Kagemusha (1980)

Vervelende film. Ben tot tweemaal toe over twee dagen in slaap gevallen bij deze film,wat me niet vaak gebeurd. Bijzonder trage, lege en oninteressante Kurosawa. Het chaotische plot interesseerde me weinig en die werd onnodig lang uitgerekt. Buiten wat mooie plaatjes om en wat leuke scenes hier en daar stelde Kagemusha me over het geheel erg tegen. Soundtrack vond ik ook irritant en voegde weinig tot niets toe aan de film.

Teleustellende Kurosawa dus, een regisseur die me met Ran een goede film heeft voorgeschoteld maar die mij verder nog geen één keer echt heeft weten te overtuigen. Heb ook nog maar weinig gezien maar zo wekt hij mijn interesse niet echt.

2*

Ondanks dat dit inderdaad niet Kurosawa's beste werk is, is de film nog steeds zeer wel de moeite waard.

Minder spectacel en meer drama, flinke kritiek op het oude feodale Japan ook. De film deed me wel een beetje denken aan Kobayashi, die deze thematiek ook aanhaalt in de films die ik van hem gezien heb.

Het plot is helaas wel wat dunnetjes en het duurt een tijdje voordat de film lekker op gang komt. Goed Kurosawa geeft daarna wel waar voor het wachten. De man weet weer enkele fenomenale beelden tevoorschijn te toveren uit zijn filmkoker, waarbij vooral de scènes op het slagveld met massa's paarden en soldaten niet minder dan indrukwekkend te noemen zijn. Ook laat de man de regen weer lekker met bakken tegelijk uit de hemel vallen.

Toch deed hij het 5 jaar later met Ran alsnog beter, die film heeft dezelfde wat zwaarmoedige, dramatische sfeer maar is qua plot boeiender en afwisselender en qua actie nog spectaculairder.

Kagemusha is goed voor een mooie 3.5*

Leuke film die nog leuker wordt met wat historische achtergrond informatie (zoals gegeven door ags50!). Voor mij is deze film leuker dan Ran, die af en toe gewoon saai vond.

Veel mooie beelden en sterk acteerwerk (de dief speelt èrrug goed!) zorgden ervoor dat ik me totaal niet verveelde, ondanks de lange speelduur.

Een vermakelijke en goede Kurosawa, maar geen film die echt kan concurreren met zijn toppers.

Het verhaal is zeker interessant. Een man die qua uiterlijk zo enorm op de hoogste leider lijkt, dat hij op dat gebied gemakkelijk zijn plaats in kan nemen. Het probleem is echter dat hij afkomstig uit de onderste regionen van de sociale ladder, waardoor hij totaal niet bekend is met hoe hij zich op dat hoge niveau moet uiten en gedragen. Daar weet Kurosawa in ieder geval redelijk veel uit te halen.

Visueel is de film ook erg mooi. Het kasteel waar de film zich grotendeels afspeelt, ziet er echt indrukwekkend mooi uit. Alles lijkt tot in de details helemaal verzorgd. Verder valt hier net als in Kurosawa’s latere film Ran het kleurgebruik op. Het rood, groen en blauw zie je regelmatig terugkomen en daardoor zie je als kijker vaak al snel, met wie we te maken hebben, iets wat ik op zich altijd wel fijn vind. In het midden van de film heeft onze Kagemusha een droom, waarin hij een raar iemand tegenkomt. Die droom is best onheilspellend en ziet er ook erg mooi en surrealistisch uit. Een erg mooie scène is dat.

De film kent verder prima acteerwerk. Tatsuya Nakadai is toch wel een erg goed acteur, zo bewijst hij ook hier. De muziek is wat minder en soms wel erg bombastisch, iets wat ik van Kurosawa eigenlijk niet verwacht had. Het einde van de film was en lichte teleurstelling. Ik vond de keuze van de zoon onbegrijpelijk. Sowieso deed dat personage mij niet zo heel veel, waardoor ik op het eind ook dacht, van eigen schuld, dikke bult. Dat was wel jammer, een wat andere afloop, had ik waarschijnlijk beter gevonden.

