Dersu Uzala (1975)

Deze film heeft een diepe indruk op me gelaten.

Derzu Uzala, een mens waar je meteen sympathie voor krijgt.

Ongerept en één met de natuur, had ik in het begin medelijden met hem... 'Primitief' en alleen in de Siberische bossen.

Maar naarmate de film vorderde, merkte ik dat dat totaal misplaatst was.

De setting was echt indrukwekkend. Net als in Ran vond ik de kwetsbaarheid van de mens duidelijk aanwezig. De kapitein en z'n mannen, groot in de beschaafde wereld, hulpeloos zonder Derzu. Derzu op zijn beurt, was zelf onderworpen aan bepaalde 'wetten'.

Een ontroerend moment dat uiteindelijk een glimlach op m'n gezicht bracht, was toen je Derzu weer "KAPITAAAAAN" hoort roepen.

Prachtig

Fraaie film, een ode aan de natuur en aan vriendschap. Prettig eenvoudig en een mooi traag verteltempo. Visueel was zelfs op een matige VHS veel moois te zien. Kurosawa speelt met het zonlicht en laat de natuur zo mooi zien.
op de een of andere manier had ik ook onmiddelijk vrede met de dood van Dersu. Het was goed zoals het was.

Mijn eerste Kurosawa, niet mijn laatste in ieder geval.
4.0*

Mijn eerste Kurosawa-film en hij is me niet tegengevallen, maar het is ook weer niet honderd procent wat ik ervan verwacht had. Dit ligt grotendeels aan het feit dat ik een versie met Engelse stemmen heb moeten kijken. Hoewel het nog niet eens zo slecht gedaan was stoort het soms wel. Ook kun je zo de acteerprestaties niet helemaal goed beoordelen. Al moet ik zeggen dat Maksim Munzuk wel erg leuk gecast is als Dersu. Een rol die je al vanaf de eerste seconde vastpakt.

Kurosawa lijkt er vooral veel plezier in gehad te hebben om veel natuurbeelden te maken. Wat dat betrefd komt de film niks te kort en is hij soms erg inrukwekkend. Vooral mooi vond ik de scène waarin Dersu en de kapitein van dat hoge gras aan het kappen zijn. Schitterend staaltje cinematografie. Echter, en nu komt het grootste probleem van de film, soms gaat Kurosawa iets te ver met het schieten van indrukwekkende beelden. Hij kan echt minutenlang de camera op een stel lopende mannen gericht houden of zelfs op helemaal niets. Hoewel dit aan de ene kant de film iets grootser maakt en het wat meer gevoel van avontuur geeft, duurt het soms wel erg lang voordat het verhaal weer verder gaat.

En het verhaal is goed, laat daar geen misverstand over bestaan. Jammer eigenlijk dat het stuk in de 'beschaafde' wereld een stuk korter duurt dan de avonturen in de jungle. Ik vond de scènes waarin Dersu haast gevangen zit erg aangrijpend en mooi.

3,5*

Wat te doen op een dag met zo'n somber, donker weer? Dersu Uzala kijken terwijl het buiten sneeuwt en steeds donkerder aan het worden is leek mij wel een goede keuze. Dit is ook mijn 4e Kurosawa en ik sluit me bij Freud aan, het zijn 4 wonderlijke meesterwerken en 4 prachtige filmervaringen.

De film toont de geweldige rauwe en prachtige natuur van Siberië in al zijn facetten door alle seizoenen heen. Soms mooi, groen en liefelijk met vrolijk fluitende vogeltjes maar soms ook kil, koud en levensbedreigend. De scene op het bevroren meer is werkelijk onovertroffen. Het panisch kappen van het gras tot aan het laatste zonnestraaltje. Zo mooi en tegelijk zo dreigend.
Het personage van Dersu wist me ook diep te raken. Echt iemand uit een andere tijd en plaats, Dersu en de streek waar hij leeft zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hij leeft volgens de regels en gewoontes van zijn volk en van de heuvels. De kapitein komt uit een totaal andere wereld, de wereld van onze beschaving. Zijn doel is ook om de wildernis in kaart te brengen en zo dus de grenzen van de beschaving te vergroten. Uiteindelijk wordt ook het graf van Dersu opgeslokt door de steeds verder oprukkende beschaving. Aan het einde van de film besef je pas hoe ontroerend deze scene eigenlijk wel niet is. En toch... er onstaat een mooie, menselijk vriendschap tussen die twee. En ik begreep dat volkomen want zowel de kapitein als Dersu zijn beidde ontzettend innemende en charismatische persoonlijkheden. Ontzettend sterk neergezet door de acteurs, had zelfs niet eens het idee naar acteurs te zitten kijken.
Een andere scene die me nog lang bij zal blijven is het eerste afscheid. Dersu aan de kant van de wildernis, de kapitein en zijn mannen op de spoorrails. Kippevel als ze daarna naar elkaar roepen.
Kan nog wel even doorgaan met lofuitingen over deze film, Kurosawa heeft wederom een prachtig filmisch pareltje op zijn naam staan. Ben erg blij dat ik films van die man ben gaan kijken. Beoordeling is minimaal een hele goede 4.5*, unieke film met unieke personages.

