Demain Tout Commence (2016)

Een leuke Franse film met een fantastische Omar Sy. In potentie is het een hele goede film, maar helaas slaat de film soms wel behoorlijk door met de verhaallijnen. Er gebeuren te veel overbodige dingen en het karakter van de moeder is ook behoorlijk onrealistisch. Maar gelukkig maakt de sfeer veel goed en het jonge meisje speelt sterk en heeft een fijne chemie met Sy. Het is wel duidelijk dat de film echt gaat voor een bepaald (Intouchables) publiek. Maar voor de zondagmiddag de ideale film.

3.5*

Deze Franse komedie, opgevuld met de nodige drama-elementen, wist aangenaam te verrassen.

De premisse van Demain tout Commence is op z'n zachts gezegd ongeloofwaardig te noemen. Samuel (Omar Sy) krijgt op een goede dag ineens een kind in z'n handen gedrukt door een wat radeloze dame (Clémence Poésy), die en passant ook nog even meldt dat Samuel de vader is. De dame neemt een taxi en verdwijnt, om pas na acht jaar weer terug te komen. Uiteraard ook direct met de intentie de voogdij op te eisen; in de tussentijd heeft Samuel namelijk een warme band opgebouwd met zijn dochtertje (sterke rol van de jonge Gloria Colston).

Ik moest me even langs het script heen zetten in de eerste vijftien minuten, maar daarna heb ik eigenlijk best genoten. Sy zet in veel opzichten eenzelfde soort personage neer als in Intouchables (2011). Storen doet dat gelukkig niet, want met de humor zit het wel goed, en er lijkt sprake van een natuurlijke chemie tussen Sy en de jonge Gloria. Het is juist de wat norse, charismaloze Poésy die wat mij betreft wat uit de toon viel. Al heeft dat zeker ook te maken met haar slecht geschreven personage.

Demain tout Commence vermaakt door heerlijk foute bijpersonages (dat ze niet acteren kunnen, maakt daardoor eigenlijk ook geen donder uit), en raakt door een prachtig uitgewerkte vader-dochterrelatie. Noem de verloop en het einde ongeloofwaardig of juist voorspelbaar en (te) zoet, maar ik heb me daar toch maar beperkt aan geïrriteerd. De film straalt warmte en plezier uit, en dat is hier ook veel waard.

3.5*

Omar Sy is 'the whole show' in een sentimenteel, formulematig komisch drama. Het is allemaal te pruimen, maar door de eerste 8 jaar van de opvoeding van dochterlief af te doen in een vrolijke montage is ongeloofwaardig en gemakzuchtig. En zo worden alle problemen op vrij simplistische wijze geconfronteerd en opgelost in het oppervlakkige scenario en is er ook nog een melodramatische wending op het einde die er met de haren bij wordt gesleept in een iets te wanhopige poging om de zakdoeken tevoorschijn te laten halen. Dat het bijna werkt is louter te danken aan de chemie tussen Cy en Gloria Colston die zijn dochter speelt.

Begint als een Franse feelgood komedie die halverwege verandert in een ordinaire voogdijperikelenstrijd.

Omar Sy doet het in deze film ook weer erg leuk en met de chemie met zijn filmdochter zat het wel snor. Dat kijkt toch altijd wel prettiger. Natuurlijk ben je in dit geval voor de vader vooral ook omdat het getroubleerde personage en verleden van de moeder helemaal niet uit de verf komt. Maar misschien was dat ook wel de opzet van de film om meer begrip voor de vaderrol te creëren.
Misschien heb ik het gemist omdat ik in de bios aan het knikkebollen was maar had ik het einde nu goed begrepen dat juist de dochter ziek was?

Demain Tout Commence

Feelgood met een rauw randje, zo kun je deze film denk ik het best omschrijven. Ik ben deze film in de krokusvakantie gaan kijken, dus de zaal zat behoorlijk vol. Doorgaans heb ik dat liever niet, maar de meute wist zich goed te gedragen. Wist Demain Tout Commence net zo goed uit de verf te komen?

