True Romance (1993)

Een goed verhaal, goede actie, mooie beelden en goed acteerwerk. Echter vind ik het toch wel een minpunt dat Tarantino het script heeft geschreven, veel te veel stoere praatjes en fucks komen er voorbij. Christian Slater met zijn gedrag en stemmetje is ook best irritant. Ook nog wel een minpunt is dat veel dingen extreem ongeloofwaardig zijn, van acteerwerk tot keuzes die door personen worden gemaakt. Gary Oldman zijn stem is amper te herkennen, leuke rol ook van hem! Dennis Hopper doet het ook prima. Helaas is Christopher Walken maar een paar minuten in beeld, en Val Kilmer heb ik niet eens gezien! Misschien zag hij er vroeger anders uit? Uiteindelijk vind ik Brad Pitt nog wel de leukste rol hebben. Verder heb ik niet zo veel gelachen bij deze film. De enige scène waarbij ik hardop moest lachen was toen Elliot helemaal onder de coke zo, hello tegen die politieagent zei. De soundtrack is ook goed en het heeft allemaal een mooi zomers sfeertje. Ook een vette climax, alleen jammer genoeg niet zo groots als ik had verwacht.

True Romance is er zo eentje die al jaren tussen de mazen van het net is geglipt. Dit weekend kwam het eindelijk van. Script van Tarantino, het is er duidelijk aan te zien. Stuk voor stuk geweldige kleurrijke personages die er ieder voor zich uitspringen en bijblijven als iconisch op zichzelf staand karakter. Misschien uitgezonderd Brad Pitt dan, want buiten wat geblow voegde die werkelijk bitter weinig toe aan het verhaal. De typetjes, de dialogen, het script, humor en de actiemomenten zijn zowat eigen aan Tarantino. Geweldig entertainment dus allemaal als je ervan houdt. Mooi van Scott om dit visueel zo in beeld te brengen.Hij slaagt erin de overload aan prikkels overzichtelijk weer te geven.

Hopper vond ik geweldig en de scène met Walken is het beste van de film. De film staat bol van de absurditeit zonder de grens te overschrijden. Het einde is een climax waarbij al het explosieve van de rest van de film bij elkaar komt. Fijne soundtrack ook die nu al 48 uur door mijn hoofd dwarrelt...

Arquette is heerlijk als het coolste filmblondje ooit, de Walker-Hopper dialoog is inderdaad sterk, en verder ligt het tempo zo hoog dat het onmogelijk is je te vervelen. Maar de shoot-out trekt op niks, werkelijk. Gelukkig een happy end zoals het hoort in een dergelijke film, toch een halve parodie, en een ieder die vindt dat Clarence had moeten sterven neemt True Romance veel te serieus.

“Ya know, I read a lot. Especially about things... about history. I find that shit fascinating. Here's a fact I don't know whether you know or not. Sicilians were spawned by niggers.”

Echt een prachtige film deze Actie/Misdaad die vanaf het begin al wel erg vermakelijk was. De film lekt met het kwijlende verhaal van Tarantino en het komt eigenlijk overal wel voorbij. De actiescènes die net wat extremer zijn dan de rest van de films, met wat meer bloed en je ziet gewoon soms wat meer. De over-de-top karakters die constant en overal elke keer aanwezig zijn, neem bijvoorbeeld nu de mooie charmante Alabama is daar toch wel één van. Een knappe dame, echt ik vond haar erg mooi en haar rol is erg over-de-top, constant aanwezig en lekker abstract. Ook Clarence had er wel een handje van, die was ook vaak aanwezig en soms erg vaag en Gary Oldman als Drexl had er ook een handje van. Maar dat is Tarantino, en deze film blijft in zijn kracht en waarde door wederom Tarantino die hier erg aanwezig was.

De film heeft constant erg leuke scenes en dat wist me over het algemeen vaak te vermaken. Het vetste van deze hele film vond ik zelf de speech van Hopper die de rol van Clifford Worley vertolkt. Buiten de fantastische speech om, die oprecht interessant was om te volgen spatten de vonken ook van de acteerkunsten af van Hopper maar ook van Christopher Walken die de rol van ‘Don’ Vincenzo vertolkt. Hopper zag er waanzinnig uit en deed dit prachtig, ik denk zelf dat dit wel het hoogtepunt van de film was samen met het einde.