Eindelijk snap ik nu ook de symbolie van de filmposter, een poster die me al fascineerd sinds ik hem hier op de site voor het eerst zag.

Ik had precies het omgekeerde: de prachtbeelden die Kurosawa aan de lopende band schiet vormen de kracht van deze film, fascinerend en verbluffend. Vooral de eerste helft van de film is het echt genieten, met als hoogtepunt het Gerry-achtige gedeelte tijdens de verdwaling. Daarna lijkt Kurosawa helaas de mening toegedaan dat er ook nog een verhaal verteld moet worden. Dit schiet echter wat te kort. De figuur Dersa is wel interessant maar er wordt teveel aandacht besteed aan de aan- dan wel afwezigheid van zijn kwaliteiten, niet op zijn persoon. Het eind is behoorlijk zwak en lijkt afkomstig uit een gemiddeld jongensboek. Jammer.

Ondanks deze kritiek is het qua stijl zeker een meesterwerk.

3,5*

Dersuuuuuuu!

Fantastisch, die uitgestrekte Siberische wouden en dan zo'n eenzame jager. Samen met Ikiru de beste Kurosawa

Na een tijdje droog gestaan te hebben op Akira Kurosawa - gebied was dit toch wel een bijzonder fijne ' herintreder '.

Allereerst Dersu! Echt zo `n charismatisch personage met een enorm hoog knuffelgehalte, ondanks zijn blanke pit, ruwe bolster - uitstraling en zijn soms wat onmundige, nukkige voorkomen gepaard gaande met zijn instelling dat je ' veelvuldig je mouwen op moet stropen '. Vond hem zeer authentiek overkomen, Maksim Munzuk is gewoon Dersu in het echt zo lijkt het. De manieren waarop hij de natuur zag en hem probeerde te interpreteren of er juist schrik voor had waren zo raak!

Na een wat onwennig begin, komt de film lekker op gang en zijn er een paar momenten die er echt uitspringen. Vooral de penibele momenten waarin Dersu en de kapitein dreigen dood te vriezen en de scene met Dersu die dreigt te verdrinken zijn mooi gefilmd in meerdere opzichten. Veel natuurschoon en de vriendschap tussen Dersu en de militairen krijgen zo meer diepgang dan enig woord zou kunnen bewerkstelligen. Echt prachtig die blijdschap op die gezichten nadat men Dersu weer op het droge had.

Mooiste en warmste moment vond ik toch wel toen ' de kapitein en Dersu ' zich lieten vereeuwigen door middel van foto `s. Dersu had duidelijk last van een cultuurshock ' zo onwennig als hij poseerde ' maar was zeer bereidwillig om op de foto te gaan, waardoor de beelden uiteindelijk even zwart - wit kleurden en we getuige waren van een fraaie dia - voorstelling van allerlei kiekjes van hen en nog een andere bevelhebber.

Ik vond het alleen wat jammer dat Kurosawa besluit dat de cyclus perse rond moet zijn en dat hij Dersu `s unieke personage afbreekt door hem eerst te laten proberen om te acclimatiseren in de stad en hem vervolgens nog ' in beeld ' dood laat gaan. Had ons gewoon lekker in de waan gelaten en laten geloven in de mythe dat Dersu daar nog ergens rond zou dwalen. De aftakeling van Dersu had wat mij betreft niet gehoeven. Typisch de episodische jongen in Kurosawa ( The Seven Samourai, Ran ) die even boven kwam drijven. Verder een prachtig avontuur zoals ik ze helaas zelden tegenkom, prachtig geschoten ook met bovengemiddeld veel aandacht voor de mise-en-scène

Na The Seven Samourai & Rashomon toch zeker mijn favoriete Kurosawa tot dusver. 4*

De enige buitenlandse film die Kurosawa draaide, is een verfilming van de memoires van kapitein Arsenyev. Hij en Dersu hebben echt bestaan.

Eenvoudig verhaal over een vriendschap tussen twee mannen, een legerkapitein die delen van Siberië in kaart brengt, en een man, die zo uit een ander tijdperk lijkt te komen. Dersu Uzala, zoals hij heet, wordt de gids, vriend en redder van de "beschaafde" Russen. De kapitein heeft een diepe en voelbare bewondering voor Dersu, en hij geniet van zijn gezelschap en kennis van de natuur. Die eerbiedige band is voortdurend aanwezig, en er zitten enkele sterke scènes in bvb wanneer de kapitein en Dersu verdwaald zijn en gras moeten kappen om zich tegen de kou te beschermen, die vreemde chinees

Rustig, sereen en respectvol tegenover de minoriteiten, met soms iets te lange scènes. Door de traagheid, de iets mindere beeldkwaliteit en het zeer minimale verhaal (twee uur door de wildernis wandelen is toch wel heel veel), zou ik die echter geen tweede kijkbeurt geven.

