Little Caesar (1931)

Het begin van de gangsterfilm. Met de bekende quote: 'Is this the end of Rico?'

Klassieker, maar een tikkie minder dan dat andere begin van de gangsterfilm, The Public Enemy. Toch 4*

Een toch wat tegenvallende gangsterfilm, het acteerwerk is te theatraal, de opbouw van de film matig en de stijl varieert van melodramatisch tot realistisch wat ook niet erg goed werkt.

Een krappe 3 sterren.

Pff wat een enorme tegenvaller bij herziening.

Flut werk, en mag de naam klassieker niet eens dragen.

Bijna niks deugt. Verhaal, montage, het spel. Gewoon karikaturaal alles. Enkel 1 ding kan ermee door, en dat is de rol van Edward G Robinson.

Nee, dit heeft de tand des tijds niet doorstaan. Wat mij betreft.

1.0*

(misschien iets te streng, voor een film van 1931, maar alla)

Wel erg recht-toe-recht-aan geval. Weinig originaliteit en niks bijzonders. Geen opvallende beelden, geen bijzondere dialoog te bekennen. Enige uitzondering hierop is het allerlaatste shot (van het reclamebord met Joe en Olga erop.) Valt nog net uit te zitten dankzij de relatief korte speelduur.

1,5*

Edward G Robinson. wat een geweldenaar. hij maakt deze film tot wat het is. en dat is een klassieker die geweldig veel betekend heeft voor het genre (hoor de vorige spreker over weinig originaliteit; een bizarre uitspraak).

tuurlijk; de film is niet foutloos. er zijn enkele rare overgangen, maar daar kijk je makkelijk doorheen als je Robinson zich omhoog ziet werken op de inmiddels veelvuldig gekopieerde wijze. 3,5 sterren verdient deze film minstens. liefhebbers van het genre (en dat zijn er nogal wat op deze site) moeten deze film (evenals the public enemy) hebben gezien.

"Scarface!" roep ik dan maar weer even, want Hawks' gangsterklassieker van een jaar later verslaat zowel Little Caesar als Public Enemy op alle fronten. Dat vind ik juist de blauwdruk van alle latere gangsterfilms. Little Caesar vind ik overigens de minste van de drie (maar wel genietbaar verder).

ik heb Scarface (1932) een tijdje geleden besteld. toch zette Warner Bros de gangsterfilm op de kaart met Little Caesar en Public Enemy in '31 waarna veel dergelijke genrefilms zouden volgen. vandaar mijn opmerking.

Is ook geen kritiek hoor; met die films begon het natuurlijk ook , maar ik denk dat Scarface toch nog iets breder is wat betreft de 'verplichte' gangsteringredienten.

ben benieuwd Ramon heb hem sinds vandaag binnen.

heb hier een halfje bij gedaan. staat wel erg goed in het geheugen. Robinson mag wat mij betreft naast Brando (voor Vito Corleone) en Al Pacino (Tony Montana) voor beste gangsterrol ooit genoemd worden.

Inderdaad,hoe kan men deze slecht en onorigineel vinden?

Misschien vindt men dit omdat ze al bekend zijn met scarface,man werkt zich omhoog in de misdaad,maar dit is toch 1 van de eerste misdaadfilms met dit thema?

Edward G Robinson is geweldig als Rico,kijk die scene waarbij hij zijn vriend Joey overhaalt hem te helpen,niks theatraals aan.

Helaas een erg korte climax,net als de originele scarface,dit zijn vaak de nadelen van die oude gangsterfilms,blijkt.

De eerste dvd die ik zie uit de gangsters collection box.De volgende wordt Public enemy.

