The Karate Kid Part II (1986)

Dit verplichte vervolg op de bioscoophit bracht mogelijk nog meer geld in het laatje. Deze herhalingsoefening is niet slecht maar blijft net onder het niveau van deel een hangen: de magie is er een beetje van af. Gemiddeld.

Heel matig vervolg die ik zelfs in mijn jeug al niet erg bijzonder vond. Overbodige film.

Redelijk vervolg, dat natuurlijk gemaakt werd, omdat het eerste deel zo succesvol was. Je ziet in dit deel dat Macchio wat meer gewend is aan zijn rol en daardoor oogt hij wat minder onwennig dan in het vorige deel.

De film is verder redelijk onderhoudend en behoorlijk voorspelbaar en weet t.o.v. zijn voorganger eigenlijk vrij weinig nieuws te bieden. Morita is trouwens wel wat charmanter dan Chan in de remake. Het voelt op het einde alleen wat langdradig aan. Anderhalf uur was lang zat geweest voor zo'n simpel vervolg.

2,5*

Het vervolg is meer van hetzelfde maar biedt desalniettemin meer onschuldig vermaak.

Het maakt mij niet uit welke Karate Kid film ik kijk. Ik vind ze allemaal even leuk. Alhoewel dat vast ook voor een groot gedeelte met jeugdsentiment te maken zal hebben. Ik hou wel van die ontzettende sentimentele opsmuk eromheen.

Tijd om deze film te herzien omdat Karate Kid III nog eens klaar staat. Dit deel is eigenlijk nogal teleurstellend. Veel Kid en weinig Karate. Ook de Oosterse sfeer is weinig kleurrijk in beeld gebracht. Het lijkt wel een aflevering van The A-Team met een boze man die een dorpje bedreigt... De hele tijd is het een herhaling van 'je moet vechten voor de eer' gevolgd door een 'maar ik wil niet vechten'. De rest valt nogal mee, maar dit deel gaat meer richting romantische familiefilm.

Niks aan de hand stemming met deze Karate Kid II. Een stukje minder sportfilm dan de voorganger. Er werden enkele plottruukjes toegepast om de afwezigheid van Daniel's moeder en liefje uit het eerste deel te verklaren. Daarna verlegt het verhaal zich naar de thuishaven van meester Miyagi. Het is wat je ervan kan verwachten : vleugjes romantiek die voortdurend onderbroken worden door de tussenkomst van vijand Sato of van diens vervelende neef om te eindigen in een duel. Beetje veel van hetzelfde eigenlijk maar zo slecht vond ik hem nu ook weer niet. Niet nadenken is de boodschap...

Omdat het eerste deel destijds een groot succes was, moest er natuurlijk een vervolg op komen. En voor de meeste vervolgdelen geldt meestal dat die slechter zijn dan het eerste originele deel. En dat geldt zeker ook voor deze film. Deze film voegt niets toe en is niet meer dan een flauwe herhaling van het eerste deel (wat ik persoonlijk al matig vond) aangevuld met wat sentimentele onzin. Net als in de eerste film zijn eigenlijk alleen de scenes met Pat Morita aardig maar zelfs hij was in het eerste deel genietbaarder.

"Fight with me!"

Geweldige film! Erg goed vervolg, wel minder dan het eerste deel maar zeker niet slecht.

Weer is het allemaal best wel goed gemaakt en is er een mooi verhaal. Nu is het allemaal wel wat typischer dan in het eerste deel en het sterkste vervolg is het niet. Ook vind ik het erg jammer dat Daniel en z'n vriendin uit elkaar zijn gegaan en dat er dan een eens een jap z;n vriendin word.

Verder wel een goed vervolg. Iets minder acteerwerk dan in het vorige deel. Die Sato denk zeker dat hij een Darth Vader is en die neef dan Bruce Lee? .

Wat is er mis met de mensen hier?? weer een 2,28? Waarom worden al die leuke films uit de 80's zo ondergewaardeerd?

Ik heb deze film altijd beter gevonden dan deel 1 om de volgende redenen:

- Mr Miyagi staar hier meer centraal, het gaat om zijn conflict met zijn oude vriend Sato, hij is veel interessanter dan Daniel

- Okinawa ademt de Oosterse sfeer uit die bij karate past, ook lekker exotisch oord

- Kumiko was destijds een jeugdcrush van mij

Daniel-san, lie become truth only if person want to believe it

Oorspronkelijk was ik een tijd geleden van plan om de volledige Karate Kid reeks te herzien. De aanleiding daarvan was de aanschaf van het 4e deel dat ik volgens mij nooit heb gezien, maar de eerste Karate Kid film sloeg me eerlijk gezegd een beetje tegen. De nostalgie spatte er vanaf, maar de speelduur en het onevenwichtige tempo nekte de film. De vervolgen gingen er qua gemiddelde op de site niet op vooruit en de reeks bleef een tijdje opzij liggen tot ik gisteren opeens terug zin had in de wijsheden van Mr. Miyagi. Meteen maar eens deel 2 opgezet.