Dersuuu!! Kapitaaan!

Een erg mooie film dit van Kurosawa. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een film van de beste man had gezien, maar na deze film gezien te hebben heb ik haast alweer zin in de volgende.

Een fantastisch personage trouwens die Dersu Uzala, sympathiek eerlijk en iemand die duidelijk weet hoe hij moet overleven in de woeste natuur van Siberië. Dersu is een jager, die vriendschap sluit met een aantal Russische soldaten en vooral de kapitein van die groep krijgt langzaam maar zeker steeds meer bewondering voor Dersu. Dersu wordt trouwens ook fantatastisch gespeeld. Op een gegeven moment had ik gewoon het idee dat hij echt Dersu de jager gids etc... is. Erg knap gedaan.

Kurosawa slaagt ook bij deze film erin prachtige plaatjes te schieten en weet ook nog eens een film af te leveren die enkele spannende momenten heeft en daarnaast ook nog eens ontroert. Het verhaal is simpel, maar krijgt door de vele gebeurtenissen een mooie lading diepgang mee. Een mooie scene is het moment waarop Dersu de kapitein redt door het d.m.v. gekapt hoog gras tegen de kou te beschermen. Ook het moment dat Dersula uit de rivier gered wordt, was erg spannend en tevens erg fraai gefilmd.

Echt genoten van deze film en ik had van tevoren niet verwacht dat deze film mijn favoriete Kurosawa (Seven Samurai) zou benaderen, al is dit natuurlijk weer een heel ander soort film. Kurosawa blijft tot mijn favoriete regisseurs behoren en ik heb gelukkig nog lang niet alles van de man gezien.

4,5*

Prachtige film.

Erg simpel uitgangspunt eigenlijk. Een opvallende vriendschap tussen mensen uit een verschillende culturele omgeving. Niet perse origineel, wel erg mooi uitgewerkt. Vooral omdat het bijzonder interessante personages zijn, en de film erg fraai omgaat met de emoties. Ver weg van sentiment en zware thematiek is het op een bepaalde (luchtige) manier een aandoenlijk geheel.

Ook erg mooi hoe je de hele film lang de omgevingsgeluiden uit het bos blijft horen, zo dat je ze op een gegeven moment niet eens meer opvallen en gewoon puur deel uitmaken van de omgeving. Het trekt je dan ook mee in een vrij ongecompliceerde film over cultuurclash maar een mooie vriendschap.

4*

Mijn laatste Kurosawa ('Rashômon') was alweer van een tijdje geleden, dus het werd weer eens tijd voor een filmpje uit zijn oeuvre; de keus viel op deze Dersu Uzala.

Uitstekende film - geweldig (soms aandoenlijk) personage die Dersu! Een simpel, maar treffend verhaal, schitterende locaties, fraai geschoten en de chemie tussen Dersu en de Kapitein is gewoon érg mooi. Helaas is de film soms ietwat traag...

... en duurt het wat te lang, maar voor de rest heb ik best genoten. Het einde - de dood van Dersu is droevig, al had ik direct vrede met z'n dood. Misschien was het beter zo. De scéne met Dersu en de kapitein in dat gekapte hoge gras is trouwens ook groots én spannend.

Ik ben bang dat ik met 'Shichinin no Samurai' direct met de beste Kurosawa ben begonnen, maar ik ga vrolijk verder. Deze was ook weer mooi. Dikke voldoende.

De meeste positieve punten van Dersu Uzala zijn al vele malen opgesomd. Grotendeels ben ik het daar mee eens. Zowel de kapitein als Dersu zijn fascineerde karakters, die met gemak de film kunnen dragen. Helaas is het verhaal dat zij beleven minder meeslepend voor de kijker als voor de hoofdrolspelers zelf.

Het hoogtepunt in de film wordt gevormd door de scène waarbij beide personages met elkaar strijden om te overleven. Ook Kurosawa is hierbij het meest op dreef. De film haalt dit niveau helaas nergens meer. Hoewel de ontmoeting tussen beide, die daarop volgt, ook zeer fraai is.

Daarna zakt de film wat mij betreft in, zelfs het moment op de rivier kwam op mij niet bijzonder dreigend of opvallend over. Het laatste deel in de stad is vrij standaard en heb ik volgens mij al verschillende keren eerder gezien.

Uiteindelijk had ik deze film liever iets gewaagder gezien. Dat had mijn emotionele band met de karakters versterkt. Nu voelde ik mij meer als buitenstaander die de minder boeiende delen van hun reis heb mogen aanschouwen.

