Jerry Maguire (1996)

Kwam serieus niet meer bij van het lachen

Cuba Gooding Jr. is inderdaad wel de excuusneger bij uitstek in Hollywood.

Wahaha......

Na een vakantie vol van artfilms en zware drama's (niet allemaal natuurlijk, maar grotendeels), had ik wel weer eens zien in een lekker feelgood Hollywood filmpje. Het probleem is alleen, dat een lekker feelgood Hollywood filmpje zelden een lekker feelgood Hollywood filmpje is. Zo ook bij Jerry Maguire.

Een vlot begin. Naast een net wat te dikke laag patriotisme is er niets aan de hand. Tom Cruise speelt niet precies de sterren van de hemel maar vermaakt wel als de gladjanus die opeens een hart blijkt te hebben. En hoewel veel tussendoorstukjes (zoals Zellweger die uit het raam van haar auto kijkt en een perfect gezin ziet) roet in het eten lijken te gooien, kan ik nog een behoorlijk portie van de film zonder klagen op krijgen. Maar langzamerhand zien we alle clichés één voor één langskomen in een slap, plakkerig, Hollywood (lees: VERGIFTIGDE) versie van romantiek. Ja, op komisch gebied kon het mij af en toe enigzins wel bekoren, zoals bij de scène als Jerry met de autoradio wilt meeblèren maar de tekst niet kent, maar ook dit was van korte duur, en al snel overwon irritatie. Teveel flauwe momenten als de afrekening van Jerry's verloofde met Jerry, om nog maar niet te spreken over de enorme lading Hallmark momenten die door ons strot wordt geduwd. Dat moment waar dat rotkind hem vroeg te omhelzen, ik heb zelden zulke goedkope momenten film gezien. Uiteraard hebben we dan een vertederde blik van Zellweger om ons dat traantje mee te laten pinken.

Naast gewoon beroerde personages lijdt de film aan een behoorlijk grote hoeveelheid overacting. Tom Cruise komt wel weg als de dronkelap of als de grapjas, maar als er echt drama aan te pas komt laat ie zien dat ie niets meer is dan een knappe Hollywoodkop. Zellweger was dit keer ook bijzonder zwak, ik zou haar uitspuwen als ik niet dat beetje zelfspot in Bridget Jones had gezien. Dan hebben we Hollywood negerschoothondje Cuba Gooding Jr. die opeens de stoere bink uit gaat hangen. En ja hoor, het is raak bij de poppenkast van een Academy Award ceremonie die zich weer even verplicht voelde om een o-wat-zijn-wij-gelijk-sfeertje te creëeren; Een Oscar voor Cuba Gooding Jr. Over de andere bijrollen ga ik het maar niet hebben want de rillingen lopen me over het lijf als ik weer denk aan die verschrikking van een kindacteur waar wij zo lang naar moesten kijken. *Ik type dit met heel veel woede in mij*

Om dit Hollywoodhapje lekker vlot door de keel te krijgen - bij de momenten waar wij dan geen brok van ontroering daar hebben zitten - wordt er teveel gebruik gemaakt van een soundtrack, soms met prima nummers (geen kwaad woord over The Who) - die dan niet uit de verf komen - maar vaak gladde en/of sentimentele troep. Cameron Crowe filmt dit allemaal volgens het Hollywoodregisseurhandboekje van het beginshot van de wereld tot het langzaam uitzoomende eindshot in het park. Ja, ook op dat gebied heeft de film weer een hoop te bieden...