3,5*

Weinig memorabele gangsterfilm met weliswaar een sterk begin en een redelijk overtuigende prestatie van Robinson, maar dat voor de rest niet veel in petto heeft. Het verhaal is erg voorspelbaar en vooral de opbouw is veel te snel. Het is een rise and fall verhaal in no time, en van karakteruitdieping is bijgevolg dan ook nauwelijks sprake. Gedenkwaardige fragmenten zijn er niet echt, en veel scenes zien er zelfs nogal onverzorgd uit. 1,5*

2,5*

Wel grappig geacteerd door RObinson

Toch maar verhoogd naar 3.0*. "Rico" blijft een waar filmbegrip. Dan ligt het toch aan één acteur, dat deze film zijn faam heeft. Edward G Robinson. En da's knap.

Neem nou die scène waar Rico met een gebroken arm zijn grond komt opeisen. Precies dezelfde scène als in Scarface (1983). Oliver Stone en De Palma hebben goed naar deze film gekeken voordat ze aan Scarface begonnen, en zo wel meerdere regisseurs.

Little Caesar is een trendsetter maar de gangster film stond hier toch duidelijk nog in zijn kinderschoentjes. Matig uitgewerkt verhaal (er is niet echt sprake van een duidelijke verhaallijn), super slecht gemonteerd (zelfs voor een film uit de jaren dertig) en overdreven braaf. De film lijkt een beetje haastig in elkaar gezet. Robinson speelt geweldig en tilt met zijn rol de film naar een hoger niveau.

Ik wou net hetzelfde hier komen schrijven na het zien van deze film, wat een tegenvaller was dit toch.

1.5 Ster

Een geweldige film waar ik veel over kan zeggen, hetgeen ik bij deze niet ga doen. Voor vragen, stuur je me maar een berichtje. Geniet maar eerst van deze klassieker onder de gangsterfilms. Doei.

Nee, hier was niet veel aan...

Het verhaal zal wel voor die tijd origineel zijn geweest en misschien ook wel gedurfd, maar dat neemt niet weg dat het rise-and-fallverhaal zo voor de hand ligt bij het misdaadgenre en bijna nooit op een interessante manier uitgewerkt wordt, en het ergste is dat het rommelig is, van de hak op de tak springt en een onevenwichtige structuur heeft, zoals djelle al zei "een rise and fall verhaal in no time". Want voor sommige passage wordt er een half uur aan besteed en voor andere even belangrijke passages maar 5 minuten... en bovendien blijft het allemaal zó braafjes.

De personages zijn karikaturen en het acteerwerk is vrij slecht en dan kunnen Edward Robinson, die een goede maar verre van een meesterlijke prestatie neerzet, en Douglas Fairbanks jr., die wel goed acteerde, dat niet meer rechtzetten. En het is ook niet bevorderend voor de geloofwaardigheid van het verhaal. Heb de hele tijd het gevoel gehad naar een slecht geschreven stripverhaal te zitten kijken. Heb ook nergens een mooi karkateruitdieping gezien, maar wat wil je als het verhaal je daar geen kans toe geeft !

En de dialogen zoals "Mother of mercy, is this the end of Rico?" zijn ook tenenkrommend en snap niet waarom ze de geschiedenis zijn ingegaan...

Nee, geef mij maar James Cagney als sluwe gangster, die heeft tenminste nog charisma.

Verder is het allemaal oerlelijk, en zeg nu niet dat er in die tijd geen technische middelen hadden om prachtige scenes te maken want die waren er wel en andere films bewijzen dat !

2.5*

Oerlelijk heeft ook niet perse met technische middelen te maken. Misschien helpt als je zegt wat je oerlelijk vind en waarom. En deze film is allesbehalve braaf.

Het is al een weekje geleden maar ik kan met toch nog goed herinneren dat de montage niet goed was, het zwart-wit gebruik niets voorstelde, en dat het camerawerk er gewoon niet goed uitzag : altijd zoomen op de hoofden, nooit een wijder shot en de schietpartijen waren saai opgenomen. Wel één mooiere scene : Robinson die vlak voor zijn dood door de donkere straat wandelt.
En ik bedoelde dat ik het hen niet kwalijk moest nemen dat ze geen mooie opnames hebben gemaakt omdat dat toen nog niet kon met de beperkte technische middelen die ze toen hadden want er waren er genoeg om wel prachtige opnames te maken.

