Dersu Uzala (1975)

Weer een hele mooie film van Kurosawa. Kurosawa vertelt in alle rust zijn verhaal over vriendschap en tegenstellingen. De film is avontuurlijk, ontroerend en soms erg grappig. De verschillende landschappen en natuurkrachten in Siberie worden prachtig in beeld gebracht; vooral de scene waarin de maan en de zon tegelijkertijd aan de hemel staan, is een lust voor het oog. Ook de acteurs leveren degelijk werk af, met name de vertolker van Dersu. 4 sterren

Deze film heeft een diepe indruk op me gelaten.

Derzu Uzala, een mens waar je meteen sympathie voor krijgt.

Ongerept en één met de natuur, had ik in het begin medelijden met hem... 'Primitief' en alleen in de Siberische bossen.

Maar naarmate de film vorderde, merkte ik dat dat totaal misplaatst was.

De setting was echt indrukwekkend. Net als in Ran vond ik de kwetsbaarheid van de mens duidelijk aanwezig. De kapitein en z'n mannen, groot in de beschaafde wereld, hulpeloos zonder Derzu. Derzu op zijn beurt, was zelf onderworpen aan bepaalde 'wetten'.

Een ontroerend moment dat uiteindelijk een glimlach op m'n gezicht bracht, was toen je Derzu weer "KAPITAAAAAN" hoort roepen.

Prachtig

Fraaie film, een ode aan de natuur en aan vriendschap. Prettig eenvoudig en een mooi traag verteltempo. Visueel was zelfs op een matige VHS veel moois te zien. Kurosawa speelt met het zonlicht en laat de natuur zo mooi zien.
op de een of andere manier had ik ook onmiddelijk vrede met de dood van Dersu. Het was goed zoals het was.

Mijn eerste Kurosawa, niet mijn laatste in ieder geval.
4.0*

Ben blij dat je ervan genoten hebt SB! En nu is de weg open naar nog meer prachtige Kurosawa's!

Erg fraaie film weer van Kurosawa. Prachtig verhaal over vriendschap met werkelijke magnifieke beelden van de woeste Siberische natuur. Net als Ramon vond ik de scene waar de maan en de zon tegelijk te zien zijn één van de mooiste scenes die ik ooit gezien heb. 4*

Weer een fantastische film van grootmeester Kurosawa. Jammer dat de beeldkwaliteit van de dvd van Moskwood zo te wensen overlaat. 4*

(PS voor Star wars fans, dit is Yoda, the Movie)

Mijn eerste Kurosawa-film en hij is me niet tegengevallen, maar het is ook weer niet honderd procent wat ik ervan verwacht had. Dit ligt grotendeels aan het feit dat ik een versie met Engelse stemmen heb moeten kijken. Hoewel het nog niet eens zo slecht gedaan was stoort het soms wel. Ook kun je zo de acteerprestaties niet helemaal goed beoordelen. Al moet ik zeggen dat Maksim Munzuk wel erg leuk gecast is als Dersu. Een rol die je al vanaf de eerste seconde vastpakt.

Kurosawa lijkt er vooral veel plezier in gehad te hebben om veel natuurbeelden te maken. Wat dat betrefd komt de film niks te kort en is hij soms erg inrukwekkend. Vooral mooi vond ik de scène waarin Dersu en de kapitein van dat hoge gras aan het kappen zijn. Schitterend staaltje cinematografie. Echter, en nu komt het grootste probleem van de film, soms gaat Kurosawa iets te ver met het schieten van indrukwekkende beelden. Hij kan echt minutenlang de camera op een stel lopende mannen gericht houden of zelfs op helemaal niets. Hoewel dit aan de ene kant de film iets grootser maakt en het wat meer gevoel van avontuur geeft, duurt het soms wel erg lang voordat het verhaal weer verder gaat.

En het verhaal is goed, laat daar geen misverstand over bestaan. Jammer eigenlijk dat het stuk in de 'beschaafde' wereld een stuk korter duurt dan de avonturen in de jungle. Ik vond de scènes waarin Dersu haast gevangen zit erg aangrijpend en mooi.

3,5*

Wat een wonderschone film. Een hele dikke twee uur lang heb ik genoten van natuur die steeds weer een andere bedreiging vormt voor de mensen die zich erin wagen. De nietigheid van de mens ten opzichte van het natuurgeweld in al haar vormen is grandioos en beklemmend en de hele film lang voelbaar.