Voor een deel komt de film behoorlijk goed uit de verf. Eigenlijk is de hele film voor de veilige weg gekozen. Samuel is een aimabele man en Gloria een vrolijk kind, waar je je niet snel aan ergert. De twee vullen elkaar goed aan. Het redelijk vermakende plot kabbelt zo aardig voort. Als Samuels vroegere scharrel Kristin weer het toneel betreedt begint het irritatieniveau wat op te lopen. Haar rol is een beetje knullig en weinig subtiel in het verhaal verwerkt, haar achtergrond is totaal niet interessant en haar bijdrage nihil. Van de twee plotwendingen die op het einde volgden was er een te veel. Dat Gloria uiteindelijk degene is die doodgaat kwam totaal uit de lucht vallen en was niet geloofwaardig. Een paar smetten dus op een verder vrij schoon blazoen.

Omar Sy speelt een prima rol. Sinds ik hem ken heeft hij op een prima niveau verschillende rollen weten te vertolken, wel altijd met de neiging naar komedie. Hij zou zijn palet wat kunnen uitbreiden door wat serieuzere rollen aan te nemen, maar het jasje dat hij aangetrokken heeft staat hem prima. Hij komt daar prima mee uit de verf.
Clémence Poésy speelt een behoorlijke zwakke rol. Haar personage weet geen enkel moment empathie op te roepen. Ze weet zich van scène naar scène te slepen zonder een moment te imponeren. Helaas.
Gloria Colston en Antoine Bertrand spelen tenslotte ook een prima rol. Bertrand is natuurlijk vooral een karikatuur van zichzelf.

De setting van de film wisselt zich prima af tussen het troosteloze Londen en het zonnige, fleurige Frankrijk. De feelgood sfeer zit er het grootste deel van de film goed in. Daarna zakt die wat in als het dramatische niveau iets opgevoerd wordt.

Demain Tout Commence is een prima film geworden, die helaas op het einde inzakt. Jammer, maar verder wel het kijken waard. Een gemiddeld cijfer voor een gemiddelde film.

3*

Alles begint morgen

Als ik de naam Omar Sy zie dan denk ik aan Intouchables, een krachtige dramafilm met het hart op de juiste plaats en die meer is dan een simpele tranentrekker. Demain Tout Commence leek me eenzelfde insteek te hebben (een band tussen twee personages die ver uit elkaar staan, maar die almaar sterker wordt) maar toch is dit een hele andere film, terwijl de insteek toch hetzelfde is. Anders is goed, maar niet als je een betere film had verwacht.

Niet dat Demain Tout Commence slecht is, een voldoende haalt hij namelijk wel, maar ik mistte toch een bepaalde kwaliteit die Intouchables bijvoorbeeld wel had. Zo voelt de opzet veel te gehaast en groeit Gloria ook veel te snel op. ook voelt deze productie mij veel te Amerikaans aan en mistte ik hier een bepaalde kleinschaligheid die die dit soort non-Amerikaanse producten doorgaans hebben. De humor was hier ook veel te braaf, en ik had ook veel te vaak het idee dat ik hier echt naar een familiefilm zat te kijken. Het wordt gelukkig nooit te zoetsappig, maar zit soms wel een beetje tegen de grens aan.

Ook vond ik de richting die het verhaal insloeg met het getouwtrek tussen de ouders rondom de voogdij van Gloria een beetje conclusieloos aanvoelen. Juist ook omdat dit heel onlogisch overkwam vanuit de moeder van Gloria. Je geeft een baby af bij een man waarvan je denkt dat het de vader is, verdwijnt vervolgens jaren, en denkt vervolgens zomaar op te kunnen duiken en je het kind toe te kunnen eigenen? Ik vond het maar een irritant mens. Ook kreeg ik het idee dat de dood van Gloria er maar ingestopt werd om het verhaal toch een bepaald soort impact en gevoel van afronding mee te geven omdat hij anders maar een beetje in de leegte rond was blijven zweven. Het verhaal lijkt zonder deze goedkope oplossing namelijk niet tot een conclusie te kunnen komen. Hoe sterk de chemie tussen Samuel en Gloria ook is. Het script laat hen helaas in de steek.

