True Romance (1993)

In tegenstelling tot bv. Natural Born Killers heeft deze True Romance niet helemaal de tand des tijds doorstaan. Bij herziening viel mij pas op dat de film er best wel stoffig uitziet, toch heeft True Romance ook genoeg sterke punten om op terug te vallen. De cast is in bloedvorm, met talloze optredens van bekende acteurs, waarbij vooral Gary Oldman een weergaloos geflipt karakter neer weet te zetten. De ontwikkelingen tussen Clarence en Alabama zijn mede geholpen door de fraaie muziek, zeer fijn om te volgen, in een film die bij momenten nog meer dan genoeg te bieden heeft. 4,5* > 4,0*

Wat een heerlijke film blijft dit toch. Een perfecte combinatie van actie en romantiek.

De film begint romantisch met de ontmoeting tussen Clarence en Alabama die wel erg snel van elkaar houden. Toch zijn het best lieve scenes die perfect worden ondersteunt door de nog lievere soundtrack. Echt briljant gewoon! Gelukkig heeft de film ook aardig wat te bieden op actiegebied al is de grootste troef de sterrencast.

Want het is gewoon genieten als je zoveel sterren in één film ziet spelen. Christian Slater, Patricia Arquette, Dennis Hopper, Christopher Walken, Val Kilmer, Brad Pitt, Samuel L. Jackson, Gary Oldman, Chris Penn, Tom Sizemore, James Gandolfini en Michael Rapaport. Dat is nogal een mond vol en de grootste sterrencast die ik ken. Ook nog een leuk rolletje van Conchata Ferrell, die ik nu pas herken als Bertha in Two and a Half Men. De twee hoofdpersonen zijn perfect gecast als stelletje die door dik en dun voor elkaar door het vuur gaan en er is best wat chemie te bespeuren. Het nadeel van zo'n sterrencast is dat veel rolletjes klein blijven. Oldman en Walken zijn bijvoorbeeld fenomenaal, maar helaas komen die te weinig in het stuk voor. Het script is ook geniaal, de film bruist van de geniale dialogen en vreemde situaties.

De actie op zich is niet bijzonder, maar het is vooral de dialoog die zo'n actiescene speciaal maken. De scene met Alabama in de hotelkamer bijvoorbeeld is briljant. En zo zit de film vol met zulke dingetjes. Het einde blijf ik indrukwekkend vinden, op de een of andere manier grijpt het me elke keer bij de strot. Wel mooi natuurlijk dat ze het beiden overleven en nog lang en gelukkig leven. Lief en stoer filmpje!

Lekkere vlotte film die precies de combinaties weet te trekken om de film interessant te houden. Calarence en Alabama zijn ontzettend leuke personages die de film echt weten te dragen, ze zijn gewoon... cool! Heerlijke muziek en een ontzettend goed script waar de film op kan terugvallen als er wat minder interessante stukjes inzitten. Verder memorabele scène wanneer Alabama vecht onder de douche, . Ik ben een blij mens. Dikke voldoende. 4 sterren

Heel aparte maar leuke film.

Het is een totaal andere kant van Tony Scott dan die ik gewend was na film als onder andere Man On Fire, Pelhalm 123 en Unstoppable. De invloed van Tarantino, die meeschreef aan het scipt, is overduidelijk en dat is nooit slecht voor je film. Ook hier niet.

We zien een heel scala aan (grote) acteurs waar vooral Walken toch wel een coole rol heeft. Ook Dennis Hopper en Brad Pitt zijn natuurlijk niet de minste en zijn dan ook erg geinig in hun rol. Christian Slater kon ik alleen van zijn rol in Mindhunters, en hij, hoewel hij bij de mindere van de acteurs hoort, past precies bij zijn rol.

De dialogen zijn echter niet zo spannend als ik ze verwachtte en helaas had ik uberhaupt net wat meer verwacht van True Romance. Het is echter wel een film die een herziening waard is. En bij een herziening zo maar eens hoger uit kunnen vallen.

Overigens laat Hans Zimmer hier (weer) horen dat hij de beste in zijn vak is! Wat een schitterende soundtrack.