We zien de gebruikelijke ups en downs en het eind naderend voel je toch wel dat de tijd al een behoorlijk lange tijd aan het tikken is. Maar dan hebben we de grote feelgood climax nog niet gehad. Nee, eerst moet een totaal ongeloofwaardig en zwak happy end van het sportverhaal door de kiezen, en dan kunnen we over naar het echte werk; de bullshitromance. Wanneer we de grote scène zien waar Jerry Maguire de kamer ingaat met alle oude taarten, is het volledig aan Tom Cruise om wat van deze scène te maken. Het script van de heer Cameron Crowe biedt enkel slappe sentimentele lulkoek, dus laat maar eens wat zien Cruise. Maar nee natuurlijk niet. Zo hier en daar kan hij wel erg grappig zijn, zelfs één prachtig ontroerende scène in Magnolia, maar hier zien we je valse Hollywoodtranen en kwam er niets meer dan poep uit je mond bij die eindspeech. Niet alleen de gevoelige persoonlijke uitspraken komen langs, onee, we moeten ook nog even horen over 'o hoe slecht en cynisch de wereld wel niet is', en dan komt het; de lelijkste goede afloop die ik heb gezien in een lange tijd. De woorden klinken nog steeds door in m'n kop, en ik kan het er niet uit krijgen. "You complete me." -"You had me at hello." Zometeen maar snel onder het wol kruipen en proberen te vergeten! Of dat nog niet genoeg is krijgen we ook nog een ronduit smerige closing scene in het park, waar we weer dat snotjoch en het perfecte koppel zien, om vervolgens de prachtige muziek van Bob Dylan te nemen en 'm zo te verkrachten... Ronduit smerig!

1,0*

Ik vond de film niet zo smerig als jij vond. Ik vond Tom Cruise goed acteren, wat ik eigenlijk wel van hem gewend ben. Tja, het verhaal was niet echt origineel nee. Daarom geef ik hem ook gewoon een 3,5. Verhaal was redelijk en er zaten grappige stukjes tussen. Daarbij vond ik de acteerprestaties redelijk tot goed.

Ach kom op zeg. Een sportmakelaar voor wie de kansen keren, maar die gewoon op elk terrein des levens vrolijk doorgaat met zijn gladde verkooppraatjes, ook en vooral in 'de liefde'? Ik vind dat eigenlijk wel humoristisch, misschien wel juist omdat ie er uiteindelijk zo goed mee wegkomt. 'Life' in plaats van 'Death' of a salesman. Ook een verkoper is maar een mens, a way to be. Erg lollig ook, die intermezzo's van die oude rot in het vak die opgewekt het ene cliché aan het andere rijgt. Tom Cruise is weer uitstekend op dreef als irritante gladjanus en charmante blaag, een rol die hij al zo vaak speelde, en hem kennelijk op het lijf geschreven is.

Sentimenteel? Nou èn? De wereld en de mensen hangen, als puntje bij paaltje komt, van sentimenten aan elkaar, en lieden die denken dat ze daar bóven kunnen staan, vergissen zich. In zekere zin getuigt het misschien van meer wijsheid om die sentimenten met een milde blik te bezien, dan om ze als vals te 'ontmaskeren'. Want die sentimenten zijn hoe dan ook uitingen van een emotionele behoefte, die diep menselijk is. Daar zijn ze in Hollywood wel achter, ja, en het legt ze geen windeieren .

Ik heb mezelf er wel eens op betrapt dat als ik weer eens een verkoper aan mijn deur z'n best hoorde doen, de neiging voelde opkomen om toe te geven, juist omdát ie zo z'n best deed.

'You had me at hello': voor het Zellweger-personage is 'hello' al voldoende, vanwege haar 'emotionele behoefte'. Haar bééld van 'het gelukkige gezin' is natuurlijk sentimenteel, maar 'het gelukkige gezin' zélf is dat niet.

Je hebt gelijk dat we behoefte hebben aan drama, liefde, etc. Maar ik ben van mening dat er een wereld van verschil zit tussen filmmakers/muzikanten/kunstenaars die ware emotie, hun echte gevoelens proberen te uiten en een dikke Hollywoodproducer die inspeelt op een zwakte van de massa om flink wat geld te verdienen. Ik probeer als filmkijker de ware cinema van de gladde geldklopperij te onderscheiden. Sinds ik wat meer arthouse heb gezien kan ik dit soort Hollywoodwerkjes nauwelijks meer verteren.

Leuke feelgood movie.

Ooit gekeken tijdens een busreisje. Het verhaal vond ik niet erg boeiend, maar wel leuk gespeeld, meer niet.

