Reprise (2006)

UItermate sympathiek en verrassend filmpje, met enkele leuke boek-achtige vertel vondsten...

3,5*

Leuk script inderdaad,

De film begint ook lekker losjes. We vangen aan als 2 twintigers hun manuscript in de brievenbus willen stoppen. Lichte twijfel maakt zich meester van hen. Wat zouden de gevolgen van hun daad kunnen zijn? Waarna wij gelijk een fictief scenario voorgelegd krijgen waarin beiden bekende schrijvers worden. Met een fraai zwart - wit gefilmde opening, geinige splitscreenbeelden en een hoop onnozele maar fantasievol uitgewerkt ideetjes zet de film alvast de toon.

De echte wereld is hierna wat minder boeiend omdat een van beide vrienden wel heel snel in een depressie belandt. Wat blijkt? Via flashbacks krijgen we langzaam wat meer inzicht over hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Ondertussen dienen zich nog genoeg creatieve dingen aan en wordt de vriendschap tussen Phillip en Erik op een oprechte en frisse manier uitgewerkt. Dit betekent dat de problemen niet zomaar opgelost zijn en dat beiden elkaars steun soms echt nodig hebben en vaak ook aan elkaar verlenen, en dit zonder de nuance uit het oog te verliezen.

Een film die lekker wegkijkt en bij vlagen best grappig is. Met name de zwempartij met de vrienden was wel grappig, soms werken de andere vrienden wat kleine ergernissen op omdat sommige momenten er wat met de haren bijgesleept lijken te zijn. De openingsmuziek klonk bekend en hoorde ik volgens mij ook al in: Le Mepris (1963). De andere muziek is vooral hip, net zoals de visuele stijl best modern aanvoelt. Hier ook geen jongeren die zich constant terugtrekken als zij een probleem hebben maar er toch op uit proberen te gaan en contact blijven behouden met de maatschappij als het maar even kan. De ontwikkelingen tussen Phillip en zijn vriendin vond ik wat oncharismatisch aandoen. Vandaar een dikke 3,5*

Prachtige film, vooral de hoofdrolspeler met de psychische dip is echt geweldig goed, zelden een persoon met een psychische aandoening zo goed neergezet zien worden.

Ook veel herkenbare scenes, het geouwehoer dat soms bijna te ver gaat onder goede vrienden bijvoorbeeld. Niet alles was even geweldig, inderdaad soms wat te veel onnodige zijsprongetjes, maar over het algemeen toch een fijn modern filmpje.

Verassend goede film. Komt wat chaotisch over, omdat zowat elke scene door elkaar loopt, maar dat maakt het des te interessanter.

Enkele betoverende scenes, die elke goede film nodig heeft. Stuk voor stuk goede acteurs. Een film die bij herziening steeds beter wordt, dat moet haast wel. Bij de eerste keer ontgaan je nogal wat dingen.

Raar dat de film zo ondergewaardeerd wordt, want deze film verdiend minstens een 4*.

Een gedurfde, op veel momenten goede, maar toch wat onvolwassen aanvoelende film.

De film gaat vooral mank op de stortvloed aan ideeën die jammer genoeg grotendeels nogal vlak blijven. De oorzaak van Philip's geestelijke toestand (namelijk zijn obsessieve liefde voor Kari) wordt zo terloops gemeld dat het bijna onbelangrijk lijkt. Als Erik aan het woord is over zijn boek kom je er inhoudelijk niets over te weten, behalve (keer op keer op keer) de interessant klinkende titel, die ook verder niet wordt uitgelegd. Erik besluit krachtdadig om te vertrekken uit Oslo, zonder iemand in te lichten, en is de volgende scene alweer terug met een hele hoop (veronderstelde, wederom niet verder toegelichte) levenservering erbij. Terwijl Philip's psychische toestand en Erik's moeizame schrijverschap toch de pijlers onder het verhaal zouden moeten zijn, ontbreekt het aan details. En dan gaat het in de film maar om de onbelangrijkere zaken daaromheen, die daarmee ook hun betekenis verliezen. De 'zwem-scene' is een goed voorbeeld: het raakt een vrolijke noot, gaat verder eigenlijk nergens over, maar draait uiteindelijk om Philip die er maar een beetje bij zit en weinig zegt. Ik moet er als kijker begrip voor opbrengen dat hij het moeilijk heeft, zo lijkt het, maar kan dit nergens op baseren. Het voelt aan alsof er een ietwat interessantdoenerig beeld wordt geschetst, waarna van de kijker wordt verlangd om het verder in te vullen en het vooral allemaal erg diepgravend te vinden. Ik kan daar niet veel mee.

