Charlie Wilson's War (2007)

Om te beginnen, die 127 minuten die hier staan aangegeven kloppen van geen kant. IMDB geeft gewoon 97 minuten aan en dat klopt aar mijn weten ook, of dr moet nog een directors cut zijn, maar volgens mij klopt t gewoon niet.

Over de film zelf. Julia Roberts acteerde leeg, en dat is niet de eerste keer dat ik dat haar zie doen. Voor de rest blijft het een aardige mooie vrouw en met bikiniscenes heb ik natuurlijk nog steeds geen problemen.

Hanks en Hoffman vormen een goed duo. Hanks als laxe gast die alles maar een beetje op zijn gemak lijkt te doen en PSH met een vrij lompe houding waar vrij veel fuck's in het rond vliegen.

Het scherpe uit Studio 60 en Sorkin's stijl is dus duidelijk zichtbaar en waarschijnlijk ook best te vergelijken met The West Wing. Ik ben echter niet zo politiek gericht en dus zullen er dingen langs me heen zijn gegaan. Tuurlijk weet ik wel het een en ander, maar ik weet niet alles en ik verdiep me niet ZWAAR in Amerika.

Dat Tom Hanks in zn rol al zwaar feestend met zware politieke onderwerpen bezig is, nee die spot ontgaat mij zeker niet en ik zag op den duur wel waar de film heenging. Ik denk echter niet dat ik over voldoende voorkennis beschikte om alle ironie en humor te begrijpen.

De film kan als langdradig gezien worden, maar zo ervaarde ik dat niet. Van Sorkin (en zn stempel is duidelijk) is bekend dat ie van scherpe conversaties houd en dat komt ook hier weer goed door. Studio 60 heeft echter een onderwerp dat ook buiten Amerika grappig kan zijn, zonder veel voorkennis, waar die hier wel bij nodig is.

Al met al vond ik het wel een scherpe film, die me ondanks wat onduidelijke dingen, toch wel heel wat duidelijk kon maken naarmate de film naar het eind liep en veel dingen bevatte waar je gewoon simpelweg niet omheen kon. 3.5*

Na zijn eerste twee films vond ik veel van zijn werk niet meevallen. Nu met The Closer en deze Charlie Wilson is Mike Nichols wel weer bezig aan een opmars vind ik. Bijzonder leuke film die het wonderlijke verhaal vertelt van een wonderlijk man. Je moet van de film geen diepgaande karakterstudie verwachten en echt diepgaand wordt zijn leven niet uitgewerkt. Toch mocht dat voor mij de pret niet drukken. Een lekkere vlotte film die nergens echt bijzonder wordt maar ook nergens verveeld.

3,5*

Charlie Wilson's War is de bekende mix van Hollywood en politiek. Toch is het positief dat de film een vrij komische invalshoek kent. Dat is vooral terug te vinden in de scènes tussen PSH en Tom Hanks. Deze momenten zijn dan ook het beste van de film.

Waarom ik deze film niet hoger waardeer, is omdat het mij zo onwaarschijnlijk lijkt. Dit komt doordat het in de VS afspeelt, maar ook omdat de gebeurtenissen zich op zeer snel tempo afwisselen. De mensen met voorkennis zullen de film waarschijnlijk nog beter waarderen, mede omdat zij het script en de gebeurtenissen beter kunnen begrijpen.

Hanks is weer beroerd, zoals vanouds. Ook Roberts begint na verloop van tijd op de zenuwen te werken. Hoffman is de enige die een voldoende en een plakplaatje van de meester krijgt.

2*

Redelijke film die het vooral van twee grootheden moet hebben die de film meerdere keren uit de brand weet te helpen. Natuurlijk heb ik het over Tom Hanks en vooral Philip Seymour Hoffman. De laatstgenoemde is het grootste pluspunt uit deze film wat mij betreft. Alleen zijn eerste woorden uit de film al: ''what te fuck''. De manier waarop Hoffman dat zegt is meesterlijk, net zoals het moment dat hij een toast moet uitbrengen: ''to you motherfuckers''.

Jammer van Julia Roberts. Opzich een goed actrice die er goed uitziet, maar in deze film bakt ze er niks van en lijkt ze net een opgewarmd lijk. Voor de rest vind ik het verhaal wat rommelig en worden veel dingen te makkelijk afgeraffeld. Zo had het schandaal van Tom Hanks wel wat meer aandacht mogen krijgen wat mij betreft. Maarjah, opzich een leuk wegkijkertje, maar ik vond ik zeker niks speciaals...