Ik heb het één en andere al verteld over de acteurs dus daar wil ik het liefste kort om zijn. Christian Slater had een leuke rol van Clarence Worley en samen met Patricia Arquette die de rol van Alabama Whitman vertolkt zijn ze een leuk acteerkoppel die erg leuk op elkaar ingespeeld zijn. De film loopt erg te pronken met Val Kilmer die maar een Schamelijk rol had in deze film, en volgens mij maar twee keer voorbij kwam en we zagen zijn gezicht ook nog niet volledig. Ook Brad Pitt heeft een zeer kleine rol en zelfs Samuel L. Jackson had een rol, die heb ik nergens gezien maar ik heb vast niet zitten opletten. Voor de rest is de cast leuk, geen bijzonderheden.

Het verhaal was wel leuk, maar nergens super bijzonder te noemen. Clarence is een wat introverte jonge die graag zijn verjaardag in de bioscoop viert, het liefst met kung-fu films. Wanneer hij lekker zit te genieten komt de dame ‘Alabama’ hem gezelschap houden en overtuigd hem van de zelfde interesses. Wanneer de twee het bed delen blijkt Alabama een callgirl te zijn, of ook wel een soort escorte. De twee raken als nog verliefd op elkaar en Clarence besluit haar pooier Drexl uit te schakelen en vermoord de beste man. Hij steelt daarna onbedoelt de koffer met cocaïne erin waarvan hij dacht dat het de kleren van Alabama waren. De twee slaan op de vlucht richting L.A. waar ze de coke proberen te verkopen aan een filmproducer. Onder tussen zit een Italiaanse familie achter de twee aan om de coke terug te halen onder leiding van Vincenzo. De twee worden bedreigt maar knokken zich er een weg door, en vluchtten daarna met z’n tweeën naar het buitenland.

Het begin is een beetje twijfelachtig en niet in de stijl van de rest van de film. Het is erg lief en vooral rustig. Maar namate dat de hoofdpersonages elkaar meer leren kennen hoe gekker de film word. Het is niet het beste werk van o.a. Quentin maar ‘True Romance’ behoord tot de hoge klasse. Een unieke en leuke film, met zijn eigen kaartje en typisch Tarantino’s.

4.0*

Ik vond het een beetje een verwarrende film. Daarnaast ging het wel om er naar te kijken. Maar kon ik niet helemaal mijn concentratie er bij houden.

Super fantastische en overheerlijke film. Op en top Tarantino; je zou het niet eens zeggen dat hij niet in de regiestoel zat. Tony Scott leverde hier echt topwerk af. De film zit ook vol memorabele scènes en raast als een sneltrein voorbij, met dank aan een hemelse cast : Gary Oldman is op zijn best als schurk, Pinchot is hilarisch als de lullige Elliot, evenals Brad Pitt als de stoned junkie. Slater was niet echt ideaal gecast voor de hoofdrol maar zijn duo met de snoezige Arquette zit goed. De wilde romantiek en passie à la Bonnie&Clyde zou je kunnen stellen. Living on the edge.

Ik heb niks negatiefs aan te merken op deze film, waarvan ik een speciale editie in bezit heb (zwarte cover met een zilveren cupido op, die een hart draagt met de namen "Clarence" en "Alabama" erin). Waarom geen 5* dan? Een persoonlijke frustratie : ik vond het gewoon jammer dat Christopher Walken niet meer terugkeerde op het einde om deel te nemen aan de mexican shootout.

Zowat één van de beste films ooit gemaakt.De dialogen zijn geweldig,net zoals de acteurs.Gary oldman,James Gandolfini,en dan Christopher Walken & Dennis hopper....Dang..........You cant beat that kind of acting and dialog.

