Play It Again, Sam (1972)

Erg grappige film die me erg aan Casablanca deed denken . Weer een goeie rol van Allen, en ook erg grappig was de vriend van Allen die overal waar die kwam eerst aan iemand al z'n telefoonnummers door moest geven. 4*

Die optredens van 'Bogart' maakten het vooral erg komisch. Verder een beetje standaard liefdesverhaaltje natuurlijk.

Ik moet al geen film meer maken over m'n liefdesleven. Deze film zit er niet veraf. "You're the cutest girl I've ever seen in my life".

"Really?"

Kijkt in de camera: "She bought it."

Een van de leukste Woody Allens die ik ken.

(en ik denk dat ik de meeste wel gezien heb)

De running gag met de telefoon vond ik juist wel grappig.(De grap zou in deze tijd, met mobiele telefoons niet echt meer werken ben ik bang) Het gestuntel van Woody is inderdaad erg herkenbaar en er zitten erg veel sterke grappen in deze film.

Diane Keaton ziet er trouwens uitermate fris uit hier, ik herkende haar bijna niet.

Jaja, Diane Keaton mocht er wel wezen ten tijde van Annie Hall/Play It Again, Sam! Of om met de woorden van haar personage in "Annie Hall" te zeggen: "ladidaladida!"

Uitermate humoristische komedie met een prachtige rol van Woody Allen.

Een vlotte komedie, die in meerdere opzichten in positieve zin afwijkt van de doorsnee komedie.

Play It Again, Sam is eigenlijk een soort voorloper van de Woody Allen relatiedramadies waar hij later zo bekend mee is geworden.

Annie Hall kwam 5 jaar later, Manhattan 7 jaar later.

De film is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk dat Allen ook schreef. Het Woody Allen personage in deze film, in deze film heet hij Allan, heeft nog niet het semi-intellectuele prietpraat waar hij zo bekend mee is geworden. Woody Allen is hier op z'n stunteligst, maar nog niet zo druk pratend als in latere films. Diane Keaton is in deze film op haar mooist. Grappig om haar in typische modieuze kleren van die dagen te zien. Vooral dat hoedje doet 't 'm.

De Bogart imitator doet het vrij goed, en heeft droge dialogen. Zijn stem is niet laag genoeg, maar soit. Hij lijkt, hoewel meestal in schaduw gehuld, vrij veel op Bogart.

Kappeuter slaat de plank hierboven volledig raak!

Ik vond Diane Keaton ook prachtig in die modieuze seventies look.

Misschien na een eighties-revival op dit moment komt hierna deze look weer in de kledingzaken.

Ik hoop het, hoewel vrouwen als Diane Keaton helaas erg schaars zullen zijn.

Verder is deze komedie uit '72 zo ontzettend veel leuker dan die infantiele lachfilms die tegenwoordig in de bios draaien.

****

Voor mij zelf werken komische films met Allen vaak beter dan die geneuzel films (waarin het trouwens ook natuurlijk over relaties gaat). Deze vond ik zeer aardig en origineel vanwege het Casablanca concept. Ben nog steeds op zoek naar die tweede film met of van Woody Allen die het niveau van Deconstructing haalt. 3 sterren

Hilarische homage aan Casablanca. Woody Allen bewijst wederom een van de grootste komische talenten uit de filmgeschiedenis te zijn. 4*

Ik heb Casablanca nooit gezien, maar zelfs met het beetje kennis dat ik heb van die film begrijp ik de vele verwijzingen wel. Dit is ook de eerste keer dat ik iets van Woody Allen gezien heb en kon er goed om lachen. Die Bogart-imitator is erg leuk en ook Allans pogingen om indruk te maken. Het leukste vond ik dat stuk in het museum.

"What do you think of this painting?"

Krijgt een heel negatieve visie als antwoord. Let dan vooral op zijn gezichtsuitdrukking.

"Yeah. What are you doing this saturday?"

"Commiting Suicide."

"And how about friday?"

Meesterlijk. 4 sterren.

In het begin was ik even bang dat dit een heel erg flauwe film ging worden maar de film wordt steeds beter, al blijven er af en toe nog wat te flauwe grappen opduiken. De scenes met Bogart waren het leukste.