* * *

Knap hoe interessante personages een vrij saaie film kunnen redden. Hanks was geweldig als de flamboyante Wilson, en die snorremans was ook grappig. De film zelf was maar zo-zo. Hij wilde een boodschap overbrengen maar die raakte nogal ondergesneeuwd. Het had allemaal best scherper gemogen.

3 sterren

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier beloofde te reageren, excuses daarvoor:

De film afdoen als 'slechts' een komedie is mij wat te simplistisch (ik kan me ook niet herinneren dat ik gelachen heb). Ik ben het dan ook volmondig eens met johnablade hierboven; de film is volledig bedoeld als een typisch Amerikaanse one-man-show (Superman, Day After Tomorrow, Rambo, je kent het wel) met een charismatische held die zogenaamd moet opboksen tegen een paar 'onwetende' bureaucraten en diplomaten die simpelweg de capaciteit niet hebben om de toekomstige gevolgen van hun handelen in te zien. Gezien de lange historie van Amerikaanse interventies in het buitenland, is dit natuurlijk pure nonsens: van amateuristische onwetendheid kan men hier niet spreken en als men dat toch doet, dan geloof ik er in ieder geval geen barst van.

Mijn grootste probleem met deze film zit hem in de verzwijging van een aantal cruciale onderwerpen. Wat we bijvoorbeeld voorgeschoteld krijgen is dat Wilson en co. bekeerd worden bij het zien van een kamp vol vluchtelingen: vanaf dat moment is het net of de hele operatie op touw wordt gezet uit medelijden voor de zielige Afghaantjes. De Amerikanen steunen zogenaamd enkel een door een monsterachtige staat onderdrukt volk dat hunkert naar zijn vrijheid; dat een deel van deze steun een tijdje later tevens in handen van religieuze extremisten komt waardoor ze op een gegeven moment zo sterk worden dat ze terroristische aanslagen kunnen plegen op Amerikaans grondgebied, is natuurlijk nooit de bedoeling geweest. Het was Wilson en co. echt alleen te doen om die zielige Afghaantjes die Russische jets uit de lucht moesten schieten:

"These things happened. They were glorious and they changed the world...

... ...and then we fucked up the end game." We hadden echt alleen maar nobele bedoelingen hoor! De rest zagen we heus niet aankomen!

Bullshit, en Sorkin vond dat aanvankelijk blijkbaar ook: download het originele script en lees vooral vanaf pagina 136.

Waarom wordt er in de uiteindelijke film totaal niet gerept over de Saudi's die zich destijds ook roerden in Afghanistan? Waarom wordt er niet gerept over de Amerikaanse steun die extremist Hikmetyar ontving (sterker nog: het leeuwendeel ervan)? Waarom wordt Zia-ul-Haq geportreteerd als een wijze, charistmatische man die het beste voor had met zijn eigen en zelfs het zielige Afghaanse volk, terwijl de hele wereld hem kent als een van de fascistische dictators van de vorige eeuw? ("He did not kill Bhutto!")

Ik moet nu weg, dus sluit ik maar af met een veelzeggend citaat:

Michael Johns, the former Heritage Foundation foreign policy analyst and speechwriter to President George H. W. Bush, praised the film as "the first mass-appeal effort to reflect the most important lesson of America's Cold War victory: that the Reagan-led effort to support freedom fighters resisting Soviet oppression led successfully to the first major military defeat of the Soviet Union."

Dat de Bush-administratie zich ergens lovend over uitlaat, is voor mij al genoeg reden om in ieder geval grote vraagtekens bij het onderwerp te zetten.

Een aardige film waarin goed geacteerd wordt. Veel mooie opnamelocaties en een politiek verhaal dat vrij luchtig en simpel gebracht wordt. Het is allemaal nog pro-Amerikaans, maar wie deze film afdoet als Amerikaanse propaganda denkt niet veel verder dan zijn neus lang is. Natuurlijk is het beeld van de missie nogal eenzijdig gebracht, het verhaal wordt namelijk verteld vanuit de ogen van de Amerikanen en Charlie Wilson in het bijzonder. De scènes waarin onder begeleiding van muziek tientallen helikopters neergehaald worden zijn zo duidelijk dubbelzinnig dat je je toch wel moet afvragen of de hele film wel zo serieus is.

