Play It Again, Sam (1972)

Erg grappige film die me erg aan Casablanca deed denken . Weer een goeie rol van Allen, en ook erg grappig was de vriend van Allen die overal waar die kwam eerst aan iemand al z'n telefoonnummers door moest geven. 4*

Een vlotte komedie, die in meerdere opzichten in positieve zin afwijkt van de doorsnee komedie.

Play It Again, Sam is eigenlijk een soort voorloper van de Woody Allen relatiedramadies waar hij later zo bekend mee is geworden.

Annie Hall kwam 5 jaar later, Manhattan 7 jaar later.

De film is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk dat Allen ook schreef. Het Woody Allen personage in deze film, in deze film heet hij Allan, heeft nog niet het semi-intellectuele prietpraat waar hij zo bekend mee is geworden. Woody Allen is hier op z'n stunteligst, maar nog niet zo druk pratend als in latere films. Diane Keaton is in deze film op haar mooist. Grappig om haar in typische modieuze kleren van die dagen te zien. Vooral dat hoedje doet 't 'm.

De Bogart imitator doet het vrij goed, en heeft droge dialogen. Zijn stem is niet laag genoeg, maar soit. Hij lijkt, hoewel meestal in schaduw gehuld, vrij veel op Bogart.

Annie Hall en Manhattan zijn prima films.

Deze is beduidend minder: veel overacting door W. Allen vind ik. Niet echt geestig of verfijnd. Geen aanrader.

De beste en grappigste film uit Woody's vroege periode . Erg leuk die rol van Bogart natuurlijk. Woody was overigens bekend dat de quote 'Play it again, Sam' nooit is gebruikt in Casablanca, terwijl die quote wel heel vaak toegeschreven wordt aan dat meesterwerk.

Ik vind het een zeer plezierige komedie met een schitterende verwijzing naar "Casablanca", Humphrey Bogart inbegrepen, een knap acterende Deane Keaton en Tony Roberts, de man die waarschijnlijk de uitvinding van de GSM heeft bespoedigd en vooral Woody Allen, een man apart in de filmgeschiedenis.

Onweerstaanbaar lachen of gewoon geamuseerd glimlachen.

De film zit vol originele vondsten.

Nooit geen film van Allen laten voorbijgaan.

Leuk, simpel fimpje.
Woody Allen echt, ik heb respect voor deze man. Hij is perfect voor deze rol en wat acteer hij hier geweldig.
Nergens werd het saai en ondanks het jaar 1972 is alles prima uitgewerkt, met af en toe ook goede tijdsprongen. Een van de grappige scenes vond ik wanneer Sharon arriveert in het huis bij Allen. Gestuntel tot en met en zelfs die stoel die hij om liet vallen... geweldig.
De figuur Bogart heeft hier wel een leuke toevoeging, het geeft de film wat extra's alhoewel hij niet perse nodig is.
Grappiger dan de meeste komedies van de jaren '00.

Prima film, maar weinig vernieuwends van Allen's kant. Daarnaast is het een ode aan een film legende, wat leuk uitpakt. Hoewel het hier en daar naar wat meer sfeer verlangt, weten de komische noten en het simpele verhaal een mooi en lekker lopend tussendoortje te creëren.

Indertijd was dit mijn kennismaking met Woody Allen. Ik had zelfs Casablanca nog nooit gezien. Nu heb ik een groot deel van Allens oeuvre achter de rug en Casablanca al vaak gekeken (hij staat ook in mijn top 10), dus het was wel leuk om deze weer eens te bekijken. Hij is niet geregisseerd door Woody Allen, maar niettemin blijft hij mijn favoriete Allen van vóór Annie Hall. Ook de film uit die periode die het meest op Allens carrière van na Annie Hall lijkt. Hier en daar misschien wat flauw (het gevecht met de föhn bijvoorbeeld), maar toch grotendeels geslaagde oneliners en slapstick (dat moment waarop hij die plaat door de lucht liet vliegen en de houding die hij daarna probeert aan te nemen was zo hilarisch dat ik het meteen terug spoelde en nog eens keek). Maar het mooiste is het Casablanca-einde, dat ook erg knap in het verhaal geschreven is zonder al teveel het voorbeeld te kopiëren. Een heerlijke film.
4*

Goeie film waarin een man verlaten wordt door zijn vrouw, en weer begint te daten. Woody Allen is uiteraard perfect als de eeuwige neuroot die nogal onhandig is met vrouwen. Goeie dialogen en de film komt hier en daar behoorlijk grappig uit de hoek. Ook de denkbeeldige Humphrey Bogart die hem advies influisterd is een leuke touch. Ondanks dat het verder een redelijk doorsnee Woody Allen relatiekomedie is, toch nog net 4.0 sterren.

Bijzonder eigenlijk, als je er bij nadenkt dat deze film veertig jaar oud is. Hij komt nog relatief fris en modern over (afgezien van die gast met zijn telefoonnummers, die zou baat hebben gehad bij een mobiele telefoon ).

Leuke film. Het gedrag van Allan is wel wat over de top op af en toe, maar ik heb soms echt letterlijk zitten schateren om zijn onhandige acties. Terwijl dat soort humor eigenlijk niks voor mij is.