Het is echter juist wel de chemie tussen deze twee die de film een voldoende bezorgd, want de energie die tussen de twee acteurs hangt geeft je als kijker gewoon een vrolijk en opgewekt gevoel. Het is dan ook jammer dat de film op veel andere fronten wel zo sterk tekort schiet.

3,0*

Geslaagde remake van No Se Aceptan Devoluciones (2013) (4,5*) die nergens het origineel overtreft en qua impact van het einde niet eens in de buurt komt. Maar met een goed bronmateriaal is dit een prima kopie geworden. Het origineel heeft veel meer humor en het drama vond ik een stuk minder zwaar dan hier. Die film gaat niet over een Fransman in Londen, maar over een Mexicaan in Los Angeles. Het is een tijd geleden dat ik het origineel zag, maar de (afwezige) moeder was daar meer een bitch dan hier, wat haar personage en haar gedragingen ook meer geloofwaardigheid geeft. Net als in het origineel worden de aanvankelijk onbegrijpelijke gedragingen (spoilers: het "spijbelen", het inhuren van een actrice voor een moederrol, etc.) uiteindelijk gerechtvaardigd waardoor de film qua geloofwaardigheid niets inlevert (tenzij je niet tot het einde blijft kijken omdat je denkt dat het een domme komedie is).

Het blijft altijd lastig om een film te waarderen waar je het verhaal al van kent, toch maakte het origineel veel meer indruk en was het einde een ware dreun doordat je pas na (megaspoiler:) de dood van jeweetwel beseft wat er aan de hand was. In het origineel komt het opeens uit de lucht vallen en wordt het getoond in plaats van verteld zoals hier, waardoor het dus ontzettend hard binnenkomt. De regisseur / scripscrijver / hoofdrolspeler van het origineel is komiek van origine waardoor de nadruk daar vooral op de humor ligt en drama (zoals het voogdijgedoe) minder aandacht opeist. Ook qua editing vond ik het origineel beter. 4* voor deze geslaagde remake, een halve minder dan voor het origineel. Wie twijfelt over welke versie te bekijken kan het beste kiezen voor het origineel (zoals gebruikelijk).

Toch wel een leuke film. Hij haalt niet de humor van Intouchables, maar het is wel een feelgoodfilm waar de chemie tussen vader en dochter geweldig aanwezig is. Zij maken plezier en jij wordt vrolijk van ernaar te kijken.

4 sterren vind ik dan ook een terechte score.

Prima komisch drama. Het verhaal is wat ongeloofwaardig maar wel leuk bedacht. De film begint lekker vrolijk, vlot en luchtig met de nodige humor. Sy is dan ook lekker op dreef. Na de eerste helft kakt de film iets in en is de humor ook wat ver te zoeken. Langzaam aan kruipt de film naar het mooie maar pittige einde, dat best wel aan komt. Sy vervult zijn rol vol overgave, Poesy zit wat minder in haar rol. Aanrader. 3.5/4.0

Bijna de hele film zat ik naar een lekkere luchtige film te kijken. Tot dan een 3.5 ster. Tuurlijk was er een scene in het begin waardoor je bijna wist hoe de film zou gaan lopen. De grote twist was voor mij verrassend en ik kreeg er toch brok van in mijn keel. Hierdoor schoot het cijfer van de film 1 ster omhoog.