3,5*

Ik vond vooral de eindscene heel erg leuk, die dus eigenlijk helemaal gekopieerd is uit Casablanca. Ik lag dubbel van het lachen, terwijl dezelfde scene in Casablanca toch vooral heel mooi en ontroerend is.

vanavond gezien, al eens eerder gezien. ik ben zelf erg fan van woody, deze film is niet zijn beste maar toch erg goed door het cassablanca aspect en zijn stomme fouten bij zijn dates.

4*

Ik heb nu al aardig wat Woody Allen films gezien en deze is toch ook weer alleraardigst.

Het Casablanca concept was destijds goed gevonden. Je kan aan alles merken dat Woody Allen een grote liefde voor de film heeft (net als in Purple Rose of Cairo).

Heerlijk dat al die dates van hem mislukken en dat hij bijgestaan wordt door Humphry Bogart, om zijn ware liefde te ontmoeten.

Een 3,5* voor deze.

Fijn om nog eens een goede Woody Allen film te zien(celebrity is gewoon superslecht). Als hij zo te werk gaat is hij een van de uitzonderlijkste acteurs, regiseurs van de tweede helft van de 20ste eeuw. Ik vind het leuk dat hij nu nog altijd af en toe een leuke film maakt, terwijl het kapitalisme de film kapot maakt. Kijk maar wat voor slechte films ze nu in de kinepolis spelen! Play it again, I surely will!

Zo zie ik Allen het liefst. Erg grappig en luchtig en tegelijk zo veel intelligenter dan de meeste komedies. Geen meesterwerk, wel erg goed!

Wow, op de valreep in 2007 nog een léuke Woody Allen gezien: De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik kan nu met een gerust hart 2007 , en uitzien naar een paar belangrijke persoonlijke veranderingen in 2008.

Woody's maniertjes trek ik gewoon niet, en Diane Keaton is de meest vervelende actrice ooit. Hoe het dan komt dat ik geen van beiden écht vervelend vond ligt ofwel aan stemming op dit moment, ofwel aan het gewoon leuke verhaal. Want het blijft hoe dan ook een Woody Allen film natuurlijk, geregisseerd of niet, Allen kan een film volledig naar z'n hand zetten. In Everyone says I love you komt hij erg vervelend op me over, en ook in de 5 jaar later uitgebrachte Annie Hall is hij vreselijk. Zelfs al trouwde hij dan met een Koreaans (geadopteerd) meisje, (iets wat ook Nicolas Cage deed), ik blijf hem vervelend vinden, hoe dan ook.

Deze film is desondanks onverwacht erg leuk. Paar keer gelachen, en meer dan zomaar een vervelende Allen-film.

Annie Hall en Manhattan zijn prima films.

Deze is beduidend minder: veel overacting door W. Allen vind ik. Niet echt geestig of verfijnd. Geen aanrader.

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Deze is er weer eentje om door een ringetje te halen. Hilarische taferelen zat, maar nooit erover of zelfs teveel. Oh Woody, zonde dat hier ooit een einde aan moet komen, en er is geen tweede Woody op deez aard. Snoep voorlopig maar van dit stukje meesterwerk.

Een goede vondst om er Bogart bij te halen. Met deze vroege Woody - uit 1972 - bewees hij reeds over talentrijke gaven te beschikken de mensen op lachstuipen te vergasten, liespijn hield ik er aan over. Na zulk een film hoeft men voor mij geen: "Depressiebewustzijnswordingscampagnes" op gang te brengen.

De beste en grappigste film uit Woody's vroege periode . Erg leuk die rol van Bogart natuurlijk. Woody was overigens bekend dat de quote 'Play it again, Sam' nooit is gebruikt in Casablanca, terwijl die quote wel heel vaak toegeschreven wordt aan dat meesterwerk.

Ik vind het een zeer plezierige komedie met een schitterende verwijzing naar "Casablanca", Humphrey Bogart inbegrepen, een knap acterende Deane Keaton en Tony Roberts, de man die waarschijnlijk de uitvinding van de GSM heeft bespoedigd en vooral Woody Allen, een man apart in de filmgeschiedenis.

Onweerstaanbaar lachen of gewoon geamuseerd glimlachen.

De film zit vol originele vondsten.

Nooit geen film van Allen laten voorbijgaan.