3,5*

Eindelijk na jaren weer eens herzien, en gelukkig was het nog even leuk en vermakelijk als de eerste keer. De afgelopen tijd heb ik aardig wat Tony Scott films gezien, en ik mag me na hoge beoordelingen voor Enemy of the State (1998), Man on Fire (2004), Domino (2005), Deja Vu (2006), The Taking of Pelham 1 2 3 (2009) en het ietwat tegenvallende maar wel vermakelijke Unstoppable (2010) toch wel een fan noemen van de man zijn werk.

True Romance is anders. De sfeer van de film is schitterend en het vlotte tempo is prettig. Voeg hierbij een goede cast, boeiend verhaal, scherpe dialogen, kleurrijke omgevingen en prachtige muziek aan toe en je hebt een heerlijke film.

Patricia Arquette, Christian Slater, Dennis Hopper, Gary Oldman, Christopher Walken, Brad Pitt, Val Kilmer, Samuel L. Jackson, Chris Penn, Tom Sizemore, Michael Rapaport.. Elke rol, hoe klein of groot dan ook, heeft zijn charme en straalt iets uit.

Misdaad? Ja. Humor? Ja. Romantiek? Ook ja. Er zitten enkele memorabele scènes in de film die je zeker lange tijd bij zullen blijven. Sowieso blijft de film nog wel even hangen, wat een goed teken is.

Geslaagde herziening.

Heerlijke film van Scott met een duidelijke bijdrage van Tarantino erin verwerkt.

Het is eerlijk gezegd naar mijn mening ook eerder een Tarantino dan een Scott.. Veel dialogen, briljante dialogen beter gezegd, en keiharde actie en bruut geweld worden ook absoluut niet geschuwd.

Dat vermengd met een absolute topcast geeft als resultaat deze heerlijke film die zo voorbijvliegt. Vooral het laatste gedeelte steekt er met kop en schouders bovenuit, al is de dialoog tussen Walken en Hopper ook briljant!

Kortom, een hele goede actie/misdaadfilm die zeker nog eens herbekeken gaat worden..

Verrassend goeie film.

Het spel tussen Slater en Arquette was echt leuk om te zien. De vele bijrollen met acteurs als Walken, Hopper, Pitt, Oldman, S.L. Jackson, Gandolfini, C Penn,.. echt leuk om te zien. Elke rol heeft een toevoegende waarde, hoe klein die ook is. Het acteerwerk was dan ook van hoog niveau.

Goed gefilmd ook, het was ook duidelijk te zien dat Tarantino meewerkte aan dit project.

Verhaal zit best goed ineen. Allemaal goed opgebouwd naar de stevige climax. In tegenstelling tot anderen, vind ik de happy end wél tof, eigenlijk. Toen eerst leek alsof Clarence dood was, vond ik dat best wel dramatisch en dat had voor mij ook zeker goed geweest, maar de feel-good op het einde haalt de film alleszins toch niet omlaag in niveau.

Een vlotte "romcrime" met af en toe keiharde actie. Een must see.
Een welverdiende 4*

Dit was nog eens een hele goeie film

Als ik een favoriet film genre heb moet dit het wel zijn. Actie, misdaad, romance, humor, alles kwam in evenwicht aan bod.

De 2 hoofdrolspelers speelden een heel leuk stel op weg naar hun American dream waarbij de nodige ellende en problemen hun pad kruisen maar het verhaal toch een happy end kent.

De film zit vol kleinere rollen voor grote namen die uitstekend speelden, geweldige scenes en heeft een heel goede soundtrack.

Ik heb dus genoten van deze film en raad hem iedereen aan.

5 sterren

Heel geweldadige film en dat is eigenlijk niet mijn ding.

Het overvloedige bloed wordt echter verpakt in een heel spitsvondige komedie met een prima hoofdrol van Christian Slater. Omdat Patricia Arquette er bovendien geweldig uitziet, geef ik een halve * meer dan ik eigenlijk van plan was.

Opvallend veel bekende gezichten trouwens, die ten tijde van het uitbrengen van de film (1993) voor een deel nog niet zo bekend waren.

Bloederig, maar niettemin aardig amusement met een prima soundtrack.

Wat een genot om naar te kijken deze film. Een aantal scènes springen er echt uit en zijn het zeker waard om simpelweg een paar keer terug te spoelen en opnieuw te kijken. Een film die je pakt en waarvan de tijd voorbij vliegt. Het is duidelijk te merken dat er een sterrencast aan meedoet want geen enkele rol doet onder voor de ander, in mijn ogen. Het acteerwerk is fenomenaal en oh,oh, oh wat is die Walken toch een baas!