Dersu Uzala is toch wel weer een fijne film. Het was een tijd geleden dat ik iets van Kurosawa had gezien toen deze film op mijn pad kwam. Veel typische dingen vielen me op. Het goede oog voor fotografie en locaties en dan vooral de Siberie-scenes en het in beeld brengen van de scene waarbij de boot wegdrijft.

Plottechnisch was het echter ook enigszins simplistisch en voorspelbaar: de naiviteit van de Russen, Dersu die overal een betere oplossing voor heeft. En ook het tweede gedeelte waar Dersu bij de Kapitein intrekt. Dat maakt het niet zozeer een mindere film, want de reis is zeer interessant te volgen, maar het maakt het wel minder groots en memorabel dan de film zou kunnen zijn. De vriendschap is erg mooi in beeld gebracht, maar alle personages handelen toch wel erg eendimensionaal.

Maar verder is dit gewoon een goede en prima film, maar meer eentje om bij weg te dromen of te relaxen, dan een waarbij je tot nieuwe inzichten komt.

Adembenemend.

Het verhaal is zo eentje dat staat of valt met gevoel. Intelligente plotlijnen zijn hier niet van toepassing. Het draait allemaal om een simpele vriendschap. Maar wat voor eentje, zeg.
Dersu Uzala is één van de leukste personages dat ik ooit heb gezien. Zijn vriendschap met de Kapitan komt heel natuurlijk over. Het is allemaal zo prachtig om te zien.
Heel af en toe komt er eens een minder momentje langs, maar dat wordt dan ruimschoots gecompenseerd met schitterende shots (de zon en de maan, wat een prachtig moment!) of gevoelsmomenten (de foto-scène of het aangrijpende eerste afscheid).
Naar het einde toe gaat het opeens een stukje sneller en dat is eigenlijk zonde. Dersu in de "beschaafde" wereld had nog een pak meer mooie scènes kunnen opleveren en zijn dood is te snel afgehandeld.

Maksim Munzuk is fantastisch als Dersu Uzala. Heel de film lang geeft hij de indruk alsof hij in het 'echt' ook een natuurmens is. Zijn chemie met de eveneens uitstekende Yuri Solomin spat van het scherm. Ze moeten zowat het interessantste duo in een drama zijn dat ik ooit gezien heb.

Dersu Uzala is de eerste film van Akira Kurosawa die ik gezien heb, maar ik durf al te zeggen dat dit mogelijk niet meer geëvenaard zal worden.
Op cinematografisch vlak is niets aan te merken. Kurosawa laat zien waarom hij voor velen één van de beste regisseurs ooit is.
Ook de muziek is wunderschön, maar wordt bovendien ook uitstekend gebruikt.
Over het algemeen ziet de film er stevig gedateerd uit, maar geef mij maar een goeie, ouwe gevoelsprent in plaats van een dom, modern computergeanimeerd prulleding.

En terwijl ik dit typ, zit ik nog steeds met tranen in de ogen en een brok in de keel. Wat een film.

4,5

'Dersuuu!'

Wat een waanzinnig mooie, onderhoudende en goed gemaakt film. Ik ben een groot fan van Kurosawa, die misschien wel de allergrootste is en ik vind dit een van zijn beste films. Moet eerlijk zeggen dat de hele setting voor mij al er voor zorgt dat ik snel en goed in de film zit. Ik vond de combinatie van avontuur en drama waanzinnig goed. Het personage Dersu is geweldig (en wat goed geacteerd). Zelden zo’n mooi uitgewerkt personage gezien. Er zijn veel werkelijk prachtige scenes. De scene op het ijs eiland is een hoogtepunt in de filmgeschiedenis.

Mensen die willen beginnen aan ‘kunstfilms’ (waanzinnige lamlendige term, sorry) zouden eigenlijk hier mee moeten beginnen. Vond de diepzinnigheid over het leven, natuur en vriendschap perfect hand in hand gaan met het avontuurlijke karakter en de waanzinnige locaties. De film is sterk in zijn eenvoud en de hoogdravend klinkende kwalificaties die ik er zojuist aan verbond, leken als vanzelf te komen. Ik begin voorzichtig met 4,5 sterren. Heel erg mooi. Nee waanzinnig. Had ik dat al gezegd?

Deze film is een ode aan de primitieve jager. Deze film is gebaseerd op het boek van Arsenyev, dezelfde persoon als in de film. Arsenyev verkende het verre oosten van Rusland en ontmoette daar Dersu, die zijn gids werd in de Siberische natuur. Ze werden vrienden en later schreef hij een boek over zijn ervaringen waarop deze film vervolgens gebaseerd is.

Deze film geeft een prachtig inzicht in de leefwijze van primitieve volkeren in Siberië.