Cuba Gooding jr. vond ik redelijk spelen,

Leuk die oscar voor hem, maar William H. Macy had de oscar moeten winnen voor Fargo.

Feel good is soms best fijn. Vals, drakeriger kan best een beleving zijn bij deze film maar had daar geen last van. Cruise is aardig op dreef en Gooding houdt de boel zeker levendig. En ter lering nog een mooie inkijk in de wereld van sport-agenten. Ranzig dus. Money rules....

Door de allereerste zin is de film voor mij al enigszins verpest. slap gelul over het goede amerika

Ook het feit dat er weer een klein lief jongetje in voor moet komen is voor mij reden om ountne af te trekken, ik hou gewoon niet van dat zoetsappige (tegenwoordig zie je het in bijna alle reclames).

Verhaal was leuk, Cuba niet op zijn best waar af en toe erg grappig en zowel Cruise als Zelwegger deden het leuk.

Helaas kan ik er toch niet meer van maken dan een nipte voldoende.

in welke film was Cuba beter dan?

Man of honor vond ik hem vele malen beter.

YouTube - Cuba Gooding Jr.'s ecstatic Oscar® acceptance speech

Altijd lachen met Cuba

Gewoon een prettige film, duurt wellicht wat lang, maar tenminste een film waar cruise redelijk in te pruimen is...

Eerste helft had ik nog het idee dat dit nog een prima film kon worden. Leuk verhaal, Cruise speelt nog best aardig, en zo af en toe behoorlijk gelachen (Cruise die in de auto geen radiozender kan vinden waar hij op mee kan zingen haha). Maar dan komt de klad er behoorlijk in, het wordt allemaal over sentimenteel en het verhaal verloor alle charme. Met als dieptepunt het einde Rod Tidwell ligt eerst bewusteloos op de grond, maar springt nog geen 2 minuten later vrolijk in het rond, tuurlijk.. Hoe Gooding Jr. hier een ooit een Oscar voor heeft kunnen krijgen is mij een groot raadsel.

2*

En die oude vent ook die tussendoor soort van Amerikaanse tips geeft, wat was daar in hemelsnaam de toegevoegde waarde van?

die oude vent is de echte Jerry, deze film is op zijn leven losjes gebaseerd.

Echt? Ok, dat wist ik niet. Maakt het iets begrijpelijker, al zal ik het ook nu een irritante toevoeging vinden.

Erg leuke film hoe goed Tom Cruise kan acteren zie je in deze film. Prachtige cast en een geweldig verhaal. Deze film is een must have in elke collectie!

'k vond hem wel goed. Het is een mooie mix geworden van drama, romantiek en een klein beetje sport.

De acteerprestaties waren dik in orde en het verhaal verveelde niet, ondanks de langere speelduur.

Natuurlijk mocht het zinnetje "Show me the money" niet ontbreken.

'k vond het wel een aanrader om eens gezien te hebben.

Geweldige film waarin een sportmakelaar een groot bedrijf verlaat en het juist kleiner aanpakt. Het begint meteen al goed met de mooie openingsmontage. Ook met de muziekkeuze weet Cameron Crowe meerdere keren de juiste noot te raken.Goed geschreven en leuke personages, waar je eigenlijk geen genoeg van kan krijgen, die door de hele cast uitmuntend worden neergezet. Van Tom Cruise tot Cuba Gooding Jr. en van Bonnie Hunt tot de kleine Jonathan Lipnicki. Maar vooral ook Renee Zellweger voor wie deze rol haar doorbraak betekende.

Een van de meest romantische films ooit en in ieder geval de meest romantische zin ooit:

You had me at hello.

Redelijk goede film die echter niet door hoofdrolspeler Tom Cruise wordt gedragen maar eerder door zijn beide collega's Renée Zellweger en Cuba Gooding Jr., ze spelen Cruise bijna in de vernieling.

En omdat deze beiden, samen met het kleine jongetje het zo goed deden beviel deze film me wel.

En dan spreek ik nog niet over de wel zeer goede soundtrack.