True Romance is een aardige poging tot een misdaadkomedie, maar komt toch op bepaalde gebieden sterk tekort.

Vooral in de dialogen kun je op bepaalde momenten duidelijk merken, dat Tarantino hier aan mee heeft gewerkt. Scott weet er echter niet altijd wat hij er mee aan moet en maakt er visueel af en toe een rommeltje van, waardoor alles er soms wel erg lelijk uitziet.

Hoewel het behoorlijk onderhoudend is, mist True Romance echt goede humor en daarnaast voelt het allemaal weinig verfrissend aan. Het acteerwerk is in orde, maar vooral de wat kleinere rollen zijn goed op dreef. Christopher Walken en Brad Pitt doen het bijvoorbeeld erg leuk, maar hebben allebei niet zo’n hele grote rol. Christian Slater heb ik nooit een goede acteur gevonden en ook hier scoort hij ondermaats. Arquette doet het beter en is daarnaast ook nog wel een leuke verschijning.

Heel slecht is het allemaal niet en er zitten dus nog best wat leuke dialogen in. Maar verder is het vrij flets, visueel niet echt mooi en uiteindelijk ook niet leuk genoeg.

2,5*

True Romance is een film waar eigenlijk maar weinig mis mee is: het verhaal is eenvoudig en simplistisch genoeg om je voornamelijk te kunnen concentreren op de personages, zonder dat het allemaal stupide wordt. De kinetische dialogen zorgen voor extra vaart in scènes waar het allemaal makkelijk had kunnen inkakken, geholpen door acteurs van de bovenste plank.

Want hoewel Slater en Arquette een degelijke vertolking afleveren, daar is het pas echt genieten als Dennis Hopper, Christopher Walken, James Gandolfini, Gary Oldman, Tom Sizemore of Brad Pitt in beeld komen.

De befaamde Sicilian-scène is bijvoorbeeld meesterlijk uitgespeeld. Ook de ingehouden regie van wijlen Tony Scott brengt het allemaal naar een hoger niveau: sfeervolle belichting die af en toe aan Taxi Driver doet denken doet de setting constant de juiste toon aanslaan en Scott weet verder de juiste balans te vinden in het tempo: vlot zonder dat het met een snelvaart gaat en ingetogen zonder dat het inkakt.

True Romance is een klein meesterwerk dat nog het best te omschrijven is als een kruising tussen Badlands en de jaren '80 actiefilm. Heerlijk.

Degelijke misdaadfilm, waarin de hand van Tarantino duidelijk zichtbaar is. Enkele aardige scenes, maar in het algemeen niets bijzonders qua plot. Toch is de film wel onderhoudend genoeg en duiken hier en daar bekende acteurs als Brad Pitt en Christopher Walken in bijrollen op. De muziek zorgt nog voor wat extra sfeer bij de film. Niet hoogstaand, maar het kijkt wel aardig weg.

Dikke Tarantino stempel met tal van referenties en een grappige titel. Dat is het al wanneer Alabama reageert op Clarence's akkefietje met Drexl. Desondanks is het begin niet helemaal solide. Geen idee hoe het oorspronkelijke script precies in elkaar stak, maar het had in flashbacks wat steviger voor de dag kunnen komen. Elvis had voor mij helemaal niet gehoeven.

Groter probleem is dat Slater en Arquette eigenlijk nooit het bonzend hart van de film weten te vormen. Met name de eerste heeft het gewoon niet. Plot stelt op zich niet veel voor, geen probleem, maar op deze manier vormt het ook niet echt een swingend geheel. Wel marcheert het van de ene na de andere coole bijrol en passeren onderweg een aantal gave scènes.

Oldman met de lamp is meteen al raak, Walken is even geniaal tijdens The Sicilian Scene, Gandolfini heeft er eentje, Pitt's stoner blik als de Worley's binnenkomen is een beeldje waard en Pinchot krijgt de lach nog op z'n hand met bepoederd gezicht. Droog. De soundtrack valt wat tegen en de afloop had pittiger gekund, maar de Mexican standoff met veertjes mag er zijn.

Ik blijf verliefd. Wat blijft dit een enorm sexy film zeg! Het geweldige QT script gecombineerd met een Hollywood cut doet het geweldig.