Die start dan ook met een soort van korte recap van de gebeurtenissen uit het eerste deel (die winnende kick van Daniel blijft toch wel erg leuk om te zien) en nadien springen we 6 maanden vooruit. Had verwacht dat dit zich veel meer op de wraak van Kreese ging focussen maar het is een aangename verrassing dat het Miyagi is die meer wordt uitgediept. De verandering van setting doet de film goed en hoewel het plot(je) rond de eer van een stel slechteriken iets te min is voor een volledige film te dragen, zorgt het best nog wel voor een vermakelijk filmpje. Even lijkt de film compleet te ontsporen wanneer Sato zijn mening rond Miyagi compleet verandert, maar gelukkig is er nog altijd Chozen om de film de nodige climax te geven. Dit tweede deel is naar mijn gevoel dan ook net iets meer superieur aan zijn voorganger omdat het tempo hier gewoon heel wat beter is. Beetje jammer wel dat bepaalde zaken nogal abrupt worden afgesloten (onder andere Ali maar dat is blijkbaar te wijten aan Elisabeth Shue die niet meer wou terugkomen.. Liever dan deze manier dan een andere actrice te casten) maar eigenlijk stoort dat veel minder dan je in eerste instantie zou verwachten.

Vooral omdat de combinatie Pat Morita & Ralph Macchio nog altijd goed overeind blijft staan. De leraar/leerling verhouding blijft over de gehele lijn boeien en zeker Macchio lijkt nu veel beter in zijn rol te zitten. Grappig wel dat hij er nog altijd zo enorm snottig uitziet. Hij was hier al 24 jaar en kan met gemak voor een 15 à 16-jarige doorgaan. Ook Morita weet veel goeds te doen met zijn uitgebreide rol maar ook qua nieuwkomers zit het hier wel goed. Danny Kamekona is als Sato een goede tegenstander voor Morita (er schuilt ook een zeker venijn in de scènes die ze met hun twee hebben) en met Yuji Okumoto krijgt Macchio ook nog een goede tegenstander voorgeschoteld. Geen Elisabeth Shue dus deze keer en dat betekent ruimte voor een nieuw liefje voor Daniel-San en die komt er deze keer in de vorm van Tamlyn Tomita als Kumiko. De twee hebben een goede chemie waardoor de climax net dat beetje extra krijgt.

Aangenaam verrast in ieder geval. Ik denk dat ik de eerste 3 films ooit wel heb gezien, maar van deze was blijkbaar niet veel blijven hangen. Onterecht, want dit blijkt zowaar de betere te zijn. Oké, misschien net iets minder iconische scènes (je mist zo'n "Wax on, wax off" natuurlijk) maar over het algemeen aangenaam mee vermaakt. Zag als voorproefje gisteren ook een trailer van deel 3 passeren, daar lijkt Kreese terug veel meer de focus te hebben. Kan ook wel eens tof zijn.

3.5*

Tegenvaller.

Dat deze film in China zal plaatsvinden, was een goede maar tegelijkertijd ook slechte keuze. De landschappen en beelden van het land zijn natuurlijk prachtig, maar je kan een hoop houterige dialogen en andere dingen verwachtten.

Machhio doet het weer prima, evenals Pat Morita. Morita speelt hier nog steeds vrij sterk, al is het verhaal eigenlijk precies hetzelfde maar dan in China. Maar ook eigenlijk precies hetzelfde, waardoor het allemaal nog wat voorspelbaarder is geworden.

Bovendien vind ik dat Chinese meisje waar Machhio verliefd op wordt alles behalve een goede vervanger voor de toen snoezige Shue. Voor de rest blijft het lekker wegkijken, maar is de echte magie er wel zo'n beetje af gegaan.

Wie een lekkere knokfilm verwacht zal zich zowel bij deze als het eerste deel flink bedrogen voelen. Net als deel 1 is het meer een drama. Ergens is het wel prettig dat dit zich verplaatst van tienertreiterijen op een school naar een familievete met een heel cultureel gebonden erekwestie. Toch blijft het wat mager. De vriendschap en de daaropvolgende oude vete tussen Miyagi en Sato wordt niet genoeg uitgediept. Verder lijkt Macchio niets nieuws te leren. Op een gegeven moment moet hij iets leren ontwijken maar daar wordt daarna niets meer mee gedaan. Dan vanuit het niets dat ijs. De theeceremonie met dat Japanse schatje vond ik ook wat vreemd, het leek wel alsof hij de hele kom leegslurpte.

Er was ergens in het begin ook al een rare scene waarin de zoon van Sato aan een vorm van oplichting deed maar het kwam helemaal niet duidelijk over.

De scene in de modder waarin Sato opeens naar buiten rent sloeg ook nergens op. Ze hadden zijn hulp helemaal niet nodig, dat meisje was gewoon even gevallen.