Dersu Uzala

Gekeken vanwege het hoge cijfer en het feit dat ik mij wat meer in de oosterse films wilde verdiepen. Dersu Uzala leek mij een film bij om daar mee te beginnen. Nu hebben de oosterlingen een andere manier van vertellen, waar ik mijn vinger nooit helemaal op kan leggen. Hierdoor wil ik er graag meer van zien. Vandaag dan maar eens afgekeken.

Qua verhaal weet Kurosawa in Dersu Uzala voor mijn gevoel iets net wel/net niet van de grond te krijgen. Het verhaal balanceert op een touw van schitterende momenten en gewoonweg saaie stukken. Waarbij het verhaal soms perfect in balans is, maar af en toe de afgrond in lijkt te storten. Vooral het begin kon mij eigenlijk niet veel boeien. Als ze na een uur de ijsvlakte eenmaal verlaten komt er wat meer diepgang in het verhaal. Dersu maakt een persoonlijke metamorfose door als hij de tijger neerschiet en dat geeft het verhaal een verfrissing waar het naar snakt. De laatste scènes in de stad zijn nagenoeg overbodig en het sentimentele einde waar vanaf het begin naartoe gewerkt wordt flopt voor mij een beetje. Natuurlijk snap ik Dersu's verlangen, maar het is wat saai uitgewerkt.

De band die je tussen Yuri Solomin en Maksim Munzuk is een goed staaltje acteerkunst. Solomin is als Capitan goed gecast. Munzuk heeft in het begin een ietwat vreemde uitstraling als inheemse jager, maar daar wen je naar verloop van tijd aan. Hij weet heel wat sympathie op te bouwen in de loop van het verhaal. Met de onervaren Solomin aan zijn zijde zijn ze een sterk duo. De band wordt ook hier op het einde een beetje teniet gedaan.

De film is goed weergegeven. Soms valt het een beetje monotoon. De afwisseling tussen de seizoenen is echter mooi gedaan. Schitterende taferelen zijn het lust voor het oog; zoals bij de Chinese bejaarde man. Ook de shots van de tijgers mogen er best wezen. De filmmuziek is grotendeels afwezig. Ik denk dat als die meer toegepast zou worden de film toch een extra impact op me had gekregen. De scènes mét zijn namelijk erg ontroerend (zoals na het zwakke einde de laatste shot).

Dersu Uzala is een mooie film, maar zal geen blijvende indruk op me achter laten ben ik bang.

3*

Oorspronkelijk gekocht vanwege het feit dat opnamen onder andere in diverse schitterende natuurstreken van Rusland hebben plaatsgevonden. Als natuurliefhebber ben ik dan gelijk al bevooroordeeld en positief. Pas daarna gezien dat deze film van de hand van dezelfde regisseur als “Ran” is, een film die ik jaren geleden pal na uitkomst in de bioscoop heb gezien en eveneens waardeer.

Het verhaal is gebaseerd op werk van de Russische schrijver Vladimir Arseniev, wetenschapper en onderzoeker aan het einde van de 19e eeuw, en zijn jarenlange vriendschap met de “trapper” van de taïga Dersou Ouzala. Met het weinige wat mij over deze schrijver bekend is, lijkt mij dat ook met zijn andere werk wel het één en ander goeds op filmgebied kan worden gedaan.

De prijzen en versies (talen, 1 DVD al dan niet met extra’s of 2 DVD’s met diverse featurettes) van deze film variëren nogal. Zoals gebruikelijk, kan de liefhebber beter even doorzoeken dan gelijk te beslissen. De prijs die hierboven wordt gesuggereerd, is aan de forse kant.

Aparte Kurosawa.

Had me altijd iets Tarkoviaans voorgesteld bij deze film, en op bepaalde momenten kreeg ik dat gevoel ook wel een beetje. Alleen was het énorm geruststellend dat er geen filosofische epistels rond het leven, godsdienst en weet ik wat andere themas bovengehaald worden om de tijd te vullen. Dat loopt meestal fout af voor mij.

Filmpje over de natuur en een vriendschap tussen twee personages. In verschillende stadia van de film hangen er nog wat andere personages rond, maar die doen er eigenlijk amper toe. Had evengoed een film met een cast van 2 kunnen zijn. De kapitein doet het dan wel aardig, de échte ster van deze film is Dersu uiteraard. Mooi personage, gezellig nukkig, kundig en gedecideerd. Het is dan ook jammer dat zijn personage een kleine deuk krijgt in het laatste deel van de film (in de stad vond ik hem wat kinderachtig worden, maar da's niet zo heel onlogisch in deze toch wel pro-natuur film).