3,5*

Ondanks de uitstekende acteerprestaties en het boeiende verhaaltje weet de film niet echt te raken. Ook de balans tussen komedie en drama is soms wat zoek, iets wat de film een onevenwichtig gevoel geeft. Toch blijft de film onderhouden. Redelijk.

Zou (net) niet zo ver willen gaan deze film platte propaganda te noemen maar het is overduidelijk een film waarin maar weer blijkt dat Amerika niet weet wat het met zichzelf aan moet. Dat het nog steeds de gevolgen van haar eigen daden niet onder ogen wil zien. Ik kan me ook best vinden in de behoorlijk zware kritiek die Anatolia hier geeft.

Als satire is dit hopeloos mislukt en ik vraag me zelfs af of het überhaupt zo wel bedoelt was (ik heb de indruk van niet namelijk). Mocht het een satire zijn dan is het een makke satire waar door Hollywood werkelijk alle scherpe en bittere kantjes zijn afgeschaafd. Nergens wordt de film echt venijnig altijd blijft hij zeer aan de veilige kant. Zelfs als de congresman met 3 naakte strippers en een hoop drank in een bubbelbad ligt gaat zijn interesse vooral naar het nieuws, jaja...

Meer waarschijnlijk is het dus een ordinaire all-american hero film van een vreselijk soort. Vooral omdat het een nogal verdraaide kijk geeft op de geschiedenis. Na het zien van de film zou je kunnen denken dat de Amerikanen werkelijk uit ideaal voor de arme Afghaanse bevolking hun handen in het vuur staken en dat de Pakistaanse dictator Zia een zeer redelijke man was die het lot van de burgers uit zijn buurland aan het hart ging Dit soort assumpties zijn te bespottelijk voor woorden. De film focust alleen op de glitter en glamour van de internationale politiek, alles wordt met een dekentje van liefde bedekt. Echter weet de hele wereld al dat het totaal anders zat.

Nu ben ik geen expert in de handel en wandel van congreslid Charles Wilson maar wat nazoeken op het internet levert al snel interessante informatie op. Zo was "onze held" eind jaren '70 dikke maatjes met de Nicaraguaanse dictator Samoza, niet echt het volk waar ik graag mee gezien zou willen worden. Het zijn dit soort verdraaiingen die bij mij toch wel wat kwaad bloed zetten.
De enige reden dat de Amerikanen miljarden dollars in Pakistan en het Afghaanse verzet staken was omdat ze die rooie rakkers hun Vietnam wilden geven. Miljarden dollars aangevuld door rijke Saudische sjeiks waaronder ook die met de naam Bin Laden! De wapens werden niet geleverd aan dappere boeren die een hopeloze guerrilla voerden tegen het Rode leger. Nee, de miljarden aan wapens kwamen in handen van machtige krijgsheren die de Taliban vormden en toen de Russen uit Kabul wegtrokken moest het ergste voor de bevolking daar nog komen! Uiteindelijk leidde de acties van deze Charles Wilson en zijn CIA vriendjes ook tot de gebeurtenissen van 9/11 maar dat soort zaken hebben de makers er voor het gemak maar eventjes buiten gelaten. Nee, van een politieke satire verwacht ik echt wel wat anders.
Kortom ik zie geen enkele maar ook dan geen enkel reden om die Wilson als een soort van rebelse politieke held te vereren. Ik zie ze daar in Hollywood over 20 jaar al net zo'n film over Rhumsfeld maken en zijn bevrijding van Irak (ook al zo'n dictator die met Amerikaanse dollars in het zadel is geholpen trouwens)

Als je niet gelooft dat de makers achter de acties van Wilson staan dan zou ik de extra's op de DVD er eens op na slaan waar ook het filmpje "The Real Charlie Wilson" op staat, dat is pas een propaganda filmpje he... Charlie krijgt alleen maar veren in z'n reet gestoken met Nichols en Hanks aan het hoofd van de troepen...

Pfff...