Dan de laatste scene...die zoon van Sato toch veel sterker...

Grootste pluspunt blijven het enorme charisma van Pat Morita. Verder is Macchio ook weer prima. De boodschap tegen aggressie mag voor die tijd ook best opmerkelijk genoemd worden tussen al het actiegeweld in die tijd. Reken maar dat ook nu nog steeds maar wat jongens karate willen leren om de stoerste te zijn op het plein en iedereen in elkaar te kunnen schoppen en slaan. En dat er helaas nog steeds genoeg mongolen zijn die wat ze op de mat leren ook op straat toepassen, ondanks het credo om dit enkel uit zelfverdediging te doen.

Misschien toch maar op schietles gaan. Een 9mm pistool lijkt me wel wat. Of biochemische wapens.

Kort terug had ik de eerste Karate Kid opnieuw gekeken na tientallen jaren en dat werd een bijzonder aangename zit. Dan verwacht je dat ze dat niveau bij een vervolg twee jaar later ook vast kunnen houden, maar dat valt tegen. Wat ik goed vind is dat ze gewoon niet de vorige film kopiëren, maar gaan voor een geheel nieuwe setting en een gewijzigd verhaal dat nu veel meer om Mr. Miyagi draait. Tot zover geen problemen. Maar het boeit gewoon een stuk minder. Daniel die getraind werd door Mr. Miyagi en zijn toernooi won was een stuk aansprekender dan dit wraakverhaal in Japan. Het is allemaal wat serieuzer. Ook miste ik Ali, het vriendinnetje uit de eerste film. Dat is schijnbaar uit (de actrice wilde niet meer mee doen) en nu is er een Japanse love story. Dat voelde wel weer als copy and paste. Gelukkig is de chemie tussen Daniel en Miyagi nog steeds prima, waardoor dit allemaal goed te kijken viel. Het mag dan wel fors minder leuk dan de eerste film zijn, maar nog steeds voldoende.

3*

Film bekeken naar aanleiding v Cobra Kai serie die ik onlangs gezien heb.

Vroeger als kind had ik de karate kidfilms al eens gezien.
Ik vond ze toen nogal zwak en herinner me dat ik tegen mn pa zei dat Daniel geen vechter is en niet sterk over komt. Ik was toen 5 jaar oud of zo.

Na Cobra Kai deze films nog eens een kans gegeven, het valt me op dat ik de film meer een jeugdfilm vind.
Als kind kun je dit misschien goed vinden, maar als volwassene is het een beetje te simplistisch imo.
Krap voldoende. Het was goed te zien dat ze het dorp terug opbouwden (happy end)

In film 2 gaat de Karate Kid mee met zijn mentor Mr Miyagi naar Okinawa om er zijn stervende vader nog een laatste keer te zien. Eenmaal aangekomen in Tomi Village blijkt dat Mr. Miyagi er niet vergeten is. Zeker de vete met zijn oude, beste vriend Sato is nog niet beslecht en daar wijst Sato hem dubbel en dik op. Hij wilt met hem vechten tot de dood.
Daniel zelf komt in dit deel er vaak wat minder aan te pas. We krijgen hier vooral meer achtergrond van Mr. Miyagi die in deel 1 overkwam als een bescheiden man. Je zag dat hij gekweld was door zijn verleden maar hij sprak er niet over. In dit deel dus geen Elisabeth Shue meer wat ik persoonlijk wel jammer vond. Zij krijgt wel een goede vervanging want Daniel valt in dit deel voor een Japanse schoonheid.
Qua film is deel 2 duidelijk wat anders ingevuld dan deel 1. Het uitgangspunt van Mr. Miyagi blijft echter hetzelfde in beide delen: karate dient ter verdediging. Hij gebruikt het alleen als enkel vechten nog helpt. De films zijn niet slecht maar het geweldige van wat Cobra Kai hopelijk zal brengen heb ik nu ook nog niet gezien erin.

Redelijke film waarin Daniel en Mr. Miyagi afreizen naar Okinawa omdat de vader van Miyagi op sterven ligt. Het verhaal van Miyagi is wat minder boeiend en de romantiek in zijn geheel had best wat terug geschroefd mogen worden. Wel mooie locaties en de wisselwerking tussen Ralph Macchio en Pat Morita als leerling en leraar is opnieuw goed. Een kleine 3.0 sterren.

The Karate Kid 2 een film die op zichzelf prima staat maar bij mensen die opgroeide in de 80s natuurlijk een begrip is zonder enige twijfel. Ik vind de reeks ontzettend goed en vooral de eerste twee delen heb ik dan ook werkelijk niets aan toe te voegen. Het derde deel in de reeks van Macchio en Morita laat het iets afweten tav de eerste twee maar nog steeds een heerlijke film. Het is allemaal sappig en over de top maar dat maakt het nu juist zo heerlijk.