En braafjes... ik vind het braafjes dat een film voor de Pre-Code era
maar twee schietgevechten bevat en die dan ook zo zijn opgenomen dat het allesbehalve spannend of opwindend wordt. Voor die tijd gewaagd waarschijnlijk, maar nu komt het erg gedateerd over. Ik wil nu niet alleen op geweld doelen maar ook verhalend bleef het binnen de lijntjes kleuren en het leek of dat die bokkesprongen wel gemaakt werden om de iets hardere momenten te verkorten om het publiek niet helemaal te schandaliseren.

En nu zou ik je mening willen horen waarom je dit niet braaf vond en waarom je dit niet lelijk vond.

De schietpartijen. Tja, daar gaat het allemaal niet om natuurlijk. Vond het er prima uitzien verder, niets mis mee. De executie van die Tony was prachtig, bijvoorbeeld. Maar het is nogal ondergeschikt. Het zwart-wit gebruik stelde niets voor Tja, het is geen film van nu waar er sprake is van zwart wit gebruik i.p.v. dat een film zwart wit is. Er was echt niets mis met het zwarte of het witte hoor. Het leek wel een oude film.
Ik moet toegeven dat de montage af en toe wat rommelig was, maar daar staan prachtige shots tegenover. Ik denk alleen al aan de openingsscène, maar ook aan een aantal andere scènes,waarvan we er allebei al een noemden.

Dat je het nu wat gedateerd vindt (zelf heb ik moeite om alles dat oud is, meteen maar gedateerd te noemen), betekent niet dat het braaf is.

Je moet ervoor toch echt een stukje terug gaan, hoewel sommigen op deze site daar moeite mee hebben. Toen de geluidsfilm nog in de kinderschoenen stond (is af en toe wel te merken) kwam deze film al; eentje met een (anti)titelheld die verdorven tot op het bot was. Eentje die je neerschiet als je hem beledigt. Zag ik nog niet eerder (voor 1931) en juist het filmpubliek van toen was dat helemaal niet gewend. Die waren een held gewend. Zelfs de detective die jacht op hem maakt, is dat niet. Deze film heeft geen helden. Ook zijn vriend die eruit wil niet, hoewel die misschien wel het minst slecht is. Het is een verhaal over afpersing, rise en fall en criminele activiteiten. Gewaagd, geloof me.

Een aantal scènes zijn echt bad ass en hardvochtig. Dat zag je niet vaak in de brave jaren '30 (bijna nog erger dan de jaren '50). Ik denk aan Rico die zonder pardon de hoofdagent doodschiet, terwijl hij ook had kunnen weglopen, waardoor het onmogelijk voor het filmpubliek wordt sympathie op te brengen voor het hoofdpersonage. Nee, een film die zo belangrijk is geweest voor de moderne gangsterfilm als deze braaf noemen, gaat er bij mij echt niet in.

Als je natuurlijk niet de mogelijk hebt om een film in kleur op te nemen dan kun je wel het zwart-witgebruik ten volle benutten : sterke contrasten tussen wit en zwart, zodat de beelden dynamischer worden, zwart-witcomposities ( bij sommige films is daar echt over nagedacht ), en, misschien wel iets dat nog beter tot zijn recht komt in zwart-witfilms, is het spelen met licht en donker dat sfeervolle schaduwbeelden oplevert.

Dit alles heb ik dus niet gezien in Little Caesar.

Maar zeggen dat deze film een diepe indruk laat wat betreft de gedurfdheid, vind ik het meest overdreven wat men kan zeggen.

Je was toch niet geschokt omdat die dwaas het domste heeft gedaan wat hij kon doen ? Voor mij was het gewoon een reden om wat actie in de film te stoppen en zo Rico nog stereotieper (alle mafiabazen die aan de top zijn geraakt zijn domme, brutale en stoere klootzakken) te maken dan hij al was... Ik verheelijk de mafia helemaal niet maar keer op keer wordt er hetzelfde beeld gegeven...

