Wristcutters: A Love Story (2006)

Heel aardige film met enkele geniale quotes:
Eugene: I'm not sitting in the back.
Zia: Why not?
Eugene: Cause everybody knows guy in the back seat doesn't have a cock.


Goede acteerprestaties(Patrick Fugit zet zijn karakter Zia met verve neer) en een heel aardig plot.
Alleen een beetje jammer dat de film bij tijd en wijle inkakt, hoewel dat meer dan goed wordt gemaakt door de stukken die wél de moeite waard zijn! Een leuk concept dat leuk is uitgevoerd! 3,5*

Fijn, dromerig filmpje. Deed me soms een beetje denken aan Miranda July, maar dan toch wat minder sterk.

Visueel veel vale kleuren omwille van de wereld waar ze zich in bevinden, maar vaak ook mooie lichtblauwe tinten. De muziek vind ik bij momenten eveneens erg geslaagd, hoewel Dukic ook hier nogal onevenwichtig voor de dag komt.

De acteurs doen het allemaal behoorlijk (leuk om dat ventje uit Almost Famous nog eens te zien en Tom Waits zie ik eigenlijk altijd graag bezig) maar Shannyn Sossamon stak er in mijn ogen toch een pak bovenuit. Als Mikal steelt ze echt je hart terwijl ze op zoek is naar de People In Charge (de PIC ). Wat heeft ze overigens altijd leuke truien aan.

Echt gedenkwaardig is het misschien allemaal niet maar ik heb toch genoten van deze charmante, speelse prent.

De film heeft een leuk en interessant concept.
Mensen die zelfmoord hebben gepleegd belanden in een soort hiernamaals, de hoofdpersoon ontdekt dat zijn ex-vriendin na hem daar ook is beland. Zo begint er een roadtrip met twee andere mensen die hij in die wereld ontmoet.

De film is aardig luchtig, ondanks het onderwerp, dankzij de zwarte humor. In het begin sloeg de humor nog wel aan dankzij het karakter Eugene. Echter word die geheel naar de achtergrond verdrongen in de tweede helft van de film. Dat is waar de film ook een totaal andere toon krijgt en enkele oninteressante karakters hun introducties maken.

Ook kent de film twee grote plot elementen de bloeiende liefde tussen Mikal en Zia en het einde die ik al vanaf het begin zag aankomen.

Erg jammer, want de eerste helft kende een fijne sfeer en een heleboel potentie voor een goede tweede helft.

Het idee is toch leuker dan de uiteindelijke uitvoering. Het Vagevuur voor zelfmoordenaars in Wristcutters is zowaar nog een neerslachtigere plek dan waar ze vandaan zijn gevlucht. Klote baantjes, klote huisgenoten, chagrijnige mensen, overal regeltjes, lelijk en stikheet. Het idee heeft wel humor in zich maar wordt in de film maar halfslachtig opgepakt. Uiteindelijk draait het meer om de lovestory verpakt in een roadmovie door dit Vagevuur.

Vooral de eerste helft vond ik wel aardig gedaan. Die maffe Rus is sowieso een van de leukste karakters uit de film, Zia zelf is een wat slome duikelaar vooral. Toch blijf ik wel met veel vragen zitten over de nieuwe wereld waarin het verhaal zich afspeelt, vragen waarover de makers ook niet hebben nagedacht en dat wordt pijnlijk duidelijk in de tweede helft.
Nadat Tom Waits (fantastisch muzikant) ten tonele verschijnt gaat de film zwaar onderuit. Het reisgezelschap komt terecht in een soort hippiekolonie waar wonderen gebeuren. De film wordt daarna rommelig, de zwarte humor is eruit en het geheel voelt richtingloos aan. Over het einde ben ik dan ook zeker niet te spreken.
Ineens zitten we met een Messiahs die zelfmoord wil plegen. Op zich leuk natuurlijk, ik was wel zeer benieuwd wat er met een zelfmoordenaar die zelfmoord pleegt in het hiernamaals zou gebeuren... Maar daar krijg ik dus helemaal niets van te zien! Plotsklaps zijn er de PIC (op zich ook een leuk idee), wordt de boel opgedoekt, gaat de Rus met zijn nieuwe liefje naar de Noordpool (die bestaat dus ineens ook in het Vagevuur schijnt ) en worden Zia en zijn nieuwe vlam teruggestuurd naar het leven. Voelt een beetje als die Olifant met zijn lange snuit....