Visueel heeft de film te kampen met een slechte beeldkwaliteit, maar ook los daarvan vond ik het écht niet mooi. Ik durf het niet eens op Siberië zelf te steken, al heb ik niet zoveel met van die noeste, barre landschappen, maar vooral de kleuren in deze film zijn gruwelijk. De befaamde zon/maan scene, de storm op het bevroren meer, die ijsrivier (bruin ijs ffs!) ... die hele look is er eentje die ik niet kan pruimen.

Eerste uur is goed. Leuk avontuur, aardige personages ... dan reset de film zich en wordt en gezocht naar plotelementjes om het allemaal maar nog wat te rekken. Het weerzien, de scenes in de stad en de finale ... eens met eRCee dat het allemaal niet nodig was geweest, het deed voor mij alleen maar afbraak aan het eerste uur.

Niet helemaal overtuigd dus. Visueel vond ik het niet om aan te zien, tweede uur is overbodig, maar de hoofdpersonages zijn zeker innemend en wanneer de twee lekker alleen de wildernis intrekken is het een aardige avonturenfilm.

2.0*

Van deze film die ik lang geleden een keer gezien heb wist ik mij niets meer te herinneren. Nu na herziening is mij duidelijk ook waarom. Hij boeide mij destijds gewoonweg niet en daar is nu na herziening niets aan veranderd. Ik kon mij eenvoudigweg niet in de personages inleven. Verreweg de beste scène vond ik de struggle to service die zich op de ijsvlakte afspeelde. Voor de rest duurde het allemaal eindeloos lang en ik had op een gegeven moment ook gewoon genoeg van de wildernis. Datgene wat zich in de stad afspeelde vond ik totaal oninteressant, maar gelukkig duurde dat gedoe in de stad niet lang.
Op visueel vlak vond ik deze film trouwens ook allemaal maar zozo, maar dat kan liggen aan de slechte kwaliteit van de filmkopie die ik bekeken heb. Een teleurstelling dus dit Russische uitstapje van Kurasova.

3,0* na herziening

Dersu Uzala verteld het verhaal van een Russische militair die op een expeditie naar Siberië een inheemse jager ontmoet. De oude man heeft een ongelofelijke kennis van de natuur en de Russische soldaten kunnen veel van hem leren. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen de jager en de soldaat.

De film is tot stand gekomen omdat Akira Kurosawa door de Sovjet-Russische ambassade werd gevraagd om een film te maken voor het Russische volk. Kurosawa was in die periode onsuccesvol in Japan, wat zelfs tot een zelfmoordpoging heeft geleid. Kurosawa was een groot liefhebber van Russische literatuur en suggereerde meteen om een verfilming van Dersu Uzala te maken. De Russen waren verrast dat hij dit relatief onbekende verhaal kende en zouden hem 100% creatieve vrijheid hebben gegeven.

Dersu Uzala voelt niet propagandistisch aan, maar er zit wel een duidelijke communistische boodschap in de film. Het natuurlijke en eerlijke leven van de simpele jager wordt verheerlijkt. Er is kritiek op het kapitalisme verwerkt in de film, het hele concept van geld wordt als iets slechts gezien. Verder zijn de soldaten erg nobel en beschouwd iedereen het vanzelfsprekend om elkaar te helpen. Het grote groepsverband waar de arbeiderspartij zo van houdt. Storend wordt het echter nergens. Op dit vlak deed de film me erg denken aan Wolf Totem van Jean-Jacques Annaud. Ook een film van een westerse regisseur in een regime, waarin door middel van verheerlijking van de natuur het communistische ideaal gediend wordt.

Ondanks al die ideologische boodschappen blijf ik de film een prachtig eerbetoon aan de natuur vinden. Net als een Romantisch schilderij word de nietigheid van de mens ten opzichte van de natuur duidelijk door Kurosawa's schitterende beelden, geschoten in 70mm zoals het hoort. Het briljante shot van Dersu en de Kapitein die de zonsondergang te gemoed lopen inspireerde Kurosawa-fan George Lucas voor de scène waar Luke Skywalker naar de twee ondergaande zonnen van Tatooine kijkt in Star Wars.

Het begin en het einde hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden en overgangen waren soms wat abrupt. Op Dersu en kapitein Arsenev na hebben de personages eigenlijk helemaal geen inhoud en wordt er nauwelijks geacteerd, de Russische militairen staan meestal een beetje schaapachtig te kijken naar de twee hoofdpersonen. Het feit dat Kurosawa maar één tolk had tijdens de productie heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken. De Japanse versie die ik keek had ook een beetje flets beeld en hinderlijke Japanse tekens in beeld. De Russische dub en de geluidseffecten waren ook een beetje primitief.

Verder valt er toch weinig te klagen. De mooie beelden alleen al maken Dersu Uzala het kijken meer dan waard. Japan's beste cinematografische kunstenaar wordt losgelaten op het prachtige, grootste landschap van Siberië. Aanrader.