Het acteerwerk was goed. Camerawerk was goed, erg sfeervol gefilmd. Het verhaal was ERG goed. En niet te vergeten, lekkere muziek

4.5*

Prachtige film! De film blijft boeiend tot het einde. De film bevat een goed verhaal met een paar fijne grappen. Dit is dus een remake van "No Se Aceptan Devoluciones", die film heb ik zelf nog nooit gezien. Ook zijn er een paar emotionele momenten bijvoorbeeld wanneer Gloria bij haar moeder wil zijn, en wanneer er bekend wordt gemaakt dat Samuel niet de echte vader is. De grote twist was natuurlijk dat Gloria ongeneeslijk ziek bleek te zijn ipv Samuel, dit wist mij echt te raken. Het acteerwerk was goed, goed gecast. Ook de muziek mag niet ontbreken, goede muziekkeuze. Camerawerk was ook uitstekend, mooie omgevingen.

Demain Tout Commence

Fijne feel good film waarbij je het naderend onheil bijna kan voelen. Demain Tout Commence wordt nergens een drama en de luchtige toon blijft, maar door een aantal twists in het verhaal wordt de gemoedstoestand van de kijker wel flink op de proef gesteld. Gelukkig hebben we altijd de lach en het charisma van Omar Sy nog, die samen met de jonge Colston een geweldig duo vormt als vader en dochter.

Poésy is als moeder wat minder, maar dat ligt ook aan haar matig uitgewerkte rol. Het is ook wel belangrijk dat je je kritische bril thuislaat, want alleen al in de eerste 20 minuten springt de film van de ene onrealistische plotontwikkeling in de andere. Maar ondanks alle dramatische twists op het einde (de dood van Gloria, de wat vreemde voogdijzaak, de vaderschapstest) wil Demain Tout Commence je met een goed gevoel achterlaten. En dat lukt.

Uitstekende film van Franse makelij.

Allereerst laat Omar Sy zien dat hij een film in z'n eentje kan dragen. Wat betreft deze film gewoon knap, want de balans tussen komedie en ernst is uiterst belangrijk voor het slagen van een film als deze.

Ondanks een aantal onlogische lijnen in het begin van het verhaal blijft de film boeien. Helemaal wanneer Samuel na een jaar of acht Gloria op z'n eigen manier heeft opgevoed en Gloria's moeder ten tonele verschijnt.

Op dat moment neemt de film ook een serieuze wending die goed overkomt. Als er dan aan het einde van de film nog een hele verrassende twist zit verwerkt die ik niet had aan zien komen kan ik niet anders dan na afloop concluderen dat het gewoon een uitstekende film is die je ontroert en die je laat lachen.

Vier dikke sterren.

Aardige film waarin een vrijgezelle man plots wordt opgescheept met een baby. Een lekker vlotte film die voor het grootste gedeelte lekker weg kijkt. Op dramatisch gebied schiet de film wel tekort, voornamelijk omdat tegen het einde de vele ontwikkelingen te ongeloofwaardig en ook te geforceerd overkomen (mede omdat het er ook te veel zijn). Nog net 3.0 sterren vanwege de prima chemie tussen vader en dochter hier.

Een lach en een traan zullen we maar zeggen. Een echte tragikomedie die in de eerste 45 minuten leuk en grappig is, maar daarna zet het drama serieuze thema's aan. Tussendoor is er nog ruimte voor een lach. Maar naarmate het einde naderde kreeg ik het toch wel zwaar. Het waren misschien net teveel zware thema's op het eind. Toch vind ik de film goed geslaagd met name door de sterke acteerprestaties van Omar en de leuke kleine meid Gloria en de geslaagde side kick "Bernie". Ook de locaties waren mooi wat ook gold voor de grappige decoraties zoals een dubbele deur voor Gloria of de glijbaan Het zag er allemaal fraai en decoratief uit.

Demain Tout Commence (Morgen een nieuwe dag) heeft duidelijk gekozen voor twee kanten. Luchtig grappig, maar tevens ook met zwaardere thema's als het ouderschap, [voogdij en een ongeneeslijke ziete/spoiler]. Het een verhoud zich misschien niet met het een en het ander, maar zo zit het leven helaas wel in elkaar en ondanks de ongeloofwaardigheid van sommige scenes absoluut een geslaagde film!