Vermakelijke film waar veel in te zien is en de muziek een prettige meerwaarde heeft. Het verhaal is niet hoogstaand, maar het kijkt wel allemaal lekker weg. Af en toe wat rommelig en wat teveel van het goede, maar het blijft gewoon een prettige film om naar te kijken. We zien een groot sterrencast voorbij komen met wisselend succes. Gary Oldman top. Maar Brad Pitt was net over the top. We zien een grandioze Walken (inderdaad vreemd genoeg daarna niet meer gezien bij de shotgun?? een altijd goede Dennis Hopper. Een wel heel kort avontuurtje van Jackson. Slater vrij onbekend en wat vlakke rol, maar een heerlijk spelende Patricia Arquette. Afijn de rollen zijn over het algemeen heel aardig gespeeld. Nergens hoogstaand, maar degelijk genoeg. Jammer alleen dat het verhaal niet nog beter was uitgewerkt. Je zou er een soort road movie van verwachten, maar dat is het helaas niet geworden. Toch blijft er genoeg te genieten.

Film 4.0
Beeld (4K) 4,0
Blu ray 3.5
Geluid 4.0

Goeie film over een man die een call-girl ontmoet en na een nacht samen al met haar trouwt. Een onderhoudende misdaadfilm met een aardig portie geweld. Een fijne cast waarbij Christian Slater en Patricia Arquette een prima koppel vormen, echter is de scene met Christopher Walken en Dennis Hopper het meest memorabel. Net geen 4.0 sterren omdat ik me toch niet aan de indruk kan onttrekken dat als Quentin Tarantino zijn eigen materiaal gerigisseerd zou hebben, dat dit zeker een andere en mogelijk betere film opgeleverd zou hebben.

Nu dan eindelijk eens gezien, een collega had de dvd. Af en toe ruilen we eens wat uit. Leuke film, prima script en vooral op momenten erg sfeervol (zeker die beelden in het eerste halfuur) maar verder met een wat te degelijke regie, matig in beeld gezette actie die ook nergens bijzonder is en vooral een wat kleurloze hoofdrol van Slater (die echt verbleekt bij alle acteurs om hem heen). Jammer, want er zit genoeg goeds in, Maar dat zijn vooral allerlei losse momenten. De scène tussen Walken en Hopper is geweldig, net als de zeer humorvolle Pitt (zijn latere rol in Once Upon a Time in Hollywood doet op momenten eraan denken trouwens), de sterke Arquette en leuke kleine rolletjes van Oldman en Jackson. Opvallend trouwens dat veel van deze namen vooral de jaren erna enorme sterren werden (en nog steeds zijn). Dit is een sterrencast die anno 2024 nog meer tot de verbeelding spreekt dan in 1993. 3,5*.

Lang lang geleden wel eens gezien, maar nu een nieuwe kijkbeurt na het zien van de docu over Tarantino's films. Bij de begincredits is het toch wel smullen als je al die waanzinnige namen langs ziet komen, waarbij een deel nog in zijn beginrollen zat (zoals Gadolfini, die een écht leuke rol bleek te hebben) en waarschijnlijk de kortste, minst herkenbare rol voor Jackson
Het eerste deel van de film kwam ik met moeite door, want romances, bleeeh. Veel te sappig en smooth en ongeloofwaardig. Gelukkig komt de echte misdaad er daarna in. Het verhaal is niet perse heel bijzonder en al vaker gezien in bepaalde vormen. Maar dan, als Walken op bezoek komt bij Hopper, is daar duidelijk de hand van Tarantino te zien; wat een dialoog, heerlijk.
Gaandeweg gaan we mee in het geweld, met zo'n absurde Tarantino-shootout als slotstuk. Het karakter van Slater stond me tegen omdat zijn gedrag niet echt geloofwaardig was als stripwinkelbediende waarvan de baas een hoer moet regelen om hem een leuke dag te bezorgen en de avond met de dame zijn mooiste ooit was. En als dat dan verklaart moet worden door 'wat je allemaal voor de liefde doet', dan zou ik er eigenlijk nog een halfje af moeten halen. Verder genoeg toffe scenes en dialogen en het talent van de schrijver is duidelijk, maar ik zou het geen hoogdraver noemen.
Oh, en de marimba-soundtrack van Zimmer is echt ver-schrik-ke-lijk. Hoe krijgen ze het verzonnen, past voor geen meter. De laatste paar minuten zijn ook drama, waarschijnlijk moest dat om al het geweld een beetje in balans te brengen ofzo. Laat Slater gewoon doodgaan en klaar.