Vind ik ook nog wat van de film? Ja Hanks en Hoffman waren vermakelijk en hadden soms best behoorlijk grappige dialogen. Echter blijven de karakters erg vlak Hanks is en blijft te veilig en Hoffman is meer een soort side-kick dan een geslepen ervaren CIA agent. De toegevoegde waarde van Roberts aan het geheel ontgaat me totaal maar dat heb ik vaker met haar. Wel leuk dat er een blik bloedmooie dames was opengetrokken om het kantoor van Charlie mee te vullen...

2 krappe sterretjes dan maar.

De door sommigen hier gemaakte claims van propaganda vind ik wat vergezocht, zeker omdat er aan het einde wel degelijk gesteld wordt hoe een massive screw up de Midden-Oosten politiek is geworden. Ik zou het eerder zien als knipoog naar hoe de Amerikanen nog steeds in rondjes dansen inzake hun buitenlandse beleid. Wat niet wegneemt dat het wel aanvoelt als een soort onterechte heldenverering voor de persoon Charlie Wilson en zijn aparte manier van politiek bedrijven. Deze man zal inmiddels ook veel leed op de naam hebben staan door zijn uitwisseling van wapens. Die nuance lijkt volledig te ontbreken in het verhaal, dat eigenlijk nergens dieper op de kwestie ingaat dan een hoop geleuter.

Met andere acteurs zou het wellicht een hele saaie, vermoeiende film zijn geworden, maar gelukkig weten Tom Hanks en Philip Seymour Hoffman er een sprankeltje ironische humor in aan te brengen. Tom Hanks lijkt in geen velden of wegen op de echte Charlie Wilson, maar zijn karakteristieke gebaartjes en Texaanse tongval maken een hoop goed. Zie het als een soort ingetogen versie van de schurk uit The Ladykillers. Philip Seymour Hoffman is absoluut hilarisch als de botterik van de CIA, al had ik graag wat meer diepgang willen zien dan de paar sterke grappen die hij maakt. In zijn geheel is de film zeer vermakelijk en het levert een prettig ironische knipoog naar de troubles van zijn tijd. Helaas dat het interessantste gedeelte - hoe is de situatie van nu zo uit de hand gelopen door de Amerikanen- wordt vermeden. In plaats daarvan een gemakkelijk happy end en een laatste zin die alleen maar zinspeelt op mogelijke kritiek.

Intrige, chantage, geweren, seks, en montage.
Bekend concept, maar tuurlijk willen we dat zien!

Charlie Wilson's War is een uiterst vermakelijke kijk op de bespottelijke kermis die de politiek kan zijn. De plot zit kundig in elkaar en alle acteurs verstaan hun rol, waarbij Philip Seymour Hoffman het weer niet kan laten om er bovenuit te springen. De scherpe dialogen en droogkomische ontwikkelingen weten de fun er goed in te houden. En dat mag ook wel, want wat zich op de achtergrond afspeelt is eigenlijk gewoon gruwelijk. Ik ben niet achter de feiten aangegaan, maar als de film de werkelijkheid benadert, is dat best schokkend. Een select groepje politici met een grote mond weet het Sovjet-rijk ten val te brengen? Toch wel terecht dat ze daar enige credit voor ontvangen dan, al waren ze niet bepaald lieverdjes. En al zou het allemaal niet echt gebeurd zijn; het levert in ieder geval een intrigerende film op.

Ook het vermelden waard: het script is zodanig geconstrueerd dat je echt niet alles wat er gebeurd mee hoeft te krijgen. De hoofdlijn is altijd duidelijk ("We have to get those helicopters DOWN"). En doordat je sommige dingen niet helemaal snapt, dingen die de personages op het scherm uiteraard wel snappen, krijgt die hele politieke wereld een soort mysterieuze, intelligenter-dan-ik lading. En dat maakt het geheel alleen maar intrigerender.

Resultaat: een charmante film met veel vaart en veel vakwerk. Die alleen om de acteurs al leuk blijft.

3*

Tsja, propaganda? Het enige wat de film laat zien is dat men geen problemen had 1 miljard dollar neer te tellen om commies neer te maaien, terwijl 1 miljoen voor het opbouwen van scholen wel weer teveel is. En nu zien we hetzelfde gebeuren in Irak en (ironisch) opnieuw Afghanistan.

De manier waarop het allemaal op poten wordt gezet door een sluwe politicus kwam ook niet echt verheerlijkend op me over, al vond ik het zijplotje met zijn "mindere kant" wel een wat gemakzuchtige om zijn karakter wat nuance te geven.