Desondanks is Kagemusha een bovengemiddelde film, die grotendeels behoorlijk boeiend is en waarbij ik me weer prima vermaakt hebt.

3,5*

Een geslaagde film weer van Akira Kurosawa, waarvan het inmiddels al weer heeeel lang geleden is dat ik een film van hem heb gezien. Wat dit betreft weet ik niet echt wat ik hiervan moet samenvatten, want dit was weer zo'n typische Samurai/Feodale film van hem, netzoals Ran en Seven Samurai. Het verhaaltje was wel zeker te pruimen en ook de opbouw en de decors en de kostuums waren weer prachtig en bevatte dit weer veel mooie sfeervolle beelden. Verder zagen de gevechten er ook erg goed uit. Het acteren is weer iets als toneelspel. Dat kom je wel vaker tegen in oudere Aziatische films.

Verder was dit zeker wel te pruimen.

3,5*

Swift as the wind. Quiet as a forest. Fierce as fire. Immovable as a mountain

Eigenlijk is het schandalig. Wanneer je moet gaan blokken is het verdomd schoon weer maar wanneer je dan eindelijk je verlof hebt, giet het pijpenstelen. Tjah, dan daalt je gemoed ook onder nul en dan is er voor mij maar één manier om me te amuseren en dat is onder de dekens in mijn bed gaan liggen en een heerlijk lange film op te zetten. De keuze viel op Kagemusha, een Kurosawa die ik al jaren in de kast heb liggen maar waarvan het dus nog nooit was gekomen om hem eens op te zetten.

En ik heb eerlijk gezegd al beter werk van Kurosawa gezien. Kagemusha is zeker en vast geen slechte film maar zeker het begin is echt wel vrij tergend traag. Als er hier wat meer geknipt was geweest, dan had het de film sowieso ten goede gekomen. Nu is het meer wat wachten tot de film echt op gang komt en zelfs dan nog had ik de indruk dat ik af en toe ergens anders met mijn aandacht zat. Ook de slapstick-achtige aanpak kon ik niet altijd even hard waarderen en het geforceerde gelach van de personages voelde bij vlagen nogal vreemd aan. Toch weet de regisseur op den duur je wel vast te grijpen en zijn de veldslagen van een erg hoog niveau. Prachtig kleurgebruik, dit is voor mij tot nu toe de mooiste Kurosawa die ik heb gezien, maar het is vooral het einde dat ik erg kon waarderen. De dubbelganger die helemaal alleen met een speer op de tegenstander afloopt. Zelden zo'n mooie cinematografie gezien. Meteen krijg ik zin om me terug eens wat meer met Kurosawa te gaan bezig houden maar alleen de speelduur staat me vaak nogal tegen. Weet er eigenlijk iemand de reden waarom er in de USA release (en dus ook degene die bij ons in de winkels te vinden is) zo'n 20 minuten geknipt zijn? Niet dat ik die perse moet zien maar er lijkt geen duidelijke reden voor te zijn waarom wij het met een andere versie moeten stellen.

De film is vooral ook erg indrukwekkend. Zeker tijdens de veldslagen wanneer er honderden figuranten over heel het terrein verspreid liggen, is de film erg knap om naar te kijken. Bij dit soort Japanse (eigenlijk Aziatisch in het algemeen) heb ik altijd last om de verschillende acteurs uit elkaar te houden. Ik moet er altijd enorm goed mijn aandacht bij houden maar er was één acteur die mij direct opviel is Tatsuya Nakadai. Oorspronkelijk was het Shintarô Katsu die de rol op zich ging nemen maar toen die met een videocamera op de set verscheen met als uitleg dat hij heel het gebeuren wou documenteren voor acteerlessen, smeet Kurosawa hem van de set af. Exit Katsu en enter Nakadai. Volgens mij voor de rest nog nooit ergens tegen gekomen maar dit doet hij echt magistraal. De bijrollen zijn ook van een goed niveau maar laten nooit echt een grote indruk na. Het kwam vooral soms geforceerd aan, iets dat ik bij Nakadai in ieder geval nooit had. Alleen al de openingsscène is heerlijk om naar te kijken.