Misschien flauw, maar ik dacht bijna meteen na het zien van deze film dat Joachim Trier zelf vast ook een melancholische vroeg-twintiger zou zijn (iets wat we herkennen in beide hoofdpersonen, natuurlijk gespiegeld aan de regisseur zelf) die alles wat hij meemaakt maar van zich af schrijft en de betekenisgeving aan anderen overlaat. Maar het zit hem juist in de invulling van al deze details door de regisseur die een film oprecht interessant maakt, behalve interessantdoenerig. Slecht is de film zeker niet, daarvoor zitten er teveel mooie scenes in. Maar onuitgewerkt vind ik hem wel. 3*

Indrukwekkende debuutfilm van regisseur Trier, vol ingenieuze visuele vondsten en met een aparte manier van vertellen. Knap geakteerd ook en mooi in balans qua sfeer. De film is afwisselend grappig, melancholisch en tragisch, maar verliest nooit focus. Het script heeft een hoop zinnige dingen te zeggen over bijvoorbeeld vriendschap en liefde,maar gelukkig ook een hoop onzinnige.

Coming of Age deel 2. Een film over een vriendengroep van twintigers die een nieuwe identiteit aan het zoeken zijn. Geen afscheid van de jeugd, maar eerder afscheid van adolescent zijn. Bij vlagen erg fraai. Bijvoorbeeld hoe herhalingen van situaties ineens andere betekenissen krijgen en hoe herinneringen worden geidealiseerd. Gedrenkt in melancholie.

Frisse en zelfverzekerde en soms ook nogal zelfbewuste film. Gaat speels (en soms bijzonder goed) met chronologie om. Met veel eeuwig hippe muziek op de soundtrack. Uiteindelijk wel een stuk oppervlakkiger dan de film lijkt te willen zijn. Geen film die na het kijken heel lang door blijft werken, maar toch absoluut een leuk debuut.

3.5*

Aparte film uit Noorwegen. De film begint lekker losjes en maakt gebruik van snelle overgangen die, al eerder genoemd, opvallend goed en kloppend chronologisch lopen. Als kijker word je niet expres op een verkeerd been gezet of iets, het is ondanks het ''geheen en weer'' duidelijk wat een groot pluspunt is voor de film. Er hangt een donkere en vooral drukkende sfeer op de personages, alsof ze gaan ontploffen, met name Phillip speelt geloofwaardig zijn rol en Erik doet het ook goed, heeft wat meer diepgang maar laat zichzelf niet zien in de film. Iets om te accepteren, als kijker. Voor de rest geeft de film ook genoeg ruimte voor de acteurs, iets wat me altijd opvalt met films uit de Scandinavische landen. Genietbaar, goed uitgewerkte en onderhoudende film, die niet erg aanvalt op de kijker, waardoor ik denk dat ik deze snel ga vergeten, maar zeker de moeite waard (zeker voor 1 euro )

Bovengemiddeld. 3,5 ster

Mwaa, ik vond het een beetje wisselvallig. De film zelf zat creatief in elkaar en de soundtracks zijn ook de moeite waard, waaronder die grappige punkband. Maar de rest is allemaal wat aan de saaie eentonige kant. De humor is niet echt sterk en alles blijft maar vaak hangen tot een standaard dramafilmpje. Wat mij betreft was deze helaas niet echt geslaagd.

2,5*

Visueel en qua opbouw vond ik de film erg goed gedaan, maar helaas kan het niet verbloemen dat het plot wat minder geniaal is.

Jonge twintigers die van jonge punkertjes zijn veranderd in serieuze volwassenen en met niet één maar wel twee Arnon Grunbergjes in hun midden.

Naar het einde toe begon mijn aanvankelijke enthousiasme iets af te nemen.

Wel sterke individuele scenes en minstens één briljante scene (beelden van een Noorse nationale feestdag begeleid door muziek van Joy Division).

Redelijke film over twee vrienden die allebei een boek schrijven, waarvan de ene een succesvol schrijver wordt en de ander niet. De film begint zeker veelbelovend maar het ontbreken van een echt duidelijke lijn speelt de film zeker parten. Visueel valt er genoeg te ontdekken en de film heeft ook zeker wel een aantal goeie momenten.

Fijn debuut van Joachim Trier, die op afwisselend komisch en dramatische wijze een vrij geloofwaardig beeld weet te schetsen van jong-volwassenen die niet goed weten wat hun plaats in de wereld nu precies is. Het heeft iets herkenbaars. Ik was vooral onder de indruk van Anders Danielsen Lie als Philip, die wel heel sterk loopt te acteren hier. Hij speelt een moeilijk toegankelijk personage, maar maakt er echt iets menselijks van.