Verder wel genoeg spot en subtiel gebruikte cliché's om het als satire te zien imo. Hoffman is leuk, en er zitten enkele fijne, snelle dialogen in. Korte tijdsduur helpt ook. Veel langer moest het allemaal niet duren.

3*

Aardige film met prima rollen van Tom Hanks, Julia Roberts en vooral Philip Seymour Hoffman. Julia Roberts vind ik normaal gesproken vreselijk om te zien maar in deze film vond ik haar best goed.

Het was best een interessant verhaal (ik had nog nooit gehoord van Charlie Wilson) welke ook nog eens mooi verfilmd is. Het is op een luchtige humoristische (vooral dankzij Philip Seymour Hoffman) wijze verfilmd. Er zaten overigens best veel mooie vrouwen in deze film.

Niet al te indrukwekkend.

Recent voor de 1e maal bekeken: Charlie Wilson's War.

In mijn bezit gekomen i.c.m. mijn filmvalley en 'The Illusionist'.

Hou niet zo heel erg van (dit soort) politieke films.

Met name het verslag van Wilson's bezoek aan Pakistan (? Afghanistan?) vind ik treurigheid troef.

Ook het vermoeiende gedoe tussen Roberts en Hanks krijg ik mijn strot niet door.

Zelfs Philip Seymour wordt meegetrokken in de algehele misère.

Hoogdravende ijdeltuiterij.

Waarom dan toch een kleine voldoende voor de f? Ik gooi het op het feit dat ze, ondanks alles, toch de aandacht weet vast te houden.

Goed spel, vooral van Ph-S Hoffman. Hij kan als geen ander droog-komische rollen neerzetten. Daarnaast zijn Hanks en Roberts ook goed, maar zij krijgt gewoon te weinig tijd om iets neer te zetten.

Ook mooie fotografie door de hele film heen.

Dan over het onderwerp. Dat Bin Laden c.s. zijn getraind door de Amerikanen en dat de CIA niet helemaal zuiver is dat wisten we wel, en dat is hier op een heldere en soms humorvolle manier neergezet. Dat Amerikanen weinig van die gebieden weten (Hanks verbetert elk land dat genoemd wordt in Afghanistan), blijft ook prima en leuk om te zien.

Cynisch is natuurlijk dat Wilson een onderscheiding krijgt en iedereen blij is met z'n werk, terwijl 10 jaar later er 2 torens worden neergehaald. En reken maar dat Amerikanen dat toen wel konden verwachten, of juist niet omdat ze toch nergens ergens om geven.

3.5*

Aangename geschiedenisles met prima uitgewerkte personages. Enige voorkennis is wel vereist lijkt me. Normaal duren dit soort films wel wat langer dan een anderhalf uur. Dat had hier ook wel gemogen vond ik. Soms kreeg je namelijk wel een overload aan informatie. Aan de andere kant begin ik bij zulke lange films weer te klagen over de te lange speelduur. Je kunt het nooit helemaal perfect doen bij dit genre...

Wat een saaie film zeg, heeft me echt op geen enkel moment weten te boeien.. Iedereen in de film deed erg zijn best om het als een topfilm over te laten komen, wat een nogal geforceerde sfeer creëerde. Enkel Philip Seymour Hoffman behaalt het benodigde niveau om hiervoor in aanmerking te komen, dankzij hem dan ook geen extreem lage score.

2*

Een zeer brave en politiek correcte film die zichzelf zo erg geforceerd heeft dat het gewoonweg saai wordt met momenten. Zeer eenzijdige weergave van de historische feiten die vooral Amerika propaganderen. Tom Hanks is gewoon standaard, Julia Roberts is slecht en enkel Hoffman brengt het er wel wat van af, maar z'n karakter is meer een karikatuur. Af en toe wat humor in de film, al is die niet sterk genoeg om de film nog te redden. Snel vergeten waarschijnlijk.

H'm, ik geloof ook niet zo in dat satirische aspect van Charlie Wilson's War. Is die theorie puur gebaseerd op het eerdere werk van Nichols? Want dan kan je daar Hanks tegenover stellen met z'n eeuwige patriotisme.

Vond zelf het wereldbeeld van deze film erg vervelend. Dieptepunten de quote "let's kill some Russians" en de muziek van Handels Messiah gemonteerd onder beelden van helikopters die worden neergeschoten.