Magistrale en groots opgezette film die eigenlijk onderuit wordt gehaald door het gebrek aan een plot dat de gehele speelduur kan boeien. Visueel ziet dit er, zoals we gewend zijn van de Japanner, verbluffend mooi uit en ook de massa scènes komen tot hun recht. Qua cast is het vooral Nakadai die de show steelt, betwijfel of Katsu hetzelfde niveau had kunnen halen.

3.5*

De film heeft mij niet erg kunnen bekoren. Zoals eerder vermeld is de film aan de lange kant en is het verhaal mager. De beelden zijn wel heel erg mooi en vooral op het slagveld, hier is duidelijk denkwerk in gestoken. De choreografie is meesterlijk. Maar het verhaal had zoveel beter gekund!

In het kort. Een ter dood veroordeelde die bijna zou worden gekruisigd wordt gespaard door zijn sprekende gelijkenis op de onverslaanbaar gewaande veldheer Shingen Takeda. Hij wordt opgeleid om als dubbelganger van Shingen te fungeren om zo Shingen te beschermen. Maar wanneer Shingen wordt getroffen door een kogel is hij enorm verzwakt. Zijn wond geneest niet of niet goed en Shingen vraagt zijn clan dat als hij komt te overlijden om dan zijn dood geheim te houden om zo zijn volk en zijn clan te kunnen beschermen. Echter Shingen komt wel te overlijden doordat de schotwond niet goed geneest en hij verder verzwakt. De clan weet wat van hen wordt vewacht en zij verzwijgen de dood van Shingen. De kagemusha, de dubbelganger, moet nu de plaats van Shingen innemen. Het blijkt niet altijd gemakkelijk te zijn om die rol van clainleider te spelen. De dubbelganger stoeit met zichzelf, met zijn identiteit en de taak die hem is opgelegd. Maar uiteindelijk weet hij redelijk zijn draai te vinden, waarbij hij zich hecht aan de kleinzoon van Shingen. Het toneelstukje kan echter niet altijd voortduren en op een gegeven moment wordt hij ontmaskerd.

Je zou verwachten dat wanneer de dubbelganger wordt ontmaskerd dat het verhaal ten einde is, maar dit is niet het geval. De film gaat nog zeker een dik kwartier door. Het verhaal wat Kurosawa probeert te vertellen is mij dan ook niet geheel duidelijk. De film duurt lang en het verhaal is behalve mager zeker tegen het einde niet erg duidelijk meer.

De beelden zijn mooi, de acteurs spelen goed, maar die kunnen het magere verhaal niet redden. Een veel boeiender verhaal had kunnen worden verteld. Een happy end is niet per se nodig, maar dit einde vond ik sowieso tegenvallen. Ik hoef deze film niet nogmaals te kijken.

2 sterren

Een oude krijgsheer sterft en een look-a-like moet het stokje overnemen en de clan beschermen in rumoerige tijden. Enfin, het wordt pas echt goed, zodra er kleur aan te pas komt in de samurai-films van Kurosawa. Al die historische films in het zwart-wit steken toch wat schril af bij hoe zo'n grandioze film als dit gefilmd is. Je moet er wel voor zitten, want Kagemusha duurt maar liefst 3 uur, maar je krijgt wel waar voor je tijd. Verwacht mooi gefilmde sets, epische gevechten en het visueel mooiste is zowaar een droomsequence! Het ietwat bekendere Ran van Kurosawa vond ik ook al zo super trouwens.

"The shadow of a man can never stand up and walk on its own."

Al lange tijd wilde ik een keer een film van Akira Kurosawa gaan kijken en nu is het er dan eindelijk van gekomen.

Japan in de late Middeleeuwen. Het land wordt geteisterd door een burgeroorlog tussen de drie feodaliteiten. Shingen Takeda, de lijder van de onoverwinnelijke Takeda-clan, sterft aan de gevolgen van een kogelwond. Om aan zijn wens om zijn dood drie jaar lang geheim te houden te voldoen word hij door een dubbelvanger - een zogenaamde Schaduw krijger - vervangen. We volgen de ter dood veroordeelde dief in zijn rol als lijder.

