Kill Bill: Vol. 1 (2003)

Maakt dat een verschil dan? Tarantino heeft ook de camera niet uitgevonden maar kan er toch goed mee te werk gaan.

Dat zeg ik toch niet? Ik zeg enkel dat ie 't niet bedacht heeft.

Uit deze film lijkt ie oa ook een shot geleend te hebben (shot op dvdhoes/onderste still). Vanonder een glazen vloer. Komt veelvuldig voor in Japanse 60's/70's cinema.

Tuurlijk niet. Het is helemaal geen geheim dat Tarantino leentjebuur speelt uit allerlei andere (b) films en er een artistiek geheel van maakt. Hij heeft het er zelf al geregeld over gehad in interviews en dergelijke. Beetje overbodig om nu om de zoveel tijd een opmerking te plaatsen in de trant van jamaar dit komt uit dat en dat uit dat... Mensen kunnen alles opzoeken als ze het willen weten.

Tuurlijk probeer ik een beetje te etaleren. De referenties spotten in Tarantino's werk is een kleine hobby van me (en ik geef 5*). Daar maak ik geen geheim van.

Shot op de onderste still heeft ie ook in de Blue Leaves fight verwerkt. De film zelf komt ook in Tarantino's film voor.

Cool he djelle?

Ja. ik vind het oa raar dat ie oa ontkende dat de plot van RD niet uit City on Fire kwam. Mag je best vermelden. Doe je 't nie tijdens de aftiteling, dan kun je 't wel doen als er in een interview naar gevraagd wordt. Toch?

Inderdaad.

Absoluut. Maar het vermelden tijdens de aftiteling vind ik een beetje vreemd.

Omdat het nooit gedaan wordt, uitgezonderd echte remakes. Maar 't zou niet misstaan denk ik.

En dan de laatste van vandaag: de dikke referenties naar Fist of Fury (openen als je de film kent).

Overhead omsingeling-shot op 2.47 is letterlijk gelift. Inzoomen op de ogen op 4.51 ook en wat er zich daarna afspeelt (vanaf 5.08) natuurlijk ook (maar dan met andere wapens)..

Indrukwekkende film met een sterke rol van Uma Thurman. Hele fraaie vechtscènes, heerlijke muziek, prachtige beelden - met name de sprookjesachtig mooie beelden op het einde van de film in Tokio - en een gedurfde mix tussen gewone film en een klein gedeelte prachtige animatie doen de rest.

Gemalen gehakt.

Hier met die arm, fontijnen van bloed. Kill Bill blijft een sterke film met een aantal toffe scenes, met name het begin is superstrak geschoten. Lekker debiele Tarantino sounddesign en over the top geweld maken dit een bloederige utopie. Helaas is de film soms wat te houterig om echt te schitteren, met name de editing laat te wensen over, zeker de garden (sneeuw) scene is wat slordig genaaid, verder zijn het kleine puntjes zoals, ''1 month later'' die de film wat stroef maken.

Desondanks weer een zeer vermakelijke Tarantino met sterke personages. Oh, en een vet manga stukje. Geen Reservoir Dogs maar gelukkig ook geen Jackie Brown. Goed.

Wat is daar zo gedurfd aan?

Na lange tijd een herziening die zeker positief uitgevallen is. Ik kan de Oosterse stijlen al wat meer appreciëren en ondanks het feit dat de nadruk duidelijk op de stijl ligt, moet het verhaal toch niet onderdoen. Het gevecht met The Crazy 88 blijft volgens mij wel het dieptepunt van de film, maar o.a. Gogo, O-Ren en Elle Driver maken dat ruimschoots goed.

De speelduur vloog wederom voorbij en deze krijgt dan ook een halve * erbij.

Dieptepunt? Vond dit juist het hoogtepunt van de film. De opbouw naar het gevecht, hoe het in beeld is gezet, de choreografie, combinatie van beeld en muziek. Alles klopt gewoon.

Dieptepunt is misschien een slecht woord, want bij een film waar je 4,5* aan geeft is er meestal niet iets écht slecht meer. De film is geheel over the top, maar bij the Crazy 88 vond ik het te ver gaan. Het zwart wit beeld, het licht daarna *onopvallend* uit doen om een cool uitziende scène te krijgen met die blauwe schermen,...

Het lag er voor mij té dik op dat Tarantino gewoon cool probeerde te doen, terwijl me dit in de rest van de film niet ergerde of opviel. De rest van het Blue Leaves gedeelte vond ik dan weer erg goed. Ik ben akkoord wanneer je zegt dat het er bij de Crazy 88 allemaal goed uitzag, maar dat ik dit niet goed vond is dan eerder iets van persoonlijke smaak.

Ok, dat is duidelijk. Bedankt voor de toelichting. Het zwart/wit is, als ik het goed heb, niet gekozen om er iets stylistisch van te maken, maar voor leeftijd rating.

haha

ik vond dat juist één van de sterkste zaken in Kill Bill

hoe meningen kunnen verschillen

In dit tweeluik kon ik geen moment enige betekenis vinden in het geweld dat uit elke porie van het witte doek spat. Pas in deel twee was er een sprankje hoop dat deze overdrijving ergens goed voor zou zijn geweest, maar dat was zo mager dat deze hele lange sessie een uitermate vervelende beleving voor me bleef.