Natuurlijk wordt de film gekenmerkt door het algehele gezapige Indie-sfeertje met vreemde mensen die eigenlijk toch heel normaal zijn. Jammer dat er iets te veel van dat soort films gemaakt worden de bodem van die creatieve put begint zo langzamerhand wel in zicht te komen.

3*

Een erg creatief en heel appart verzonnen verhaal. We zouden dan zeggen: Zelfmoordthema? Doe er iets leuks mee. En dat heeft de regiseur (waarvan dit helaas de enige van hem is) ook gedaan. We krijgen te maken met Zia die na het doorsnijden van zijn polsen in de hemel terecht komt, en die hemel verschilt niet veel van onze wereld en is gewoon een groot desolaat Amerikaans uitziende woestijnlandschap. De decors en dan ook vooral met het idee dat dit de andere wereld moest voorstellen waren echt schitterend en sfeervol. Ook lijkt dit wel een beetje op Het leven uit een dag. Zia die ontmoet op die plek die vage Russischie weirdo en nog een ander meisje en nog meer mensen die zelfmoord hebben gepleegd. En het goede oude roadmovie-thema komt sterk aan bod en zo trekken Zia en zijn nieuwe vrienden door het land met doelen, het doel van Zia is dan uiteraard zijn vriendin waar hij een gebroken hart van kreeg op te zoeken, die ook zelfmoord gepleegd bleek te hebben. De film staat ook bol van verrassingen. De locaties waren zoals gezegt behoorlijk indrukwekkend en de sfeer is om in meegezogen te worden. Ook die scene's bij die hippie-achtige mensen en dat kasteel vond ik erg mooi. Wel jammer dat dit alles dan wel weer een droom bleek te zijn van Zia, die het uiteindelijk toch weer wel heeft overleefd.

Maar verder een voltreffelijk raar sprookje. Een beetje vreemd maar wel lekker.

4,0*

Een jongen maakt zichzelf van kant en komt in het 'hiernamaals' terecht maar de omstandigheden leken niet te veranderen en de pizza's zagen er nog even lekker uit. Ze reden nonchalant rond in een stoffig gebied met als doel om Zia's geliefde weer terug te vinden en onderweg kwamen ze wat vreemdelingen tegen. Erg saaie opzet. Alleen al aan de tape op de motorkap kun je zien dat het geheel een zwakke bedoeling is; acht van die losse stukken, totaal willekeurig erop geplakt om overuidelijk te laten zien dat de auto mankementen heeft. De regisseur blijft arrogant en doet waar hij zin in heeft en zo belanden we nog bij een slapende man midden op de weg en in een openluchtbioscoop waar er iets wordt afgespeeld over rechte en scheve bomen (waarbij de rechte bomen omgekapt werden). Triest. Zo dwalen we steeds af in oninteressante wendingen en wordt alles bij elkaar gehouden door toevallige ontmoetingen. Goedkope flashbacks, een klagende huisgenoot en domme ongelukjes zoals met de zonnebrillen maken dit onzinpakketje compleet.

Leuk idee zo'n wereld speciaal voor zelfmoordenaars. Nog niet eerder gezien in ieder geval. Er was helaas niet zo'n groot budget denk ik, want deze wereld leek teveel op de wereld waar wij in leven. Hier en daar wat onverklaarbare zaken en kleine wondertjes. Dat boek waar de reden in stond voor de zelfmoorden vond ik wel een mooi moment. De karakters zijn interessant en vooral het verschil tussen Mikal die er niet voor koos om zelfmoord te plegen, maar overleed aan een overdosis en Zia die er wel bewust voor gekozen heeft door liefdesverdriet.
Ook Eugene speelt een aparte rol en zorgt voor een komische noot. Mikal die veel dingen mist van haar leven en Zia die het eerst allemaal wel best vindt, maar uiteindelijk ook tot inzicht komt dat door zijn liefde voor Mikal er ook mooi dingen zijn in het leven en hierdoor ook een 2e kans krijgt. Er zat misschien iets meer in, de "hemel" had nog wel iets aparter neergezet kunnen worden. Verder heb ik mij prima vermaakt en was het echt een mooie roadmovie.