Ik heb ook de Tarantino cut gezien, maar die doet wat mij betreft onder. In de originele cut is de verhaal opbouw compleet anders en laat dat nou net het gene zijn dat mij het meest aantrekt in deze film (samen met de muziek keuze, het acteerwerk, het gebruik van geweld, het personage Clarence, Walken, Gandolfini).

Ik blijf deze film kijken en ik blijf in bewondering, telkens weer. Vandaar ook dat ik mijn stem naar de 5 sterren getild heb.

Prachtig dat een film die zoveel geweld en over de top fratsen bevat toch nog zo mooi kan eindigen. Zal ook wel te maken hebben met de mooie muzikale score (die ik overigens allang kende van andere dingen), die de film echt wat extra gevoel geeft.

Duidelijk een Tarantino dit, en opmerkelijk dat ik er nu pas aan toegekomen ben, aangezien ik een grote Pulp Fiction en Reservoir Dogs fan ben. Ligt ongeveer in de lijn van die films, hoewel de dialogenhumor jammergenoeg wat minder aanwezig is. Het geweld daarentegen wordt niet geschuwd.

De film gaat net een tikkeltje te lang door, ik vond vooral het aantal personages op den duur uit de hand lopen. Hoewel het ook wel weer grappig is met de climax, als alles en iedereen bij elkaar komt. Mooie en leuke scène is dat.

Niet zo goed als Pulp Fiction of Reservoir Dogs (daar is ook wel wat voor nodig) maar zeker een film met een hoop memorable scènes en personages, en een leuk sfeertje.

Ruime 4*

Gister nog eens bekeken na zo'n 10 jaar of meer.

Het blijkt nogal een guilty pleasure te zijn. Er zijn wel wat zaken aan te merken op de film (de heftige start van de film bv. en sommige ongeloofwaardige karakters; Drexl bv.) , maar dit wordt vrij snel omgetoverd tot een aardig geheel. Het is merkbaar dat de dialogen komen uit de pen van Tarantino en het karakteristieke deuntje van Zimmer is briljant. Plaats daarbij een prachtige Patricia Arquette en grappig kleurgebruik en dan heb je snel een film die een ruim voldoende scoort. 3,5*

Aardig filmpje.

Gary Oldman oefent vast even op zijn rol in Leon, Tarantino probeert zijn dialogen uit. Daarbij dan een paar echt hilarische scenes, en een heleboel uit de hand gelopen geweld. Met een waslijst aan toen misschien nog niet allemaal zo heel bekende acteurs, maar nu achteraf gezien zeker. En ze hebben allemaal wat leuks te spelen eigenlijk. Neem bijvoorbeeld Val Kilmer even. Klein rolletje, nauwelijks in beeld, maar wel erg leuk.

Wat dan wat jammer is is dat er een lichtzoet jaren-80 zweem over de film ligt dat maakt dat het allemaal wat gedateerd overkomt. De blikkerige synthesizers op de achtergrond helpen daar ook nogal aan mee.

Maargoed, een aardig filmpje dus. Vooral eigenlijk om even bij te mijmeren 'hoe het later afliep' - met de acteurs en Tarantino, dan. Het einde van de film zelf is eigenlijk een beetje een teleurstelling.

Dit valt bij herziening toch een beetje door de mand als een film die helemaal niet zo scherp geschreven is als ik altijd dacht. Het bouwt nergens naartoe en het heeft nauwelijks een noemenswaardige spanningsboog. Wat het wel doet is steeds rondsmijten met grandioze cameo's. Ook fier overeind blijft die aanstekelijke filmlogica, waarin psychoses en overdreven gewelddadigheid de basis vormen voor een solide liefdesrelatie.

Als Tarantino fan moet ik weer zeggen dat hij het weer waargemaakt heeft. Wat een heerlijke film. Een cast waar je u tegen zegt, een lekker verhaal, veel lekkere momenten. Noem alles maar op. Geweldig.

Wat een topper is dit! Het verhaal is alles behalve realistisch en puur op toeval gebaseerd. Maar dat vind ik juist het mooie want dat kijkt lekker weg. Acteerwerk van Slater & Arquette vind ik zeer sterk. De actie is er super in verwerkt en Scott heeft zich niet ingehouden om het te nuanceren.