Ik heb lang gedacht dat als ik deze film niet gezien zou hebben dat ik dan iets gemist zou hebben. Helaas bleek dit niet het geval.

Het geweld in deze context is volkomen betekenisloos: wraak zonder verstand of een slappe parodie op draken van geweldfilms? Bah.

Een puntje voor "Grasshopper".

Xav vindt er duidelijk niks aan....... Tja......

Het geweld is in de andere films van Tarantino toch ook nooit betekenisvol? Hooguit minder prominent aanwezig..

Gezien jouw 5* kan het niet anders dan dat jij wel een meerwaarde herkend moet hebben in deze bij elkaar gegraaide hersenloze geweldfragmenten, die een zeer geringe binding vertonen. Misschien kon je er zelfs wel om lachen? Ik begrijp dat het voor sommigen een feest van herkenning mag wezen als ze veel van de clipjes weten te plaatsen uit het origineel, maar van dat soort puzzeltjes hou ik niet (te goedkoop; lees betekenisloos - Scary Movies doet precies hetzelfde).

Een parodie maken op slechte originelen is naar mijn smaak een vorm van in het eigen mes vallen. Als het geweld al zo overdreven wordt in de originelen (waar het al alle geloofwaardigheid mist) dan mag je niet verwachten dat je er de spot mee kan drijven door er nog een schepje bovenop te doen.

Kortom, Kill Bill vind ik geen haar beter dan de slechte films, die het op de hak denkt te nemen.

Dat is toch wel erg kort door de bocht. Ik heb zelden een film gezien met zo een prachtig georchestreerde gevechscènes met perfecte timing, strakke sounddesign en vlotte editing.

Bovendien lijken post-modernisme en intertekstualiteit mij hoe dan ook de enige potentiële diepere lagen in de films van Tarantino, dus ik weet niet wat voor betekenis achter het geweld je had verwacht.

Ook dit vind ik nogal ongenuanceerd. Weet je uiteindelijk zelfs naar wat voor 'slechte films' er verwezen wordt? Bovendien drijft Tarantino nergens de spot mee, hij is juist gepassioneerd door de films waar hij naar verwijst. Hommage is iets heel anders dan parodie.

Wat ik zinloos noem, geef jij de term "post-modernisme". "Intertekstualitiet" zie ik niet anders dan jat-en-plak werk invoegen in deze film. En een "hommage" herken ik al helemaal niet. Als het waar zou zijn dat Tarantino een passie zou hebben voor de bron van al dit geweld dan heb ik helaas voor hem een geheel andere passie. En ja, ik heb wel eens van die geweldfilms gezien toen ik nog jong en naief was, lang geleden. Het is net als pornografie - te veel van het 'goede' schaadt de geest.

Post-modernisme heeft niks maar dan ook niks te maken met 'jat-en-plak' werk. Het gaat over het doorbreken van conventies.

Dat je een moraliserende houding aanneemt over geweldfilms is je gegund, maar besef dan ook dat deze film evengoed verwijst naar films zonder excessief geweld (spaghetti-westerns, Godard..).

Ik begrijp bovendien niet waarom je dan wel zo lyrisch bent over Inglourious Basterds, aangezien het geweld daar even zinloos en exploitatiof is.

Daar ben ik het dan toch niet mee eens. De gevechtscènes zien er wellicht nogal over-the-top en gemaakt uit, maar stralen ontzettend veel dynamiek uit. Dat vind ik waarschijnlijk het belangrijkste in dit soort films. En qua timing vond ik de hele film magistraal ineen zitten eigenlijk, met name de manier waarop audio en beeld op elkaar afgestemd zijn. Die scène waar de arm van Sophie Fatale eraf gehakt wordt, illustreert wat ik bedoel: YouTube - Kill Bill Vol. 1 (Japanese Uncut Version) Part 11/15 (vanaf ongeveer 0:50).

Over-the-top, daar hou ik net van, maar ik vond de manier waarop het in beeld is gebracht nogal impactloos en ook wel best houterig of klungelig. De goedendag van dat ene meisje kon ik wel voelen. Ja, daar komt het op neer voor mij, denk ik. Ik moet het kunnen voelen. Maar het zat gewoon niet heel lekker en dat de vechters overduidelijk aan kabels hingen hielp ook niet veel. Nog een voorbeeldje: Als Thurman in Kill Bill: Vol 2 de geheime, dodelijke slag uitvoert bij Bill was het weer impactloos. Ik geloofde het niet. Ik voelde het niet. Jij wel?

Met dat laatste ben ik het alleszins eens, dat einde was een echte anti-climax. Ik vond vol. 2 ook maar een flauw doorslagje van deze.

Deze film geloofde en voelde ik echter helemaal. Maar ik snap je punt wel, ik heb dat ook soms bij films van Tarantino (of Rodriguez) dat ik er niet helemaal in geloof.

We hoeven Xav toch niet te overtuigen, ze vindt er niks aan......