Reign over Me (2007)

Een kleine verrassing deze originele film op Netflix. Alhoewel het thema op papier loodzwaar klinkt, echtgenoot en vader moet het verlies van zijn gezin zien te verwerken, is dat het geenszins in de uitwerking. Ook wordt de nadruk niet al teveel op 9/11 gelegd, daar kom je als kijker later pas achter. Er zit veel humor in en onverwachtse momenten, zoals de vrouw die voor een behandeling bij de tandarts komt, maar hem liever een blow-job geeft. Goed dat klinkt ordinair, maar in deze film kwam het uitermate grappig over. Op het einde worden de clichés kundig vermeden en mag de kijker er zelf een happy in zien. Ik vraag me dan weer wel af of Adam Sandler na de opnames niet totaal van streek en volledig in de war naar huis is gecrost (op zijn bromstep).

Gezien op Netflix, redelijk sociaal drama met een goede hoofdrol van Don Cheadle. Beetje mixed feelings bij komiek Adam Sandler die een a-typische rol speelt. Zijn poging in deze serieuze rol als een personage dat aan een posttraumatisch stresssyndroom lijdt is niet helemaal geslaagd, en komt eerder over als een (in de goede zin) autistisch personage, wat uiteraard totaal iets anders is. Verder sterke bijrol van veteraan Donald Sutherland die de rechter speelt die moet bepalen of Charlie naar een inrichting moet of niet.

Ook jammer van de talloze subplotjes met oninteressante personages die de kijker alleen maar afleiden van waar het werkelijk om gaat; de kracht van de vriendschap tussen deze twee mannen. Totaal niet nodig en zou de lange speelduur van 2 uur bevorderen.

De cinematografie is uitstekend, met prachtige plaatjes van de New Yorkse straten. Ook de soundtrack, met muziek van onder anderen Bruce Springsteen, The Pretenders, The Who en Pearl Jam, heeft een duidelijke toegevoegde waarde.

De film begint sterk en sfeervol met een chique warme uistraling. Cheadle is ook prima gecast. Alleen Sandler verprutst vanaf seconde 1 dat hij in de film zit alles. Zijn invulling aan dit personage ligt er veel te dik op en is geen moment geloofwaardig en eerder zelfs zeer irritant. Wat ik verder ook van de film verder had kunnen vinden, dat lukt niet meer en dit wordt een langdradig ding zo. 1,5*.

Zeer pakkende film voor me. En eindelijk nog eens de Adam Sandler die ik zo goed kon hebben, en niet weer zo'n misbakselfilm van hem. Ook een verfrissend ander soort 9/11 nasleep. Al had het eender welk soort drama kunnen zijn. Maar zeker toen in 2007 en ook nu nog steeds wel bloedden en bloeden heel de USA en landen ver daar buiten nog na en laten zaken die ermee verband houden diepe indrukken na.

Ik had ook een vrouwtje en 3 jonge zoontjes, waar ik een fijn en lang leven mee had uitgestippeld. Die 3 zijn nu zowat de leeftijd van zijn Julie, Jenny & Geena toen. Ik mag en kan gelukkig de jongens nog zien, en moet soms helaas hun moeder ook nog zien. Dus het is zeker niet van dezelfde orde. Maar ergens ben ik ook nog steeds een gebroken man en lang niet meer de man van voordat het kaartenhuisje vol kamers met honderden toekomstdromen in mekaar stuikte. Dat van niet aan bepaalde herinneringen willen denken, herken ik maar al te goed. Zo vaak blijven er dingen door m'n hoofd spoken, te pas en te onpas, vaker niet dan wél gewild.

Zoals Charlie Fineman erna een zonderling werd, dat gevoel ken ik ook maar al te goed. Ik had tot mijn relatiebreuk best veel vrienden, daar blijven er amper nog van over. Uiteindelijk kan bijna niemand goed om met mensen die het moeilijk hebben een verlies te verwerken. Hoe vaak en door hoevelen me al werd uitgesproken "en heb je professionele hulp?' Ja, die heb ik, en bezocht er al een handvol, maar zonder vrienden is dat ook maar een lapje voor het bloeden hoor. Dus ja, ik wens ieder die het heel zwaar heeft, oude vrienden als Alan Johnson toe. Die ondanks de woede-uitbarstingen (gelukkig daar minder last van) toch probeert te bedenken dat hij z'n makker van weleer niet zomaar mag laten vallen.

Toevallig dacht ik eerder vandaag nog aan al die mensen die er voor me waren voor de gebeurtenissen, en hoe ze me hebben laten vallen stuk voor stuk sindsdien, op soms zeer kwetsende wijze (bv. door me openlijk toe te schrijven "je komt maar terug wanneer het weer wat beter met je gaat, tot zo lang hoef ik jou niet meer"). Ook mis ik nog steeds die (op bepaald moment zeer goeie) vriendin die recent uit het leven stapte, omdat ze haar zware rugzak niet langer dragen kon. :'( Meer nog dan welke professionele hulp ook hebben mensen in hun zwaardere periodes niet-oordelende vriendschap en liefde nodig! Maar goed ja, misschien alleen in films? Ach, Reign Over Me (The Who) bracht veel naar boven, en dat is goed. En 't is ook puur objectief gezien, los van de herkenbaarheid, een zeer solide film.