Hoe mooi cinema kan zijn en wat een verbluffend mooie film heeft deze Akira Kurosawa hier neergezet.

Schitterende scènes zoals de windstorm bij invallende duisternis en ook de scènes met de tijger.

De natuur is baas en de mens is nietig zijn de terugkerende reflecties in deze unieke film.

Overtuigt mede door de bijzondere band tussen een gouden Japanse jager en een meer ingetogen Russische expeditieleider. Prachtige cinematografie (die zon! die scène met het veiligstellen van het koren!) en een interessante balans tussen het wonderlijke eerste deel en het tragische slotstuk. Ook een voice-over die voor mij wonderwel eens werkte, omdat je te maken hebt met een concreet reisverslag, in retrospectief. De eerste Kurosawa die me echt overbluft (van Seven Samurai had ik gewoon al veel meer verwacht) en een zeer pure kijk op de idylles van de natuur - en het verdriet dat overblijft als die idylles niet langer kunnen zijn. Een vriendschap die idealistisch is weergegeven (sterker nog, ik bedacht me al snel dat dit verhaal ergens rond de Russisch-Japanse oorlog speelt, toeval bestaat niet) maar zichzelf nooit ontmaskert of met valse emoties voedt.

Een Russisch uitstapje van Kurosawa. Het is zonder meer een sympathieke film. De film moet het met name hebben van de twee hoofdpersonages, de Russische kapitein Arsenyev en het titelpersonage Dersu Uzala, en hun hechte band. Overtuigend neergezet door de twee betreffende acteurs. Verder een degelijk verhaal, dat nergens in uitblinkt, maar wel best onderhoudend is. Daarnaast is er nog de mooie omgeving waarin een en ander zich afspeelt en daarvan weet Kurosawa de nodige fraaie shots af te leveren. Helaas was de beeldkwaliteit niet altijd even goed. In een wat betere uitgave valt deze film wellicht nog net iets beter in de smaak, maar hoe dan ook een zeer behoorlijke film.

Mooi verhaal tussen een Russische expeditieleider en een inheemse jager waarbij het wederzijdse respect tussen de twee uitgroeit tot een ware vriendschap. De vriendschap is de kernboodschap in de film en is erg intens en authentiek. Uzala heeft eigenaardige gewoonten en zijn rituelen of culturele gebruiken doet vaak de wenkbrauwen fronsen, maar hij al snel aanvaard in de groep door zijn onmetelijke kennis van de natuur.

De kapitein is een zorgzaam figuur voor zijn troepen en zijn gids. Hij stelt zich open voor andere culturen en ook voor de natuur. Zijn troepen zijn niet anders en de boodschap is er dan ook een van verdraagzaamheid, vriendschap en hulpvaardigheid. Daarnaast heb je de erg mooie cinematografie van Kurosawa met zijn prachtige natuurshots. Ook enkele scènes zijn erg de moeite zoals de storm, de drang om te overleden en de intermenselijke relaties.

Eigenlijk heb je maar twee personages die er echt toe doen. De anderen zijn maar decorvulling. Beetje jammer eigenlijk, maar zo kon ook de klemtoon gelegd worden tussen de twee protagonisten en dit werd wel zorgvuldig uitgewerkt. Het einde is wat triest, niet zozeer de dood van Uzala, maar meer het verkommeren een individu in een habitat waar hij niet thuis hoort...

M'n zoveelste Kurosawa maar wel de eerste die me echt ontroert. Ik vind de beste man een goed regisseur maar echt warm zijn zijn films niet, zelfs Ikiru niet echt, vooral door het acteerwerk dat me nooit echt weet mee te slepen op dramatisch vlak. Deze Dersu Uzala doet het wel, vooral door de acteurs. Zowel Dersu als Kapitán als zij beiden samen.

Visueel prachtig. In een traag tempo maar wel in een haast perfect tempo, zeker in de buitenscènes (in enkele binnenscènes valt de spankracht wat weg) waar geweldig gebruik wordt gemaakt van de Siberische natuurpracht. Uiteraard die scène op de taiga (die maar duurt en duurt maar daardoor juist steeds beter wordt), maar ook dat vlot in de rivier en het smeltend ijs in het water. Ook het groen oogt prachtig. Op momenten (mede door de taal) doet dit denken aan Tarkosvki. En af en toe ondersteund door mooie muziek.

Het einde is wat afgeraffeld. Kurosawa moet ineens nog een verhaal afronden maar dat deel is echt veel te kort om te werken. Ik zie wat hij wil zeggen maar hij maakt dat nergens invoelbaar. Het einde is wel ontroerend. 4,0*.