Ik heb de iets kortere internationale versie gezien op Netflix, die door George Lucas van ondertitels is voorzien. Ik weet niet precies wat in de extra 20 minuten van de Japanse versie te zien is, maar ik heb niet het idee dat ik iets heb gemist. Tatsuya Nakadai speelde zowel Shingen als Kagemusha (ik weet niet of er in de openingsscène gebruik is gemaakt van special effects), erg goed gedaan want ik dacht echt dat het ging om twee acteurs die heel erg op elkaar leken. Overigens vond ik het wel moeilijk om personages uit elkaar te houden af en toe (en namen ook). Het acteerwerk leek in mijn ogen af en toe theatraal of over-the-top, maar dit valt waarschijnlijk toe te schrijven aan de Japanse manier van acteren. Het heeft ook wel wat moet ik zeggen. Naar het schijnt is de film vrijwel helemaal historisch correct, zelfs het verloop van de veldslagen.

Kagemusha was toentertijd de duurste Japanse film ooit en de eerste Japanse film die gelijk in het westen werd gedistribueerd. Toen Akira Kurosawa grote moeite had met de financiering van de film kreeg hij hulp van George Lucas en Francis Ford Coppola. Lucas, die zich voor Star Wars enorm had laten inspireren door Kurosawa, gaf hem een deel van de winst die hij gemaakt had. Later zou Lucas zich ook door Kagemusha laten inspireren voor het plot van Star Wars: Episode I - The Phantom Menace. De film werd opgenomen in verschillende locaties verspreid over heel Japan. Volgens George Lucas in een interview werden er meer als 5000 extra's gebruikt tijdens het filmen van de laatste veldslag. Voor de productie werden replica's vervaardigd van uitrustingen en kleding maar er zijn ook geleende museum-stukken gebruikt in de film.

Er is een scene waarin een van de lijders van een vijandige clan te zien is met drie Portugese missionarissen. In de late middeleeuwen waren er meerdere missies in Japan en al vrij snel werd het Christendom populair in de lagere klasse. Omdat de Europese handelaren veel respect hadden voor de missionarissen hadden de Japanse lijders dit ook en boden ze hun hulp bij hun missie. Ook sloten sommige Japanse lijders banden met de Christenen om het Boedisme in hun grondgebied tegen te gaan. Eind 1500 had de Kerk goede hoop om heel Japan binnen enkele jaren bekeerd te hebben. Rond 1600 werd het Christendom echter verboden in Japan en was contact met Europa verboden voor het gewone volk. De handel met de Nederlanders ging echter wel door. Tegenwoordig is ongeveer 1% van Japan Christelijk, voornamelijk de hoogste klasse. Japan heeft al meerdere Christenen met grote politieke titels gehad en vrijwel alle stromingen zijn vertegenwoordigd.

De film is best een lange zit en de rustigere scenes in het begin zijn niet altijd even interessant. Maar ergens is die rust en ongehaastheid juist erg mooi een keer. Wat de film het meer dan waard maakt zijn de ongelofelijk epische veldslagen met de duizenden figuranten en banieren (wat dat betreft deed de film me af en toe ook aan Kingdom of Heaven denken). Op meesterlijke wijze gefilmd met ijzersterke cinematografie. Soms heel statisch, zoals in het lange openingsshot dat me een beetje deed denken aan geïllustreerde oosterse sprookjes (zoals de Chinese nachtegaall van Andersen). En soms zo episch dat je er kippenvel van kreeg, zoals het shot van de soldaten voor een lage zon. Jammer trouwens dat de film in 1.85:1 (35mm) is opgenomen en niet in widescreen/panavision. De mooie orkestrale muziek van Shinichirô Ikebe (die niet heel vaak aanwezig is) geeft de scenes ook een mooie dramatiek.

Alles bij elkaar is dit een heel prettige kennismaking met Akira Kurosawa en kijk ik er erg naar uit om binnenkort Ran en Shichinin no Samurai te gaan kijken. De film mag dan niet altijd even vermakelijk zijn, het is een echte aanrader voor de filmliefhebber. Zelden zo'n briljante historische drama gezien.