De beste film van Quentin Tarantino die niet door QT zelf gemaakt is, hij schreef alleen het scenario. Dit is duidelijk te merken aan de dialogen. Tony Scott maakte er een prima film van. De chemie tussen Slater en Arquette werkt goed en ook Hopper en Walken zetten goede rollen neer en de glansrol van Brad Pitt mag niet vergeten worden. Eigenlijk is iedereen goed in deze film. De dialogen en het heerlijke over the top geweld maken dit voor mij de beste Tarantino film.

You're so cool

Dit had net zo goed een Tarantino kunnen zijn. Eigenlijk is True Romance dat ook bijna, want alhoewel Tarantino de set van de film nooit bezocht, schreef hij wél het script. En dat zie je terug.

De dialogen zijn immers zo Tarantino-esk als ze maar zijn kunnen, waarbij de interactie tussen Hopper en Walken zich op eenzame hoogte bevindt. Ook het acteerwerk is uitstekend. Veel bekende namen, maar ze hebben allemaal een meerwaarde. Zelfs Pitt. Niet omdat 'ie nu zoveel uitvreet, maar puur omdat het bij z'n character past om stoned op een bank te liggen en verdwaasd om zich heen te kijken als de maffia binnenvalt

True Romance is daarnaast prettig gefilmd, heeft een fijne score (van Hans Zimmer, die je later niet meer zo snel bij dit soort films zou zien als componist) en blijft leuk om naar te kijken door de ironie, de snelle pacing en de algehele luchtige ondertoon. Regisseur Tony Scott gaf de film daarnaast qua cinematografie en sfeer een fijne twist mee, al deed True Romance me op dat vlak bij vlagen weer aan Lynch (Wild at Heart) denken. Het verhaal is helaas wel erg matig. Dat wordt alleen wat verhuld door het sterke script. Niet overal, want de dialogen gaan ook met pieken en dalen. Tel daarbij op dat de characters aan de oppervlakte blijven, en je krijgt een werkje waarin diepgang ver te zoeken is.

Heel erg is dat verder niet, al blijft een écht hoge score mede hierdoor buiten bereik.

3.5*

Met dank aan Teejey zijn top 10 even bekeken aangezien ik toch ook 6/10 films eruit ook erg goed vind. Enkel Requiem for a Dream vind ik maar niks en een stuk of 2-3 films heb ik nog nooit gezien.

Je merkt natuurlijk wel dat dit van de hand van Tarantino komt vooral dan in de ontmoeting tussen Walken en Hopper, maar ook de confrontatie tussen Slater en Drexl (Oldman) is fenomenaal. Wat een heerlijke figuur die Drexl maar ook Slater is erg "cool" . Ook het einde is erg kenmerkend voor Tarantino. True Romance is eigenlijk een film met best grote namen waarin ook een kleine rol is weggelegd voor Brad Pitt die een geinige Floyd neerzet. Het acteerwerk is echt top en de zwoele sfeer zit er ook goed in, al zie ik er nu wel geen 4.5* of 5* in.

Het is niet meteen het beste werk dat Tarantino geschreven heeft maar als ik het vergelijk met een Wild At Heart die tbouwh hierboven aanhaalt is dit voor mij toch een veel betere film. Ook Wild At Heart heeft zijn momenten maar kent vele, langdradige tussenstukken en dialogen. Bovendien vind ik Patricia Arquette veel fijner om naar te kijken dan Laura Dern.

“If there's one thing this last week has taught me, it's better to have a gun and not need it than to need a gun and not have it.”

Geweldige film. Het is duidelijk dat het script geschreven is door Quentin Tarantino. Scherpe dialogen, excessief geweld, absurde humor, kluchtige verhaallijnen en zijn liefde voor oude b-films, het komt allemaal naar voren in True Romance. Met Tony Scott die er als regisseur ook goed mee overweg kan. Clarence en Alabama zijn het romantische koppel uit de jaren 90 en Slater en Arquette zijn fantastisch samen. Vooral Arquette maakt indruk (vooral in een specifieke scene met Gandolfini).

Oldman springt eruit in de bijrollen als geflipte gangster met rastahaar, en de scene tussen Hopper en Walken mag met recht legendarisch worden genoemd. Hopper speelt nog het normaalste personage in de film. Dan weet je gelijk wat voor film True Romance is. Cocaïne, gangsters, politie en het ultieme liefdeskoppel, alles komt samen in de laatste over the top actiescene in een hotel. Ik had niet anders verwacht van Tarantino. De muziek van Hans Zimmer mag ook niet onvermeld blijven. Soms ontzettend cheesy, maar het werkt wel.