Dus is de film meteen oerlelijk? Lijken me eerder kenmerken van onopvallendheid. Wat ik dus nogal mee vond vallen. Kan me niet aan de indruk ontrekken dat je nogal overdreef om je punt te maken.

Dat zeg ik niet. Ik zeg dat het allesbehalve braaf was. En ook nu is de film niet braaf. Nog steeds heb je geen kenmerken van braafheid kunnen noemen. je hebt het steeds over waarom het NU niet meer controversieel is (zo'n beetje het tegenovergestelde van wat jij direct al braaf noemde)... Tja.

En deze film was zo'n beetje de blauwdruk voor de hedendaagse gangsterfilm. Dus stereotyperingen werden ontleend aan deze film. Niet andersom. Beetje vreemd om dat de film te verwijten, omdat je het inmiddels al veel vaker zag.

Gangsterverheerlijking is in zekere zin wel degelijk het objectief van deze film. Tijdens het dieptepunt van de Depressie bestond er onder de Amerikaanse bevolking een algeheel gevoel van minachting voor autoriteit. Met name president Hoover, die simpelweg uit politieke overtuigingen weigerde federale hulp te verschaffen aan de verhongerende bevolking, hoefde zeker niet op sympathie te rekenen. Films waarin mensen als Rico de wet braken en ondanks alle ellende in het land toch het leven leidden wat ze wilde leidden waren ongekend populair, en in het echte leven waren gangsters als Capone, Bonnie & Clyde en John Dillinger ware volkshelden. Hollywood caterde gewoon naar de vraag van de bevolking.

Om toch nog moreel verantwoord te zijn moest er aan het einde van films wel een vorm van retributie zijn, om aan te geven dat misdaad niet loont. Maar het spreekt boekdelen dat bijvoorbeeld in The Public Enemy geen agenten te bekennen zijn.

Oja, over dat zwart-wit gebruik: in Amerika heeft het heel lang geduurd (tot midden jaren 50) voordat film algeheel erkend werd als een kunstvorm; vrijwel alle mainstream films van de grote studios dienden enkel als lomp publieksvermaak, met niet meer prestige dan vaudeville (er waren natuurlijk individuele uitzonderingen als Welles, en tot op zekere hoogte Griffith, die daar al eerder anders over dachten ).

Ik moet wel een beetje overdrijven om iets duidelijk te maken wat vrij vanzelfsprekend is en nu ga je mijn argumenten verlagen tot onopvallendheden... pfff

Oké dan, maar dit zal je waarschijnlijk ook overdreven vinden : als er geschoten wordt, zie je nooit bloed of ook maar een donkere plek en de schietscenes of scenes die ook maar een beetje heftiger beginnen te worden, worden zo rommelig gemonteerd dat je er uiteindelijk amper iets van ziet.

Stereotypering kan ook ontleend worden aan de werkelijkheid, he.

Ik meende in de extra's gehoord te hebben dat men heel voorzichtig moest omgaan met de afschildering van een mafiabaas : enerzijds zou het personage geïnspireerd zijn geweest op Al Capone, maar dat zou hem naar het schijnt woedend gemaakt hebben, anderzijds moest het de mens laten beseffen dat misdaad niet loont. Gangsterverheerlijking zit misschien heel diep verscholen in Little Caesar, maar ik denk niet dat het de bedoeling was om dat als moraal te laten gelden.

[quote]Vrijwel alle mainstream films van de grote studios dienden enkel als lomp publieksvermaak, met niet meer prestige dan vaudeville/quote]

Dan kan ik het Mervin LeRoy wel kwalijk nemen dat die daar geen verandering heeft gebracht, maar braafjes (nog zo'n braafheidargument ) de rest heeft gevolgd. We zitten toch tegenwoordig ook te zagen dat Pirates 3 plat volksvermaak is, dus waarom zou dat bij oude films ook niet mogen ?