Nu, na afloop zat ik me af te vragen of Maksim Munzuk (Derzu) echt een acteur is, of dat hij in werkelijkheid iemand is die zijn hele leven niks anders dan uitgestrekte wouden en grillige toendra's gewend is. Het eerste blijkt waar, maar ik kan het me maar moeilijk voorstellen, zo natuurlijk als hij zijn rol neerzet.

4,5*

Ik vind dat juist prachtig, Tarkovsky werkte er ook heel vaak mee. Vooral die shots van de smeltende ijsmassa's in die rivier vond ik wonderschoon hier.

Kan me vaag een foto herinneren dat Tarkovski op de set was tijdens het verfilmen.

Wat ik ook enorm enerverend vond, was die meesterlijke opname als het groepje snel langs de oevers van die rivier moet rennen. En die "plaggen-scene" op het ijs, wat een montage. En wat een licht. Briljant.

Voorlopig 4.5*

Ik heb van Kurosawa vier film gezien, en het zijn vier meesterwerken. Een grandioos regisseur, van het allerhoogste niveau.

Dat ik deze film briljant vond hoef ik er al bijna niet meer bij te voegen. Eenvoudig en indrukwekkend, en echt schoon.

Wat te doen op een dag met zo'n somber, donker weer? Dersu Uzala kijken terwijl het buiten sneeuwt en steeds donkerder aan het worden is leek mij wel een goede keuze. Dit is ook mijn 4e Kurosawa en ik sluit me bij Freud aan, het zijn 4 wonderlijke meesterwerken en 4 prachtige filmervaringen.

De film toont de geweldige rauwe en prachtige natuur van Siberië in al zijn facetten door alle seizoenen heen. Soms mooi, groen en liefelijk met vrolijk fluitende vogeltjes maar soms ook kil, koud en levensbedreigend. De scene op het bevroren meer is werkelijk onovertroffen. Het panisch kappen van het gras tot aan het laatste zonnestraaltje. Zo mooi en tegelijk zo dreigend.
Het personage van Dersu wist me ook diep te raken. Echt iemand uit een andere tijd en plaats, Dersu en de streek waar hij leeft zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hij leeft volgens de regels en gewoontes van zijn volk en van de heuvels. De kapitein komt uit een totaal andere wereld, de wereld van onze beschaving. Zijn doel is ook om de wildernis in kaart te brengen en zo dus de grenzen van de beschaving te vergroten. Uiteindelijk wordt ook het graf van Dersu opgeslokt door de steeds verder oprukkende beschaving. Aan het einde van de film besef je pas hoe ontroerend deze scene eigenlijk wel niet is. En toch... er onstaat een mooie, menselijk vriendschap tussen die twee. En ik begreep dat volkomen want zowel de kapitein als Dersu zijn beidde ontzettend innemende en charismatische persoonlijkheden. Ontzettend sterk neergezet door de acteurs, had zelfs niet eens het idee naar acteurs te zitten kijken.
Een andere scene die me nog lang bij zal blijven is het eerste afscheid. Dersu aan de kant van de wildernis, de kapitein en zijn mannen op de spoorrails. Kippevel als ze daarna naar elkaar roepen.
Kan nog wel even doorgaan met lofuitingen over deze film, Kurosawa heeft wederom een prachtig filmisch pareltje op zijn naam staan. Ben erg blij dat ik films van die man ben gaan kijken. Beoordeling is minimaal een hele goede 4.5*, unieke film met unieke personages.

Eindelijk snap ik nu ook de symbolie van de filmposter, een poster die me al fascineerd sinds ik hem hier op de site voor het eerst zag.

Hele mooi film. Een prachtig decor, goede acteurs en een paar kippenvel-scene's. Met als mooiste de scene van Dersu en de kapitein, op een winderige vlakte, als een dolle gras kappend. Om er pas later achter te komen dat het ingenieuze idee dat Dersu al die tijd in zijn hoofd had, ze uiteindelijk het leven red.

Het hele hoofdstuk van Dersu in de stad was wat mij betreft wat overbodig, al waren de scene's over Dersu die woedend werd om het verkopen van water en brandhout wel weer mooi. Dat vond ik iets afdoen aan het verhaal op de een of andere manier, ik kan er m'n vinger niet precies achter krijgen waarom. Wellicht omdat het verhaal over natuurmensen die niet in de stad horen al zo vaak verteld is.

Verder niets dan lof, dit was de eerste film die ik van Kurosawa zag, maar zeker niet de laatste.