Ik had veel hoop voor m'n tweede Kurosawa, maar ook deze Kagemusha wist me niet volledig te pakken. De muziek is prachtig en enkele shots zijn een ware lust voor het oog (strand met regenboog, strijders bij rode 'mist' die me heel kort even richting Goodfellas deed denken, en dan nog die gehele droomsequentie), maar de personages en de plot missen diepte. De talloze figuranten en banieren mogen dan een indrukwekkend gezicht zijn, écht meeslepend wordt Kagemusha in haar traagheid (veel long takes), visuele epiek en historische setting (meer context in de film zelf was prettig geweest) helaas nooit.

Met de film terug te zien valt het pas op dat dit niet echt een toegankelijke film is, in tegenstelling tot de oudere films van Kurosawa. Na een tijdje kwam ik er wel in en is het best wel een boeiend verhaal. De scènes op het slagveld voelen aan als een mooie achtergrond. Gelukkig met enkele mooie shots, zodat het niet helemaal verdwijnt. Maar het verhaal zelf speelt zich vooral binnen af met de dubbelganger en de vraag hoe lang ze deze blufpoker kunnen volhouden voor de buitenwereld. Er wordt nogal kwistig omgegaan met de kleuren en dat is over het algemeen nogal hard en gedateerd. Je moet er maar voor zijn natuurlijk.

Niet de beste Kurosawa, geef mij maar zijn oudere titels. Maar het is best nog wel een goeie film geworden.

Versie van 152 min. gezien. Dit historisch drama is lang van stof maar de moeite om te zien. Geïnspireerd door echte geschiedkundige feiten rond de klanoorlogen die een eerste aanloop vormden naar een Japanse eenmaking. Bovendien erg goed gedocumenteerd. Zo werd de door de Europeanen geïntroduceerde haakbus inderdaad gebruikt in de strijd. Het soort details dat ik kan waarderen.

Het enige element dat Kurosawa volledig uitvindt is de kagemusha, de dubbelganger van een machtig krijgsheer, in feite een kleine gauwdief die gedwongen wordt om de rol van de overleden leider Shingen Takeda op te nemen. Dit alles speelt zich af binnen een strikt geregeld kader waarin de dubbelganger een bepaalde etiquette moet volgen en zijn spelrol niet mag overstijgen. De hele ironie zit hem in één scène waarin hij opdraagt om net als een berg "niet te bewegen", waaruit dan bleek dat het deze strategie was die twijfel en onrust zaaide bij zijn vijanden. Kagemusha wordt ook voorzien van enkele epische battle scènes, maar de militaire demonstraties vond ik indrukwekkender dan de actie zelf. Het personage van de dubbelganger wordt helaas niet echt uitgewerkt en komt meer over als een figurant dan een hoofdacteur, ondanks hij schijnbaar talent vertoont in wat hij moet doen. Kurosawa kan ondanks de lengte van zijn films makkelijk boeien en ook deze krijgt het voor elkaar.

Bij vlagen een bloedmooie film, maar ik vind het geen goede film. Als geheel is dit nogal rommelig verteld en dit is meer een samenvatting van die periode dan dat er echt een verhaal wordt neergezet. Denk aan het laatste kwartier als de hoofdplot al verteld is en er nog een stukje geschiedenis langskomt. Er is ook niet echt een hoofdpersoon waardoor de film als geheel wat afstandelijk blijft. Eigenlijk zijn alle personages marionetten (de Kagemusha is dit sowieso ook zin zijn rol) in het spel van Kurosawa.

Niettemin, de film duurt lang maar verveelt eigenlijk niet. En dat is bijzonder gezien de film nergens meeslepend wordt door de redenen hiervoor al benoemd. Een enkele scène wordt weleens te lang gerekt maar eigenlijk gaat de film opmerkelijk soepel voorbij. Het tempo is eigenlijk vaak perfect en vooral de beeldvulling is fantastisch. Over elk shot lijkt uitstekend nagedacht en het ziet er allemaal geweldig uit. Hoe de camera soms weleens beweegt maar vooral de kadreringen, het spel met licht en schaduw, het kleurgebruik dat uitbundig is maar niet kitscherig. Dit is 2,5 uur (ik zag die versie) een genot voor het oog.

