Stop-Loss (2008)

Stop-Loss is een anti-oorlog film die meer indruk in de VS zal maken dan hier omdat de inwoners van ons land simpelweg bewuster zijn van zichzelf en veel meer politiek geengageerd zijn. De film wordt ons gepresenteert in een jas van oorlogsdrama maar weet amper welke kant het op wil gaan. Dit levert vaak pijnlijke aktie-scenes op omdat ze de film van enige spanning moeten voorzien. Ze voelen gekunsteld aan. Het verhaal kent veel zwakten. Ryan Phillipe is zeer slecht gecast. De film bulkt van de dubbele moraal en wil nergens echt boeien.

Het slot is ronduit beledigend. Het eindresultaat is een zeer gemiddelde film.

Zinema

De openingsscene van deze film is wel heel indrukwekkend hoe ze een hinderlaag ingelokt worden. Je kan bijna een beetje de sfeer proeven zoals het ongeveer er aan toe gegaan moet zijn in Irak. Daarna beland je opeens in een soort rapnummer met allemaal heftige oorlogsbeelden en ik dacht: Oh jee, nu gaan we zo'n pro-amerikaans oorlogsfilmpje krijgen.

Uiteindelijk bleek dat niet zo te zijn en stellen ze zelfs het amerikaanse oorlogsbeleid aan de kaak wat betreft het terugsturen van militairen naar Irak of Afghanistan. Ik vond dat heel sterk neergezet.

Jammer vond ik dat het soms allemaal een beetje chaotisch oogde in het begin. Vooral in het begin schoot je te snel van heden naar verleden in flasbacks die te kort op elkaar volgden. Gelukkig had je op een gegeven moment geen flashbacks meer maar nog steeds vond ik wel dat de scene's zich nogal abrupt elkaar opvolgden.

Desondanks was het verhaal wel heel sterk. Kortom: een goede en indrukwekkende oorlogsfilm om naar te kijken.

Wat gaat er met je gebeuren als je een dienstplicht weigert? Die antworrd krijg je op een rauwe wijze te zien in deze ijzersterke war-at-home film. Met een prachtige cast: Ryan Phillipe speelt de schitterende hoofdrol als soldaat King waar het allemaal om gaat. Hij is getraumatiseerd nadat hij in Irak per ongeluk een gezin om het leven heeft gebracht met een granaat en zijn maten op een gruwelijke wijze afgeslacht zien worden. Maar hij dacht de belofte te hebben om na de Stop Loss niet meer uitgezonden te worden, maar dat was dus een leugen, dus wat doe je dan? Vluchten maar, want het is of vechten of de bak in. Ook vond ik die bijrol van Channing Tatum ook schitterend. Vind dat toch ook een goed acteur worden. En zijn vriendin Michelle natuurlijk ook die King helpt met vluchten.

En misschien is het wel stom om het zo te noemen maar vanaf dat moment krijgen we een soort van Road Movie en moest ik hier en daar toch wel een beetje aan Wim Wenders denken vanwege bepaalde plaatjes en sfeer. Het zal wel aan mij liggen. De sfeer zit er in ieder geval goed in en het verhaal is ook gewoon de realiteit. Meestal zijn dit soort onderwerpen in US-films niet serieus te nemen maar Stop Loss was daarintegen bloedserieus. Wat ook heel mooi en ontroerend was was het einde: King die bij de Mexicaanse grens staat en het er nu echt op neerkwam dat hij een harde keuze moest maken: of met een heel ander ID in Mexico onderduiken en dan ook alles (gezin etc) verliezen. Of gewoon maar overgeven en weer in dienst gaan. Zo zie je maar dat hij geen andere keuze kon maken en ging toch maar in dienst. Erg indrukwekkend.

Zo krijgen we wel een hele goede les over de hypocrisie in Amerika dat daar toch wel heel erg is. Voor een moord in Amerika krijg je de electrice stoel maar ondertussen is het wel verplicht om in Irak of Afghanistan zoveel mogelijk moord en doodslag te plegen. Je zal zien dat het leven vooral daar hard en onmogelijk is.....als soldaat.

4,5*

Goede anti-oorlogsfilm waarin een aantal jonge Amerikaanse soldaten thuiskomen van een missie en moeten besluiten wat ze nu gaan doen. Het verhaal springt soms wat van de hak op de tak, maar de film kent wel een aantal goeie momenten (zoals wanneer Ryan Phillipe de gewonde soldaat in het ziekenhuis bezoekt). Niet bijzonder aangrijpend of emotioneel, maar wel onderhoudend en de jonge cast doet het goed.