Verder valt vooral de flitsende stijl op, die af en toe wat al te nadrukkelijk was, waardoor ik me afvroeg of veel scènes niet wat meer impact zouden hebben als er niet zoveel montagetrucjes of freeze-frames waren om ons af te leiden. Maar op andere momenten werkt het weer perfect, nergens zo goed eigenlijk als in de geweldige openingsscène waarin we te zien krijgen hoe de twee vrienden verwachten hoe hun succes zal verlopen. Ik moest vooral erg lachen dat ze kennelijk dachten dat ze samen een boek gingen schrijven die een revolutie in Oost-Afrika zou ontketenen. Diezelfde schrijftruc wordt op het einde wederom sterk gebruikt om te laten zien hoe Eric denkt dat zijn vertrekt uit Noorwegen uiteindelijk een happy end voor iedereen teweeg zal brengen. Niet waarschijnlijk dat die laatste scènes ooit echt zullen gebeuren en het echte einde is dan ook vooral treurig: Erik die het land verlaat terwijl zijn beste vriend net in een inrichting gestopt is.

Tussen het geweldige begin en slot zitten meer goede scènes, maar helaas ook momenten waarop de film zijn focus lijkt te verliezen of gewoon niet al te boeiend is. Eigenlijk komt Joachim Trier met deze film op mij over als zijn hoofdpersonen: vol drang om zich te bewijzen en waarschijnlijk vol talent, maar uiteindelijk toch té hard proberen er iets van te maken (ironisch dan ook dat die geweldige, oude schrijver Erik bekritiseerd dat hij té poëtisch wil schrijven). Maar in tegenstelling tot het lot dat zijn helden beschoren lijkt zou Trier nog wel eens een uitstekende toekomst voor de boeg kunnen hebben. Een regisseur om in de gaten te houden, dus.
3,5*

Ik vond dit eigenlijk vooral een mooie eigentijdse film (document) over verliefdheid, muzieksmaak, feestjes, jongens, meisjes, seks, verkering, einde relatie, kortom over van alles wat jonge mensen bezig houdt. Het verhaal is daarbij ook wel interessant.

Goede beelden, goede muziek en af en toe een voice-over als verteller erbij.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal, geen spannend verhaal...

Dit is soort biopic verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Redelijk HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Heel fijn filmpje.

Eigenlijk vind ik deze film stukken beter dan Oslo 31. August op het einde na. De film werd heel matig afgesloten. Gelukkig was alles wat daarvoor kwam wel genieten.

Een stuk dynamischer qua verhaal en omgeving vergeleken met Oslo. wellicht doordat er twee hoofdpersonen in voorkomen maar gewoonweg maken ze meer mee dan onze vriend in zijn tweede film.

De stijl en thema's van Trier zijn geweldig, Stijlvolle ingetogen melancholische film.

Mmmm ik ben minder enthousiast, er zitten veel goede dingen in de film, de personages en sommige scenes, maar je kunt wel zien dat het een beginnende regiseur is, die niet echt durfde te snijden (kill your darlings), de goede dingen raken daardoor wat ondergesneeuwd.

De interactie binnen de vriendengroep werkte goed daar had wel meer mee gedaan mogen worden, het verhaal van de 2 schrijvers die allebei toch succesvol worden vond ik eigenlijk nauwelijks interessant. Het begint wel mooi natuurlijk bij de brievenbus. Het verdere verloop is me iets te conceptioneel.

Oslo 31. August is een zeer sterke goed geregisseerde film, en de voornaamste reden dat ik nieuwsgierig werd naar Reprise. Hoewel Reprise een tikkeltje minder is, is dit toch zeker wel een droomdebuut te noemen. Trier doet namelijk zeer veel goed en heeft alleen wat problemen met de balans, omdat hij qua stijl soms net wat teveel wil hier. Het oogt soms net wat te druk met al die aparte tijdssprongetjes, flashbacks, kleurtjes, opvallend lettergebruik, en ga zo maar door. Maar het talent is hier al zeer duidelijk aanwezig en inhoudelijk en qua uitwerking is Reprise los van die kleine minpuntjes gewoon erg sterk te noemen.