Bepaalde DVD-exemplaren van Dersu Uzala gaan voor minimaal €60,00 de laan uit, dus ik was persoonlijk erg blij dat ik het gewoon in zijn volledigheid op YouTube kon bekijken. Ik had het er bij nader inzien ook absoluut niet voor over gehad. Iconisch regisseur Akira Kurosawa dirigeert met deze half Russische film een geheel af dat erg ongewoon voor zijn doen lijkt, maar zich uiteindelijk wel redelijk raad weet met z'n materiaal. Maksim Munzuk acteert ter ondersteuning erg sterk als Dersu en juist daardoor valt het meteen op dat de film het dan ook zowat exclusief van zijn personage moet hebben. Ondersteunende rollen zoals Yuriy Solomon als de kapitein voelen kleurloos aan, maar de brigade van achtergrondfiguren maken al helemaal een oersaaie indruk. Daarnaast wordt de bosachtige achtergrond niet bepaald mooi naar voren geregisseerd door Kurosawa, waarbij ik denk dat een Andrei Tarkovsky daar geweldige dingen mee had kunnen doen. Merkwaardig, aangezien de ijzige winterlandschappen juist wel heel mooi worden weergegeven. De grootste troef is waarschijnlijk de te ruime speelduur van 144 minuten, waarbij vrijwel geen enkele minuut me gevoelsmatig een stap dichter bij de relatie tussen Munzuk en Solomon kon zetten. De uiteindelijke afwisseling van bos naar stad is logisch voor de vertelling, maar voelt qua totale duur zo onevenwichtig aan (We spenderen namelijk twee uur in de natuur en enkel 20-30 minuten in de stad) dat het me achteraf niet bepaald heel erg nodig leek. Het eerste uur daarentegen is boeiend en het interessante figuur van Munzuk intrigeerde me met gemak, maar dat een film als deze binnenkort waarschijnlijk in de top 250 te vinden is maakt me niet bepaald gelukkig in tegenstelling tot de liefhebbers.

Dersu Uzala is een meesterwerk van de legendarische Japanse regisseur Akira Kurosawa. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Vladimir Arsenyev en vertelt het ontroerende verhaal van de vriendschap tussen de Russische ontdekkingsreiziger Arsenyev en de inheemse Siberische jager Dersu Uzala.

Het verhaal begint in het begin van de 20e eeuw, wanneer Arsenyev op expeditie wordt gestuurd om het Siberische wildernisgebied in kaart te brengen. Tijdens zijn reis ontmoet hij Dersu Uzala, een oudere inheemse man die op indrukwekkende wijze de wilde natuur beheerst. Ondanks hun culturele verschillen ontstaat er een diepe vriendschap tussen Arsenyev en Dersu. De film volgt hun avonturen terwijl ze de ruige omgeving trotseren en elkaars wereldbeeld en levenswijsheden ontdekken.

Wat opvalt aan Dersu Uzala is de prachtige cinematografie. Kurosawa maakt optimaal gebruik van de adembenemende landschappen van Siberië om een visueel overweldigende ervaring te creëren. De cinematografie, verzorgd door de getalenteerde Asakazu Nakai, legt de uitgestrektheid en ruigheid van de natuur vast, waardoor de kijker wordt ondergedompeld in de ongerepte schoonheid van het Siberische landschap.

De keuze voor het gebruik van 70mm-filmformaat draagt bij aan de epische en meeslepende kwaliteit van de beelden. Kurosawa's vermogen om de omgeving als een integraal onderdeel van het verhaal te laten fungeren, geeft de film een unieke en onvergetelijke esthetiek.

Naast de visuele pracht is de karakterontwikkeling een ander sterk punt van de film. De acteerprestaties zijn indrukwekkend, vooral die van Yury Solomin als Arsenyev en Maksim Munzuk als Dersu Uzala. De twee acteurs brengen subtiel de evolutie van hun personages tot leven, waardoor de kijker zich diep betrokken voelt bij hun reis en vriendschap.

Een ander aspect dat de film onderscheidt, is de contemplatieve benadering van thema's als natuur, cultuur en menselijke relaties. Kurosawa verkent de complexiteit van wederzijds begrip tussen verschillende culturen en de onontkoombaarheid van verandering in een snel moderniserende wereld. Dit voegt diepgang toe aan het verhaal en maakt Dersu Uzala meer dan alleen een avonturenfilm.

Ik heb de kans gekregen om de film te ervaren zoals het bedoeld is: op het grote scherm van Cinematek (Brussel) met alle pracht en praal van de cinematografie van Kurosawa.

Al met al is Dersu Uzala een cinematografisch meesterwerk dat zowel emotioneel aangrijpend als visueel verbluffend is. Akira Kurosawa weet de kijker te betoveren met zijn meesterlijke regie, terwijl het verhaal van vriendschap en menselijkheid diep resoneert. Het is een film die lang in het geheugen blijft hangen en een essentieel onderdeel vormt van het indrukwekkende oeuvre van een van de grootste filmmakers aller tijden.

5.0*