Pfff. Interpunctie is aan jou niet besteed. Bijna niet te lezen, dit.

Dat doe je zelf. Wat je noemde zijn kenmerken van onopvallendheden. Niet van oerlelijk. Zou niet weten waarom je zou moeten overdrijven in dit geval.

Valt mee. Je ziet een aantal keer gewoon dat iemand voor zijn bakkes wordt geschoten (wat echt vrij ongebruikelijk was in de jaren '30 en mede daarom ook juist helemaal niet braaf). De montage was af en toe rommelig (gaf ik al toe), maar dat was niet omdat het braaf moest zijn,hoor.

De werkelijkheid is een stereotypering? Is het daarmee nog wel de werkelijkheid?

Jij vindt dat iets braaf is, wanneer het niet direct revolutionair is? Er zit nog heel wat tussen braaf en revolutionair, waaronder deze film. Hoewel er wel meer filmmakers,ook in Hollywood, waren die veel met cinematografie en film als kunst deden, dan Poissonthewell zegt.

Nee, maar van een bestaand figuur, iemand die we dagelijks in onze samenleving tegenkomen ( een bakker, een slager ) kan wel een clichéebeeld gemaakt worden.

Ik neem maar een voorbeeld : een begrafenisondernemer neemt men bijna altijd in verband met de dood en de doden. Dus het beeld van een begrafenisondernemer is altijd zo'n sobere, uiterst serieuze man die er dan nog eens niet echt gezond uitziet. Terwijl dit alles niet altijd het geval is ! Zo ook bij mafiabazen.

Voor mij is iets braaf wanneer het niet afwijkt van de norm, van het normale. En ik vind dat deze film vooral naar de brave kant neigt.

Zo stereotype was het toen allemaal nog niet. Een sigaarrokende gangster bijvoorbeeld was tot aan deze film nog niet zo steroytype hoor. Mede door de "imitatie" van Al Capone in deze populaire film worden sigaren sindsdien vaak in gangsterfilms gebruikt.

Vreemd dat mensen die "The Public Enemy" fantastisch vinden deze "Little Caesar" maar niets vinden: het ruikt een beetje naar het 'voortrekken om toch maar voor te trekken' van de éne wanneer het gaat over twee films die een heel genre op poten gezet hebben.

Nu goed, ik kan me natuurlijk ook vergissen: zelf vond ik Little Caesar beter dan The Public Enemy, wat op zich ook een prima film is (voor de rest vond ik het qua camerawerk nogal gelijkaardig, al is het reeds een tijd geleden dat ik The Public Enemy nog eens bekeken heb).

Little Caesar is een heerlijke gangsterklassieker aan het begin van het gouden tijdperk van Hollywood. De film bevat heerlijke one-liners ("The bigger they are, the harder they fall", schitterend!), een ruige antiheld (die ik eerlijk gezegd iets beter kan smaken dan Cagney's schurken) en een onderhoudend rise-and-fall verhaal, al scoort de film op dat laatste vlak misschien wel ietsje minder in vergelijking met andere gangsterfilms uit dat tijdperk (het ging allemaal nogal snel voorbij, een extra 10 minuten had de film geen kwaad gedaan).

Wat ik ook waardeerde was dat de regisseur voldoende diepte in het beeld trachtte te creëren, met o.a. dolly- en spiegelshots. Voor de rest was er cinematografisch niets echt bijzonders op te merken, maar de film heeft op andere vlakken zijn verdienste. Prima gangsterfilm, en overbodig om te zeggen: een ware klassieker binnen het genre.

3,5*

Maar dan kan er nog wel kwaliteitsverschil zijn. Probleem met deze film vind ik de afwikkeling van de plot. Te recht toe recht aan in mijn herinnering. Daar heeft The Public Enemy echt een streepje voor...