Anders Danielsen Lie speelt hier erg sterk, evenals tegenspeler Espen Klouman-Høiner. Beiden zijn bevriend met elkaar en hebben zo hun toekomstdromen. Trier beeldt de gedachten en flashbacks vaak ook een leuke en originele manier uit, waardoor Reprise iets speels en luchtigs meekrijgt. Dat is best wel fijn, want de realiteit van het verhaal is toch wel wat treuriger. De manier waarop beide hoofdpersonages worden neergezet is boeiend en geloofwaardig. Vaak heb je in dit soort situaties dat één van de twee minder boeiend of leuk is om te volgen. Dat had ik hier gelukkig niet, want zowel de ontwikkeling van Philip, als die van Eric is boeiend om te volgen. Ook de soundtrack is aangenaam en vooral het nummer in de laatste scene en tijdens de aftiteling is uiterst fraai te noemen.

Het begin en het einde zijn wel de sterkste scenes van Reprise. Tussendoor wordt het zodanig uitgewerkt, dat ik met beide personages toch wel een sterke band kreeg. Hier en daar loopt het visueel iets uit te band en laat Trier zich iets teveel gaan. Dat soort momenten zorgt er net voor dat dit een erg goede film is geworden, maar net geen echte topper. Gelukkig lukt hem dat vijf jaar later wel en ik ben zeer benieuwd van Trier nog voor ons in de toekomst in petto heeft. Een regisseur, die het in zich heeft om in mijn rijtje van favoriete regisseurs te gaan belanden, daar ben ik van overtuigd.

4,0*

Grappig dat veel quotes uit de film van toepassing zijn op de structuur en de onvolwassenheid van deze film, zoals "Structure, no Substance". Het zoekende van Trier is inderdaad duidelijk, zeker wanneer je eerst Oslo hebt gezien. Daar waar laatstgenoemde een duidelijke boodschap overbrengt en je daarmee overrompelt, is het bij Reprise lang niet duidelijk waar Trier naartoe wil. Een grote schaal aan thematieken wordt aangesneden, maar nergens worden duidelijke keuzes gemaakt. De coming-of-age thematiek is me iets te gemakkelijk, het snobistische en, bij vlagen, puberale gedrag van de vriendengroep komt niet voldoende over en doordat Phillip en Erik beiden aardig wat minuten krijgen, komen ook hun eigen verhalen niet goed genoeg aan bod.

Het spel met geluid en beeld (vooral licht!) is daarentegen wel al briljant, maar niet genoeg voor deze debuutfilm om écht bij te blijven. 3,5*

De enige film van Joachim Trier die ik nog niet gezien had. Ik vind het acteerwerk goed, het verhaal vind ik redelijk interessant en ik houd van de ingetogen stijl. Helaas vind ik het soms een beetje saai en ik vind het vrij chaotisch, waardoor ik het niet goed kon volgen en er niet echt in kon komen. Anders Danielsen Lie vind ik een fijne, rustige uitstraling hebben. In Oslo, August 31st vind ik hem ook erg goed. Die film is mij beter bevallen dan deze. 3*

Net zoals een behoorlijk aantal anderen leerde ik Trier kennen met Oslo, 31. August (2011), een film die destijds flinke indruk bij mij maakte en zeker in de top tien van dat jaar stond. Daarna volgden chronologisch zijn Engelstalige debuut Louder Than Bombs (2015) (zeker niet verkeerd) en zijn return to form (en de Noorse taal) vorig jaar met het uitstekende Thelma (2017), die wat mij betreft bij de betere films van 2017 hoort. Reprise moest ik echter nog steeds zijn, al lag hij al jaren klaar.

Anders Danielsen Lie speelt ook hier uitstekend, al is dat geen verrassing. Zijn natuurlijke stijl van acteren bevalt mij in ieder geval enorm. Voor een debuut levert Trier hier een verrassend goede film af, al werken de stijlmiddelen voor mij niet altijd; met name het gebruik van voice-overs, foto's en freeze frames voelde voor mij wat overmatig.

Desalniettemin een fijne eerste film, en nu ik al zijn werk gezien heb kijk ik naarstig uit naar zijn nieuwe project. Eerst zal als 'tussendoortje' een docu over Munch komen, The Other Munch (2018) - IMDb, maar hopelijk gaat hij daarna weer snel met schijfpartner Eskil Vogt om de tafel. En wie weet krijgen we Lie dan ook weer eens te zien? In de tussentijd kan ik mooi alvast La Nuit A Dévoré le Monde (2018) kijken.

3,5*

Afgezien van zijn korte films was dit speelfilmdebuut de enige film van Joachim Trier die ik nog niet gezien had. Achteraf kom ik helaas tot de conclusie, dat ik daarmee weinig gemist heb. Het verhaal over twee tobbende en labiele aspirant-schrijvers wist mij op geen enkel moment te boeien. De acteerprestaties zijn niet slecht, maar daarmee is volgens mij alles gezegd.