Kijkt verder prima weg. Alleen moeten ze die Roberts eens een keer achter het behang plakken. Hanks trouwens ook.

Ergens een hele slimme film waaraan niemand zich een bult valt. Fans van Charlie Wilson zien een schelmenverhaal waarin Charlie Wilson wordt voorgesteld als een beetje een een foute man, maar wel iemand die de koude oorlog samen met Reagan wist te winnen. En als ze naar hem hadden geluisterd was 9/11 vast nooit gebeurd. Een fijne, ouderwets patriottische film met een vrolijk toontje.

Liberal America kan er een satire op de Amerikaanse politiek inzien, waar van alles geritseld wordt tussen de drank, coke en vrouwen en budgetten verhoogd worden alsof het niets is met vage verklaringen van onbeduidende congresleden uit Texas. Complexe politieke realiteit teruggebracht tot vrolijke, simpele kritiek.

Is het nu slim dat de film zo op het randje balanceert of is het laf? Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Verder keek het lekker weg, maakte Hanks niet veel indruk, maar veel bijrollen al een stuk meer. Aardig gemaakt, absoluut interessant, maar met twijfels.

3.0*

Een prop geschiedenis die zich gelukkig niet de tanden stukbijt op de materie, maar (v)luchtig van leer trekt met een vlotte vertelstijl en rappe dialogen als katalysator. Film krijgt daarmee onmiddelijk een frisse dynamiek en heeft, vooral met de geweldige Philip Seymour Hoffman, nog een dikke dosis ironie in huis. Alhoewel Hanks (plusje voor zijn dames) op z'n minst plausibel is als gladde politicus , geboren voor het pluche en zich sterk makend voor een zaak, is het met Gust Avrakotos écht smullen. Een ruwe bolster die geen vrienden maakt, maar wel oorlogen voor je wint.

De scène met Gust, de fles Talisker en Wilson is een giller, maar er zijn er meer die in het oog springen. Film pruttelt dan ook vooral vrolijk verder als het de geheime oorlog een beetje uit de doeken doet. De oorlogsbeelden geven duiding, maar werpt ook een wat vreemd contrast op met de diplomatieke rest. Had voor mij iets minder gemogen. Het mist uiteindelijk ook wel een vlijmscherp randje, maar dat doet weinig af aan de schwung van Charlie Wilson's War en zijn drive. Samen met die formidabele Hoffman en zijn rollende motherfuckers genoeg voor een heerlijk frank en vrij filmpje over serieuze zaken.

Weinigzeggende film. Het verhaal stelt niet veel voor en ik vond Tom Hanks niet heel erg geloofwaardig overkomen als Wilson. Julia Roberts vind ik zelden een toegevoegde waarde, hier zeker niet.

2,5*

Erg leuk verhaaltje rondom senator Wilson. Hoewel ik Hanks wel beter heb zien doen zet hij toch een charmant Texaans congreslid neer. Toch werd de show gestolen door een zeer overtuigend acterende Hoffman. Ik heb 'm eigenlijk nog nooit slecht zien acteren. Het verhaal in de film wordt luchtig verteld en zelfs tijdens de harde helikopter aanvallen in Afghanistan hoor je een vrolijk deuntje (James Newton Howard) op de achtergrond. Dit om nog meer de afstand tussen de politiek en de harde werkelijkheid te onderstrepen. Toch komt de ellende dichterbij wanneer Charlie op bezoek gaat in Afghanistan, maar ook dit deel wordt luchtig verteld. Het gaat vooral over het "wheeling and dealing" in de Senaat of eigenlijk vooral daarbuiten. De film gaat nooit diep maar is vooral vermakelijk. Er zat genoeg vaart in de film om je niet te hoeven vervelen en het zag er verzorgd uit.

Hanks heeft veel plezier in zijn rol en dat straalt hij dan ook duidelijk uit, hij weet de film goed te dragen. Het vermakelijke verhaal, met een dikke knipoog, kijkt heerlijk weg en de overige cast doet hieraan goed mee. De film is wel wat patriottistisch, maar dat weet de pret verder niet te drukken.