De film opent met een van de beste hard rock nummers ooit, en een van mijn favoriete The Who-songs, namelijk "Magic Bus". Luister er maar goed naar, het is een minder bekende song van de band, maar een grandioos nummer. I Love It !!

Heb 'm intussen al een paar keer gezien, en echt vanwege de oppeppende feelgoodvibes.

Een mix van peptalk en heerlijke romantiek maken dit elk weerzien weer een een lekkere ervaring. En het is helemaal compleet: dat leuke jochie, Renée (waar ik helemaal niet zo'n fan van ben maar die mij betreft in deze film beslist een waardevolle rol neerzet). En Cruise had dan wel de hoofdrol maar was verre van drager van de film. Toch ga ik zeker niet mee met Tarkus, dat hij bijna de vernieling in werd gespeeld. Ik vond Tom niet zo spectaculair in zijn bijdrage, maar niet dramatisch slecht of iets.....hij deed het gewoon......oké.

Het verhaal vond ik leuk, met een vleugje humor, een vleugje ontroering, good vibes.....het enige waar ik een beetje kromme tenen van kreeg was de zucht naar aandacht van Rod, hou ik niet zo van (maar da's persoonlijk).

Alles bij elkaar twijfel ik tussen 3,5 en 4. Oké, al is het maar voor de kwan: 4*

show me the money

Hele goeie film!!

Positief verrast. Vooral het acteerwerk van Zellweger en Cruise was geweldig en

zeer overtuigend!

Ondanks vrij lange speelduur heeft de film me absoluut niet verveeld.

4* aanrader!!!!

tom cruise speelt de rol die we al van hem kennen, een beetje een macho. cuba brengt een vrolijke noot en renee speelt heel ingetogen. het is wel oke, maar daar blijft het ook bij.

Toch wel een erg fijne feelgood film. De cliches vliegen je om de oren en het is zo voorspelbaar en sentimenteel dat je af en toe de neiging hebt om een teiltje te pakken. Aangezien ik gisteren blijkbaar in een weemoedige bui was, dat zelfde teiltje maar gebruikt voor de schillen van de pistachenoten en me eigenlijk nauwelijks geergerd. Sterker, het werkt voor zich wat eigenlijk extra knap is.

Het is een combinatie van factoren waardoor dit werkt, die allemaal aanwezig dienden te zijn. Vind Cruise een erg beperkt acteur, maar bij zo'n rol past ie perfect natuurlijk. Zellweger is hier nog leuk en zelfs Gooding Jr. is geestig (al is de oscar nogal belachelijk). De muzieknummers vond ik eigenlijk allemaal goed, maar het zijn stuk voor stuk voorspelbare keuzes (hij is wel consequent in elk geval), wat me dan weer tegenvalt van iemand als Crowe. Naast de acteurs en muziek zijn het met name de combinatie van de aardige humor en de dialogen/script die op de een of andere manier gewoon werken. Daarnaast zitten er nog wat veel kwinkslagen en cameo's in zoals de intermezzo van de echte Jerry. Al met al werkt de film dus erg goed. Dat is best knap. Verhoogd naar een stevige 3,5 sterren.

Mager melodramatisch schouwspel dat ogenschijnlijk rommelig in elkaar steekt. Het aantal 'redelijke' scenes haalt het niet bij een paar handen vol zeer zwak geschoten scenes, welke meer dan eens als overbodig aanvoelen. Geen van de castleden kan de prent bij de hand nemen; nee ook de met zelfspot overlaten Gooding niet. Misschien is nog wel het grootste minpunt dat ik nergens aanknopingspunten heb gezien hoe een en ander wellicht wat beter uit de verf had kunnen komen, hetgeen Jerry Maguire veroordeelt tot een behoudend cijfer.

Jerry Maguire kijkt lekker weg, Tom Cruise is weer aardig op dreef. Het verhaal is ondergeschikt aan de acteerprestaties van Tom, zoals wel vaker. Toch is het niet onaardig maar wel heel erg Amerikaans, vooral het einde is een tearjerker van jewelste.