Inderdaad, geslaagde film. Ben er met argwaan aan begonnen, want van een tranentrekker krijg ik normaal spontaan tandpijn, maar bij deze werkt het allemaal wonderwel. Precies de juiste balans zullen we maar zeggen bij dit uit het leven gegrepen verhaal, knap. De film heeft enorm veel profijt van de drie hoofdrolspelers die echte mensen neerzetten, en dit keer is zelfs de side kick nog enigszins te doen. Sy, heb ik deze week ook nog erg moeizaam bezig gezien in Inferno maar hier, in zijn eigen taal, is hij honderd procent overtuigend in een toch moeilijke rol. Klasse, het is bijna method acting waar een Pacino nog een puntje aan kan zuigen. Ook meisje Gloria is goed gekozen: aandoenlijk en geloofwaardig. Eigenlijk niet mijn type film dus, maar ik kon er toch wel enthousiast van worden, aanrader. Ik ga die Gélin in de gaten houden want hij weet wel hoe hij een verhaal moet brengen.

Deze onbekende film eens bekeken en was wel aangenaam verrast. Ik wist niet echt wat te verwachten, maar vond het een mooie mix van speelfilm en drama. Nergens werd het ooit te.

De cast deed het subliem en kwam overtuigend over.

Verder zag het er goed uit.

Toch wel een aanrader!

Een goede komedie/drama film...

Prima en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Omar Sy speelt goed...

Prima achtergrond geluid/muziek

met Dolby Digital...

Prima camerabeweging...

Een kleine vier jaar geleden heb ik de Mexicaanse film No Se Aceptan Devoluciones (2013) gezien. Dit is in grote lijnen een Franse remake van die film. In tegenstelling tot mijn gangbare ervaringen met remakes vind ik deze film beter dan het origineel. Dat is voornamelijk terug te voeren tot twee factoren. Ten eerste: de filmmakers hebben het verwrongen einde van de eerste film vervangen door een veel passender slot. Ten tweede: de aanwezigheid van Omar Sy, die niet voor de eerste keer laat zien dat hij uitstekend uit de voeten kan in tragikomedies.

Tot slot wil ik opmerken dat ik de kleine Gloria Colston de absolute ster vind van deze onderhoudende film, die je ondanks de tragische ondertoon met een goed gevoel achterlaat.

Een komische én een emotionele rol als deze is op het lijf geschreven van een Omar Sy, in zijn beste doen.

Een verhaal van ouderschap, hoederecht, betwisting...wordt hier eerder met een licht penseel afgebeeld, zodat er uiteindelijk geen wrange smaak achterblijft, al moet toegegeven dat de toestand van het kind een dergelijk slot wel wat in de hand werkte. Een gemakkelijke uitweg ? Ach, het was aangekondigd en uiteindelijk is de mooi verfilmde, immense vriendschap en liefde van een man die het vaderschap werd opgedrongen het genietbare van Hugo Gélin's film. Die andere film die ik van deze regisseur zag, "Comme des Frères" ging ook al over intense vriendschap.

De film heeft mij geen moment verveeld. Ik vind het een leuk verhaal dat niet erg realistisch is, maar wel erg vermakelijk, wat mij betreft. Goed acteerwerk, fijne muziek, humor die mij beviel, maar ook ernst en verdrietige situaties. Op het eind gebeurt er wel erg veel, misschien iets te veel, maar ik kijk niet gauw zo geïnteresseerd en geconcentreerd naar een film als ik naar deze film heb gekeken, die mij tevens heeft geraakt. 4,5*

Innemende rol weer van Omar Sy. Verder is de jonge Gloria ook erg charmant. Daarom werkt de film wel, maar het is niet mijn favoriete genre en er wordt wel erg gemikt op effectbejag. Wat op zich logisch is maar waar je van moet houden.