Ik had precies het omgekeerde: de prachtbeelden die Kurosawa aan de lopende band schiet vormen de kracht van deze film, fascinerend en verbluffend. Vooral de eerste helft van de film is het echt genieten, met als hoogtepunt het Gerry-achtige gedeelte tijdens de verdwaling. Daarna lijkt Kurosawa helaas de mening toegedaan dat er ook nog een verhaal verteld moet worden. Dit schiet echter wat te kort. De figuur Dersa is wel interessant maar er wordt teveel aandacht besteed aan de aan- dan wel afwezigheid van zijn kwaliteiten, niet op zijn persoon. Het eind is behoorlijk zwak en lijkt afkomstig uit een gemiddeld jongensboek. Jammer.

Ondanks deze kritiek is het qua stijl zeker een meesterwerk.

3,5*

Die kwaliteiten lijken me toch vrij essentieel voor zijn karakter, die kwaliteiten zijn gewoon de persoon Dersu. Wat hij doet is wat hij is, niet meer niet minder. Er zijn geen overbodige emoties of dik aangezetten dramatiek nodig om het karakter van Dersu te laten spreken.
Hij heeft ze ontwikkelt omdat hij zijn hele leven al daar in die woestenij woont, Dersu en het landschap zijn een. Hij leeft volgens zijn eigen wetten en die van zijn natuurlijke omgeving, grillig, onvoorspelbaar maar van een ongelooflijke schoonheid en mysterie. Vind persoonlijk Dersu een van de boeiendste filmpersonages die ik ken



Waar doel je hier op? Einde is in mijn ogen juist erg sterk en symbolisch. De woestenij wordt opgeslokt door de oprukkende beschaving, zelfs voor het graf van Dersu is geen plaats meer. Dersu behoort tot een andere tijdperk van de menselijke geschiedenis. Het verbeeld heel mooi zowel de romantiek als dramatiek van een groot avontuur.

Dersu is inderdaad een bijzonder boeiend personage, maar dit wordt wat gebanaliseerd door juist de nadruk te leggen op zijn kwaliteiten. Alsof het intrigerende van zijn figuur ligt in het feit dat hij goed kan schieten of spoorzoeken. Nee dus. Er zijn vele van dit soort scenes die overbodig zijn en zelfs het karakter wat omlaag halen. Misschien kun je dan nog beter niks over hem zeggen en het mythische voor zichzelf laten spreken


Het einde vat ik wat breder op, namelijk het hele gedeelte in de stad. De nobele wilde die niet kan aarden in het moderne leven, zien we dat ook niet bij Panokko van Anne de Vries, Wambo de jonge papoa, dat soort titels. Als ik eerlijk ben had ik de film graag zien eindigen voor de tweede ontmoeting tussen de capitain en Dersu. En dan meer van die lange natuurshots.

Maar Dersu is toch een spoorzoeker en jager, dat is zijn leven, dat is een van de zaken die de persoon Dersu gevormd heeft tot wie hij is. Denk eigenlijk dat Dersu helemaal niet zo mythisch is zelfs. Hij heeft kwaliteiten die we ooit allemaal bezaten om te kunnen overleven in de wilde natuur maar die we door de beschaving grotendeels zijn kwijtgeraakt. De kapitein kan zich met alle moderne hulpmiddelen maar nauwlijks staande houden zonder de hulp van Dersu.

Bovendien wordt zijn karakter en verleden nog wel verder uitgediept in de gesprekken die hij met de kapitein heeft, over waarom hij zo'n zwervend bestaan heeft. Maar Dersu is een persoon die door zijn verleden liever in het heden leeft en ook liever niet al te veel aan de toekomst denkt. Het maakt hem daarom, ondanks zijn soms bijna kinderlijk gedrag, een vrij gesloten figuur. Hierin bevindt zich voor mij de echte mystiek van zijn karakter. In de spaarzame stukjes verleden die Kurosawa ons toewerpt.

Tja, ik hou nu eenmaal wel van goed vertelde verhalen met een kop en een staart, of ze nu klassieke themas aanhalen of niet. Kwestie van smaak denk ik. Maar voor het totale verhaal en de symboliek is het gedeelte in de stad natuurlijk wel noodzakelijk.

Nee, als je er drie scenes instopt waarin Dersu bewijst dat hij altijd gelijk heeft met spoorzoeken terwijl de soldaten hem niet geloven, wordt er inderdaad afbreuk gedaan aan het mythische aspect. Misschien zou Dersu wel veel meer mythisch moeten zijn. (Bepaalde daden ondersteunen ook juist dat facet van zijn personage, bijvoorbeeld de hut van gras en de ontmoeting met de oude man.)

