderdaad een degelijke film die het vooral moet hebben van het goede acteerwerk met name Javier Bardem steelt de show. Ik ben absoluut geen fan van de broertjes Coen maar deze beviel me wel.

Dit is weer zo'n film van de Coens waarbij het erom gaat dat zoveel mogelijk mensen worden neergeknald met zo min mogelijk reden. Een verhaal is er verder eigenlijk nauwelijks. Hoe mensen in Chigurh een interessante badguy kunnen zien is me een compleet raadsel; het is een volstrekt eendimensionaal figuur met een te groot geweer. Dat geldt eigenlijk ook voor alle andere personages, plus dat ze nog een overdreven accent opgeplakt hebben gekregen. De enige positieve uitzondering hierop wordt gevormd door de vrouw van Moss. Verder is het allemaal erg degelijk gemaakt maar weinig vernieuwend. Spanning is er sporadisch, humor maar één keer, en wel in de vorm van zingende Mexicanen. Gelukkig is er nog een aantal sterkere momenten waarin de Coens zich een klein beetje weten te onderscheiden. Een voorbeeld hiervan is de kop-of-munt scene bij het benzinestation. Dat is echter bij lange na niet genoeg om van No Contry for Old Men een bijzondere film te maken. Laten de Coens zich lekker richten op komedies, daar zijn ze een stuk beter in.

"That's very linaer sheriff."
"Age will flatten a man Wendell."
"Yes sire."

Het spel dat Coens via hun personages met het clichématige van de werkelijkheid speelt 'is haarfijn. In een documetairestijl, waarbij ze geen achtergrondmuziek gebruiken maar met realistisch geluid sfeer creeëren en met het plot de spanning opbouwen, laten Coens de personages zo gestileerd hun gang gaan dat ze voortdurend tussen realisme en parodie 'wankelen'. Het fascinerende is dat mensen in de werkelijkheid vaak paraodiën zijn: mensen praten elkaar veel in cliche''s (pasklare ideeën) na. De oude generatie klaagt over de nieuwe: vroeger toen had een seriemoordenaar nog van 'oudejongenskrentebrood' maar tegenwoordig.....waar zijn de goede oude tijden gebleven. Die overdrijving wordt heel droog gebracht en wie kan dat beter dan een op en top Texaan.

Maar de Coens willen zich niet laten vangen in een vast stramien; lekker spotten met de werkelijkheid: het sobere einde van de film laat dat zien...de absurde weegschaal van Coens werkelijkheid slaat een andere kant uit....zo lijkt het. Voor mij maakt die twijfel deel uit van de bijzondere aantrekkingskracht van deze film. (misschien wel bij het meeste werk van de broers)

Voor mij werkt dat subtiele spel verslavend. Het suspense wordt als vanzelf prachtig opgebouwd, de humor is zo onderhuids en droogkloterig dat ik opeens een gierende slappe lach kreeg toen de enge moordenaar, de super intimiderende manipulator, afdroop omdat een prompte mollige vrouw (geweldige rol!) weigerde hem informatie van een werknemer te verstrekken.

Als je van Fargo houdt ,dat in het noorden van de VS afspeelt, zul je deze zuidelijke variant ook kunnen waarderen.

Een sobere 5*

Na de films van the Coen Brothers die ik heb gezien weet ik dat ik kwaliteit mag verwachten. Meestal gepaard gaande met een vleugje humor. Deze ingrediënten zaten ook in No Country For Old Men, maar heel anders! Want in het eerdere repertoire van de heren Coen die ik ken is het plot an sich ook al redelijk humoristisch gebracht. Dat is hier niet zo, dit verhaal neem ik in ieder geval zeer serieus.

In The Da Vinci Code stoorde ik me er ietwat aan dat ik helemaal niks wist over het hoofdpersonage. Waarom zou ik hem sympathiek moeten vinden? Gewoonweg omdat zij die hem 't leven zuur willen maken me tegenstaan? Llewelyn Moss is echter andere koek. Het feit dat hij een berekenend man is in al wat hij doet levert hem van mij een vrijbrief op. OK, als jij zo goed bent, doe je best. Laat zien wat je kunt. Maar in feite komen we over zijn achtergrond weinig te weten.

Dat maakt in dit geval helemaal niet uit, vanwege het geweldige kat-en-muisspel waarin hij -en ook de kijker- verwikkeld raakt. De trage opbouw zorgt voor een... spanning? Ik weet niet of dat het juiste woord is, maar een plaspauze of een break om wat drinken en/of knabbels te gaan halen lijkt opeens een Hemeltergende Daad, zo erg zat ik aan de buis gekluisterd.