Twee momenten schieten er uit. Als de Kagemusha voor het eerst tegenover zijn bewakers zit en de oude vorst nadoet en je de blik bij de bewakers ziet en er heel subtiel muziek speelt. Ontroerend. En de laatste scène ziet er schitterend uit. 3,5*.

Episch oorlogsdrama van Kurosawa, ditmaal niet gebaseerd op Shakespeare maar op een episode uit de Japanse geschiedenis. Een periode die ook wordt gekenmerkt door een keerpunt in de Japanse oorlogsvoering, toen de cavalerie het volledig moest afleggen tegen moderne, westerse wapens bij de Slag bij Nagashino. De veldslagen zelf blijven trouwens goeddeels buiten beeld, maar de marsen met lange rijen figuranten en de galopperende paarden zijn indrukwekkend. Nakadai speelt zijn dubbelrol met verve, en de film bleef ondanks de flinke lengte boeiend, al zijn er wel wat ongeloofwaardigheden- dat zijn concubines pas na bijna 3 jaar ontdekken dat hij geen litteken heeft op nou niet bepaald het meest intieme lichaamsdeel is op zijn minst vreemd, maar wellicht leefde hij al die tijd als een monnik c.q. kluizenaar binnen het paleis.

Laatste film van een van de bekendste Kurosawa-regulars, Takashi Shimura,, maar ik heb hem niet kunnen spotten. Ik vrees dat zijn rol uit de internationale versie is geknipt (of ik heb niet goed opgelet). Ook een klein rolletje van een andere oude getrouwe, Kamatari Fujiwara als dokter. Het muzikale thema dat steeds klinkt kwam me trouwens erg bekend voor.

Bijna niet voor te stellen wat een wervelwind van kleuren, bewegingen, licht en schaduwen deze film is. De polychrome kostuums, de violette uitspansels, de marcherende legers op modderige landschappen met zwarte aarde, de rode en oranje leidsels van de paarden, de beschaduwde ruggen bij het avondlijke overleg van de generaals, de muurdecoraties, de regendruppels en de mist op het water van het meer bij de "begrafenis" van de dode krijgsheer, de gebouwen met die karakteristieke Oosterse architectuur, de soldaten met musketten tegen een vuurrode hemel, de bewegingen op de achtergrond met op de voorgrond figuren in rust (voorbijtrekkende legers achter uitrustende soldaten), de ruiters die elkaar bij de branding ontmoeten, de droomsekwens waarin de schaduwkrijger probeert te vluchten voor zijn verantwoordelijkheid als substituut-krijgsheer, en natuurlijk de grootste (en zeer kunstmatige) regenboog ooit aan het celluloid toevertrouwd.

        Toch is dit geen holle esthetiek, want al die schoonheid heeft een functie in dit verhaal over een rijke dynastie die moet verhullen dat er geen kern meer is, geen centrum. Alles zeer traditioneel verteld, inclusief een traag tempo en theatraal acteren om het formele karakter van de cultuur van die periode weer te geven, en daarbinnen kan het dan ook gebeuren dat een personage plotseling in zingen en ritueel dansen uitbarst wanneer hij de dood van zijn grote vijand Shingen heeft vernomen. Daarnaast wordt het grotere drama verlicht en verluchtigd door kleine momentjes van humor, zoals "de dikke en de dunne" die het opgeworpen zand en de paardevijgen op de oprit moeten wegbezemen en de manier waarop de kagemusha het wantrouwen van zijn echtgenotes wegneemt. Zeer sterke hoofdrol van Tatsuya Nakadai die soms met niets meer dan z'n oogopslag lijkt te acteren, maar ik was ook onder de indruk van de kop van Daisuke Ryu als Nobunaga. Een tegelijkertijd wijds en intiem meesterwerk.