Zeker een aardig tussendoortje. Casablanca heb ik nog niet gezien, maar dat is ook niet noodzakelijk om van deze film te kunnen genieten. Allen is geniaal als een soort gefrustreerde wannabe-macho en ook zijn klunzigheid werkt op de lachspieren. De beste momenten vind ik zonder twijfel zijn kortstondige fantasietjes, bijvoorbeeld wanneer hij zich verbeeldt hoe hij aan Dick gaat vertellen dat hij met Linda een affaire heeft . Enkel vond ik het behoorlijk spijtig dat Allen's personage, in tegenstelling tot andere films waar hij in meespeelt, hier wel al een uitzonderlijke sukkelaar wordt voorgesteld.

Erg leuke film met Woody Allen & Diane Keaton!
Heb zelf Casablanca nog niet gezien maar vond de verwijzingen duidelijk en leuk genoeg.
De leukste scenes vind ik toch wel de eerste keer dat hij een date heeft, hij probeert zelfverzekerd over te komen maar laat juist het andere zien
Ook het gedeelte na dat hij met Diane Keaton geslapen heeft en weer terugloopt naar huis is erg leuk, denk bijvoorbeeld aan die hond of die man die perongeluk in het water valt, hilarisch!
Genoeg leuke humor om een paar keer goed te lachen dus! het einde vond ik wel een klein beetje geforceerd overkomen maar waarschijnlijk komt dat ook omdat ik nooit Casablanca heb gezien

Kortom: Leuke film waar Woody Allen dit keer niet de regie heeft maar wel een erg leuke en komische rol neerzet!

3,5 sterren.

Leuk, simpel fimpje.
Woody Allen echt, ik heb respect voor deze man. Hij is perfect voor deze rol en wat acteer hij hier geweldig.
Nergens werd het saai en ondanks het jaar 1972 is alles prima uitgewerkt, met af en toe ook goede tijdsprongen. Een van de grappige scenes vond ik wanneer Sharon arriveert in het huis bij Allen. Gestuntel tot en met en zelfs die stoel die hij om liet vallen... geweldig.
De figuur Bogart heeft hier wel een leuke toevoeging, het geeft de film wat extra's alhoewel hij niet perse nodig is.
Grappiger dan de meeste komedies van de jaren '00.

Prima film, maar weinig vernieuwends van Allen's kant. Daarnaast is het een ode aan een film legende, wat leuk uitpakt. Hoewel het hier en daar naar wat meer sfeer verlangt, weten de komische noten en het simpele verhaal een mooi en lekker lopend tussendoortje te creëren.

Heel erg leuke romantische komedie, die me (ondanks dat Play It Again, Sam niet door Allen zelf geregisseerd is) best een beetje deed denken aan Annie Hall. Dat heeft uiteraard alles te maken met de heerlijke wisselwerking tussen Allen en Keaton.

Woody overtreft zichzelf als wandelende rampspoed. Zijn gestuntel ligt er misschien een beetje dik bovenop, maar ik heb toch wel weer enorm moeten lachen om de nerveuze capriolen van de man tijdens zijn eerste afspraakje na zijn scheiding, waarbij hij in een jammerlijk mislukte poging om zo nonchalant mogelijk over te komen een slok van zijn aftershave neemt en zowat zijn halve woonkamer afbreekt.

De bemoeienissen van held Bogart werken erg leuk (“well kid, you blew it”) en de verwijzingen naar Casablanca geven er net even iets extra’s aan. Ik had verwacht dat het Bogart personage nog iets prominenter aanwezig zou zijn dan nu het geval is, maar de dosering was uiteindelijk prima zo.

Vroege (semi) Woody Allen-film met veel thema's uit zijn latere films maar dan met wat meer slapstick-humor. Sommige grappen zijn flauw of verouderd, Allen overschat zichzelf soms als slapstick-acteur, maar o wat een fijne film weer en wat heb ik op sommige momenten toch hard gelachen. Thema's zijn typisch Allen en voelen hier nog wat authentieker aan dan in zijn laatste film. De wereld van neuroten en workaholics wordt leuk verbonden met de filmrealiteit, met Bogart die zo nu en dan een bezoekje brengt. De Casablanca-toespelingen waren erg leuk. Geslaagde komedie die schommelt tussen intelligent en flauw, zoals wel vaker bij Woody Allen, maar leuk is het in ieder geval.

Hier en daar toch nog echt te slapstickerig, maar dit is inderdaad een mooie vingeroefening voor Allen's latere relatie-romkoms. Vooral dat constante gedoe met Bogart vond ik maar wat vervelend, maar zo'n scene in het museum (youtube) is toch wel erg sterk!