Nee, niet zo goed. Alsof ze al aan de film begonnen waren, want: 'Omar Sy die klungelt als alleenstaande vader; dat moet wel leuk zijn' (en dat klopt ook wel), zonder te weten hoe het verhaal moest aflopen en er gaandeweg steeds maar een stukje bij verzonnen; en dan komt Kristine terug, en dan is Sam eerst boos, maar dan is het toch wel gezellig, maar dan blijkt ze een vriend te hebben, en wil ze Gloria meenemen naar NY, maar dan wint Sam de rechtzaak, maar dan blijkt hij niet de biologische vader, etc, etc.. Het met vallen en opstaan grootbrengen van Gloria gaat ontzettend snel terwijl daar juist wel leuke scènes tussen hadden kunnen zitten lijkt me (geen originele; het is immers al vaak zat gedaan maar met Omar Sy heb je een acteur die dit met verve kan spelen). Jammer dus van een veelbelovend begin.

Er is veel aan te merken op deze film (erg gladjes, onrealistisch, bij vlagen over the top) maar toch raakt hij me. De kern van het verhaal is mooi. Omar Sy steelt na Intouchables (2011), waar de film veel gelijkenissen mee heeft, wederom de show. Mooie acteur.

Demain tout commence is een film die veel ergernis kan doen opwekken. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, en in theorie geldt dit voor elke film wel, maar hij lijkt te gelikt, te makkelijk evident, té gemaakt (zie maar bvb naar de perfecte speelkamer), iets te veel gewerkt naar het sentiment met twists om dat sentiment nog te verhogen. Desondanks toch wel genoten van de film en graag naar gekeken. Inhoudelijk misschien niet ijzersterk, maar de combi humor/drama was raak.

Dat komt in de eerste plaats door Omar Sy zelf die het beste van zichzelf geeft. In de dramatische stukken vond ik hem niet zo sterk acteren, ligt hem wellicht iets minder. Zijn boosheid en verdriet kwamen minder naturel over. Zijn komische en losse stukken daarentegen lagen hem veel beter. Ik zat meteen in de film tijdens de scènes in Zuid-Frankrijk, best amusant. Het is zo'n rol die je ook Will Smith zou toemeten (en dat deed hij reeds bij The Pursuit of Happyness (2006)).

Het plot erna is vrij clichématig en voorspelbaar, maar sloeg aan. Ook de bijrol van Bernie was geslaagd en leuk. Qua humor prima, qua drama eveneens. Alle begrip voor wie dit een draak van een film vindt, want zeker naar het einde toe wordt er toch wel mee gerammeld zoals de rechtbankscène en zeker bij de DNA-test. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, bleek Gloria nog doodziek ook.

De film begint allesbehalve goed, drie kwartier oppervlakkigheid en flauwe humor die ook nog eens oogt als een gladde commercial. Op een of andere manier weet het drama vervolgens toch wat momentum aan de film te geven, waardoor het nog een redelijke feelgood movie wordt.

Omar Sy had eigenlijk wat beters verdiend. En de kleine Gloria Colston is erg sympathiek, ze is trouwens de dochter van één van de leden van de Amerikaanse hiphopgroep Lords of the Underground lees ik net, haha.

Wel oké.

Ja, het is een 'gemakkelijke' film; enige subtiliteit ontbreekt, men trekt aanvankelijk volop de kaart van de energieke en sympathieke vader-dochterrelatie, om er nadien een hoop drama aan toe te voegen. Niet alles is logisch - in feite, de meeste elementen zijn onlogisch/ raar getimed -, maar bon, je weet op voorhand natuurlijk waar de film naar toe wil. En als tranentrekker had het op z'n minst toch al vat op mijn vriendin - niet bepaald een uitdaging, maar dat terzijde , mijzelf deed het wel wat minder. Zeker ook omdat er naar het einde toe wel eens een 'twistje' te veel wordt bijgevoegd. Omar Sy en z'n dochter zijn evenwel prima gecast als feelgoodfactor.