Ik denk dat deze film het niet moet hebben van een kop en een staart. Voor mij hadden deze beelden geen uitgebreid verhaal nodig, hoe meer nadruk er lag op de ontwikkeling van de plot, hoe minder interessant het was. Dersa Uzala had een vroege Gerry kunnen zijn, en misschien nog wel wat beter.

Maar wederom klink ik negatiever dan ik wil, want het is wel degelijk een goede film.

Denk dat we het er wel overeens zijn dat het een goede film is inderdaad, zoals zo vaak zit het verschil in beoordeling in persoonlijke smaak. Denk dat jij gewoon liever minder concrete films en personges zie dan ik dat doe.

Persoonlijk heb ik meer met een menselijker Dersu dan een mythische en ook meer met een echt verhaal dan een soort Gerry-achtig gebeuren.

Minst goede Kurosawa die ik tot nu toe gezien heb.

3*

Ik ben het eens met de reactie van Dustifan.

Dersu speelt niet deze figuur, hij is het.

De onmetelijkheid van Siberie wordt voortreffelijk weergegeven door de soms trage beelden.

Zo, dit is het einde was mijn mening na het vertrek van Dersu en dan begint deel 2. Moet ik nog zien.

Wat zijn wij toch bevoorrecht. Al die fantastische movies die wij kunnen zien.

4.5

Dersuuuuuuu!

Fantastisch, die uitgestrekte Siberische wouden en dan zo'n eenzame jager. Samen met Ikiru de beste Kurosawa

Na een tijdje droog gestaan te hebben op Akira Kurosawa - gebied was dit toch wel een bijzonder fijne ' herintreder '.

Allereerst Dersu! Echt zo `n charismatisch personage met een enorm hoog knuffelgehalte, ondanks zijn blanke pit, ruwe bolster - uitstraling en zijn soms wat onmundige, nukkige voorkomen gepaard gaande met zijn instelling dat je ' veelvuldig je mouwen op moet stropen '. Vond hem zeer authentiek overkomen, Maksim Munzuk is gewoon Dersu in het echt zo lijkt het. De manieren waarop hij de natuur zag en hem probeerde te interpreteren of er juist schrik voor had waren zo raak!

Na een wat onwennig begin, komt de film lekker op gang en zijn er een paar momenten die er echt uitspringen. Vooral de penibele momenten waarin Dersu en de kapitein dreigen dood te vriezen en de scene met Dersu die dreigt te verdrinken zijn mooi gefilmd in meerdere opzichten. Veel natuurschoon en de vriendschap tussen Dersu en de militairen krijgen zo meer diepgang dan enig woord zou kunnen bewerkstelligen. Echt prachtig die blijdschap op die gezichten nadat men Dersu weer op het droge had.

Mooiste en warmste moment vond ik toch wel toen ' de kapitein en Dersu ' zich lieten vereeuwigen door middel van foto `s. Dersu had duidelijk last van een cultuurshock ' zo onwennig als hij poseerde ' maar was zeer bereidwillig om op de foto te gaan, waardoor de beelden uiteindelijk even zwart - wit kleurden en we getuige waren van een fraaie dia - voorstelling van allerlei kiekjes van hen en nog een andere bevelhebber.

Ik vond het alleen wat jammer dat Kurosawa besluit dat de cyclus perse rond moet zijn en dat hij Dersu `s unieke personage afbreekt door hem eerst te laten proberen om te acclimatiseren in de stad en hem vervolgens nog ' in beeld ' dood laat gaan. Had ons gewoon lekker in de waan gelaten en laten geloven in de mythe dat Dersu daar nog ergens rond zou dwalen. De aftakeling van Dersu had wat mij betreft niet gehoeven. Typisch de episodische jongen in Kurosawa ( The Seven Samourai, Ran ) die even boven kwam drijven. Verder een prachtig avontuur zoals ik ze helaas zelden tegenkom, prachtig geschoten ook met bovengemiddeld veel aandacht voor de mise-en-scène

Na The Seven Samourai & Rashomon toch zeker mijn favoriete Kurosawa tot dusver. 4*

Enorm anders dan de Kurosawa's die ik voorheen zag. Een ascetische film, met in de hoofdrol vooral het ruw en onontgonnen Siberische landschap. De mens die daarin ronddwaalt is nietig in vergelijking met de natuurpracht. Met een rustig verteltempo en een lange speelduur weet Dersu Uzala enorm te overtuigen. Een oprechte film, die ik overigens niet direct aan Kurosawa zou toeschrijven (wellicht wel de formalistische filmstijl en muziekkeuze), zou zo van een Rus zelf afkomstig kunnen zijn. Doorleeft en erg, erg mooi.