Deze film heeft iets minder spitsvondige en boeiende dialogen dan Annie Hall en Manhattan (de andere Allen's die ik gezien heb, hoewel ik nu pas zie dat Woody deze zelf niet geregisseerd heeft), en is wat minder ‘sophisticated’. Het Humphry Bogard-gedoe wordt tegen het einde ook wat teveel van het goede vond ik. Verder gewoon weer leuk, kan me altijd erg vermaken met de manier van acteren van Woody Allen, en Diane Keaton is ook weer erg leuk om naar te kijken.

3,5*

Niet echt aan mij besteed. Komt vooral door het te neurotische personage van Allen en de te kluchtige situaties die er daardoor af en toe uitrollen. De föhn is dan nog een kort missertje, maar de eerste date gaat op deze manier helemaal om zeep. Het is ook al vrij snel duidelijk waar het zo ongeveer op uitdraait, alhoewel dat verder niet zo'n probleem is. De mood swings en sommige fantasietjes zijn best aardig, soepele dialogen maken het vlot te verteren en hoe Casablanca in het verhaal is verwerkt, is niet onaardig. De speelduur werkt mee, maar echt innemend wil het voor mij niet worden.

Aardige Allen-klucht, gebaseerd op zijn eigen stuk, maar mist de scherpte van zijn latere films waarmee hij zou doorbreken als regisseur. Vond de Humphrey Bogart en ex-vrouw verschijningen eerder vervelend dan leuk. Wel aantal geslaagde grappen maar soms is het iets te makkelijk dat klungelige optreden van Allen, zonder de normaal wat meer aanwezige ironie.

Kijkt wel lekker weg- wat een verademing, een film van krap anderhalf uur.

2de keer bekeken en het blijft een leuk filmpje!

De film is niet geregisseerd bij Woody maar tegelijkertijd voelt het zo wel aan, misschien omdat Woody wel de schrijver is?

Inmiddels heb ik ook Casablanca gekeken(bij mijn eerste kijkbeurt niet) en vond het misschien daarom ook wel om die reden leuker om te kijken.

Play It Again, Sam voelt een beetje aan als een vroeg voorbeeld wat Woody later ging doen met Annie Hall.

Leuke film en een must see voor alle Woody Allen liefhebbers!

Van een 3,5 naar een 4!

Leuke komedie en typisch Allen, ook al heeft hij deze zowaar niet geregisseerd.

Allen zelf is bijzonder goed op dreef als stuntelige man, die zich constant de nodige problemen op de hals haalt, door zijn onhandigheid. Ook leuk trouwens dat Diane Keaton hier in meespeelt. Niet alleen speelt ze leuk, maar net als in Allen’s latere film bewijst ze ook hier een sterke chemie met Allen te hebben. Dat werkt in bepaalde situaties ook net wat prettiger.

Ik moet zeggen dat niet alles even leuk is en er ook momenten tussen zitten dat het soms wel erg flauw wordt. Wat dat betreft lijkt dit ook erg op de vroegere films van Allen, want die hebben dat soms ook weleens. Gelukkig werkt het meeste wel en zijn vooral de links naar Casablanca en de bijbehoren verwijzingen naar de klassieker met Bogart erg geslaagd te noemen.

Vlot, grappig en soms wat flauw, maar verder een geslaagde romantische komedie.

3,5*

Net zoals in Manhatten en vooral in Annie Hall neemt W. Allen (screenplay), een personage dat moeite heeft in relaties met vrouwen en doet dat op uiterst komisch geslaagde manier.

Opvallend: net zoals in deze en de 2 die ik noemde zijn er vreemd genoeg (of juist niet) redelijk veel gelijkenissen te vinden met mijn soms ietwat miserabel liefdesleven en dat maakt de films eens te beter, ze krijgen mijn volledige aandacht en ga volledig op in de film.

Stukken beter als veel romcoms deze dagen, al moet ik toegeven dat er een paar verouderde grappen tussen de andere hilarische te vinden zijn.

Nooit geweten dat Woody Allen ook in films speelde die hij zelf niet regisseerde. Dit is er dan zo'n eentje die toch wel alle kenmerken heeft van een Allen filmpje. Zeker niet zijn minste. Zijn conversaties met Humphry Bogart die regelmatig in zijn fantasieën verscheen waren best wel aardig. Voor de rest moet je wel van films houden mét Woody Allen. Ik ben er nooit echt een liefhebber van geweest. Uitzonderingen daargelaten (zie Manhatten). Deze ligt duidelijk in de middenmoot. Wel altijd nog beter dan het zwaar overschatte Anny Hall.

3,0*

Erg fijne, vlotte komedie met Woody Allen. Allen is hier op zijn best zoals ik hem graag bezig zie. wanneer hij in contact komt met een vrouw wordt hij erg nerveus en krijgen we een stuntelige Allen te zien. Vooral de scène waarin hij thuis Sharon ontmoet, is geweldig om te zien. Wat ik ook altijd leuk vind bij Allen zijn de momenten waarop hij luidop tegen zichzelf praat en dat doet hij hier ook meermaals. Vooral de openingsscène waarin hij zijn stukgelopen relatie beschrijft, is heerlijk gedaan. Ook de toevoeging van Humphrey Bogart kon ik erg appreciëren. Het levert enkele leuke conversaties op en vooral de scène waarin Bogart Allen help om Linda te versieren, moet wel het hoogtepunt van de film zijn. Alhoewel, de eindscène in Casablanca-stijl mag er ook wezen.

Stevige 3.5*