3

Zelden een film met zo weinig verwachtingen aangezet en zo verbouwereerd achtergebleven na het kijken ervan. Voor ik het vergeet, wil ik eerst de volgende (spoiler)punten kwijt:
- Waarom werd Gloria achtergelaten? Wat is het verhaal van de moeder? Ik ergerde me zo erg aan de moeder dat ik hoopte dat het verhaal haar sympathieker zou maken door een backstory en een verklaring te geven voor haar gedraag, helaas gebeurt dit nooit en blijven vader en dochter de enige (erg) leuke personages in de film.
- De dodelijke ziekte kwam erin zonder enige aankondiging. Dit was op zichzelf al een hele schok, maar op het einde krijg je ook nog te horen dat niet de vader maar de dochter hieraan zal bezwijken.
Ben ik nou zo dom geweest dat ik niet doorhad dat het dochtertje de zieke was? Of was dat de bedoeling, om nog een extra schokkende twist pas aan het einde van de film te verkopen? Dit zag ik zeker niet aankomen.
- Wat was het nut van de vaderschapstest, en de aardig dramatische uitslag hiervan? Was dit echt nodig voor het plot?

Aan de ene kant vind ik dat deze elementen (de dodelijke ziekte en de vaderschapstest) goedkope trucjes zijn geweest om het verhaal emotioneler te maken, terwijl ze makkelijk achterwegen gelaten hadden kunnen worden en de film er niet minder op geworden zou zijn (en misschien zelfs beter geslaagd zou zijn als feelgood movie). Aan de andere kant moet ik toegeven dat de film me wel heeft weten te boeien en te emotioneren. Ik voel me toch een beetje gefopt, dat ze me met zulke makkelijke plottwists toch hebben kunnen raken. Dat zou dan door het fantastische acteerwerk van Omar Sy en het meisje moeten komen.

Mede hierdoor vind ik het ook ontzettend moeilijk om deze film te beoordelen. Ik voel me zeer verontwaardigd door de eerder genoemde punten, waar ik niet van snap waarom ze in de film zitten. Ik vraag me echter ook af of het de bedoeling van de film was om me zo te laten voelen over deze punten, omdat zulke dingen in het echte leven ook zouden kunnen gebeuren zonder dat je er controle over hebt. In dat geval is het deze film goed gelukt om mij te raken. Het is ook goed mogelijk dat ik me gewoon te druk maak over een toch vrij simpele film.

Samenvattend is dit een aandoenlijke feelgood, die te vaak een drama film probeert te zijn. Ook al is dit frustrerend, het blijft wel boeien. Ik heb me even vaak heb geërgerd als dat ik heb geglimlacht of ontroerd ben geweest. Hierdoor komt de film uit op een middelmatige 2,5 sterren.

Mooi en ontroerende feelgoodmovie. Vrij luchtig en humoristisch maar toch ook wel wat melodrama. Twee uur waren zo voorbij. Is tweede film die ik zie met Omar Sy (vorige was Intouchables). Hou wel van zijn humor. Geslaagd. Een lach en een traan.

Een remake van Instructions Not Included met en door Eugenio Derbez, die ik eerder heb gezien. Een goede rol van Sy in deze film. Hoewel hij ook een grappige acteur is, komt hij wat serieuzer over dan Derbez, die toch wat meer een clown is. En dat komt zeker de film ten goede. Ook ziet de film er qua beelden wat beter, gelikter uit.

De ontknoping kwam wel minder goed aan dan bij het origineel. Dat komt wellicht deels omdat ik al wist wat er ging gebeuren, maar ook omdat ze in het deze film niet helemaal goed uitspelen. In het origineel bezoeken de volgens mij herinnering de dokter vaker, waardoor het duidelijk is dat er iets mis is, maar in tegenstelling tot deze film wordt er geen hint gegeven waardoor de ontknoping meer als een verrassing komt.

Al met al een gelijk spel, waardoor ik op 2,5* uitkom.