Uitermate aangename film over een parallele wereld waarin zelfmoordenaars belanden.
Een wereld vol met mensen die om wat voor een reden dan ook een eind aan hun leven maakten en waaraan je vaak nog kan zien op welke manier hun suicide gepleegd werd.
Eerste uur is een soort roadmovie door deze wereld, maar dan lopen ze tegen Tom Waits aan en verplaatst het verhaal zich naar een soort kampement en duikt er ook nog een messias op.
Laatste half uur had misschien wat uitgebreider gemogen zeker gezien de relatief korte speelduur van 88 minuten.
Maakt ook eigenlijk niet uit geeft het ook wel weer iets weirds deze film die verder mooi, komisch en charmant is.

Een leuke soort van roadtrip met mensen die dood zijn en eigenlijk gewoon hetzelfde leven verder leiden.
Beelden vond ik regelmatig verrassend mooi en de score is ook heel ok.
De sfeer is luchtig voortkabbelend en allerlei gewone belevenissen en emoties die iedereen heeft worden verwerkt. De film heeft een subtiele humor en overtuigingskracht. Coole en hippe personages.
Het lijkt wel een statement dat 'wristcutters' alleen maar wat vriendschap nodig hebben om te willen verder leven.
En wat een einde... Een film over een gezamenlijke droom. Hoe mooi!

'k had niet echt verwachtingen bij deze, maar hij is beter meegevallen dan gedacht. Een beetje een speciale roadmovie, maar er viel genoeg te beleven om de volledige speelduur te boeien. Enkel naar het einde toe vond 'k het ietsje minder, maar toch zeker de moeite om gezien te hebben.

De cast bestond grotendeels uit onbekenden, maar wisten me toch te overtuigen. Voor de rest nog een leuke soundtrack.

Eerste half uur is fascinerend, het tweede gewoon leuk, maar de film gaat als een nachtkaars uit. Met zevenmijlslaarzen gaat de film naar een ontknoping toe zonder nog stil te staan bij wat er gebeurd. Uitgangspunt blijft leuk en erg fris, maar de uitwerking laat wel een aantal enorme mogelijkheden liggen.

3.0*

Ik verwachtte een tussendoorfilmpje, maar zelfs die status werd niet gered. Het idee is aardig en het begin nog te behappen. Daarna wordt het een roadtrip zonder lijn, met veel voorspelbaarheid. Het verhaal rammelt aan alle kanten, ook als je meegaat in de gedachtengang. De film blijft teveel op de oppervlakte en weigert te kiezen tussen een drama of een absurdistische komedie, daardoor slaagt het in geen van beide.

De hoofdrolspeler doet denken aan een jonge Ewan McGregor. Het enige moment van echte grijns was het mini-treintje.

Goh, heb je het al niet naar je zin in de gewone wereld en heb je verlossing gezocht van de wereldse ellende door het plegen van zelfmoord, dan word je nog eens extra hard geconfronteerd met je ongelukkige gevoel doordat je terecht komt in een wereld die erg lijkt op de onze, maar waar alles in gedevalueerde vorm bestaat. Doorleven onder kwalitatief mindere omstandigheden. Hoe absurd kan het zijn.

Heel absurd. In deze film bestaat geen zichtbare vreugde. De personages lopen troosteloos rond. Ze zitten vast. Ze zijn wanhopig, ze zijn onverschillig en ze zijn eigenlijk nog steeds ongelukkig. Ze zijn niet in staat om te lachen. Nu is daar ook geen reden voor, maar ze kunnen het niet eens. De wereld ziet er vreugdeloos uit. Grijs en grauw. Alles ziet er gebruikt uit. Op alles zit de sleet. De combinatie hopeloos ongelukkig en gedevalueerde wereld, waar het geluk niet bestaat, is grappig. Niet haha-grappig, maar meer onderhuids grappig. Amusant grappig.

De film vertelt het verhaal van een zoektocht naar iets. Ieder personage zoekt wel iets. De een zoekt een geliefde of een reden van bestaan. Een ander zoekt een manier om te bestaan of simpelweg een uitweg. En iedereen doet dat op een schijnbaar stoicijnse manier. Laissez-faire. Het komt zoals het komt. Onder al die schijnbaarheid bevindt zich echter een stevige dosis (wan)hoop, die komisch werkt.

Een roadtrip door deze mistroostigheid levert leuke en eigenaardige ontmoetingen op. Alle zijn bizar. Geen ontmoeting is gewoon. Geen personage is gewoon. Dat is lachwekkend. Dat is grappig.

Ik heb genoten van deze surrealistische ervaring. Genoten van de fantastische dialogen. Genoten van de absurde verhaallijn. Genoten van de personages. Genoten van alles eigenlijk.