En dan nog Sheriff Bell. Samen met Wendell deed ie me enorm denken aan de sheriffs uit het universum van Quentin Tarantino, vader en zoon McGraw -overigens ook de achternaam van Dr. Phil, maar dat terzijde. De makers van al deze films -dus the Coen Brothers en Tarantino- maken allebei gebruik van scherpe, rake en/of humoristische dialogen, maar No Country For Old Men sloeg hierin werkelijk alles. Die van Tarantino zijn meer die van hemzelf; zijn eigen woorden komen door de monden van zijn karakters. Alle stoerdoenerij en de verwijzingen naar popcultuur zijn echt helemaal hem. Maar de Coens tillen de gesproken woorden voor hun personages naar een veel hoger niveau. In plaats van dat ze iets over de filmmakers zeggen, zeggen ze veel meer over henzelf en hebben een veel filosofischer tintje, waar ik altijd wel van gediend ben.

Pardon, ik dwaal af, ik had het over het personage van Tommy Lee Jones. Hoe valt voor een sheriff op je ouwe dag dit alles nog te begrijpen? Als je jeugd eenmaal voorbij is, de tijd waarin je de belangrijkste leerervaringen in je leven hebt opgedaan, wordt de wereld een steeds vreemdere plek. Dat alles valt in het acteerspel van Jones fantastisch af te lezen.

Voor mij persoonlijk heeft deze film alles; interessante karakters, een kabbelende, uitgestrekte spanning, puik acteerwerk en dat alles creëert een sfeer om U tegen te zeggen! Ik ging ervan uit dat ik een goeie film voorgeschoteld zou krijgen, maar het is altijd leuk om zo aangenaam overdonderd en verrast te worden .

Gezien in de bios. Ietwat "rare" film vind ik maar toch wel heel sterk gemaakt. Er zaten echt superscenes in.

Ik heb me geen minuut verveelt tijdens deze film, AANRADER!!!

De gebroeders Coen hebben mij nog nooit echt teleurgesteld (hoewel Fargo er dichtbij komt), en ook nu leveren ze goed werk af met No Country for Old Men. Aan de andere kant hebben ze ook nog nooit een toppertje afgeleverd, en dat is nu ook weer het geval.

Wat vooral sterk is, is het kat en muisspelletje tussen Javier Bardem en Josh Brolin. Beiden zetten uitstekende personages neer en zorgen voor prima spanning maar ook vermaak. Daar tegenover staan Tommy Lee Jones en Woody Harrelson die er totaal verdwaald bijlopen. Je zou zeggen, en verwachten, dat ze ondertussen wel beter kunnen.

Maar de echte plus is de beklemmende sfeer welke constant aanwezig is en wordt versterkt door enkel sporadisch gebruik van muziek en dialogen en door de landschappen en de vele stiltes.

De car-crash op het einde is aardig, maar slaat tevens nergens op. Maar ja, je moet toch wat om verrassend uit de hoek te komen.

Mmm, voor mij had die crash wel degelijk betekenis en bovendien een erg leuke eindgrap: We worden de hele film getrakteerd op een erg donkere wereld, waar de held onherroepelijk tenonder gaat en de bad guy overal mee weg komt. Als 'goedmakertje' wordt hij dan toch nog uiteindelijk door 'het lot' geschept (het enige waar hij zelf op vertrouwd). Maar ook dit doet hem weinig, hij propt z'n bot terug z'n arm in en strompelt relatief onaangedaan verder.


Daar sla je imo de spijker op z'n kop, voor mij zit de humor in alle Coen films voor het grootste deel in de geweldige dialogen, die hier overigens zo heerlijk droog nihilistisch texan zijn, dat ik er de eerste keer ook af en toe overheen luisterde.
"Where'd ya get that gun?"
"At the gettin' place."


Vind het moeilijk uit te leggen, maar je verwoord het weer eens perfect Narcissus. De Coens maken door hun detail van stereotype, vaak parodie-achtige, karakters een persoon van vlees en bloed. (Itt tot Tarantino waar het echte film-typetjes blijven imo.)
Juist die balans is wat mij zo aantrekt in hun werk, surrealistisch vaak, maar toch niet te ver van de werkelijkheid verwijderd. Ook merk je dat ze hun karakters met erg veel liefde maken, wat daarom imo ook vaak doorschemerd in de vertolkingen ervan.

Nog een leuke side-note trwns is dat veel van hun chars vaak gebaseerd zijn op bekenden, vrienden of familie, real-life is idd gewoon vaak stereotiep en parodisch . (Als je met deze info Barton Fink bekijkt, schetst het een zeer persoonlijk en vernietigend kritisch kijkje in het genie van de Coens.)

noem nog eens een coens film waarin dat gebeurt?

(los van het feit dat het niet 'zo'n film is, en mocht je dat wel vinden je enorm veel gemist hebt)

Fargo.

is dat het enige gegeven wat je uit die film haalt?

Geen idee. Het is volgens mij een van de pijlers van die film en een belangrijke reden dat mensen hem leuk vinden. Zie het breed gedragen enthousiasme over de houtversnipperaar-scene.

coen films raken mij vooral door de afwijkende karakters, het verhaal doet er vaak niet eens toe

en uiteraard het absurdisme

Goed geacteerd, geinig verhaal, maar kon mijn hoge verwachtingen toch niet helemaal waarmaken.

Helemaal mee eens.

vond het op zich geen slechte film

alleen het einde was té abrupt en hij was wat mij betreft té langdradig

vandaar 2,5*