Deze gisteren eens bekeken en 'k vond hem goed. Over het thema wist 'k eigenlijk niet zo veel en vreesde 'k een beetje dat het saai ging zijn, maar dankzij de redelijk korte speelduur (97 min) was de film goed te doen. De cast bestaat toch uit 3 grote namen: Tom Hanks, Philip Seymour Hoffman en Julia Roberts, maar het waren toch vooral de eerste twee die de show stalen.

'k had wel iets van ipv al dat geld in die wapens te stoppen, hadden ze de zaak niet anders kunnen oplossen, maar ja, de business moet draaien zeker .

Eens blij dat 'k hem heb gezien, maar door het thema zal het toch bij een keertje blijven.

Een oorlogsfilm met een interessante invalshoek. Waar titels uit dit genre zich doorgaans voornamelijk concentreren op het gevecht aan de frontlinie, schijnt "Charlie Wilson's War" zijn licht op het politieke spel achter de oorlog. Congresman Charlie Wilson (Tom Hanks) probeert tijdens de Sovjetoorlog in Afghanistan fondsen vrij te maken voor steun aan de Mujahideen-rebellen in hun strijd tegen het Rode Leger. Vooral dankzij een fantastische bijrol van Philip Seymour Hoffman als CIA-agent Gust Avrakotos maakt dit de eerste helft van de film tot een snel, dynamisch politiek drama.

De film zakt echter geleidelijk in en weet het tempo van het begin uiteindelijk niet vol te houden, waardoor het geheel eindigt in een anticlimax en iet wat afgeraffeld aanvoelt. Daar komt nog bij dat, ondanks de relatieve schaarste van gevechtsscènes, de film trapt in een aloude val van het genre: het compleet antagoniseren van de tegenstander. De Russen worden zonder uitzondering neergezet als koelbloedige, moordlustige psychopaten die fluitend hele dorpen uitroeien terwijl ze met elkaar over hun relatieproblemen praten.

Wat misschien nog erger is, is de manier waarop de Afghaanse rebellen worden neergezet: in een scène waarin enkele Mujahideenstrijders een aantal Russische Hind-helikopters uit de lucht schieten met door de Amerikanen aangeleverde raketwerpers, worden zij middels hun kinderlijke vreugd in een komisch, bijna klunzig daglicht gesteld; naïeve, goedaardige mensen die met de hulp van (suiker)Oom Sam de slechteriken tegen de verhouding in wegjagen. Ophemelen en patroniseren tegelijk: voer voor de Edward Saïds van deze wereld en vrij ironisch gezien het hedendaagse vijandbeeld van de Taliban. De film lijkt, getuige de laatste paar scènes, op de hoogte te zijn van deze ironie, maar doet er te weinig mee om de boodschap echt over te brengen.

Juist deze film had een uitgelezen mogelijkheid om de traditionele (christelijke) goed-kwaad-verhouding onderuit te schoppen, maar lijkt zich te veel bezig te willen houden met de Amerikaanse rol in de oorlog. Mede hierom stelt Charlie Wilson's War, goed acteerwerk van met name Philip Seymour Hoffman en Julia Roberts ten spijt, de scherpe kijker zeer teleur.

Wel oke, maar niet scherp genoeg om echt te bijten. Niet geestig genoeg om daarin onderscheidend te zijn. Een bijzonder verhaal in een film die me zal bijblijven als niet erg opvallend. Hanks en Roberts waren nogal miscasts. Seymour Hoffman is wel weer geweldig. Toch wel een van de fijnste acteurs van deze tijd. 2,5 sterren (neig naar 3). Nichols kan veel beter.

Erg interessante en goede film over een stukje recente geschiedenis. Wordt erg luchtig gebracht (iets te luchtig misschien?), vooral dankzij erg snedige en cynische replieken van Hoffmans personage. En bij de aftiteling blijkt waar de kracht van deze film ligt: Aaron Sorkin die het screenplay verzorgd heeft. Zoals gezegd steelt Hoffman de show, maar ook Hanks houdt zich meer dan prima staande.

Enig puntje van kritiek is dat het misschien weer allemaal wat te heroïsch wordt voorgesteld. Alsof de Amerikanen uit medeleven met de Afghanen hun oorlog steunen. Dat heeft er natuurlijk geen hol mee te maken. Op het einde poogt men nog een kritische kanttekening te maken maar dan is het too little too late. En de geschiedenis zal dat later ook uitwijzen.