Een aandoenlijke man die Dersu Uzala. Oprecht, fascinerend, intrigerend, aangrijpend, ... Voor mijn gevoel stond er geen acteur genaamd Dersu, maar Dersu zelf. Nergens traag en zelfs de shots waren niet lang; tenminste, niet wat ik had verwacht. Het laatste stuk, vanaf het moment dat Dersu meegaat naar de stad doet wat geforceerd aan en doet imo een beetje afbreuk aan de film en aan de personage. Desondanks een ijzersterke film ook al ben ik het met maxcomthrilla eens

Nou zeker mooi deze momenten! En spannend! Ik zat op het puntje van mijn stoel.

Helaas kakt de film op het einde een beetje in.

Wel geinig detailtje èn goed geacteerd vond ik toen de official die een handtekening van de kapitein wil hebben. De kapitein is verzonken in verdriet en herinneringen. Prachtig hoe die kerel daarna ongedurig staat te drentelen! (zich geen voorstelling kunnen makend van de gevoelens die de kapitein voor de overledene heeft, maar tòch een tijdje beleefd wachtend)

Kurosawa blijft me in al zijn diversteit verbazen en ook vanwege het feit dat al zijn films kwalitatief van een enorm hoog niveau zijn.

De enige buitenlandse film die Kurosawa draaide, is een verfilming van de memoires van kapitein Arsenyev. Hij en Dersu hebben echt bestaan.

Eenvoudig verhaal over een vriendschap tussen twee mannen, een legerkapitein die delen van Siberië in kaart brengt, en een man, die zo uit een ander tijdperk lijkt te komen. Dersu Uzala, zoals hij heet, wordt de gids, vriend en redder van de "beschaafde" Russen. De kapitein heeft een diepe en voelbare bewondering voor Dersu, en hij geniet van zijn gezelschap en kennis van de natuur. Die eerbiedige band is voortdurend aanwezig, en er zitten enkele sterke scènes in bvb wanneer de kapitein en Dersu verdwaald zijn en gras moeten kappen om zich tegen de kou te beschermen, die vreemde chinees

Rustig, sereen en respectvol tegenover de minoriteiten, met soms iets te lange scènes. Door de traagheid, de iets mindere beeldkwaliteit en het zeer minimale verhaal (twee uur door de wildernis wandelen is toch wel heel veel), zou ik die echter geen tweede kijkbeurt geven.

Dersuuu!! Kapitaaan!

Een erg mooie film dit van Kurosawa. Het was alweer een tijdje geleden dat ik een film van de beste man had gezien, maar na deze film gezien te hebben heb ik haast alweer zin in de volgende.

Een fantastisch personage trouwens die Dersu Uzala, sympathiek eerlijk en iemand die duidelijk weet hoe hij moet overleven in de woeste natuur van Siberië. Dersu is een jager, die vriendschap sluit met een aantal Russische soldaten en vooral de kapitein van die groep krijgt langzaam maar zeker steeds meer bewondering voor Dersu. Dersu wordt trouwens ook fantatastisch gespeeld. Op een gegeven moment had ik gewoon het idee dat hij echt Dersu de jager gids etc... is. Erg knap gedaan.

Kurosawa slaagt ook bij deze film erin prachtige plaatjes te schieten en weet ook nog eens een film af te leveren die enkele spannende momenten heeft en daarnaast ook nog eens ontroert. Het verhaal is simpel, maar krijgt door de vele gebeurtenissen een mooie lading diepgang mee. Een mooie scene is het moment waarop Dersu de kapitein redt door het d.m.v. gekapt hoog gras tegen de kou te beschermen. Ook het moment dat Dersula uit de rivier gered wordt, was erg spannend en tevens erg fraai gefilmd.

Echt genoten van deze film en ik had van tevoren niet verwacht dat deze film mijn favoriete Kurosawa (Seven Samurai) zou benaderen, al is dit natuurlijk weer een heel ander soort film. Kurosawa blijft tot mijn favoriete regisseurs behoren en ik heb gelukkig nog lang niet alles van de man gezien.

4,5*

Geweldige poster dit ook trouwens (die verder volkomen/nogal? losstaat van de film als ik wel heb).

Mooie poster ja. Maar de betekenis ontgaat mij ook enigszins.

Eye of the Tiger misschien?