Dat regiseusse Kimberly Peirce ook instaat is om goede films te maken (i.p.v. de flut remake van "Carrie"), bewijst ze met deze film.

De film pakt je gelijk bij de strot en opent zeer fraai, indrukwekkend en aangrijpend met een scene van bijna 15 minuten. In die opening zit ook veel harde actie. Na die opening begint het verhaal pas eigenlijk echt en volgen we de soldaten (met name dan Ryan Phillippe) bij hun (tijdelijke) terugkomst in Amerika waarbij natuurlijk niet alles verloopt zoals verwacht/gehoopt en ook met de nodige teleurstellingen, frustraties en andere keuzes. Vanaf dat moment wordt het een echte "Drama" film maar wel een uitstekende (wel hier en daar wat cliché en soms ook wat langdradig). Het boeiende verhaal zit prima in elkaar en oogt ook zeer realistisch en de uitvoering is aardig gedaan. Dat laatste komt mede op conto van de indrukwekkende cast welke overtuigend speelt. Met name dan natuurlijk Ryan Phillippe en Channing Tatum (geweldig als hij compleet bezopen een hol zit te graven in de tuin).

Er zitten overigens ook een paar aangrijpende momenten in deze film zoals het gedeelte bij het revalidatiecentrum van Amerikaanse soldaten waarvan de toekomst helemaal naar de kloten is. Maar ja dat is natuurlijk bij iedere oorlog het geval. Het einde was best goed maar ook wat voorspelbaar.

P.S. die Abbie Cornish als "Michelle" mocht er wel wezen en ze speelde ook goed.

Is en blijft een prachtige, realistische film, met prima vertolkingen en een steengoed scenario.

Filmpje die al langer op het lijstje stond eens te kijken. Wat te verwachten, buiten het verhaal met de omstreden regel, was me niet helemaal bekend en een topfilm blijkt het dan ook niet te zijn, maar een prima drama light is het toch zeker.

Amerika in oorlog, jonge knapen op uitzending, uiteraard de nodige actie met het nodige te verwerken bij thuiskomst. Niets nieuws onder de zon net als het beeld van een helden onthaal in een typerende good all American streek. Wat me wel bevalt, hoewel niet altijd even sterk geacteerd, is het beeld van de vele jongens met psychische problemen. Hoewel Brandon wellicht het meeste heeft meegemaakt lijkt hij nog het meest stabiel. Hoewel hij toch wel later momenten vertoont van PTSS. En hoe gezond kan je eigenlijk zijn als je zegt dat één keer genoeg was? Precies, dan mankeert je niets, catch 22. Al zo'n dubbel begrip.

Stop loss ofwel nog een keer...? Nee, dank u. Mag ik overslaan. Haha! Dacht het niet. Your ass belongs to Uncle Sam boy! Ergens is de regel wel te begrijpen, als je bv een klein land bent en zelden in oorlog verkeerd. Een soort nood breekt wet regel. En uiteraard ligt daar het kromme in wat Amerika betreft want het land is altijd wel ergens voor een interventie, ingrijpen of ondersteuning. Dus in principe kan het altijd leunen op de frase dat het in oorlog is. Wat men mogelijk met de regel wil voorkomen is een terugloop qua inzetbaarheid mocht de instroom of aanmeldingen inzakken vanwege dergelijke impopulaire conflicten als Afghanistan en Irak.

Afijn, Brandon gelooft niet langer in de zaak en er is dit mannetje met een hoog rechtvaardigheidsgevoel veel aan gelegen deze zaak aan te vechten waarop de strijd en met name vlucht begint. Aardig is het bezoek aan het veteranen ziekenhuis waar uiteraard de echte slachtoffers liggen, ook aardig de mannen en hun boys will be boys momentje in het bos. Maar super is Stop loss niet echt. De acteurs doen net wat teveel hun best frigide over te komen of met hun zware accenten, en als geheel zijn de karakters, dialogen en hun verhoudingen net wat te simpel en doorsnee. Wel erg aardig om te zien is het achterwerk van Abbie Cornisch in strakke spijkerbroek.

Stop loss slaagt desondanks redelijk met zijn boodschap en dat is deze zaak aan het licht brengen, en als geheel is dit drama-light voor een keer wel te pruimen. Om als laatste te noemen dat Ryan Phillippe nog wel het beste op dreef lijkt ook al past dat zware accent hem om een of andere reden totaal niet.