Wat ben ik blij dat ik deze film op de kop heb kunnen tikken voor een peulschil, en op Blu-ray dan nog.

Ondertussen meer dan 10 jaar geleden dat ik hem had gezien, maar het blijft een prachtfilm.

Met een topcast !!

Knaller.

Ik ben dichtbij alle Tarantinofilms gezien te hebben, ook al schreef hij enkel dit verhaal. Moet alleen nog Four Rooms en The Hateful Eight zien nu. Deze film, door zijn scenario, stond ook nog op mijn lijst. Maar goed, de film.

Arquette trekt je helemaal mee met haar snoezige stem, en Slater komt leuk over als een amateuristische maar toch briljante crimineel. Scene met Hopper en Walken was ook een echte Tarantino.
en zitten er ook nog een hoop kogels en misdaad in voor het vermaak.

Sommige scenes zoals het einde waren lekker hard en ik heb erg genoten hiervan. Oldman is trouwens ook leuk, jammer dat hij ook snel weer verdwijnt. Echt een aanrader!

Film waar ik tot mijn verbazing nog niet op had gestemd. Vroeger vond ik dit echt een topfilm, nu is het op sommige punten iets gedateerd maar nog steeds vermakelijk, met opvallend veel bekende namen onder de cast. De scène waar True Romance altijd om herinnerd zal worden is natuurlijk de beruchte 'Sicilian speech', waarin Hopper en Walken excelleren, maar ook Gary Oldman casten als een wigger is een tamelijk geniale zet geweest. Ook de scenes in LA zijn leuk, met o.a. een grappige bijrol van Pitt en een mooi heterdaadje van Balki. Beetje jammer van de matige muziek, met die kabbelende marimba-klanken en een enkel fout rocknummer.

Sinds lange lange tijd weer eens gezien en toch met hoge verwachtingen aan begonnen gezien de hoge waarderingen en best wel bekende en grote cast. Maar toch blijkt de film de eerste helft niet echt de verwachtingen in te lossen, het kabbelt maar wat voort en mijn grootste irritatie is toch Slater denk ik. Over het algemeen speelt hij de sleezball van de film, de creep, de smeerlap, en dat heeft hij meestal wel in de vingers. Maar deze rol, ik zie het niet in hem de wat sullige gewone jongen die het maar allemaal overkomt. Arquette vind ik wel weer overtuigend, you've got to love here, perfect uitgezocht bij de rol. En Oldman komt helaas te kort in beeld, maar dit zet die paar takes anders een flinke bad guy neer, jammer dat het niet langer was.

Vraagje: meer mensen die bij het zien van het karakter van Oldman aan Franco in Springbreakers moesten denken? Alien een beetje geïnspireerd op Drexl?

Anyway, de anekdote waarmee Hopper zijn eigen dood verspoedigd is hilarisch, zo ook Walken in zijn rol. Jammer dat die ook niet langer in beeld is. Sizemore in zijn gebruikelijke doen, Gandolfini is trouwens ook prima. De opbouw richting de finale ook prima en de finale zelf natuurlijk ook. Prima actie, mooi sluitend einde, lekker gek maar wel leuk. Al met al een prima film met maffe karakters, dwaze dialogen en een nog gekkere verhaallijn, het enige minpunt wanneer de film in die zin inboet is wanneer Slater in beeld komt. Desalniettemin erg vermakelijk vooral de tweede helft van de film.

Absoluut niet QT's beste.

Een film met veel typetjes, wat lomp geweld en waarin zeker 100 keer "fuck" wordt geroepen, zoniet meer, zo'n film is het. De dialogen komen duidelijk van Tarantino af, veel fysiek en verbaal geweld, maar ditmaal weinig humor, tenminste weinig van het humor waar ik om kan lachen. De tijd dat ik "fuck" roepen stoer en geinig vond ligt toch al ver achter me. Vind het een van de mindere films waaraan hij heeft meegewerkt. Het script is mager en onevenwichtig, op momenten valt de film nog te genieten en daarna zakt het enorm in elkaar. Niet bepaald geslaagd als je het mij vraagt. Vond het maar saai, oninteressant en langdradig. Met goed camerawerk waren de geweldscenes nog te redden geweest, maar helaas, de cameraman, de regisseur en de scriptschrijver stonden allen op de automatische piloot toen ze deze film maakten. 1,5*